อรุณสวัสดิ์ครับเลสลีย์
เลคแมน
ทีนี้ผมควรจะทำยังไง
เรื่องเพื่อนร่วมงานประหลาดของคุณเหรอ
ใช่ ตอนนี้เขาใส่ร้ายผมด้วย
แจ้งตำรวจ
แต่ฟังนะ ฉันไม่ได้ล้อเล่น เรื่องที่บอกว่าคุณต้องมั่นใจ
ผมรู้
คุณได้รับบาดเจ็บที่สมอง
และตอนนี้คุณขอให้คนอื่น เชื่อการรับรู้ของคุณ
ใช่
เช้าวันจันทร์ ไปประเมินประสาทสัมผัส แบบเต็มรูปแบบอีกครั้ง
ไปที่จุดนั้น ทำการฟื้นฟูความจำเต็มรูปแบบ และถ้านั่นคือสิ่งที่คุณจำได้
ถ้าคุณจำได้ว่าเขาผลักคุณ ก็ตามนั้นแหละ ตกลงไหม
เราจะทำให้แน่ใจว่าพวกเขาเชื่อคุณ แต่คุณต้องแน่ใจก่อน
เพราะคุณอยากให้คนเชื่อคำพูดคุณใช่ไหม
และหลังจากนั้น ใครจะรู้ บางทีคุณอาจหัวเราะได้อีกครั้ง
นี่
ใช่
คุณเพิ่งหัวเราะ
การยิงเป็ดนี้มันจะจบตอนไหน
ในอีกไม่กี่ชั่วโมง
- จากนั้นล่ะ - พวกเขาก็จะไปลักเซมเบิร์กโดยไม่มีผม
รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอะไร ยังเหลืออะไรต้องทำอีกบ้าง
ผมคิดว่าเบิร์ดบาธโอเคแล้ว เหลือสตีเฟน เลสลีย์ เอกสาร
โอเค
อิคาบอดด้วย
เขาต้องการอะไร
ผมคิดว่าผมจัดการเรื่องนั้นได้
นี่จอห์น
ได้เวลายิงเป็ดให้ฉันแล้ว
กี่ตัวครับ
ต้องฆ่ากี่ตัวเพื่อจะทำให้สาวประทับใจ
- ก็คงขึ้นอยู่กับคนล่ะมั้งครับ - ใช่
- สำหรับสาวส่วนใหญ่ก็อาจจะศูนย์ตัว - ก็จริง
งั้นฉันว่า 11 ตัวแล้วกัน
นี่จอห์น
ไงครับอิคาบอด
ทำอะไรอยู่
กลไพ่
เลือกไพ่สิ
สองโพธิ์ดำ
ขอโทษทีพวก
- จอห์น - ครับ
ขอโทษที่ฉันทำตัวรุนแรงในเรื่องที่นายโกหก
บางครั้ง เพื่อให้ผู้คนสนใจ ฉันต้องใช้จุดแข็งตัวเอง
ซึ่งก็คือการทำตัวมืดมนเล็กน้อย
ฉันไม่ใช่เด็กชายอเมริกันทั่วไป
ฉันโดนเรียกเป็นผีหัวขาดขี่ม้าบ่อยๆ
พวกอะไรลึกลับชั่วร้าย
แต่ที่จริง ฉันค่อนข้างจะร่าเริง อ่อนโยน
ชอบคุยกับคนอื่น
ดีนี่ครับ
ฉันไม่ใช่แบบที่เห็น
เรซูเม่นาย มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย กองทัพ กลาโหม
- ใช่ครับ - เด็กอเมริกันทั่วไป
ใช่ครับ
- นายดูเหมือนเด็กอเมริกันทั่วไป - ครับ
แต่ใช่เหรอ
นายดูเหมือนอยู่ใต้ความเครียดมหาศาล
บางทีเราทั้งคู่อาจเหนื่อยกับความคาดหวัง
นายปลอมเรซูเม่ของนาย
นายไม่ได้จบมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย
บางทีนายอาจไม่ใช่เด็กอเมริกันทั่วไป
ไม่ใช่แบบที่ตาเห็น
ไม่เป็นไร เราพวกเดียวกัน
จอห์น ฉันอยากโอบกอดนาย
และส่งข้อความให้นายโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ว่า "ฉันเข้าใจนาย เข้าใจความรู้สึก"
"นายเป็นแค่มนุษย์ เราพวกเดียวกัน"
และคือสาเหตุที่ฉันเลือกจะกอด และฉันคิดว่ามันจะดีต่อนาย
มันทำยังไง
ก็แค่เข้าหากัน เป็นเรื่องง่ายที่สุดในโลก
คุณรู้ได้ไงว่าผมไม่ได้จบ มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย
ฉันจบปี 1983 ตำแหน่งผู้อำนวยการศิษย์เก่า
ให้การสัมผัสกันปลดปล่อยโดปามีน กับเซโรโทนิน
ฮอร์โมนสองตัวที่ช่วยป้องกันการซึมเศร้า
และทำให้อารมณ์ดีขึ้น
ว้าว โอเค
นี่จอห์น
มีอะไรครับ
เรายังต้องยิงเป็ดอีกตัว
ใช่ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
คุณได้กี่ตัว
- ไม่ได้สักตัว - ผมได้ 11
ใช่ ดังนั้นช่วงหลังๆ แมวฉันเลยเหนื่อยสุดๆ เลย
- อาวุธปืนเรียบร้อยหรือยัง - ครับ
งั้นกลับกันเถอะ กลับบ้านกัน เก็บของเลย
ทีงี้ล่ะมาจัง
พระเจ้า อะไรวะ
เลคแมน
นายยิงปืนใส่หน้าฉันเหรอ
ขอโทษนะเลสลีย์
เราอยู่ในช่วงสุดท้ายแล้ว ที่จะคว้าสัญญาจากเดนอนได้
ผมหวังไว้กับความเชี่ยวชาญของเลสลีย์ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว
- จอห์น - ครับ
จอห์น ผมว่า คุณคงต้องไปลักเซมเบิร์กกับเรา
เพราะคุณเป็นคนเดียวที่รู้ข้อมูลล่าสุด ที่เลสลีย์โน้มน้าวเดนอนไว้
- ครับ - ยินดีต้อนรับกลับ
ลูกจัดการกับสองเรื่องสุดท้าย แล้วเราก็กลับสู่ภารกิจเราได้
ไปถึงลักเซมเบิร์กหนึ่งวันก่อนที่ลูกต้องไป
ก่อนอะไรนะ
ก่อนคนเป่าแก้วออกจากคุก แล้วได้กระเป๋าคืนเหรอ
คนเป่าแก้วอะไร
พ่อบอกว่าคนเป่าแก้วอยู่ในคุก และเธอก็จะ...
- นักเชิดหุ่นกระบอกต่างหาก - ครับ
เกิดอะไรขึ้น ดูลูกไม่มีสมาธิเลย
พ่อไม่อยากให้ลูก เตรียมตัวเจอกับคนเป่าแก้ว
- ทั้งที่จริงต้องเจอกับ... - มันต่างกันด้วยเหรอครับ
ไม่รู้สิ นักเชิดหุ่นกระบอกน่าจะง่ายกว่า
พวกเขาอยู่ในโลกจินตนาการใบเล็กๆ ที่บอบบาง
แต่คนเป่าแก้วเผชิญกับ ข้อเท็จจริงที่ยากลำบากของชีวิต
เพราะทุกอย่างอาจแตกได้ตลอดเวลา และก็ร้อนมากด้วย
ครับ
จอห์น ดังนั้นเราควรทำได้สำเร็จ
เราอยู่ที่ปลายทางของปัญหาแล้ว
ไปเอากระเป๋ากลับมา อีกไม่กี่สัปดาห์ เราก็จะกลับสู่ภารกิจเดิม
มีงานสำคัญทั้งหมดรอเราอยู่
เราต้องสร้างความแตกต่างที่นี่ ดังนั้นลงมือเถอะ
ครับ
โอเค ดังนั้นพ่อกำลังบอกว่า ลูกต้องไปที่นั่นหนึ่งวันก่อนเอากระเป๋าคืน
ดี ผมจะได้พักผ่อนบ้าง
ลูกต้องไปฆ่าภรรยานักฟิสิกส์
อีกฝ่ายก็พยายามจะเอากระเป๋าเหมือนกัน
กันไว้ดีกว่าแก้
เธอมีนัดรับกระเป๋า ที่สถานีรถไฟเบ็ทท์บอร์น
ดังนั้นเราต้องป้องกันไม่ให้พวกเขาเจอกัน
มันมีเหตุผลที่พวกเขาส่งเธอมา เพราะสามีเธอถูกสั่งห้ามขึ้นเครื่องบิน
กรณีที่แย่ที่สุดคือเธอหายไปจากเรื่องนี้
พวกเขาต้องหาทางอื่นเพื่อส่งเงิน ให้กับนักฟิสิกส์
- ช่วยซื้อเวลาให้เราสักสองสามสัปดาห์ - งั้นตอนนี้เราก็พยายามถ่วงเวลาเหรอ
ไม่ พวกเขาก็พยายามจะเอากระเป๋า จากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่งเหมือนกัน
และอีกจุดที่ว่าคือที่ที่ไม่ดี มันคือการติดอาวุธให้อิหร่าน
ลูกไม่ควรสงสัยเรื่องนั้น...
ถ้าลูกไม่แน่ใจ
พ่อต้องไปแล้ว
ลูกสบายดีไหม
แพทริออท
ผมว่าคนเรา ยืนอยู่บนเปียโนได้ตามต้องการเลย
- แต่ถ้าไม่มองทั้งสองฝั่ง... - ครับ
เราขาดคนไปหน่อย
ดังนั้น จอห์น ในการเจรจากับเดนอน ครั้งสุดท้าย นายเป็นคนนำนะ
- เวรแล้ว - อะไรนะ นายพูดว่า "เวรแล้ว" เหรอ
- เปล่าครับ ผมบอกว่าไว้ใจได้เลย - โอเค ดี
- แต่จอห์นไปไม่ได้ - อะไรนะ
- จอห์นน่ะ - ใช่
- ไปไม่ได้ครับ - ทำไมล่ะ
- เพราะเรื่องเอกสารน่ะครับ - เอกสารอะไร
ทางเทคนิคแล้วเขาไม่ได้ทำงานที่นี่
ผมเป็นคนให้พ่อนักแม่นปืนกลับเข้าทีมเอง ตอนนี้ฉันเรียกนายว่าพ่อนักแม่นปืนนะ
- ครับ - เรื่องก็คือพ่อนักแม่นปืนไม่ได้ทำงานที่นี่
ผมทำเรื่องเอกสารเขาไม่ได้
วันนี้คือวันสุดท้ายที่จะส่งเอกสารเพิ่ม
ซึ่งผมยังไม่ได้รับ
พ่อนักแม่นปืนไม่สามารถเดินทางไปได้ หรือที่จริงคือ เป็นอย่างอื่นไม่ได้
นอกจากแขกผู้เยี่ยมชม
เพราะเรื่องความรับผิดชอบ เลขเกินไปหนึ่งตัว
ฉันคงทำอะไรกับฝ่ายบุคคลไม่ได้ ขอโทษที
เอกสารภาษีเพิ่มเติมของจอห์น เลคแมน
ชอบการขับเมื่อกี้ไหม
- ขับได้เยี่ยม - ใช่ เยี่ยมสุดๆ
ฉันไม่เคยฝึกด้วยซ้ำ แค่ลองทำเลย
พระเจ้า ขาฉันสั่นไปหมด
- เก้าอี้ล่ะ - ยังไม่ได้ๆ
เลคแมนส่งเอกสารเรียบร้อย นั่นใครน่ะ
- สามีผม - นี่จอห์น
- ว่าไง - เดี๋ยวสิ
นายคือสามีฉัน
โอเค อะไรนะ
ก็แค่ เมื่อไหร่ที่คิดแบบนั้น ฉันรู้สึกโชคดี ก็เลยพูดแบบนั้น
โอเค เอาเถอะ ฉันมีบางอย่างจะบอกนะที่รัก
เอาล่ะ เรื่องภารกิจที่เราทำงานร่วมกันอยู่
ขอฉันคุยกับนายได้ไหม มีข้อมูลจะบอก
เราสายแล้วนะ ส่งข้อความแทนได้ไหม
ผมไม่ได้รับอนุญาตให้ทำแบบนั้น ผมถูกห้ามไม่ให้เขียนอะไรเลย
จอห์นห้ามคุณเหรอ
เปล่า เขาชอบเสียงผม
ดี เสียงคุณเพราะดี
- ใช่ - ถูกต้อง
ขอบคุณ
- รอน ฉันต้องไปแล้ว บอกมาเถอะ - โอเคๆ เอเชีย...
ได้
เข้าใจ
บ่ายสอง พรุ่งนี้ หุ่นเอเชียจะบินออกจากกรง
น่าจะมีของสีแดงที่นายต้องการ
พ่อเคราดำตัวใหญ่จะมองหาของสีแดง ตอนบ่ายสองด้วยเหมือนกัน
- รับทราบ - โอเค
อีกอย่างพี่น้องยิวยิตสูจากสนามบิน ก็เริ่มมองหา
รายชื่อผู้โดยสารเที่ยวบินจากมิลวอกีแล้ว
ดังนั้นระวังไว้ด้วยนะที่รัก
ได้ ขอบใจที่รัก
เดินทางปลอดภัยนะ
- เอ็ดดี้ - ว่าไง
จอห์นฆ่าคนหรือเปล่า
- เอ็ดดี้ - ไม่มีทาง
ฉันรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังสืบเรื่องอะไร
คดีฆาตกรรม
- เธอเข้าใจผิด - เธอฉลาด
เธอเข้าใจผิด พ่อสามารถอธิบายได้
- งั้นเหรอ - หมายถึงอะไร
พ่อคุณสามารถอธิบายได้ใช่ไหม
ใช่ ไม่เอาน่ะ พ่อไม่ขอให้จอห์นทำหรอก
- ทำไม - เพราะมันเป็นการขอที่มากเกินไป
ลักเซมเบิร์ก
สถานีเบ็ทท์บอร์น ถนนคอปสตอล
เขามาแล้ว
โรงแรมคิงเจอราลด์
เลขที่ 77 เดอ ชองแปลน
มิคัม คันดาฮาร์มาถึงในตอนบ่ายใช่ไหมคะ
- บ่ายของวันที่ 11 พฤษภาคม - ครับ
เขามาคนเดียวหรือเปล่าคะ
ใช่ครับ
มีอะไรผิดปกติกับการมาพักของเขาไหมคะ
นอกเหนือจากที่พวกคุณมาเหรอครับ ถ้านอกจากนั้นก็ไม่มีครับ
พวกฉันเหรอคะ
ตำรวจครับ มีตำรวจมาคุยกับเขา
ผมคิดว่าคุณรู้แล้ว เพราะคุณก็เป็นตำรวจเหมือนกัน
พวกเขาคุยกันเรื่องอะไรคะ
มีเหตุการณ์
เหตุการณ์อะไรคะ
เหตุการณ์เกี่ยวกับชาวเอเชีย
มันก็เรื่องปกติทั่วไป
เธออ้างว่า พวกเขามีความสัมพันธ์ทางเพศกัน
และเขาไม่จ่ายเงินเธอ
ซึ่งน่าจะโกหก แต่คุณก็รู้ เราต้องสืบสวน
คุณสัมภาษณ์มิคัม คันดาฮาร์เหรอ
คุณหมายถึงพ่อบ้าหอบฟางเหรอ
งั้นใช่ เขาอ้างว่าไม่รู้จักเธอ
บ้าหอบฟางเหรอ
หมายความว่าไงที่ว่าบ้าหอบฟาง
กระเป๋าเขา
กระเป๋าสูทของเขา
เขาเอามันไปด้วยทุกที่ ผมเลยเริ่มรำคาญ
มิคัม คันดาฮาร์ ถือกระเป๋าสูทมาด้วยเหรอ
จากโรงแรมจนถึงตอนสอบสวน
ใช่
กระเป๋าสูทเขา
สีแดง
คดีของมิคัม คันดาฮาร์
มิคัม คันดาฮาร์บินมาลักเซมเบิร์ก ในวันเดียวกับที่เกิดฆาตกรรม
คันดาฮาร์พักที่โรงแรมคิงเจอราลด์
ซึ่งเป็นที่ที่พบที่อยู่ของเหยื่อที่ถูกฆ่า
เขียนด้วยลายมือ
ในห้องของโรงแรม
เขียนอยู่บนใบตารางเวลา ของพนักงานสนามบิน
คันดาฮาร์ถูกพบเมื่อเช้าวันนี้ พร้อมข้อความใบที่สอง
เขียนที่อยู่เดียวกัน
และมีลายมือตรงกัน
คันดาฮาร์เข้าไปเกี่ยวข้องกับความขัดแย้ง
เมื่อพิจารณาจากที่เขา ไม่สามารถปล่อยมือจากกระเป๋าได้
ฉันว่าเขาไปเจอกับ หนึ่งในพี่น้องบาร์รอส
ที่เราเคยคิดว่าเป็นคดีของจอห์น เลคแมน
เกี่ยวกับกระเป๋า ที่ผ่านทางสนามบินลักเซมเบิร์ก
ในวันที่ 11 พฤษภาคม
เลคแมนไม่ใช่ฆาตกร
เห็นได้ชัดว่า
ไม่
ฉันอยากจะถามพวกคุณสักสองสามคำถาม เกี่ยวกับมิคัม คันดาฮาร์
เราพบศพเขาที่แม่น้ำ
ตายที่แม่น้ำ พร้อมมีที่อยู่ของคุณ เขียนด้วยลายมือ อยู่ในกระเป๋าเสื้อ
จอห์น เลคแมน
หยุดก่อน
อะกาธ คนร้ายคือคันดาฮาร์
เราไขคดีได้แล้ว
ทั้งข้อความ ลายมือ
โรงแรม
กระเป๋า ทุกๆ อย่าง
ทุกๆ อย่างเลย
ไม่ใช่ทุกอย่าง
คนร้ายคือคันดาฮาร์นะอะกาธ
เราทำได้แล้ว
ไม่
ไม่ใช่ทุกอย่าง
ปล่อยมันไปเถอะอะกาธ
เราได้ตัวเขาแล้ว
มันก็แค่รูปวาดของเด็ก
ชายหน้าเศร้าในชุดสูท
เขาเคยไปบ้านฉัน
มินาเห็นภาพหลอนไปเอง
เธอจินตนาการขึ้นเอง
เธอบอกให้ลูกรู้ถึงคดีฆาตกรรม ลูกเธอเลยเริ่มเห็นฆาตกร
เธอจินตนาการมันขึ้นมา
มันไม่ใช่หลักฐานนะอะกาธ
คนร้ายคือคันดาฮาร์
นี่ไม่ใช่เขา
แล้วเขาจะไปบ้านเธอทำไมล่ะอะกาธ
ประกาศคนหาย มิคัม คันดาฮาร์
อาจมีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับคดีนี้
ที่บ้านฉัน
อะไรล่ะ
ฉันไม่รู้
อะกาธ
คนนั้นไม่มีตัวตนจริง
นั่นแค่คนในจินตนาการ
แต่คันดาฮาร์มีจริง
เขามีตัวตนจริง
มันสำคัญสำหรับแม่
ที่จะรู้ว่าลูกเห็นคนท่าทางเศร้าๆ ในบ้านเรา หรือลูกคิดไปเอง
ค่ะ
คำตอบล่ะ
ทั้งคู่
วันนี้ลูกได้คิดถึงคนท่าทางเศร้าๆ อยู่หรือเปล่า
ค่ะ
วันนี้ลูกคิดถึงรองเท้าของลูกหรือเปล่า
ไม่ค่ะ
ลูกคิดถึงคนท่าทางเศร้าๆ
เพราะการฆาตกรรมไม่ปกติ
และลูกไม่คิดถึงรองเท้า
เพราะมันเป็นเรื่องปกติ
ดังนั้น...
ดีแล้ว
ที่เห็นคนท่าทางเศร้าๆ ในจินตนาการ
เพราะนั่นหมายถึงการฆาตกรรมไม่ปกติ
เมื่อไหร่ที่การฆาตกรรม กลายเป็นเรื่องปกติเหมือนรองเท้า
เมื่อนั้น
ลูกควรจะกลัว
ขอบคุณค่ะแม่
แต่หนูก็ยังเห็นเขาอยู่
ในบ้านเรา
ใช่คนนี้หรือเปล่า
ไม่ใช่ค่ะ
คนนี้ค่ะ
ไทห์เมนส์แอนด์เซเปอร์สตีน เซอร์เคิลออฟเรโซแนนซ์
ฉันมาหาคุณเลสลีย์ คลาเร็ตค่ะ
เสียใจด้วยครับ แต่คุณคลาเร็ต ไม่ได้เดินทางมากับสมาชิกของแมคมิลแลน
ในครั้งนี้
- นี่อะไร - น้ำเกลือค่ะ
- และอะไรอีก - มอร์ฟีนเพื่อลดความเจ็บปวดค่ะ
มอร์ฟีนเหรอ
ขอผมถามอะไรหน่อย ไม่ได้โกรธนะ
ตอนผู้ป่วยไม่ได้สติ
มันเป็นขั้นตอนการปฏิบัติงานมาตรฐาน
ที่จะให้ยาแรงๆ กับเขา โดยไม่ตรวจสอบประวัติสารเคมีเหรอ
นั่นคือขั้นตอนการปฏิบัติงานมาตรฐานเหรอ
ใช่ค่ะ เมื่อคุณถูกปืนยิงที่หน้า อยากให้เอาออกไหมคะ
มันรู้สึก...
อะไรนะคะ
มันรู้สึกเหมือน...
มันรู้สึกเหมือนที่คนคนหนึ่งอาจรู้สึก...
เหมือนนั่งอยู่บนพรมวิเศษบินได้
อยากให้เอาออกไหมคะ
โทรศัพท์คุณดังมาตลอดสิบชั่วโมงที่ผ่านมา
สวัสดีครับ
คุณคลาเร็ตใช่ไหมคะ
ครับ
ฉันนักสืบอัลบานส์ จากตำรวจลักเซมเบิร์กซิตี้
ฉันมีคำถาม คำถามต่อเนื่อง เกี่ยวกับจอห์น เลคแมน
ไอ้เลวนั่น
ใช่ เด็กเลวตัวร้าย
คุณมีเวลาสักครู่ไหมคะ
ได้ครับ
คุณคลาเร็ต คุณบอกว่าจอห์น เลคแมน พลาดการทานมื้อค่ำ
ในวันที่ 11 พฤษภาคม เพื่อไปรับกระเป๋า
สิบห้าวันก่อน
ฉันไม่เคยถามคุณ...
เขากลับมาพร้อมกระเป๋าไหมคะ
สูทนายอยู่ไหนล่ะ นายมาสายไป 40 นาที
- พวกเขาส่ง... - นายควรจะ...
- ใช่ - เขามาพร้อมกระเป๋าเหรอคะ
ใช่ เขามาพร้อมกระเป๋า
ไอ้เลวนั่น
ถ้าคุณจำได้นะคะคุณคลาเร็ต กระเป๋าเขาสีอะไรคะ
สีแดง กระเป๋าสูท
สีแดง
ขอบคุณค่ะ
คุณกำลังทำอะไรน่ะ
หยุดให้มอร์ฟีนค่ะ
อย่ารีบนักสิ
ได้ไหมล่ะ
ผมกำลังบินอยู่เลย
ฉันแค่ถามนะ
ว่า
ถามอะไร
พ่อได้ขอให้นายฆ่าคนหรือเปล่า
ฉันจะต้องไปฆ่าผู้หญิงตอนตีสามคืนนี้
อยากช่วยไหม
แน่นอนว่าไม่
แล้วพี่เป็นตัวช่วยแบบไหนกันล่ะ
นี่คือเพลงเกี่ยวกับคนที่ผมฆ่า
มีลมเย็นๆ พัดผ่านทุกที่ที่คูล ริคไป
แต่เขาเพิ่งจะจริงจังกับผมมาก
ผมทำเขาตกใจ และทำเขาไม่สบายใจ
ผมแย่งเอาความใจเย็นออกไปจากคูล ริค
ทำให้เขากลายเป็นริคผู้เคร่งเครียด
ถ้าผมต้องการคุณ คุณจะมาหาผมไหม
วางศีรษะลงบนอกผม
และช่วยให้ผมพักผ่อนได้เหมือนชาร์ลี
ตอนนี้ที่คุณรู้จักผมดีแล้ว
แต่มันไม่ยุติธรรมที่เปรียบคุณกับชาร์ลี
เมื่อพูดถึงความอ่อนโยนที่มันมีให้
มันเข้าใกล้ผมได้ง่ายกว่า
มันไม่เข้าใจเรื่องจริยธรรม
และมันอาจจะได้รับการฝึก อย่างครอบคลุมกว่า
แต่ถ้าผมต้องการคุณ คุณจะมาหาผมไหม
วางศีรษะลงบนอกผม
และช่วยให้ผมพักผ่อนได้เหมือนชาร์ลี
ตอนนี้ที่คุณรู้จักผมดีแล้ว
ผมขอโทษด้วย
ผมขอโทษที่ฆ่าคูล ริค
สิบชั่วโมงต่อมา
- พ่อจะถามความเห็น - ช่างหัวมันสิ นี่มันเกี่ยวกับจอห์นนะ
- พ่อยืนยันการตัดสินใจ - ช่างหัวมันสิ
ผมควรจะอยู่บ้านกับเอแฟรม แทนที่จะต้องมาช่วยพ่อ
- ทำเรื่องบ้าๆ พวกนี้ - เอ็ดเวิร์ด หยุด
ไงลูก
- ครับ - เป็นไงบ้าง
หมอบอกว่าไม่เจออะไรผิดปกติ
พ่อหมายถึง ลูกโดนมาหนักมาก
แต่พวกเขาบอกว่าไม่มีอะไรหัก ไม่มี...
ครับ ผมสบายดี
- ไม่ ไม่นายไม่สบาย - นี่เวลาอะไรแล้ว
เวลาพักผ่อนไง นั่นแหละที่ควรทำตอนนี้
ตอนนี้บ่ายโมงสามสิบห้านาที
- ผมสบายดี - นอนอยู่นั่นแหละจอห์น
ลูกไม่บาดเจ็บจริงเหรอ
เพราะผู้หญิงนั่นจะออกมาในอีก 25 นาที พร้อมกับกระเป๋า
นอนพัก นอนพักอยู่นั่นแหละ
ลูกบอกว่าลูกสบายดี ลูกสบายดีจริงไหม
เพราะลูกไม่ได้ทำสิ่งที่ถูกบอกให้ทำเมื่อคืน
และตอนนี้เธอกำลังรอกระเป๋าอยู่ที่ สถานีรถไฟเบ็ทท์บอร์น
ลูกไปเอามาก่อนหน้านั้นได้ เพราะพ่อทำไม่ได้ และพี่ลูกก็ทำไม่ได้
พ่อรู้อะไรไหม หุบปากเถอะ
จอห์น
พ่อมักจะถูกสั่งไม่ให้ทำบางอย่าง ซึ่งเขาก็คาดว่าพ่อจะทำอยู่ดี
พ่อถูกสั่งไม่ให้ทำเรื่องนี้ ภารกิจนี้ของเรา
พ่อถูกสั่งห้าม และพ่อก็คิดว่าคงโดนอยู่แล้ว
ดังนั้น ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดโปง เรื่องของพ่อก็จะถูกเปิดโปงด้วยเช่นกัน
ที่พ่อกำลังพูดคือ แผนการนี้ ผิดพลาดอย่างรวดเร็ว
และเราถลำตัวลงมาเยอะแล้ว
ถ้ามันไม่ได้รับการแก้ไขให้ถูกต้อง...
พ่อก็อาจต้องติดคุก
- ผมไม่เป็นไร - นายถูกรถชนนะ นอนพักไป
จอห์นรู้สภาพร่างกายตัวเองดีน่าเอ็ดเวิร์ด
เหรอ จริงเหรอ
เอ็ดดี้ ฉันไม่เป็นไรน่า เธอก็แค่คนเป่าแก้ว
นักเชิดหุ่นกระบอก
อะไรก็ช่างเถอะ
เดี๋ยว นี่นายสบายดีจริงเหรอ
ฉันสบายดีมากๆ เลย หยุดได้แล้ว
จะไปจัดการเธอเหรอ
ใช่ ผมกำลังไป
งั้นรีบเลย
ของของฉันล่ะ
ไม่รู้สิ
อาจจะอยู่ในแผนกกระโปรงและถุงน่องมั้ง
เพราะนั่นคือที่ที่เรา เอาของเกือบทุกอย่างไปไว้
สองนาทีต่อมา
นี่
คุณครับ
สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะ
นั่นกระเป๋าผม
ใบไหนคะ
ใบสีแดง มันเป็นของผม
แล้วเอ่อ...
ฉันทิ้งไว้ในสถานีตำรวจ
เงินน่ะนะ
ค่ะ
ทำไม
มันหนัก
แล้วเธอเอากระเป๋าไปทำไม
ฉันต้องการทำฉากพระอาทิตย์ขึ้น สำหรับการแสดงใหม่ของฉัน
การแสดงเชิดหุ่นของฉัน
มันเป็นสีที่เหมาะสมที่สุด
เธอไม่ได้อยากได้เงินเหรอ
เปล่าค่ะ
เธอแค่ต้องการกระเป๋าเหรอ
ใช่ค่ะ
เอาล่ะ งั้น แล้วตอนนี้เงินอยู่ไหน
ฉันวางมันไว้เฉยๆ บนโต๊ะในห้องตำรวจหญิง
ฉันชอบเพลงคุณนะ
เพื่อนฉันเอามาให้ เธอดูไม่สนใจมันนัก
ฉันขอโทษ
ไม่ ไม่เป็นไร
เธอก็รู้ เราไม่สามารถทำให้ทุกคนพอใจได้
ฉันขอใช้หนึ่งในเพลงของคุณ ในการแสดงของฉันได้ไหม
ได้ เพลงไหน ให้ผม...
เซอร์เคิลออฟเรโซแนนซ์
- ทำไมล่ะ - แค่ชอบน่ะ
"คุณไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
แค่จากที่นี่ถึงที่นั่น
เพราะไม่มีอะไรและไม่มีใครซื่อตรง"
ทำไมเธอถึงชอบล่ะ
เพราะฉันขโมยของต่างๆ ตลอดเวลา เพื่อการแสดงหุ่นของฉัน
และมันทำให้ฉันรู้สึกแย่น้อยลง ที่ไม่ได้เป็นพลเมืองที่สมบูรณ์แบบ
ผมว่าก็ไม่มีใคร เป็นพลเมืองที่สมบูรณ์แบบหรอก
คุณสบายดีไหมคะ ดูคุณไม่ค่อยดีเลย
ผมเพิ่งถูกรถชนมา
ว้าว ทำไมคุณไม่พักล่ะคะ
ผมกำลังทำบางอย่าง เพื่องาน ตอนนี้
คนทั่วไปคงจะคิดว่า นักดนตรีจะมีชีวิตที่สบายๆ
ผมไม่ใช่นักดนตรี
ทำไมล่ะคะ
คงเพราะตอนยังเด็ก พ่อบอกว่า มันเป็นชีวิตที่ยากลำบาก
ต้องนอนในรถตู้เอยอะไรเอย
ยังไงก็เถอะ เขาแนะนำให้ทำอย่างอื่น
เธอเชิดหุ่นสินะ ก็ดีนี่
ใช่ค่ะ มันก็ดี
แล้วเงินก็วางอยู่บนโต๊ะใช่ไหม
ใช่ค่ะ อยู่ข้างๆ สิงโต
- แล้วเจอกัน - แล้วเจอกันค่ะ
- ไง ว่าไง - สถานีตำรวจ
- ตอนนี้เลย เดนนิส ดึงดูดความสนใจ - ยังไงล่ะ
ไม่รู้สิ แต่นายต้องไปตอนนี้เลย
คดีฆาตกรรมสองคดี เกี่ยวพันกับกระเป๋าใบนี้
ดี
จุดร่วมระหว่างผู้ชายทั้งสองคน
คือกระเป๋าสีแดง
มันเคยอยู่กับเลคแมน
เคยอยู่กับคันดาฮาร์
คนละวันกัน
บอกฉันเกี่ยวกับกระเป๋าใบนี้หน่อย
มันเคยอยู่ที่นี่
มันอยู่นี่
กระเป๋าน่ะเหรอ
ใช่ อยู่ที่นี่
ตอนนี้เหรอ
ใช่
ที่ไหน
ในห้องทำงานคุณ
อยู่ตรงกำแพงที่ฉันไว้วางเจ็ตสกี
แต่ก่อนหน้านี้ ฉันให้ผู้หญิงไปเอาของของเธอ
เธอถูกปล่อยตัวไปเมื่อ 20 นาทีก่อน
ขอโทษครับ
ผมอยากแจ้งความ
ผมถูกปล้น พวกเขาเอาของไปหมดเลย
ยกเว้นแว่นตาผม ผมไม่คิดว่าพวกเขา อยากให้ผมไล่ตามในสภาพนี้
แต่ผมคิดว่าผมควรมาแจ้งความ
หรืออะไรทำนองนั้น กับใครก็ได้
และตอนอยู่นี่ ผมไม่รังเกียจ ที่จะจ่ายค่าที่จอดรถ
ไง ตึกนี้สวยนะ
ต้องอายุสัก 100 ปีได้
จอห์น เลคแมน
จอห์น เลคแมน ฉันจะไม่ตามล่าคุณ ถ้าคุณไม่ตามล่าฉัน
เป็นเด็กดีนะ
แล้วเจอกันในอีกสองสัปดาห์
ทำตัวดีๆ กับป้าล่ะ
ดูแลน้องสาวด้วยนะ
นี่คือรถไฟที่คุณจะใช้ เมื่อคุณอยากออกนอกเมือง
สถานีเบ็ทท์บอร์น
ใช่
ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน
คุณจะไม่สามารถเดินทางจากที่นี่ไปที่นั่น ได้ง่ายเหมือนที่คุณคิด
ทำไมคุณไม่ชิงกระเป๋าไปจากฉันตอนนี้ล่ะ
เพราะคุณอ่านข้อความฉันแล้ว และข้อเสนอก็น่าสนใจสำหรับคุณใช่ไหม
ฉันไม่รู้ว่าจริงๆ คุณเป็นใคร
แต่ฉันรู้ว่าคุณทำอะไร
และฉันรู้ว่าคุณเศร้า
รถไฟฉันกำลังมา
ถ้าคุณยอมให้ฉันไป คุณก็สามารถทิ้งทุกสิ่ง
สิ่งต่างๆ ที่คุณกำลังทำอยู่ ที่ทำให้คุณเศร้า
ไม่ว่าอะไรที่คุณแบกรับอยู่
และไปได้ทุกที่ที่คุณอยากไป
และอะไรก็ตามที่คุณทำที่นี่จะไม่ส่งผลถึงคุณ
ถ้าคุณยอมให้ฉันไป คุณจะไปไหนก็ได้
เป็นใครก็ได้
คุณจะเป็นอิสระ
สวัสดีครับ
จอห์น มีเรื่องเกิดขึ้น เอ็ดเวิร์ด เขาโดนจับไป
พวกนั้นต้องการกระเป๋า เอามันมา
อะไรนะ