Program Iranu jest uśpiony, a ten koleś chce, by tak zostało.
Ten tego nie chce.
Spróbujemy kupić wybory.
Mamy do tego człowieka. Musimy mu dać pieniądze,
jesienią pojechać i wyjechać z Iranu,
upewnić się, że trafiły tam, gdzie trzeba.
Jak?
McMillan zaopatruje branżę naftową.
Projekt rozegra się w dwóch miejscach,
w Iranie i Luksemburgu.
McMillan działa i tu i tu.
Musisz tylko przenieść torbę z kasą z punktu A do punktu B.
To nie takie proste.
Droga wolna!
Muszę zdać tę torbę.
Dziękuję.
Detektyw Agathe Albans. Wydział zabójstw.
Nasz człowiek, torba, przepadli. Nie poleciał do Iranu.
Chyba nie wyjechał z Luksemburga.
Wykorzystałem amerykańskie środki
do zmanipulowania zagranicznych wyborów.
Przekazałem je niewłaściwej osobie,
zapewniając Iranowi broń jądrową.
Żona fizyka weźmie forsę.
On nie ma torby.
Ktoś mu ją zabrał.
Jak? Miał ją tylko przewieźć z punktu A do B.
Już to gdzieś słyszałem.
Byliśmy pewni, że odzyskamy torbę.
Jedyną przeszkodą
był gość z kobiecym imieniem.
Zbliżmy się, a potem jedźmy do Luksemburga
jako wzmocniona jednostka i załatwmy tę cholerną umowę z Denonem.
Lakeman nie jedzie. Bo nie.
Jezu.
Strzeliłeś mi w twarz!
-Co to? -Morfina, na ból.
Czuję się jak...
na czarodziejskim dywanie.
Czym się martwisz?
Coś jest nie tak.
Śpisz zalecane osiem godzin dziennie?
Nie.
-Ile śpisz? -O wiele mniej.
Ile godzin?
Zero godzin.
Dziewczyna wychodzi z torbą
za 25 minut.
Przepraszam, to moja torba.
Gdzie są... pieniądze?
Zostawiłam.
W budynku policji.
Obok lwa.
-Tak? -Posterunek policji.
Teraz, Dennis.
Idź. Zrób zamieszanie.
Nie będę pana szukać, jeśli pan nie będzie szukał mnie.
Jeśli mnie puścisz, będziesz mógł porzucić to,
co sprawia, że jesteś smutny.
Cokolwiek to jest.
Zrobisz, co będziesz chciał.
To, co zrobiłeś, już nie powróci.
Słucham.
Coś się stało, John.
Uprowadzono twojego brata. Chcą torbę.
Przynieś ją.
PATRIOTY CIĄG DALSZY
CO SIĘ STAŁO W PARYŻU
Poproszę 18 rolek bilonu?
Bilonu?
No.
Co ma pan na myśli?
Monety.
A dokładnie?
Dziesięciocentówki.
Dziesiątki.
Te są cięższe.
Od czego?
Od amerykańskich.
Te nie są amerykańskie.
To centymy.
Europejskie monety o wartości 10 centów.
Jest pan w Europie.
Kurwa.
Tato, oni chcą...
Chcą pieniędzy. Pieniędzy Johna.
Proszę odsunąć się od krawędzi peronu.
Pociąg opuszcza stację.
Mamo, ciocia powiedziała, że zobaczymy się z pociągów.
Proszę wsiadać. Drzwi się zamykają.
Uwaga, odjazd.
Następna stacja, Hollerich.
„Palnąć kobietę w łeb skarpetą z bilonem”? Co?
Taki był plan.
Gdyby zdobyła torbę.
Plan awaryjny.
Gdyby miała torbę.
Potem nastąpiła zmiana planów.
W jakim sensie?
Torbę zdobyła inna kobieta.
Powie pan coś więcej?
Przyszedł do mnie po pomoc.
W Luksemburgu?
W Milwaukee.
Przyszedł do mnie na wieczór przed wylotem.
Poprosił o pomoc?
-Tak. -Czemu akurat pana?
Tego nie wiem.
I co pan na to?
Że nie mogę mu pomóc
w takim stanie.
Co odpowiedział?
Że lepsze to niż nic,
byłem jego jedyną szansą.
Co pan odpowiedział?
Chwilę nad tym myślałem.
O tym, że jest pan lepszy niż nic?
Tak.
Spytałem, czy mogę przejść się i przemyśleć sprawę,
bo nie potrafiłem podjąć decyzji od razu.
I jaką decyzję pan podjął?
Przestałem zastanawiać się nad tą sprawą
i zacząłem myśleć o czymś innym.
O czym?
O tym, że młody wyglądał, jakby faktycznie potrzebował pomocy.
PATRIOTA
John Lakeman.
Kim jest John Lakeman?
Podejrzany w sprawie o morderstwo,
sprawę Kiecek i pończoszek.
Wykreśliły go z listy.
Ale dziś przyszła do mnie Agathe. W jego sprawie.
Znów jest podejrzany?
Najwyraźniej. Z drugą ofiarą łączy go sprawa torby.
Agathe się tym zajmie.
Wzięła urlop na żądanie.
Nie powiedziała czemu.
Kiecki nie wiedzą.
Pewnie chodzi o Lakemana.
Pojawiły się dwie nowe sprawy.
Napaści związane z tymi zabójstwami.
To idealna okazja,
by wydział Luzackich twardzieli
wkroczył do akcji.
Choć zabójstwa to nie nasza działka,
pokażemy, jacy z nas kozacy.
Dlatego zadzwoniłem. Niesamowita okazja.
Musimy tylko wykorzystać dowody, które zebrały,
podczas babskiego dochodzonka.
Tak.
Potrzebujemy tylko jednego. Czegoś na Lakemana.
Tak.
Będą niezłe jaja.
Udowodnimy, że dziewczyny powinny zostać w kuchni.
Super.
Co jest?
Te dziesiątki, które dostałem,
nie są jak te amerykańskie.
O czym ty mówisz?
Amerykańskie dziesiątki to najmniejsze monety.
Mimo ich wartości.
-Europejskie mają sens. -Jack.
Zdobądź kasę.
Są większe i cięższe niż centy i piątki.
Nie wiem, z czym igram.
Nigdy nikogo nie palnąłem w głowę europejskimi dziesięciocentówkami.
Nie chcę nikogo zabić.
Zresztą, odwal się, John.
Miałem śledzić jakąś babę w hidżabie,
a nie detektyw z wydziału zabójstw.
Uderz ją lżej niż zazwyczaj.
Jak bardzo?
Nie może być za lekko.
Spojrzy na mnie tylko,
powie „ała” i mnie aresztuje.
Nie miałem okazji zrobić próby.
Wypracowałem adekwatny zamach amerykańskimi dyszkami.
Wolałbym być już w domu. Po prostu.
Myślę, że ona wie, że jestem Amerykaninem.
Jestem większy niż wszyscy.
Chuj z tym, Birdbath.
Weź się do pracy, zamiast rozmyślać.
To mi nie pomoże. Weź się w garść.
Bo jeśli ty czegoś nie zrobisz, ja będę musiał.
Halo?
Otrzymał pan wczoraj telefon od detektyw Agathe Albans?
Tak.
W jakiej sprawie?
W sprawie tego śliskiego dupka, Johna Lakemana.
Agathe się odezwała?
Zadzwoniłam pod ostatni wybierany przez nią numer.
Chodziło o Johna Lakemana.
Myślałam, że już go wykluczyła.
Jak widać, jest inaczej.
Jak myślisz, dokąd wyjechała?
Zniknęła bez słowa.
Myślisz, że ma to związek z Lakemanem?
Chciałbym po prostu wiedzieć, kim naprawdę jesteś.
-Jestem jedynakiem. -Rozumiem.
-Ja mam dwóch chłopaków. -Nieźle.
Mój syn nie jest taki, jak myślisz.
To dobry chłopak.
Może mógłbyś mu trochę odpuścić.
Posłuchaj starego kolegi po fachu.
Nie.
-Paryż? -Tak.
-Mamo. -Kto to?
-Eric. Mój syn. -Syn?
Jego też obudziłeś.
Kurczę.
Nieźle!
Jest piąta rano. Wszystkich obudzisz.
Możesz zadzwonić później?
Na pewno nie masz chwilki?
Nie zajmę ci długo.
Potrzebuję czasu, Marcus, by...
Potrzebuję chwili, by powiedzieć,
że cię przepraszam, synu.
Mogę cię odwiedzić?
Chciałbym cię odwiedzić.
Proszę, druhu.
Ciebie i twojego synka. I twoją żonę.
Jestem czysty i trzeźwy.
Już od dłuższego czasu.
Teraz kieruję McMillanem.
Jest już...
Jest niemal dobrze.
Poza...
Chciałbym cię zobaczyć, synu.
Będę w okolicy. Może za tydzień?
Dobrze, tato.
Świetnie, druhu.
Zadzwonię i się umówimy.
-Dobrze. -Dziękuję, Marcus.
Jezu!
Kurwa!
Lakeman, strzeliłeś mi w twarz!
Lotnisko Charles de Gaulle
-Halo? -Że też tego nie widziałeś.
Masz pieniądze?
Jeszcze nie, ale byłem jak szpieg. Było super.
Jack, potrzebuję tych pieniędzy. Jadą na lotnisko.
Jak niby mam to zrobić na lotnisku?
Będę musiał coś zrobić, jeśli nie dasz mi znać.
Proszę wysiadać.
Proszę wysiąść na terminalu.
Pociąg wjedzie za 40 minut na peron trzeci.
W ciągu trzech tygodni w Luksemburgu doszło do dwóch zabójstw.
Jesteś bratem jednej z ofiar.
Jesteś bratem kolejnej ofiary.
I uważacie, że dzisiejsze napady
nie mają z nimi nic wspólnego?
Macie mnie za idiotę?
To był zwykły napad.
Zwykły napad.
-Mogę prosić o spodnie... -Stul pysk!
Chciałem tylko złożyć skargę.
Jesteś zamieszany w dwa zabójstwa na terenie Luksemburga.
Nie jesteś już u Kiecek i Pończoszek.
Pokaż.
Nie mogą wiedzieć, że skopiowaliśmy ich tablicę z dowodami.
Nie bądź cipką. Pokaż.
Proszę bardzo!
Kręciłeś się po mieście w czasie ataków?
Już byłem przesłuchiwany.
Nie przeze mnie.
Nic o tym nie wiem.
Znasz Johna Lakemana?
Tak.
Kim jest John Lakeman?
To inżynier przemysłowy.
Zobaczymy.
Najpierw niech spędzi noc w celi. Nago.
To niedopuszczalne.
To niezgodne z prawem. Musimy dać mu odzież.
To dajmy mu na przykład pasek.
Coś małego, żeby nadal był nagi.
Ogarnij się. Pasek to nie odzież. Paski to akcesoria.
Na pewno?
Co?
Paski to akcesoria?
Tak. Kupujesz czasem przez Internet?
Tak.
Paski są w dziale z akcesoriami. Jak chustki.
No dobrze, ale nie musi to być męska odzież.
Dajmy mu damską bluzeczkę.
Nie wiem. Dobry pomysł, ale nie jestem przekonany.
Jeśli ktoś kiedyś zrobi z tego film,
wyjdziemy na okrutnych i nieprofesjonalnych.
Dajmy mu dużą męską koszulę.
Żadnych spodni.
Będzie nosił ją jak kobieta,
która rano wstaje po wspólnej nocy.
Uderzy go to psychologicznie,
a my będziemy mieli zabawę,
wiedząc, że zrobiliśmy to celowo.
Dobre.
Musimy odstawić tych dwóch do szpitala.
Amerykanin zostaje.
3 LUTEGO 2017 - 11.50.00
Od tamtego momentu pośpiech towarzyszył nam nieustannie.
Przedtem nic
nie nabierało siły w takim tempie.
Ostatnia stacja przed lotniskiem.
Decyzje pociągały za sobą błędy.
Dwójka ludzi spotykała się, a nie powinna.
W nowych okolicznościach
i przy zwiększonym poziomie zagrożenia,
z pilną potrzebą pozostawania w ruchu,
doszło do tych niebezpiecznych przypadków
z uwagi na ograniczone możliwości
I styczne potrzeby.
Pięć minut do lotniska...
Gdybyś chciał nagle opuścić Luksemburg,
byłoby trudno, do Luksemburga jest zaledwie 40 lotów dziennie.
Za to 1300 lotów dziennie
mamy do Paryża i z Paryża.
Lotnisko Charles'a de Gaulle'a.
Jeśli coś ci grozi i musisz uciekać
albo musisz dostać się do miasta, leć do Paryża,
a tam...
Z pewnością spotkasz innych,
w takim samym pośpiechu i niebezpieczeństwie.
A te interakcje, których już nie możesz kontrolować ani unikać,
też mogą skutkować skrajnym niebezpieczeństwem.
PARYŻ
Stacja Lotnisko Charles'a de Gaulle'a.
Lakeman zniknął?
Tak.
Agathe też. To nie przypadek.
Nie. Jeśli znajdziemy jego, może znajdziemy i ją?
Lakeman nie odbiera.
McClaren też nie.
Co się dzieje?
Coś się dzieje.
Nasza listwa spiętrzająca
zapowiada nową erę obróbki cieplnej stali
wśród wszystkich 13 rodzajów odpływów
oraz plastyczności nakrętek zabezpieczających przy zaworach.
To chyba wyczerpuje temat.
Dziękujemy za uwagę.
Dziękujemy Galvanized United. A teraz zapraszamy pana Johna Lakemana
z McMillan Industrial Piping w Milwaukee.
Witam.
Jak się macie?
Świetnie.
Nie jestem Johnem Lakemanem.
On...
Nie pojawił się.
Nie ma go tu.
Dlatego...
Zastąpię go.
Kurwa.
Też to robimy.
Te nakrętki i w ogóle...
Ale lepiej i taniej.
Prawdopodobnie.
Ja pierdolę.
Przemówienie było do kitu, prawda?
Tak myślę. Ale nie znam się na tych technicznych rzeczach.
Ja też nie.
John Lakeman.
Wiesz, gdzie jest?
Chciałbym.
On miał pierdolić te bzdury zamiast mnie.
Lot Air France 210 do Londynu, za 10 minut zaczniemy przyjmować pasażerów na pokład.
Wiem, co robisz.
Wiem, co ojciec każe ci robić, i wiem, że to robisz.
Nie interesuje mnie to.
Zniknę, jeśli ci to utrudniam.
Za trzy godziny mam lot powrotny.
Ale chciałam cię znaleźć i powiedzieć, że to wszystko nie ma znaczenia.
Kocham cię.
Skończ, co zacząłeś, i wróć do domu.
Zrealizujemy nasze plany.
Możemy być sami, możemy być razem, możemy mieć rodzinę.
Kocham cię, John.
Chodź ze mną.
To pan, prawda?
Smutny pan?
Tak.
Nie może tu wejść.
Czemu?
To damska toaleta.
Widziałaś go na lotnisku?
Tak.
A w pociągu?
Widziałam go w pociągu.
Smutny czy nie, to pan. Nie wejdzie tu.
Cieszysz się, że zobaczysz siostrę?
Tak.
Co będziecie robić w Londynie?
Pamiętaj, to damska toaleta.
-Jesteśmy rodziną. -Co?
-Jesteśmy rodziną. Weź ją. -Dobrze.
Alice!
Do kogo ty dzwonisz?
Halo?
Cześć, mamo.
John?
Tak.
-Cześć. -Cześć.
Co u ciebie?
W porządku.
Jest dobrze.
Alice, zasłoń jej usta.
-John... -Przestań płakać.
Ona może. Ty nie. Zwrócisz na nas uwagę.
Proszę, przestań.
3 LUTEGO 2017
Tamtego wczesnego ranka
plan paryski, jak go nazywacie,
rozpoczął się, prawda?
Tak.
...niezbędne, by sprostać wymaganiom.
Iran musi zrozumieć, że nie chodzi o politykę opóźniania,
a politykę powstrzymania ich przed posiadaniem broni nuklearnej.
Nie cofnę się przed użyciem siły, jeśli to konieczne,
by bronić Stanów Zjednoczonych.
Ameryki...
-Tom. -...i świata.
Tak.
Czemu nie przestaniesz?
Ponieś konsekwencje. Pozwól synowi wrócić do domu.
Myślałeś o tym w ogóle?
Powinnaś zostać z nami.
Mam ją tu zostawić?
Powinnaś zostać z nami.
Zaraz się obudzi.
Posiedzę z nią w aucie, żeby nie zwracała na siebie uwagi.
Jesteś tchórzem.
Poczekaj.
Wiem, że to wszystko wydaje się szalone.
I niewiarygodne.
Bo tak jest.
Ale dla mnie takie warunki to nic nowego.
Zwykle jestem pod czyimś nadzorem
i podejrzewa się mnie o tego typu wykroczenia.
To moja praca.
Moja praca polega też na tym, by nie dać się złapać.
Jeśli chodzi o to, by Iran
nie zdobył broni nuklearnej, wszystkie chwyty są dozwolone.
Nie rzucam słów na wiatr.
To dotyczy wszystkich naszych sił.
-Polityczny... -Nie wlicza w to marynarki.
Alice, skarbie, tak już jest.
Bądźcie spokojni, rząd Iranu pozna naszą determinację.
Nadal masz tego swojego pomocnika?
O czym ty mówisz?
O twoim małym Robinie.
-Tym przydupasku... -To Dennis.
-Tak? -Tak.
Sprowadź go tu.
Mam go w to wplątać?
Już jest wplątany.
Birdbath też wie.
Miałem ci powiedzieć.
Oczywiście, że wie.
-Co? -Moja mama.
-Twoja matka? -Tak.
-Twoja matka wie? -Tak.
-Jak to? -Zadzwoniłem do niej.
Nie wiem czemu.
Przyleci.
-Dokąd? -Tutaj.
-Twoja matka? -Tak.
Co, kurwa?
Musisz nad sobą panować.
To wymyka się spod kontroli.
Weź się w garść
i sprowadź ją tu z torbą.
Załatw to szybko.
Masz na głowie swoją żonę.
I dziecko, i psa... Jezu.
Twoja matka wie. Pół firmy wie.
Tak to się skończy,
jeśli nie zdobędziesz tych pieniędzy.
Jeśli nie dasz rady
nad tym zapanować.
Będziesz musiał to załatwić.
Jak?
Zabijesz go.
Nie wierzę.
W co nie wierzysz?
Dmuchaczka szkła.
-Lalkarka. -Nieważne.
Nie chciała pieniędzy?
Nie.
-Tylko torbę? -Tak.
Nie wierzę.
Tak było.
Nikt tak nie robi.
Kto by tak zrobił? Nikt.
Znam kogoś takiego.
Ale już jej nie ma.
Powinienem był poprosić ją o kluczyki.
Nie chciałem jej zranić.
Cóż...
Jesteśmy sami, młody. Z psem.
Pies nie odejdzie.
Dobry piesek.
No nie wiem. Po prostu jest wyszkolony.
Będzie jutro w Paryżu.
Na szczycie OPEC.
Ma w Paryżu swoją działkę.
Kiepsko to brzmi.
Co takiego?
Kiepsko.
Zabicie człowieka.
Na zamkniętym terenie. Samemu.
Kiepsko to brzmi.
Jaką mam szansę? Jak myślisz?
Nie wiem.
Pięć procent.
Nie wiem.
To plan z drugiego końca skali.
Skali czego?
Vantasnera.
Skali ryzyka Vantasnera?
Tak.
Zacznij myśleć, jak to zrobić.
Zaczynasz jutro.
-Co zaczynam? -W Paryżu jest 19 000 pistoletów.
Znajdź sobie jeden.
Twoja córka jest bezpieczna. Jestem pod Paryżem,
zostawię ją na najbliższym komisariacie.
Halo?
Jesteś cała?
Tak.
Z kim jesteś?
Z miłą panią.
I...
Ze smutnym panem w garniturze.
Z kim jeszcze?
Ze starym smutnym panem w garniturze.
Daj mi tę panią.
Halo?
Masz moją córkę?
Tak.
Proszę z nią zostać.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska ację.