Dzień dobry, Leslie.
Lakeman.
Co powinienem zrobić?
Z dziwnym współpracownikiem?
Opowiada o mnie kłamstwa.
Donieś na niego.
Ale musisz mieć pewność, nie żartuję.
Wiem.
Doznałeś urazu głowy
i prosisz ludzi, by ci wierzyli.
W poniedziałek rano dokonaj pełnej oceny sensorycznej.
Pójdź tam, skup się. Jeśli będziesz czuł, że to on cię popchnął,
to tak właśnie było. Jasne?
Zadbamy o to, żeby ci uwierzyli. Ale musisz mieć pewność.
Bo chcesz, żeby ci uwierzyli, prawda?
A potem, kto wie, może znów zaczniesz się śmiać.
Ta...
Właśnie się zaśmiałeś!
O której kończy się to polowanie na kaczki?
Za kilka godzin.
-Co potem? -Potem lecą do Luksemburga beze mnie.
Wiesz, co robić? Czym jeszcze musisz się zająć?
Z Birdbathem załatwione. Stephen, Leslie, dokumenty.
Icabod.
Czego on chce?
Z tym nie będzie problemu.
Czas upolować dla mnie parę ptaszków.
Ile?
A ile ptaków trzeba upolować, żeby zadowolić kobietę?
Zależy od kobiety.
Większości dziewczyn wystarczy zero.
Tu obstawiam jedenaście.
Cześć, Icabod.
Nad czym pracujesz?
Ćwiczę sztuczki.
Wybierz kartę.
Dwójka pik.
Przykro mi.
-John? -Tak?
Przepraszam, że byłem taki natarczywy w kwestii tych kłamstw.
Czasami, żeby zwrócić czyjąś uwagę, muszę wykorzystać swoje mocne strony,
to znaczy zgrywać ponuraka.
Nie jestem typowym amerykańskim chłopakiem.
Często słyszę aluzje do "Jeźdźca bez głowy".
Kojarzę się z mrokiem.
Ale tak naprawdę jestem radosny i czuły.
Lubię mieć kontakt z drugim człowiekiem.
Świetnie.
Jestem inny, niż się wydaje.
To twoje CV? Pensylwania? Armia? Pentagon?
-Tak. -Typowy amerykański chłopiec.
Wyglądasz jak typowy amerykański chłopiec.
Ale czy nim jesteś?
Wyglądasz na zestresowanego.
Może obaj zmagamy się z ciężarem oczekiwań.
Skłamałeś w swoim życiorysie.
Nie studiowałeś w Pensylwanii.
Może nie jesteś aż taki doskonale amerykański?
Nie jesteś tym, na kogo wyglądasz.
Wielkie mi halo. Witaj w klubie!
John, chciałbym cię objąć
i wysłać niewerbalną wiadomość: „Rozumiem cię, wiem, jak się czujesz.
„Jesteś człowiekiem. Witaj w klubie”.
O to chodzi w przytulaskach. Myślę, że to ci się przyda.
Jak to działa?
Wystarczy się zbliżyć. Nie ma nic prostszego.
Skąd wiedziałeś, że tam nie studiowałem?
Rocznik 1983. Przewodniczący absolwentów.
Pozwól bliskości uwolnić dopaminę i serotoninę.
Dwa hormony, które zwalczą depresję
i poprawią twoje samopoczucie.
Co jest?
Został nam jeden ptaszek.
Nie wiem, o co chodzi.
Ile ustrzeliłaś?
-Żadnego. -Jedenaście.
Mój kot jest ciągle zmęczony.
-Broń zabezpieczona? -Tak.
Dobra. Wracamy do domu, do bazy. Trzymajcie je.
Teraz lecą!
Cholera!
Lakeman.
Strzeliłeś mi w twarz!
Przepraszam, Leslie.
Finalizujemy właśnie umowę z Denonem.
Liczyłem na wiedzę Lesliego, ale to się nie stanie.
John, zdaje się, że lecisz do Luksemburga,
bo tylko ty jesteś na bieżąco z negocjacjami.
Witaj z powrotem.
Załatw te dwie ostatnie sprawy i znów wyjdziemy na prostą.
W Luksemburgu, dzień przed.
Przed czym?
Zanim dmuchaczka szkła wyjdzie z więzienia i odzyska torbę?
Dmuchaczka szkła?
Czy nie mówiłeś, że dmuchaczka szkła jest w więzieniu i dostanie...
Lalkarka, John.
Co się dzieje? Chyba jesteś trochę rozkojarzony.
Nie chcę, żebyś szykował się na dmuchaczkę szkła,
-kiedy masz się zmierzyć z... -Jaka to różnica?
Nie wiem. Lalkarka jest pewnie łatwiejsza.
Żyje w małym i kruchym świecie wyobraźni.
Twoja dmuchaczka szkła mierzy się z brutalnym realem.
Wszystko może w każdej chwili pęknąć, a temperatura rośnie.
Tak.
John. Powinno nam się udać.
Już niedługo wszystko będzie prostsze.
Odzyskajmy to. To było tylko kilka tygodni i możemy to odzyskać.
Najważniejsze zadanie dopiero przed nami.
Musimy dać czadu. Zróbmy to.
Dobra.
Musisz tam dotrzeć dzień przed przejęciem torby.
Dobrze. Będę mógł się wyspać.
Zabijesz żonę fizyka.
Druga strona też chce zdobyć tę torbę.
Nie możemy do tego dopuścić.
Ona będzie z torbą na stacji kolejowej Bettborn.
Nie mogą się spotkać.
Celowo ją wysłali. Jej mąż ma zakaz latania.
W najgorszym razie wypadnie z gry.
Będą musieli dostarczyć mu pieniądze inaczej.
-Zyskamy wtedy kilka tygodni. -Więc teraz gramy na czas?
Nie. Nadal próbują dostarczyć torbę z punktu A do B.
B to niebezpieczne miejsce. B to uzbrojony Iran.
Nie powinieneś mieć co do tego wątpliwości...
pozbądź się ich.
Muszę iść.
Wszystko gra?
PATRIOTA
Możesz pląsać po pianinku, ile chcesz,
ale jeśli nie spojrzysz w obie strony...
Brakuje nam ludzi,
więc na tej ostatniej prostej z Denonem dowodzi John.
-Cholera! -Co jest? Powiedziałeś „cholera”?
-Powiedziałem, że możesz na mnie liczyć. -W porządku. Świetnie.
-John nie może jechać. -Co?
-Nie może jechać. -Czemu?
-Jego dokumenty. -Co z nimi?
W sumie to on tu nie pracuje.
Biorę Git Gnata do ekipy. To twoja nowa ksywka. Git Gnat.
Git Gnat tu nie pracuje.
Nie ma wszystkich papierów.
Dziś mija termin oddania dodatkowych dokumentów,
których jeszcze nie dostaliśmy.
Git Gnat nie może podróżować ani przebywać w biurze
w innym charakterze niż gość.
Z powodu zbyt wielu cyferek.
Nie mogę zadzierać z kadrami, Git Gnacie, przykro mi.
John Lakeman. Brakujące dokumenty.
Podobała ci się jazda?
-Świetna. -Tak, super.
Nitk mnie tego nie uczył. Mam to, kurwa, w sobie!
Jezu. Mam nogi z waty.
-Krzesło? -Pracuję nad tym.
Lakeman dokończył papierkową robotę. Co to za facet?
-Mój mąż. -John.
Czekaj.
Jesteś moim mężem.
Dobra... co?
Kiedy tylko o tym myślę, czuję się szczęśliwy i to mówię.
W porządku, muszę ci coś powiedzieć, kochanie.
O zadaniu, nad którym pracujemy.
Mogę zamienić z tobą dwa słowa? Mam informacje.
Spóźnimy się, po prostu mu napisz.
Nie mogę tego zrobić. Nie mogę nic pisać.
John ci nie pozwala?
Nie. Tylko lubi mój głos.
Tak. Masz fajny głos.
-Tak. -To prawda.
Dzięki.
-Ron, muszę jechać. Po prostu powiedz. -Dobra. Azja...
Tak.
Rozumiem.
Jutro o 14.00. Kukiełki z Azji wylatują z klatki.
Pewnie będą miały to czerwone coś.
Duży, ciemny, brodaty też o 14.00 chce czerwone.
Rozumiem.
I koleś od jujitsu na lotnisku zaczął znowu sprawdzać
listy pasażerów lotu z Milwaukee.
Więc oczy szeroko otwarte na jujitsu, jasne, kotku?
Tak. Dzięki, kochanie.
Bezpiecznej podróży.
-Eddie? -Tak?
Czy John zabija ludzi?
-Eddie? -No coś ty!
Wiem, jakie ona prowadzi śledztwo.
Chodzi o zabójstwo.
-Myli się. -Jest bystra.
Myli się. Mój ojciec to wyjaśni.
-Tak? -Tak, co?
Twój ojciec zdoła to wyjaśnić?
Tak, daj spokój. Ojciec by go do tego nie namawiał.
-Czemu nie? -Bo prosiłby o zbyt wiele.
LUKSEMBURG
STACJA BETTBORN
Już jest.
Czy Mikham Candahar pojawił się tu po południu?
-11 maja? -Tak.
Czy był sam?
Tak.
Czy w jego pobycie było coś niezwykłego?
Poza pani ludźmi, którzy tu przyszli? Nie. Nic poza tym.
Moi ludzie?
Policja. Chcieli z nim rozmawiać.
Myślałem, że pani wie, bo też jest pani z policji.
O czym chcieli rozmawiać?
O sytuacji?
Jakiej sytuacji?
Azjatyckiej.
Typowa sytuacja.
Twierdziła, że łączyły ich stosunki seksualne
i jej nie zapłacił.
Co prawdopodobnie było kłamstwem. Ale musieliśmy sprawdzić.
Przesłuchiwałeś Mikhama Candahara?
Mówisz o Wte i wewte?
Tak. Mówił, że jej nie zna.
Wte i wewte?
Czemu Wte i wewte?
Jego torba.
Na ubranie.
Targał ją wte i wewte. Wkurzał mnie.
Mikham Candahar wziął ze sobą torbę na ubrania?
Z hotelu na przesłuchanie?
Tak.
Torbę na ubrania,
czerwoną.
Sprawa przeciw Mikhamowi Candaharowi.
Mikham Candahar poleciał do Luksemburga w dniu morderstwa.
Zatrzymał się w hotelu King Gerald.
Odręczna notatka
z adresem zamordowanej ofiary
została znaleziona w pokoju hotelowym.
Napisano ją na karcie pracy pracownika lotniska.
Candahara znaleziono dziś rano z drugą notatką,
z tym samym adresem
i tym samym odręcznym pismem.
Candahar wdał się w kłótnię,
bo nie udało mu się zostawić torby.
Myślę, że spotkał na swej drodze jednego z braci Barros,
w związku ze sprawą Johna Lakemana
i torbą, która przewinęła się przez lotnisko w Luksemburgu
11 maja.
Czyli Lakeman to nie morderca.
Na to wygląda.
Nie.
Chciałabym wam zadać kilka pytań o Mikhama Candahara.
Wyłowili jego ciało z rzeki.
Miał w kieszeni wasz adres, odręcznie napisany.
Zaczekaj.
Agathe, to Candahar.
Przerabiałyśmy to.
Notatka. Pismo odręczne.
Hotel.
Torba. Wszystko.
Wszystko się zgadza.
Nie wszystko.
To Candahar, Agathe.
Sprawa zamknięta.
Nie.
Nie wszystko się zgadza.
Odpuść, Agathe.
Mamy go.
To rysunek dziecka.
SMUTNY PAN W GARNITURZE
Był w moim domu.
Mynie coś się przywidziało, Agathe.
Wyobraziła to sobie.
Mówiłaś jej o morderstwach, więc zaczęła widzieć morderców.
Siła wyobraźni.
To nie dowód, Agathe.
To był Candahar.
To nie on.
Czemu miałby być w twoim domu?
ZAGINIONY
Może w związku z jego sprawą.
Tam.
Co?
Nie wiem.
Agathe.
On nie istnieje.
To wytwór wyobraźni.
Candahar jest rzeczywisty.
Realny.
Muszę wiedzieć,
czy widziałaś smutnego pana w naszym domu czy w swojej głowie.
Dobrze.
To jak było?
I tu i tu.
Myślałaś dziś o smutnym panu?
Tak.
Myślałaś dziś o butach?
Nie.
Myślałaś o smutnym panu,
bo morderstwo to niezwykła rzecz.
Nie myślałaś o butach,
bo są zwykłe.
Więc...
To dobrze,
że widziałaś smutnego pana w głowie,
bo to znaczy, że morderstwo jest niezwykłe.
Jeśli morderstwo będzie zwykłe jak buty,
wtedy
powinnaś się zacząć bać.
Fajnie, mamo,
ale i tak go widziałam.
W naszym domu.
Czy to on?
Nie.
To jest on.
Leslie Claret.
Przepraszam, pan Claret nie pojawił się z delegacją
pracowników McMillan.
-Co to? -Sól fizjologiczna.
-I? -Morfina na uśmierzenie bólu.
Morfina.
Muszę o coś spytać. Nie jestem zdenerwowany.
Kiedy człowiek jest nieprzytomny,
czy to standardowa procedura,
że podaje mu się silne narkotyki bez sprawdzenia jego historii chorób?
Czy to standardowa procedura?
Robimy to, kiedy ktoś zostanie postrzelony w twarz. Mam to usunąć?
Czuję się...
Słucham?
Czuję się jak...
Tak jak można się poczuć...
lecąc na czarodziejskim dywanie.
Mam odpiąć morfinę?
Pana telefon dzwoni od dziesięciu godzin.
Słucham?
Pan Claret?
Tak.
Mówi detektyw Albans z wydziału policji w Luksemburgu.
Mam kolejne pytanie o Johna Lakemana.
To dupek.
Znowu ten mały dupek.
Ma pan chwilę?
Tak.
Mówił pan, że Lakeman nie był na kolacji 11 maja,
bo musiał odzyskać torbę.
15 DNI TEMU
Nie spytałam...
czy wrócił z torbą?
Masz garniturek? Spóźniłeś się 40 minut.
-Wysłali mój... -Miałeś iść...
-Tak. -Tak, przyniósł?
Tak, przyniósł.
Dupek.
Czy przypomina pan sobie, jakiego koloru była torba?
Czerwonawa, torba na ubrania.
Czerwonawa.
Dziękuję.
Co pani robi?
Odłączam morfinę.
Nie spieszmy się tak.
Dobrze?
Ja tu latam!
Tylko pytam.
Tak?
Co?
Czy tata chce, żebyś zabijał ludzi?
Dziś o trzeciej zabiję kobietę.
Chcesz mi pomóc?
Oczywiście, że nie.
Więc jaki z ciebie pożytek?
To piosenka o kimś, kogo zabiłem.
Wieje swobodny wiatr Gdy idzie Rick Luzak
Ale na mnie patrzy śmiertelnie poważnie
Wystraszyłem go, aż go zemdliło
Zabrałem Rickowi Luzakowi luz
I teraz jest śmiertelnie poważny
Gdybym cię potrzebował, przyszedłbyś?
Położyłbyś mi dłoń na piersi
i pomógł zasnąć, jak Charlie
Teraz, gdy mnie znasz
Lecz porównanie z Charliem jest nie fair
Jeśli chodzi o czułość, jaką mi daje
Łatwiej mu być blisko mnie
Nie zna się na etyce
i pewnie odbył szkolenie
Gdybym cię potrzebował, przyszedłbyś?
Położyłbyś mi dłoń na piersi
i pomógł zasnąć, jak Charlie
Teraz, gdy mnie znasz
Przykro mi, stary
Wybacz, że zabiłem Ricka Luzaka
DZIESIĘĆ GODZIN PÓŹNIEJ
-Nie pytam cię o zdanie! -Walić zasady. Chodzi o Johna.
-Mówię poważnie. -Mam to gdzieś.
Powinienem być w domu z Eframem, zamiast ci pomagać
-z tym gównem. -Dość!
Jak się masz?
Lekarze mówią, że wszystko w porządku.
To znaczy oberwałeś mocno,
ale nie masz złamań ani urazów.
Nic mi nie jest.
-Nieprawda. -Która godzina?
Godzina odpoczynku.
Jest 13.35.
-Nic mi nie jest. -Zostań tu, John.
Naprawdę nic ci nie jest?
Bo dziewczyna wychodzi z torbą za 25 minut.
Leż, zostań tutaj.
Czyli wszystko w porządku. Nic ci nie jest?
Bo nie zrobiłeś wczoraj tego, co miałeś zrobić,
więc babka będzie czekać na dworcu.
Musisz ją wcześniej odebrać. Ja nie mogę, on też nie.
Wiesz co? Pierdol się.
Często każą mi czegoś nie robić, choć i tak oczekują, że to zrobię.
Powiedziano mi, żebym tego nie robił. Naszego zadania.
Zabroniono mi. A i tak oczekują, że je wykonam.
Jeśli porażka wyjdzie na jaw, będzie po mnie.
Sprawy się skomplikowały, i to szybko.
I zbyt głęboko w tym siedzimy.
Jeśli tego nie naprawimy...
...to pójdę siedzieć.
-Nic mi nie jest. -Wpadłeś pod samochód. Leż.
Niech John sam decyduje.
Tak? Może?
Eddie, nic mi nie jest. To dmuchaczka szkła.
Lalkarka.
Wszystko jedno.
Czekaj. Naprawdę nic ci nie jest?
Nic mi nie jest. Odwal się.
Dorwiesz ją?
Tak.
To się pospiesz.
Gdzie rzeczy?
Nie wiem.
Pewnie w Kieckach i Pończoszkach.
Tam trzymamy prawie wszystko.
DWIE MINUTY PÓŹNIEJ
Przepraszam.
Cześć.
To moja torba.
Która?
Czerwona. Należy do mnie.
Gdzie jest...
Zostawiłam. Na posterunku.
Pieniądze?
Tak.
Czemu?
Są ciężkie.
Czemu wzięłaś torbę?
Potrzebuję jej do wschodu słońca w moim nowym przedstawieniu.
Z marionetkami.
Torba ma idealny odcień.
Nie chciałaś pieniędzy?
Nie.
Tylko torbę?
Tak.
Więc gdzie są teraz pieniądze?
Zostawiłam je beztrosko na komodzie w damskiej przebieralni.
Lubię twoją muzykę.
Popołudniowa mżawka
Przyjaciółka mi ją dała. Jej się mniej podobała.
Przepraszam.
Nie, w porządku.
Nie da się trafić do wszystkich.
Mogę użyć twojej piosenki w przedstawieniu?
Tak. Której? Czy mogę...
Kręgi echa.
-Czemu? -Lubię ją.
„Nie możesz się ruszyć.
„Choćby o ten kawałek.
„Bo nic i nikt nie jest w sam raz”.
Czemu ją lubisz?
Bo cały czas kradnę różne rzeczy do moich przedstawień
i dzięki niej czuję się mniej podle, za to, że nie jestem idealną obywatelką.
Nikt nie jest idealnym obywatelem.
Nic ci nie jest? Blado wyglądasz.
Potrącił mnie niedawno samochód.
Czemu nie odpoczywasz?
Robię coś. Do pracy. Teraz.
Można by pomyśleć, że jako muzyk masz luźniejszy tryb życia.
Nie jestem muzykiem.
Czemu nie?
Bo kiedy byłem mały, tata powiedział mi, że muzyk ma ciężkie życie.
Musi spać w samochodzie i takie tam.
Więc zaproponował coś innego.
A ty zajmujesz się marionetkami? Fajnie.
Tak, to fajne.
Więc pieniądze są po prostu na kredensie.
Tak. Obok lwa.
-Do zobaczenia. -Na razie.
-Tak? -Posterunek policji.
-Idź tam teraz, Dennis. Zrób zamieszanie. -Jak?
Nie wiem. Ale idź już.
Z tą torbą związane są dwa morderstwa.
Super.
Elementem łączącym tych dwóch mężczyzn
jest ta czerwona torba.
Lakeman ją miał.
Candahar ją miał.
W różne dni.
Opowiedz mi o tej torbie.
Była tu.
Jest tu.
Torba?
Tak. Jest tutaj.
Teraz?
Tak.
Gdzie?
W twoim biurze.
Przy ścianie, trzymam tam skuter wodny.
Ale wcześniej wysłałem tam młodą kobietę po rzeczy.
Wypuszczono ją 20 minut temu.
Przepraszam?
Chciałbym złożyć doniesienie.
Zostałem napadnięty. Zabrali mi wszystko.
Poza okularami. Chyba nie chcieli, żebym ich ścigał.
Ale chyba powinienem złożyć zeznanie,
czy coś takiego.
A skoro tu jestem, mogę opłacić zaległe mandaty.
To piękny budynek.
Pewnie ma ze sto lat.
John Lakeman - nie będę cię szukać, jeśli ty nie będziesz szukać mnie.
Nie rozrabiaj.
Do zobaczenia za dwa tygodnie.
Słuchaj cioci.
I opiekuj się siostrą.
Do tego pociągu wsiada się, jeśli chce się wyjechać z miasta.
Stacja Bettborn.
Tak.
Gdziekolwiek jedziesz,
nie dostaniesz się tam tak łatwo, jak myślisz.
Czemu po prostu nie weźmiesz ode mnie torby?
Bo czytałeś wiadomość i warunki ci odpowiadają.
Nie wiem, kim właściwie jesteś.
Ale wiem, co robisz.
I wiem, że jesteś smutny.
Nadjeżdża mój pociąg.
Jeśli dasz mi wsiąść, będziesz mógł porzucić to,
czym się zajmujesz i co sprawia, że jesteś smutny.
Cokolwiek to jest.
Zrobisz, co będziesz chciał.
Przeszłość za tobą nie podąży.
Jeśli pozwolisz mi wsiąść, możesz pojechać gdziekolwiek.
Być kimkolwiek.
Będziesz wolny.
Słucham?
Coś się stało, John. Uprowadzono twojego brata.
Żądają torby. Przynieś ją.
Co?
Torba, szybko!
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska ekolwiek.