DENTON, TEKSAS - 1992
Tylko to, Tall Boysy?
Piwo, z którego słynie Milwaukee
Uwielbiam Tall Boya.
Co dziwi, bo sam jestem niskim mężczyzną.
Jak masz na imię?
Chris.
A ja Rick.
Co słychać, Rick?
Zrobiłem sobie przerwę. Cały tydzień w robocie.
Wiesz, jak jest.
Czym się zajmujesz?
Szukam zakopanych skarbów.
Chuj z tym, uciekamy.
PATRIOTA
Na ziemię.
Natychmiast.
Kładź się albo strzelę ci w stopę.
Rozumiesz?
Trochę.
Coś o mojej stopie.
Chyba chcesz mnie postrzelić.
Tak.
Jeśli się nie położysz.
3 LUTEGO 2017
Czego nauczył się pan w tym pierwszy okresie?
W pierwszych chwilach
po przekroczeniu granicy, o której pan wspomina?
Dowiedziałem się,
że trzeba kogoś uderzyć 17 razy, żeby stracił przytomność.
To sprzeczne z tym,
co myślałem wcześniej.
Miałem wizję jak z kreskówek.
Błędnie zakładałem, że to się dzieje szybko.
Dowiedziałem się, że tak czy siak,
w tamtej chwili,
w tamtym miejscu,
byłem osobą,
która liczy te ciosy.
Było mi niedobrze.
Przytrzymaj go.
Nie zatrzymuj się.
Wszystko gra?
Boże.
Synu...
Poradzisz sobie? Dojdziesz na pociąg?
Idź.
-Uważaj, zostań w martwym punkcie... -Wiem.
Dasz radę iść prosto?
Kolejna rzecz, kiedy przekroczysz granicę.
Zostają ci tylko boczne uliczki.
W przenośni
i dosłownie.
Najbardziej niebezpieczne jest to,
że na pewno
uda ci się spotkać
innych skazanych na boczne uliczki.
Mógł celować w kogoś innego.
To na pewno mój?
Co?
Czy przyszywasz mi mój palec
-czy palec Johna? -Przestań gadać.
Przyjmie się?
Tak się mówi? Jeśli jest Johna?
Nie.
-Nawet jeśli się przyjaźnimy? -Tak.
I przestań, kurwa, gadać.
-Przepraszam, strasznie mnie boli. -Zamknij mordę!
Jeśli chcesz, żeby weterynarz przyszyła ci palce to przestań gadać.
Moi pacjenci nie gadają, bo to, kurwa, koty.
Boże, nie mogę.
Idź do szpitala.
Szansa na przyszycie palców
-Halo? -Pan Tavner?
Tak.
Brent Paddocks z księgowości.
Czekałem na pański telefon w sprawie przekroczenia budżetu.
Musimy się tym zająć.
Jest też sprawa kolejnego wydatku.
-Chodzi o krzesło. -Krzesło?
Tak.
-Krzesło? -Tak.
-Brent, tak? -Tak, Paddocks.
-Pierdol się, Brent. -Słucham?
Rozmowa jest nagrywana, zapomniałem wspomnieć.
Kim jest John Lakeman?
W dwóch sprawach
przyznano mu fundusze rządowe bez autoryzacji.
System powiązań wskazał zwrot
kosztów podróży do...
-Widzieli cię? -Tak.
-Z pistoletem? -Tak.
Kurwa.
I tak by się nie udało. Teraz będą ostrożniejsi.
Strzeliłem do kogoś innego na ulicy.
-Do kogo? -Nie trafiłem.
To przez samochód.
Mogą myśleć, że chodziło o tamtą.
Może będzie dobrze.
I tak się rozdzielmy.
Jedź.
Ty idź. Jesteś ranny.
Ja poczekam na następne. Jedź, synu.
Idź.
Moja wielka
Motywacjo
Nie mogę ci ulżyć
Jesteś błogosławiony wiarą i przeklęty synami
Mój najsłodszy
rezonans
Słyszę, jak drży ci głos
możesz śpiewać ciszej
Naszą piosenkę
o błogosławionym wiarą i przeklętym synami
Mój bezsenny
muzyk bez snów
Zrobił jatkę
i woła matkę
Moja blada obrończyni
Kiedy ją ochronimy?
Czy kiedyś zabierzemy ją do domu?
Żeby zaśpiewać naszą piosenkę
o błogosławionym wiarą i przeklętym synami
Żeby zaśpiewać naszą piosenkę
O błogosławionym wiarą i przeklętym synami.
Uwaga. Nie spuszczajcie go z oka.
Zachowujcie się jak Paziowie!
Miał miejsce incydent.
Będziemy musieli szybko opuścić Paryż.
Tymczasem podwójcie straż.
Umieścić jeszcze po dwóch strażników przy każdym wejściu.
-Tak jest. -Do roboty.
Muszę spisać raport. Wtedy możemy jechać.
Nan, jesteś ranna w głowę. Jedź do szpitala.
Zaraz.
Muszą cię zbadać.
Za chwilę.
Ukradł pistolet,
kamizelkę kuloodporną i tłumik.
No i?
No i? Nie kradniesz broni, żeby iść na żagle.
Przygotowuje coś groźnego.
Muszę złożyć raport. Pomimo mojej głowy.
Dasz go do Biura Bezpieczeństwa Narodowego.
Nie muszę wiedzieć, co dokładnie ci się stało,
ale powinieneś pójść do szpitala,
mimo wszystko.
Nie mogę.
Muszę zrobić coś jeszcze.
Mamo?
Tak.
-Icabod? -Tak?
Powinniście sobie pójść.
Zobaczymy się innym razem.
Mamo?
Tak, kochanie?
Przepraszam.
Potrzebuję pomocy.
Co takiego?
Próbowałem poradzić sobie sam, ale nie mogę.
Nie chciałem cię w to wciągać,
ale potrzebuję pomocy.
-Dobrze. -Co musisz zrobić?
Postrzelić kogoś.
Przyprowadź dziś Mynę, rozwiążemy sytuację.
Ile mamy czasu na przyszycie palców?
-Półtorej godziny. -Kurwa!
Mało.
Co?
To mało czasu na przyszycie mi palców.
Kurwa! No weź!
Nie drzyj się na mnie. Nie kazałam ci łapać pistoletu.
Uratowałem sytuację!
Teraz jest nowy dzień
i chcę go spędzić z moimi pieprzonymi palcami!
Zrób coś!
Gdzie John?
Powiedział, że zaraz będzie.
Chcę wiedzieć, co mam robić.
Nie wiem, czy mogę iść do szpitala,
ani czyje to palce, nic, kurwa nie wiem!
No kurwa!
Nie wiem, co robić! Cholera!
Co ja mam, kurwa robić?
To logiczne,
że nie ustępuję miejsca kobietom w metrze.
Moje życie, jako mężczyzny, jest o wiele trudniejsze.
Mężczyźni cały czas są w stanie walki,
ciągłego, że tak powiem, porównywania fiutów.
I zawsze trzeba wygrać.
I zawsze wygrywam.
Powtarzam, zawsze.
Zgadzam się.
Ja też.
Męczy mnie też zaspokajanie kobiet w łóżku.
A nie mam sobie równych.
Ja też.
I ja.
Przekonujący argument.
Dziękuję.
Co tam w sprawie Clareta?
Dzwoniłem do niego.
Jest w Paryżu, nie przyjdzie na przesłuchanie.
Co się zmieniło?
Nie wiem.
A namierzyliście Lakemana?
Moglibyśmy go aresztować,
gdybyśmy go tylko znaleźli.
Pokażemy tym babom z Kiecek i pończoszek,
jakie mamy jaja.
Niefart.
Wygląda na to, że zniknął.
Chcę zdjęcie Lakemana.
Lecę do Paryża.
Ten cały Claret mnie wystawił.
Jeśli chce porównywać kutasy,
będzie miał niespodziankę.
No kurwa!
Raczej!
3 LUTEGO 2017 - 12.03.05
W tym momencie
całej afery
powinienem zarysować kontekst podejmowanych decyzji.
Czyli?
Wrogi reżim był o krok od wejścia w posiadanie potwornej broni.
To motywowało nasze działania.
Nie mogliśmy na to pozwolić.
Kiepsko widzę.
Muszę kogoś postrzelić.
Nie chcę postrzelić złej osoby.
Kogo masz postrzelić?
Nikogo konkretnego.
Po prostu chcesz kogoś zastrzelić.
-To ma być plan? -Tak.
Wiem, że nie powinnam pytać.
Ale teraz muszę, bo to gówniany plan.
Jak ktoś mógł coś takiego wymyślić?
To nowy plan.
Reszta planów się posypała.
Jestem zamieszany w parę incydentów, tu i w Paryżu,
i te wydarzenia się ze sobą łączą.
Łatwo odgadnąć, jak to się skończy.
Muszę stworzyć pozory, że temat zamknięty.
-Strzelając do losowej osoby? -Tak.
W czym ci to pomoże?
W strzeleniu do innej osoby. Potem.
Ale póki co ledwo widzę.
Nie mogę nikogo namierzyć.
Chciałem wybrać kogoś, kto na to zasługuje.
Choć trochę.
Jakiegoś wrednego faceta
krzyczącego na żonę
albo chociaż kogoś kopiącego swojego psa.
Ale nic, kurwa, nie widzę.
Nie mogę...
Nie możesz po prostu kogoś postrzelić.
Muszę.
-Wcale nie. -Tak.
To tylko postrzał. Ale zrobię to.
Nie ma tu nikogo, kto by na to zasługiwał.
Nikt nie robi niczego takiego.
Cholera.
Są tu dwie starsze panie,
facet idący do pracy
i chłopiec stojący z ojcem i grający na akordeonie.
Muszę kogoś postrzelić. Kurwa!
Spróbuję ci pomóc.
-Super. -Często jeździmy do Europy.
-W McMillanie. -Rozumiem.
Ci czarnowłosi chłopcy grający na akordeonie w metrze
albo w parkach, jak tu, to nie są zwykli chłopcy.
To akordeonowi niewolnicy.
Akordeonowi niewolnicy?
Niewolnicy z Rumunii.
Są porywani z Rumunii, z romskich klanów,
przez starszych Romów, by grali turystom na akordeonie
za drobniaki.
Śpią w przeludnionych melinach,
dostają marne grosze.
Przez dziesięć lat grają te piosenki,
a nie stać ich nawet na pasek.
Akordeonowi niewolnicy Paryża.
Mają alfonsów.
Widzisz?
-To nie jego ojciec? -Nie.
To akordeonowy alfons?
Tak. Zarządza klanem 100 akordeonistów.
Pierwszy raz zauważyłem to parę lat temu,
pomimo wesołej muzyki
twarze tych dzieci są bez wyrazu
i bez duszy.
To twarze niewolników.
Są zmuszani do żebrania. Po wsze czasy.
Dla akordeonowych alfonsów.
Mamo?
Tak?
-Mogę strzelić do alfonsa? -Tak.
Co?
-Chcę to zobaczyć. -Ja też.
Patrzcie stąd.
A najlepiej pójdźcie sobie.
Czym się zajmujesz, Bernice?
Jestem sekretarzem ds. transportu.
Stanów Zjednoczonych?
-Tak. -Pracujesz w rządzie?
Tak.
Nie powinno cię tu być.
Będzie strzelał lewą ręką?
To przez palce.
Zdoła wycelować?
-O nie... -Boziu.
-Co się stało? Kurwa. -Tak.
Strzelił do chłopca?
Tak.
Chodźmy stąd.
-Idziemy. -Tak.
Proszę o potwierdzenie,
że dyrektor biura otrzymał raport.
Zostawiłem dyrektorowi wiadomość.
Rozmawiałeś z nim?
Poszedł popływać, jak co rano. W kanale Saint-Martin.
Zostawiłem wiadomość w jego biurze.
Miałeś z nim porozmawiać.
To takie pilne?
W tym tygodniu jest spotkanie OPEC.
Trzeba go natychmiast ostrzec.
Musiałbym wskoczyć do kanału.
Jedźmy wzdłuż kanału Saint-Martin.
Stracimy 20 minut. Ma pani uraz głowy.
Pojedziemy wzdłuż kanału.
To rozkaz.
Kurwa!
Cholera.
Zdrzemnę się.
Nie będę o tym myślał.
Akurat.
Kurwa!
Zwolnij.
Musimy jechać szybko.
Stój.
Musimy jechać do szpitala.
Zatrzymać karetkę.
Proszę pani,
-złożyłam przysięgę... -Zatrzymać.
Nie przypominam sobie przysięgi.
Co?
Ja nie składałem przysięgi.
Nie ma żadnej przysięgi, Greg.
Chciałam, żeby miała świadomość tego,
że grozi jej obrzęk mózgu.
Obrzęk może spowodować niedrożność, a to grozi nieodwracalnymi...
Wiem. Jestem ratownikiem, Susan.
Wiem, że wiesz.
Mówię tylko, po co wymyśliłam przysięgę.
Nie chciałam jej nastraszyć.
Ale musi natychmiast zobaczyć się z lekarzem.
Dobrze...
Stąd ta cała przysięga.
Stąd ta przysięga.
Proszę pana.
Detektyw Nan Ntep.
Proszę pana!
Detektyw Nan Ntep.
Dzień dobry.
Dyrektor biura bezpieczeństwa?
Tak.
Detektyw Nan Ntep.
Chciałam poinformować pana o porannych incydentach
mogących zagrozić przebiegowi szczytu.
OPEC?
Tak.
Dobrze.
To ważna sprawa.
Dlatego tu jestem.
Dziękuję, pani detektyw.
Jak myślisz, jak by brzmiała?
Przysięga ratownika?
Nie wiem. Nie zastanawiałam się nad tym,
kiedy to wymyślałam.
Moglibyśmy jakąś mieć.
Tak.
Wymyślę jakąś podczas jazdy.
Koniecznie.
Gdzie ona jest? To ryzykowne.
Szybciej.
Dziękuję.
Możemy jechać?
Tak.
Proszę się położyć i zapiąć pasy.
Gaz do dechy.
Pistolet, kamizelka i tłumik.
Obawiamy się, że może chodzić
o zakłócenie spotkania OPEC.
Jeśli mają zostać państwo w Paryżu na spotkanie,
proszę zrozumieć, że ostatnie wydarzenia
sugerują poważne niebezpieczeństwo.
Git Gnat...
Tak.
Może już nie jesteś Git Gnatem?
Może powinieneś przestać strzelać.
Nie wiem, jak to działa,
ale zakładam, John,
że jeśli strzelisz do kogoś i chybisz,
ten ktoś może strzelić do ciebie.
Czyli niefajnie.
Może czas przestać strzelać,
tak tylko mówię.
John.
Musiałem dziś kogoś postrzelić.
Musiałem.
I tego nie zrobiłem.
Kula otarła się o chłopca. Nawet nie trafi do szpitala.
Oj tam.
Nie,
to ważne.
To nie Milwaukee.
To ważna sprawa.
Ktoś musiał trafić do szpitala.
Nie rozumiem,
jeśli wiesz tyle o moim mężu, czemu go nie aresztujesz?
Dostał rozkaz
popełnienia morderstwa w Luksemburgu.
W Luksemburgu to przestępstwo.
Chcę wiedzieć, kto to był, i go aresztować.
Za nakłanianie do popełnienia zbrodni w Luksemburgu.
Wiem, kto to był.
Nie będę o tym rozmawiać.
-Alice? -Co?
Pomóż mi
w aresztowaniu go.
Jeśli pomożesz mi aresztować ojca Johna,
Johna nie zamknę.
Co się stanie z Johnem?
Myna pytała, czemu twój mąż jest smutny,
wtedy nie znałam odpowiedzi.
Ale dowiedziałam się, kto daje mu polecenia.
Twój mąż skrzywdzi każdego, kto przeszkodzi
w wykonaniu rozkazu.
Nie przestanie,
bo wiemy, kto wydaje mu rozkazy.
Mimo, że z tego powodu cierpi.
Możesz to powstrzymać:
pomóż mi go aresztować.
Co to znaczy?
-Potrzebuję ręki. -Ręki?
Nie miecza.
Potrzebuję dwóch rzeczy.
Dowodu, że Thomas Tavner był w Luksemburgu.
-Nie dostaniesz tego. -To już mam.
Teraz muszę go nakryć na posiadaniu pieniędzy.
Pieniędzy związanych z tymi zabójstwami.
Przez nie zginęły dwie osoby.
Sama nie dam rady.
Alice.
Twój mąż błaga o litość, ale odebrano mu głos.
Dopilnuj, żeby Myna odrabiała matematykę,
nie jest ścisłowcem.
Zaległości z tego przedmiotu ciężko nadrobić.
Agathe.
Czemu wzięłaś pieniądze?
Odpowiedź nie jest przyjemna.
No trudno.
Twój mąż zrobił krzywdę wielu osobom,
które stanęły między nim a pieniędzmi.
Skrzywdziłby kobiety, z którymi pracuję.
Zabrałam pieniądze
z powodu brutalności i agresji twojego męża.
Nie chcę, żeby moje koleżanki ucierpiały
przy pojmaniu jego i jego zwierzchnika.
Moje koleżanki nie wiedzą, że dalej pracuję nad sprawą.
Myślą, że kto inny jest w to zamieszany.
Tak będzie
bezpieczniej.
Ale ja jestem sama.
I potrzebuję twojej pomocy.
Co z tobą nie tak?
Boisz się go, a zostawiłaś z nim córkę.
Nie skrzywdziłby Myny.
Chyba że się mylę?
Jeszcze nie stał się...
Nie znam słowa...
Coś prawie jak potwór.
Ale gorszy.
Ghul?
Ghul, tak.
Jeszcze nie jest ghulem.
Proszę, pomóż mi złapać tego, który go zmienia.
Mam Mynę. Gdzie reszta?
Spotkamy się? Nie wiem, dokąd iść.
Przepraszam.
Za co?
Zapomniałem. O tym, co się dzieje,
przez wszystko, co się dzieje.
W porządku.
Hej.
John.
W porządku.
Nic mi nie będzie.
Chodźmy do reszty.
Ma pan złe maniery.
Pogadamy, jak skończysz 18 lat.
A nawet wtedy nie będę cię słuchać.
Co powiedział?
Że pogadamy, kiedy skończę 18 lat.
PRAWO JAZDY
Postrzelono policjanta...
Policjanta?
Słucham?
Postrzelono policjanta? Nic o tym nie wiem.
Przyleciał tu z Luksemburga.
Został postrzelony,
prawdopodobnie z pistoletu skradzionego dziś rano
z 11. dzielnicy.
Miał też tłumik, taki jak ten skradziony.
Broń i wyposażenie, o których mówiłem użyto po południu.
Incydent nie miał związku ze spotkaniem OPEC.
Cantar Walley może wziąć udział w czwartkowych wydarzeniach.
Dziękuję, dyrektorze.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska darzeniach.