Yan na 'yon, Tall Boys lang?
Pwede na 'yan.
Nakakatawa kasi maliit ako.
Ano'ng pangalan mo?
Ako si Chris.
Ako si Rick.
Ano'ng plano mo?
Magpahinga. Napagod ako buong linggo sa trabaho.
Nakuha mo.
Ano'ng trabaho mo?
Naghahanap ng tagong kayamanan.
Lintik, takbo.
Humiga ka.
Humiga ka. Bilis.
Sa sahig o babarilin ko ang paa mo.
Naiintindihan mo?
Medyo.
Tungkol sa paa ko.
Mukhang babarilin mo.
Oo.
Kung hindi ka hihiga.
Masasabi mo ba kung ano'ng natutunan mo sa unang yugto?
Sa mga unang sandaling
lumagpas ka sa linyang palagi mong sinasabi?
Na...
Sa tingin ko,
kailangang tirahin nang 17 beses sa mukha ang isang tao para mawalan ng malay.
Na kabaliktaran
ng naiisip ko.
Kakatwang naisip kong kayang gawin ng isang tao 'yon.
Mali ang pagkakaisip dahil minadali.
Natutunan ko na sa hirap o ginhawa,
sa mga pagkakataong 'yon,
sa lugar na 'yon,
lumalabas na ako 'yong tipo ng tao na
binibilang ang mga tira.
At kung sinong nasasaktan doon.
Hawakan mo.
Sige na.
Ayos ka lang?
Diyos ko.
Anak...
Ayos ka lang ba? Kaya mo ba hanggang sa tren?
Alis na.
-Ingat, dito ka lang hanggang... -Oo.
Kaya mo bang dumeretso lang?
Isa pang bagay tungkol sa pagiging nasa dulo ng linya.
Nabibilang ka sa tabing-kalsada.
Hindi literal,
literal
at ang mapanganib tungkol dito,
magkakasalubong ka roon,
tiyak, kinakailangan,
ng ibang nagmula sa kalsada.
Pwedeng iba ang binabaril niya.
Sigurado ka bang sa akin 'yan?
Ano?
Sigurado ka bang daliri ko 'yang inilalagay mo sa akin?
-at hindi kay John? -Huwag ka nang magsalita...
Kasya ba? O...
Tama ba 'yon? Paano kung kay John?
Hindi.
-Kahit na magkaibigan kayo? -Oo.
Tumahimik ka na.
-Pasensya na, sobrang sakit kasi. -Manahimik ka!
Kung gusto mong beterinaryo ang magkabit ng daliri mo, tumahimik ka,
kasi hindi nagsasalita ang mga pasyente ko dahil pusa sila.
Diyos ko. Hindi ko kaya 'to.
Pumunta ka na sa ospital.
-Hello? -G. Tavner?
Oo.
Si Brent Paddocks ito ng Accounting Office.
Hinihintay ko ang tawag niyo para sa paglabis sa isang kaso.
Kailangan pa ring ayusin.
At may isa pa, may binili.
-Upuan. -Upuan?
Oo.
-Upuan? -Oo.
-Brent, tama? -Oo, Paddocks.
-Tumahimik ka, Brent. -Ano kamo?
Nakarekord ang tawag na ito. Sasabihin ko pa lang.
Sino si John Lakeman, G. Tavner?
Si John Lakeman? Nakakuha siya, sa isang kaso,
siguro sa iba, ng pondo ng gobyerno na sobra sa pinayagan.
At napag-alaman namin sa pagsusuring
gumastos din para sa pagbiyahe...
-Nakita ka nila? -Oo.
-Nang may baril? -Oo.
Lintik.
Mahirap siyang puntiryahin. Ngayon, alerto na sila.
May nabaril ako. Sa kalsada.
-Sino? -Hindi ko nakita.
Nasa labas ang kotse.
Iisipin nilang 'yon ang puntirya.
Ayos lang siguro tayo.
Maghiwalay tayo.
Sige na.
Hindi, ikaw ang umalis. Sugatan ka.
Maghihintay na lang ako ng susunod.
Bilis na.
Maghanda. Hindi siya pwedeng maglakad nang walang kasabay.
Ayusin n'yo ang pagiging Dutch boys.
Nagkaroon ng insidente.
Baka kailanganin nating umalis nang maaga.
Sa ngayon, doblehin natin ang pagbabantay.
Ngayong umaga. Magdagdag ka pa ng mga baril sa bawat sulok.
-Sige, Hepe. -Kilos na.
Ihahanda ko lang ang ulat. Tapos, aalis na tayo.
Nan, nasugatan ang ulo mo. Pumunta ka sa ospital.
Sandali lang.
Magpasuri ka.
Sandali lang.
Nagnakaw siya ng baril.
Pati protective vest at noise suppressor.
Ano naman?
Hindi mo itatakbo 'yon.
Naghahanda siya para sa dahas.
Kailangan kong ihain ang ulat na ito. Saka na ang ulo ko.
Isusumite ito kaagad sa direktor ng national security.
Hindi ko itatanong kung ano ang nangyari,
pero pumunta ka sa ospital, John,
kahit ano pang mangyari.
Hindi pwede.
May kailangan akong gawin ngayon.
Ma?
Ano?
-Icabod? -Bakit?
Kailangan n'yo nang umalis.
Kikitain ko na lang kayo.
Ma?
Ano 'yon, anak?
Patawad.
Tulungan mo ako.
Ha?
Sinusubukan kong gawin ito nang mag-isa pero hindi ko kaya.
Ayaw kitang idamay pero
kailangan ko ng tulong.
-Ayos lang. -Ano bang kailangan mo?
Bumaril ng tao.
Pakidala sa akin si Myna ngayon para maayos na ang lahat.
Gaano pa katagal? 'Yong mga daliri?
-Isa't kalahating oras. -Bwisit!
Hindi gaanong matagal.
Ha?
Mabilis lang iyon para maibalik ang mga daliri ko.
Lintik! Ano ba?
'Wag mo akong sigawan. Hindi kita inutusang dumampot ng baril.
Tumulong ako!
Ibang araw na ngayon
at gusto ko nang maibalik ang mga daliri ko!
Bilis na!
Nasaan si John?
Ang sabi niya, babalik siya.
Kailangan ko ng gabay.
Hindi ko alam kung pwede akong magpaospital
o kung kanya ba 'tong mga 'to, o kung ano'ng gagawin ko!
Bilis na!
Kailangan ko ng sasabihin niya! Bwisit!
Billis na!
Ang dahilan kung bakit
hindi ko pinaupo ang mga babae sa metro
ay dahil mas mahirap ang buhay ko bilang lalaki.
Ang mga lalaki, palaging nasa labanan,
at habambuhay na nakikipagpataasan ng ihi.
Kung saan, dapat kang manalo.
At palagi akong nananalo.
Inuulit ko - palagi.
Sang-ayon ako.
Ako rin.
Isa pa, pagod na akong magbigay ng seksuwal na kasiyahan sa mga babae
na hindi maibigay ng ibang lalaki.
Ako rin.
Oo, ako nga rin.
Naniniwala ako sa sinasabi mo.
Salamat.
Ano nang lagay ng kaso ni Leslie Claret?
Natawagan ko siya.
Nasa Paris siya pero ayaw makipag-usap.
Bakit bumaligtad?
Hindi ko alam.
Nahanap na ba si John Lakeman?
Pwede na tayong mang-aresto ngayon.
Kung mahahanap natin siya.
Para maipakita na rin sa mga babae
kung gaano tayo kagaling.
Hindi pa rin.
Mukhang naglaho.
Ihanap mo ako ng litrato.
Pupunta ako sa Paris.
Hindi ako sinipot ni Claret.
Kung hinahamon niya ako,
pagbibigyan ko siya.
Sige ba.
Talaga.
Sa puntong ito,
nitong nangyayari,
gusto kong ipaalala sa'yo ang konteksto ng mga desisyong ito.
Na ano?
Na may delikadong rehimeng malapit na sa pagkamit ng mapangwasak na kapangyarihan.
At ang mga desisyon namin...
Hindi 'yon pwedeng mangyari.
Hindi ako gaanong makakita ngayon.
May kailangan akong barilin ngayong umaga.
Ayaw kong magkamali.
Sino ba ang babarilin mo?
Wala. Walang partikular na tao.
Hindi ko maintindihan.
-Isa ba 'yang... Plano ba 'yan? -Oo.
Alam kong hindi ako dapat magtanong tungkol sa plano.
Pero ngayon, kailangan kong magtanong, dahil ang pangit ng planong 'yon.
Kanino ba galing 'yon at...
Hindi 'yon ang talagang plano. Bago lang iyon.
Dahil pumalpak na ang iba.
Pero nasangkot na ako sa ilang pangyayari dito,
sa Paris, at 'pag pinagdugtong-dugtong, ako ang ituturo.
Mahuhulaan mo ang pagtatapos kung susuriin nang mabuti...
Kailangan kong palabasing tapos na.
-Sa pamamagitan ng pagbaril ng kung sino? -Oo.
At ano naman ang kasunod?
Babaril ka ulit ng isa pa.
Pero wala akong makita ngayon.
Kaya hindi ako makapamili ng babarilin.
Gusto kong pumili ng taong dapat lang mabaril.
Kahit papaano.
Pwedeng lalaking naninigaw ng asawa,
'yong malupit,
o kaya 'yong naninipa ng aso. Gano'n sana.
Pero wala akong makita.
Hindi ako...
Hindi mo pwedeng basta gawin 'yon, John.
Oo, pero gagawin ko.
-Hindi. -Gagawin ko.
Dadaplisan ko lang sila. Pero gagawin ko pa rin.
Walang ibang gumagawa nang gano'n.
Wala pa akong nakikitang gumawa ng gano'n.
Bwisit.
May dalawang matandang babae lang,
isang lalaking papasok sa trabaho,
batang tumutugtog ng accordion katabi ng tatay niya, para sa barya.
Kailangan ko talagang may barilin.
Sige, baka makatulong.
-Ayos. -Madalas kaming pumuntang Europa.
-Sa McMillan. -Sige.
Itong mga batang tumutugtog sa metro.
Itong mga 'to, hindi sila pangkaraniwan.
Mga alipin sila.
Alipin?
Mga alipin sila galing Romania.
Dinukot mula sa mga clan ng Gypsy,
para lang tumugtog dito para sa
mga turista, kapalit ng barya.
Masisikip ang tinutulugan nila
at ang liit ng sinasahod kada buwan.
Tumutugtog sila sa loob ng 10 taon
at hindi sila nakakaipon, maski pambili ng sinturon.
Mga tumutugtog na alipin ng Paris.
May mga bugaw sila.
Kita mo? Iyon.
-Hindi niya tatay 'yon? -Hindi.
Siya ang bugaw.
Mukhang marami na siyang napamahalaang tumutugtog na alipin.
Una kong napansin 'yon ilang taon na,
nang makita ko ang mga mukha nilang
malungkot kahit pa masaya ang tinutugtog at parang walang buhay
ang kanilang mata.
Iyon ang mukha ng mga alipin.
Dahil pinilit lang silang tumugtog. Habambuhay.
Para sa mga bugaw.
Ma?
Ano 'yon?
-Pwede akong bumaril ng bugaw? -Oo.
Ano?
-Gusto kong makita. -Ako rin.
Dito na lang siguro kayo.
O kaya, umalis na lang kayo.
Ano'ng trabaho mo, Bernice?
Ako ang Secretary of Transportation.
Ng Amerika?
-Oo. -Nasa Gabinete ka?
Oo.
Dapat ka nang umalis dito.
Kaliwa ba ang gagamitin niya?
Mukha nga.
Magagawa niya ba 'yon?
-Ewan. -Grabe.
-Ano'ng nangyari? -Kaya nga.
Binaril niya 'yong bata?
Mukhang gano'n na nga.
Oo.
Alis na tayo.
-Tara. -Sige.
Gusto kong matiyak na ang ulat
ay naisumite sa direktor.
Iniwan ko ang mensahe sa kanya.
Siya mismo ang nakausap?
May iba pa siyang ginagawa sa Canal Saint-Martin.
Sinabi ko na lang ang tungkol sa ulat mo.
Ang sabi ko, siya mismo ang kausapin mo.
Bakit ba?
May OPEC summit sa Paris ngayong linggo.
Kailangan siyang mabalaan kaagad.
Magagawa ko lang 'yan kung naroon din ako sa canal.
Sa Canal Saint-Martin kami.
20 minuto ang layo niyon. May tama ka pa sa ulo.
Ihatid mo na lang kami.
Isa 'yong utos.
Bwisit!
Lintik.
Iidlip muna ako.
Kalma lang.
Hay, naku.
Lintik!
Dahan-dahan.
Mabilis dapat ang takbo natin.
Hinto.
Dederetso po tayong ospital, ma'am.
Ihinto n'yo 'to.
Pakiusap po.
-Nanumpa-- -Ihinto n'yo na 'to.
Wala akong sinumpaan.
Ano?
Hindi ako nanumpa.
Wala naman talagang gano'n, Greg.
Gusto ko lang ipaalam na malubha ang
tama ng ulo niya at namamaga ang utak niya.
Maaari 'yong magdulot ng panghabambuhay na pinsala--
Alam ko. Paramedic ako, Susan.
Alam ko naman, sinasabi ko lang...
Kaya inimbento ko 'yong panunumpa.
Ayaw kong biglain siya pero...
Kailangan niyang magpatingin kaagad.
Sige...
Kaya pala.
Kaya nga.
Sir.
Ako si Detective Nan Ntep...
Sir.
Ako si Detective Nan Ntep...
Magandang umaga.
Kayo po si Director Laurent?
Ako nga.
Ako si Detective Nan Ntep.
Gusto ko lang kayong abisuhan tungkol sa mga nangyari,
na maaaring makaapekto sa summit.
Sa OPEC?
Opo.
Sige.
Mahalaga 'yon.
Kaya nga po naparito ako.
Sige, salamat. Makakaalis ka na, Detective.
Ano sa tingin mo ang mangyayari?
Sa paramedic oath?
Hindi ko alam, Greg. Hindi ko 'yon naisip
bago ko sabihin.
Pero pwede naman. Naisip ko lang.
Oo nga.
Gagawa ako habang nagmamaneho.
Sige lang, Greg.
Nasaan na siya? Ang tagal naman.
Bilisan na niya.
Salamat.
Pwede na tayong umalis?
Oo.
Humiga ka at ikabit ang safety belt.
Pakitulak.
Baril, vest, at noise suppressor.
Nangangamba kaming may kinalaman ito
sa OPEC summit.
Kung mananatili ka sa Paris para sa summit,
dapat mong malamang konektado ang mga pangyayaring ito
at maaaring may nakaabang na banta.
Tinamaan mo?
Oo.
Hindi ka na siguro si Asintado ngayon.
Baka hindi ka na dapat namamaril.
Hindi ako sigurado
pero naiisip ko, John,
kung nadaplisan mo ang isang tao,
pwede kang balikan no'n at barilin din.
Hindi maganda 'yon.
Kaya baka dapat ihinto mo na ang pamamaril,
'yon ang sinasabi ko.
John.
Kinailangan ko 'yong gawin.
Wala akong magagawa.
At 'di ko rin nagawa.
Nagasgasan ko lang siya. Hindi siya pupuntang ospital.
Ayos lang 'yon.
Kaya nga, Peter,
gano'n na nga.
'Di 'to Milwaukee.
Iba 'yon.
May magpapaospital.
'Di ko maintindihan,
kung alam mo na, bakit 'di mo siya inaaresto?
Inutusan siyang
pumatay sa Luxembourg.
Itinuturing na krimen sa Luxembourg ang mag-utos
kaya kailangan kong hanapin 'yon at arestuhin.
Para sa sabwatan sa pagpatay sa Luxembourg.
At alam ko kung sino ang nag-utos.
Hindi ko sasabihin.
-Alice? -Ano?
Kailangan ko ng
tulong para maaresto siya.
Alice, kung tutulungan mo akong maaresto ang tatay ni John,
abswelto na si John.
Ano'ng mangyayari sa kanya?
Tinanong ako ni Myna kung bakit malungkot
ang asawa mo at 'di ko alam ang sagot.
Pero ngayong nakilala ko ang nag-uutos, alam ko na.
Sinusunggaban ng asawa mo ang sinumang
sumira sa mga plano nila.
At hindi niya 'yon mapigilan,
dahil sa nag-uutos.
Kahit pa gaano kadelikado.
Pero pwede mo 'yong tapusin,
kung tutulungan mo ako.
Ano'ng ibig mong sabihin?
-Ang kamay ang gusto ko. -Kamay?
Hindi ang sandata.
Kailangan ko ng dalawang bagay, Alice.
Patunay na nasa Luxembourg si Thomas Tavner.
-Hindi mo makukuha 'yon. -Mayroon na.
Kailangan ko na lang siya kasama ang pera.
Ang perang dahilan ng mga pagpatay na ito.
Huhulihin ko siya dala ang perang 'yon.
Hindi ko 'to kaya nang mag-isa.
Alice.
Nanghihingi ng tulong ang asawa mo, pero hindi siya makasigaw.
Pakitiyak na magagawa ni Myna ang
mga takdang-aralin niya.
Hindi siya pwedeng mapabayaan dahil hindi niya maitutuloy 'yon.
Agathe.
Bakit mo kinuha ang pera?
Magugulat ka sa sagot.
Sige lang.
Sinaktan ng asawa mo ang lahat ng taong
naglayo sa kanya sa pera.
Pupuntahan niya ang mga katrabaho ko.
Kinuha ko ang pera
dahil sa kakaibang kakayahan ng asawa mo.
Ayaw kong madamay sila
sa pagkahuli niya at ng nag-uutos sa kanya.
Hindi nila alam na ipinagpapatuloy ko ang kasong ito.
Ang alam nila, iba na ang may hawak.
Mas ligtas 'yon
para sa kanila.
Kaya mag-isa lang ako.
At kailangan ko ng tulong mo.
Ano'ng problema mo?
Takot ka sa kanya pero iniwan mo anak mo sa kanya.
'Di niya sasaktan si Myna.
Mali ba ako?
Hindi pa siya...
Hindi ko alam ang tawag.
Gano'n kasama.
Hindi siya ganap na demonyo.
Pero masamang tao pa rin.
Gano'n ang tingin mo?
Oo.
Sa opinyon ko.
Tulungan mo akong mahuli ang nasa likod ng lahat.
Kasama ko si Myna.
Nasaan kayo? Hindi ko alam kung saan ako pupunta.
Patawad.
Bakit?
Pasensya na, nakalimutan ko lang.
Ang daming nangyari.
Ayos lang.
Uy.
John.
Ayos lang.
Ayos lang ako.
Puntahan natin sila.
Ang sama ng ugali mo.
Papakinggan kita paglaki mo.
At magkukunwari lang ako no'n.
Ano'ng sabi niya?
Ang sabi niya, makikinig lang siya kapag malaki na ako.
Nabaril ang pulis--
Pulis ng Paris?
Ano 'yon?
May nabaril na pulis ng Paris? Wala akong nabalitaan.
Hindi, bumibisita siya. Mula Luxembourg.
At nabaril siya,
mukhang gamit ang armas na nakuha kanina
mula sa 11th arrondissement.
Mukhang inalis din ang noise suppressor mula sa 11th.
Ginamit ang baril at mga gamit na binaggit ko sa'yo kanina.
Wala namang kinalaman sa Paris OPEC summit.
Walang dahilan para suspendihin ang pagdalo ni Cantar Walley sa Huwebes.
Salamat, Direktor.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Erika Ivene Columna
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio Erika Ivene Columna