Mówmy szybko, przewijanie kasety
trwa 40 sekund. Jak cię złapali?
Moi ludzie zjebali.
Moi też. Prawdziwa meduza.
-Co? -Meduza jak chuj. Ta sytuacja.
-Nasza? -Tak.
Nie nadążam.
Dorastałem w Bembridge.
Dużo meduz. Ciężko je wytępić.
Próbujesz rozciąć jedną,
a powstają dwie. Regenerują się.
-Dwie? -Dwie meduzy.
Chcesz rozwiązać problem,
a dostajesz dwa kolejne.
W takiej dupie jesteśmy.
Sytuacja jak w American Pie.
Chcieliśmy załatwić fizyka, a wkopaliśmy nasze rządy.
Działasz w wywiadzie?
-Tak. -Byłeś w grupie zwiadowczej?
Tak, aresztowali mnie na lotnisku.
Miałem w paszporcie datę urodzenia 1876.
Dlatego nie wiedziałem,
że strzelam do złej osoby.
Wybacz, stary.
Długo tu jesteś?
-W Egipcie? Czy w pudle? -W pudle.
Z tydzień.
John.
Słyszę. Ale nie pamiętam swojego imienia.
-Mów mi Spike. -Tak masz na imię?
Nie. Wymyśliłem je. Jest fajne.
To prawda.
Porozmawiamy za jakieś trzy minuty.
Dobrze, Spike.
Halo?
Pan Leslie Claret?
Przy telefonie.
Z tej strony detektyw Emile Mills, dzwonię, by potwierdzić pańską obecność
na przesłuchaniu w sprawie Johna Lakemana.
Ma się pan spotkać z sierżantem Poullianem
dziś wieczorem.
Tak, potwierdzam.
Ilu spoin pachwinowych byś użył w takim scenariuszu?
Dwóch.
Wolę tego małego Azjatę.
Lakeman nie leci. Bo nie.
PATRIOTA
Mój plan też nie wypalił.
Plan, by pomóc Johnowi.
Na czym polegał?
Skarpeta z bilonem.
Nie zadziałało?
Zjebałem.
Na czym polegał wasz plan?
Na wyrzuceniu tej zasranej forsy do tej rzeki tutaj.
Alzette.
Wyrzuceniu forsy do Alzette.
Po co?
Żeby John już nie wjeżdżał pod auta.
-Też zjebaliście? -Tak.
To tak, jak ja.
Mówiłeś.
No dobra.
Idę zobaczyć się z Johnem.
Ja zjebałem już dawno.
Jako pierwszy.
Rana uda. Byłem w szpitalu.
To chyba wszystko przeze mnie.
Ta sprawa z samochodem.
Cała ta zjebana sprawa.
Nie zadręczaj się.
Już i tak jest zamieszanie.
Mimo wszystko, nieźle zjebałem.
-Z tą całą aferą? -Tak!
No.
On potrzebuje prawdziwej pomocy.
A nie Trzech Zjebów Apokalipsy.
Będę szedł.
Masz jedną wiadomość! - Anuluj - Otwórz
Jestem w Paryżu. Przyjdź z Myną do:
Café Marcel 90 Quai de Jemmapas
Proszę zapiąć pasy.
Zbliżamy się do Luksemburga.
25 minut do lądowania.
Leslie.
Tom.
Nie pracuję na holowniku.
Doskonale to wiem, Tom.
Ale jestem ojcem Johna.
I proszę cię jak ojciec ojca,
żebyś olał swoją taksówkę i wyszedł ze mną na zewnątrz.
Chcę porozmawiać o Johnie.
Jak ojciec z ojcem.
POLICJA
PANI LESLIE CLARET
Leslie...
Tak, Tom?
Jak się trzymasz?
Nie za dobrze.
Niezbyt dobrze.
Przykro mi to słyszeć.
Dostałem strzał w twarz.
Prosto w twarz.
Tak.
Chciałem o tym porozmawiać.
Jak widzisz, nie nocuję w hotelu King Gerald.
Szukałem okolicy,
gdzie będzie łatwiej o prochy.
Zameldował się w hotelu Doctor Cortez.
To pięć minut piechotą.
Mój syn nie jest inżynierem.
On...
John jest agentem wywiadu.
Pracuje na tym stanowisku...
Już za długo.
I zawsze jest sam.
Prawie zawsze jest sam.
Wiem, że wiele przeszedłeś.
Ale twoje trudności to nic w porównaniu z jego.
Jest oddany i niezwykle cenny.
To cudowny chłopak.
Nie byłem
dla niego modelowym ojcem.
Jest lepszym synem.
To na pewno.
Wiem, Tom.
Rozumiem cię.
Chcesz to naprawić, rozumiem.
Tom,
naprawdę rozumiem.
Tak się o niego martwię.
Ma...
tego psa,
który nie chce go opuścić, bo wie, że cierpi,
a ja muszę go cisnąć, bo to, co robi, jest istotne.
Mogę go jedynie chronić, jak tylko się da,
dlatego tu jestem.
Mam nadzieję, że kiedyś
to się skończy, a on odzyska to, co stracił.
I zrozumie.
I wybaczy mi.
Czyli nie jest z nim najlepiej?
Nie.
Cisnąłem go.
Ja też.
Naciskałem na niego.
Mogę się z nim zobaczyć?
Pogadamy jak mężczyźni.
Spokojnie. Wejdę tam sam.
Hałasuj kluczami. To pomaga.
Akcyjniacy, pozycja trzecia.
Na co najbardziej zwracasz uwagę?
By nagle się nie zatrzymać.
Nagłe zatrzymanie to koszmar kapitana holownika.
Z powodu ciężaru?
Tak. Jeśli zatrzymamy się nagle, cały ciężar za nami
może w nas uderzyć. To katastrofa.
Ani się nie spostrzeżesz i połowa frachtowca
utknie ci w dyszy.
Zobacz.
Nie widzę nawet z tej odległości.
Dostałam awans.
Co tu jest napisane?
Detektyw.
To znaczy, że jesteś bezpieczniejsza? Czy na odwrót?
Tylko to cię interesuje?
Jestem twoim ojcem. Tak.
Masz teraz większą odpowiedzialność?
Tak.
Brawo.
Kilometr stąd zaczyna się płycizna.
Kojarzę.
Ile masz mieć zapasu?
Osiemset metrów.
Czyli wszystko gra.
Dziękuję, kapitanie.
Nie wiem, czego chcesz.
Chcę wiedzieć, gdzie jest ojciec Johna.
Gdzie będzie.
Thomas Tavner.
Po południu albo wieczorem.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Przyleciałam zobaczyć się z Johnem.
Miał twoją córkę. Teraz ty ją masz.
Chcę już iść.
Mama mówiła, że pojedziemy do Disneylandu i zobaczymy Bryczka z „Pięknej i Bestii".
Nie mogę się doczekać, Alice.
Chyba czas już zrobić tę chujową rzecz
Najpierw muszę zdobyć broń
Od jakiegoś nieznanego mi typa
Cholera, wygląda sympatycznie
Pewnie trzyma broń w szufladzie
W swoim francuskim spożywczaku
Może po prostu ją zwinę
Bez robienia afery
Kto wie, może pójdzie gładko
I będę miał godzinę luzu
Bo potem zaczną się schody
Włamanie na teren uzbrojony
Walka z dziwnie ubranymi gośćmi
I może nawet psem
Pewnie myślicie, że wystarczy wpaść
Do sklepu tego gościa Minąć regał z chipsami
Zabrać broń i wyjść
Grzecznie i elegancko
Może i jestem pojebany
Ale może pójść gładko
Będę miał wtedy wolną godzinkę
Może nawet pójdę na piwo z kumplami
Pewnie są tu zajebiste bary
Usiądziemy sobie
I pogadamy o pogodzie
Albo o dziewczynach
Oczywiście z szacunkiem
Zadzwoniłem do moich trzech kumpli
Żeby tu przyszli, bo gładko pójdzie
Kradzież broni Od tego niewinnego sklepikarza
Co za niewinna buzia
Ale wyszła z tego chujnia
Wcale nie poszło gładko
Cholera, mogą nas aresztować
W każdej chwili
Mówię im, by zachowywali się
Jakby nic się nie stało
Ale jestem pewien
Że straciłem dwa palce
Dennis też jakieś stracił
Idzie za mną i płacze
Raczej nie pójdziemy do winiarni
Nie lubię piosenek o pociągach
Jest ich za dużo
Ale kurde, mam nadzieję, że jakiś pociąg
Wjedzie na tę jebaną stację
I to szybko
Najlepiej w ciągu piętnastu sekund.
Nie wiem, które palce są moje.
Kurwa. A ty?
Dennis, ciszej.
Ma ktoś jeszcze jakiś palec?
-Brakuje jednego? -Tak.
Cholera, ale bolało.
Są takie same. Jak to możliwe?
-Jesteśmy różni. -Nie tak głośno.
Sprzedaję rury.
Sprzedaję wielkie, kurwa, rury!
Jesteś w szoku.
-Mogę iść do szpitala? -Nie. Ostatnim razem byłeś.
Stąd te postrzały.
Moglibyście się zamknąć?
Nie wiem, stary.
Może znajdziemy jakiegoś zhańbionego weterynarza.
-Nie pójdę do lekarza od kotów! -Dennis.
Koty nie mają palców.
Małpy mają. Niektóre.
Dobra,
poszukamy lekarza od małp.
Jest druga w nocy.
Dennis, uratowałeś mi życie.
Dasz radę. Jesteś wielki.
Jaja na medal.
Przypiąłbym ci do jaj medal, gdybym jakiś miał.
Tak, McClaren.
Musisz być ciszej.
Nie chcę, żeby cię aresztowali. Jesteś moim najlepszym przyjacielem.
Strzelanina przy Corbevoie.
Podejrzani są ranni. Widziano, jak uciekają do metra
na stacji Nanterre.
Dennis, schowaj te palce.
Włóż dłoń do kieszeni. I nie idź za mną.
Eddie. Wysiądźcie na następnej stacji.
Podejrzani z Corbevoie prawdopodobnie w pociągu 11 blisko stacji Tammillie.
Powiedz mu o wszystkim.
Jestem...
konsultantem rządowego oddziału
pozyskującego informacje i kierującego działaniami
w ramach tajnych struktur.
Gówno wiem o nakrętkach Donnelly'ego
czy konfiguracji przyczepności.
Jestem praworęczny.
Przepraszam za to, na co sobie pozwalałem w pracy.
Za popsucie życia też,
pewnie to też ważne.
Ale są sytuacje,
w których muszę wykonać konkretne i istotne zadanie,
nie przejmując się ewentualnymi konsekwencjami.
Wybacz, Leslie,
ale przez ten okres
to byłeś ty.
Synu, jestem wrakiem człowieka.
Głównie przez ciebie.
Hej.
-Dobry wieczór. -Witam.
Pański nos.
Dzięki.
Zaszalałem ostatnio.
Naprawdę...
Rozumiesz.
Było ostro.
Wiesz, o co chodzi.
W pociągu 11 brak podejrzanych.
John.
Nie stawać na stacji Tammillie.
Możemy...
Możemy lewą?
-Kurwa. -Co?
Muszę ci coś powiedzieć.
-Będziesz na mnie zły. -Co takiego?
John?
Kiedyś już zdjęli mi odciski.
Co takiego?
Sto lat temu.
Miałem...
-Co? -Miałem 14 lat.
Ale palce te same, dlatego ci o tym mówię.
-Zostawiłem tam palec. -Gdzie?
Tam, gdzie go odstrzelono.
W tym sklepiku.
-Gdzie zdjęli ci odciski? -W Denton.
Za kupno piwa i jazdę twoim mustangiem.
-W wieku 14 lat? -Tak.
Chryste.
Coś mogło się stać z samochodem.
-Wiem. -Był cud miód.
Wiem, dlatego nie mówiłem.
Wiesz...
Wysyłam cię do różnych miejsc, licząc, że zdajesz sobie sprawę z tego,
że działasz w szarej strefie,
a to, co robisz, nie może być z tobą powiązane.
Teraz widzę, że się myliłem.
Musicie mi o takich rzeczach mówić.
Uwielbiałeś ten samochód.
-Był cud miód. -Wiem.
Zawsze to mówisz.
Chodź to obrzydliwe.
-Obrzydliwe? -Tak.
-Czemu? -Nie wiem. Po prostu.
Kurwa!
Nie możemy tego zrobić.
-Czego? -Cantar Walley.
Mogą cię rozpoznać jako Johna Tavnera.
Naszego pracownika.
Jeśli cię tu rozpoznają... Nie możemy. Kurwa!
Pójdźmy po niego.
-Po co? -Po mój palec.
Przepraszam.
-Spierdoliłem sprawę. -Ja spierdoliłem.
Ale musisz wstać.
Musimy stąd iść, zanim pojawią się pytania.
-Do domu? -Nie. Po prostu ze szpitala.
Ale muszę zostać.
Tamci wciąż tu są.
Skąd wiesz?
Spójrz na siebie.
Chcą odzyskać to, co nam dali.
Muszę znaleźć młodego człowieka, który dał Mikhamowi pieniądze.
Synu.
Zabiję go.
Lakeman.
Policja wspomniała o jakimś Lakemanie.
Detektyw Nan Ntep.
Proszę opisać zajście.
Będzie dobrze. Carol tu jest.
No i?
Przyszyje ci palce.
-Edward? -Tu jesteśmy.
Witaj.
Wciąż nie wiem, które są moje.
Co się dzieje?
Efram, rozpakuj się.
-Dzięki Bogu, jesteś. Jako weterynarz. -Jako kto?
-Weterynarz. -Czemu?
Możesz mu przyszyć palce.
Co?!
Przyszyj Dennisowi palce.
Odstrzelone. Nie może iść do szpitala.
Co?
Nie mogę powiedzieć. Praca, mój tata... Nie wolno mi...
Obaj dostaliśmy. Mnie drasnęło w ramię.
Dobrze, że tu jesteś, przyszyjesz mu palce
jako weterynarz.
W filmach to tak działa.
Niby co?!
Nie idziesz do szpitala - szukasz zhańbionego weterynarza.
Nie jestem zhańbiona.
Ja jestem.
Może coś podpowiem.
To nie jest istotne.
Twoi pacjenci są prawie ludźmi,
dlatego poradzisz sobie z człowiekiem, to nic takiego.
Nie mogę. Zwierzęta nie mają palców.
-Małpy... -Posrało cię?
Nie operuję małp.
Nigdy nie widziałam małpy.
-Efram tu jest. Proszę. -Wybacz.
Postrzelono cię.
O co tu chodzi, to miał być urlop...
Ile mam czasu?
Na przyszycie? Zanim palce obumrą?
Ze trzy godziny.
Od teraz czy od momentu odstrzelenia?
Musisz natychmiast iść do szpitala.
-Już raz byłem. -I wszystko zjebał.
Ty to kto?
-Jack Birdbath. -Oczywiście.
Spróbujesz?
Już minęło 20 minut.
Straciłem żonę, mam 42 lata, jest już dość koszmarnie.
Możesz spróbować?
Szansa na przyszycie palców
John.
Tak?
Nie wiem...
Czego?
Nigdy nie działałem w terenie.
To nie teren. Idziemy do sklepu.
Tak.
No nie wiem.
Denerwuję się.
Kupowałeś kiedyś papierosy?
Tak. Paliłem, zanim się urodziłeś.
Mama kazała mi przestać.
Idziesz kupić papierosy.
Dobrze.
Wejdziesz, podejdziesz do lady.
Będę za tobą.
Dobrze.
No nie wiem.
Denerwuję się, że muszę coś tu zrobić.
Jak się czujesz?
Boli mnie dłoń.
Poza tym.
Nieźle.
Dobrze.
Bo ja nie.
Dobra, idź przodem.
Czemu?
Bo wchodzisz pierwszy.
Jak wyglądał pierwszy napastnik?
Był biały.
Chrupki.
To on.
On ukradł mi pistolet.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska marnie.