Berde. Iyon ang pinaka natatandaan ko.
'Yong ganoong klase ng berde.
Iyon na siguro ang pinakamagandang bagay na nakita ko.
'Yong kulay lang.
Nasa loob lang kami kapag natutulog,
at kahit iyon, hindi madalas.
At may duyang gawa sa gulong.
Tuwing tag-araw,
nasisira iyon, at tuwing tag-araw, aayusin iyon ni Lolo.
At ang mga mansanas.
Pare, sinasabi ko sa iyo, iba na ang mansanas ngayon.
Ibig kong sabihin, di ko alam ang ginawa nila--
Pete, puwede bang manahimik ka?
Wala nang tulad ng dati.
Patayin ang ilaw.
Tatlong taon dito sa loob.
Pakiramdam ko, ginugol ko ang bawat sandali sa pakikinig sa basurang iyan.
"Si Pete ay may mga perpektong tag-araw. Mga perpektong lolo at lola."
Lahat, galing sa pautang, pero minahal ka nila. May oras sila
para sa iyo, hanggang sa ginalit sila ni Nanay 20 taon na ang nakalilipas.
Minahal nila ako. Totoo iyon lahat.
At nagagalit ka lang dahil mas maganda pa iyon kaysa sa magulo mong buhay.
Kung anuman iyon.
Alam kong mas walang kuwenta ang buhay mo kaysa sa akin.
Marunong akong makipag-usap sa tao.
Manloloko ka.
May kumpiyansa ako.
Nagbibigay ako ng kumpiyansa kapalit ng pera.
Ikaw? Sinubukan mo nang nakawan ang isang barilan?
Dalawang araw at lalabas na ako.
Baka 2 taon pa bago ka bigyan ng parole.
Ibig sabihin, mas maayos ang buhay ko kaysa sa iyo.
Mas maayos ang buhay ko kaysa sa iyo, o hindi maihahambing sa mga basurang iyon.
Alinman doon, huwag na nating pag-usapan.
Ha?
Dalawampu't apat na oras, Eddie. Diyos ko.
Ang una kong gagawin? Kakain ng cheeseburger sa Donovan's.
Oo, masarap ang burger na iyon.
Sige, kapatid, magkita tayo bukas, ha?
Ayos lang ba ang lahat?
Hindi, Marius, hindi maayos.
-Hindi ka puwedeng bumalik dito. -Ano?
Si Vince ito, mas malaki pala ang utang natin.
-Mas marami pa. -Ano? Magkano?
-Isandaang libo. -Ano?
Iyon na talaga sa simula pa lang. Nagbabayad ako sa kanya,
nagbabayad ka sa kanya. ano'ng nangyari?
Sinabi niya na interes iyon, tatlong taon nang tumatakbo.
-Sinasabi mo ngayon, kung-- -Ngayon ko lang nalaman.
Gusto niya akong mamatay, ano?
Hindi ko alam.
Pero may mga tao siyang aabangan ka paglabas mo, kaya...
Kailangang kausapin ko siya at--
Hindi, sa tingin ko, hindi na ito kaya ng usapan.
Para sa iyo.
Gusto niya ako, kaya hayaan mong ako ang kumausap sa kanya.
Ngayon, kailangang magtago ka.
Ah, Eddie.
Kailangang magtago ka.
Sige.
Ano na? Hindi ka na makikipag-usap?
Payo mo iyon.
Hindi, tama ka, walang kuwenta ang buhay ko.
May tatay akong 'di ko nakilala,
nanay na naroon lang noong wala pa siyang karayom sa braso
at mga isang dosenang pansamantalang magulang.
Tatlo lang sa kanila ang 'di naghabol sa walang kuwentang tseke.
At nagkaroon ka ng...
mapagmahal na lolo't lola.
Ipinaparamdam niyon sa akin na posible ang isang bagay.
Kung gusto mong pag-usapan iyon...
Si Lola talaga ang paborito ko.
Wala siyang kinatatakutan.
-Talaga? -Oo.
Lahat sila ay takot sa kanya.
Nasaan ang bukid?
Sandali, pasensya na.
May hinihintay kaming kaibigan.
Marius Josipovic. Ngayon ang labas niya.
Kayo ba ang mga kapatid niya?
Ano niya?
Hindi.
Isang tigil lang ito. Hindi ito ang Blue Line.
Pero susunduin ako ng mga kapatid ko.
Natutuwa ako para sa iyo.
At kasama nila ang tatay ko.
'Di siya dapat kasama pero ayaw niyang sa bahay lang.
Ganito, hindi alam ng tatay ko na nakulong ako.
Inatake siya sa puso bago ako umalis,
na naulit noong isang buwan,
at naisip ng nanay ko na ang katotohanan ang papatay sa kanya.
Nasikreto namin nang 3 taon.
Gusto mo bang sayangin ko iyon?
Itigil mo na lang ang bus sa sunod na stop, buksan mo, lalabas ako,
lalakarin ko na lang at yayakapin ko ang tatay ko.
Gaya ng isang normal na anak.
Salamat.
"Alam ng mahusay na hockey player kung nasaan ang puck.
Alam ng pinakamahusay na hockey player kung saan tutungo ang puck."
Sino ang ang nagsabi niyan, Bobby? Sino?
Nate, wala akong ideya.
Walang hilig.
Hello, medyo naliligaw ako.
Uy. May punto ka. Tagasaan ka?
-Ako? -Oo.
Galing ako sa Montreal, Canada.
Diyos ko. Ayaw ko sa Canada, alam mo ba iyon?
Pasensya na.
Bobby, narinig mo?
Ininsulto ko ang lalaking ito at humingi siya ng tawad sa akin!
Canadians talaga! Kakaiba!
Binibiro lang kita, pare. Gusto ko ang Canada!
Nabinyagan ako sa isang strip club sa Montreal.
Tatay ko ang nagbayad. Mabait talaga.
Halika rito, tutulungan kita.
Walang alam ang lalaking iyan, halika rito.
Halika!
Sige, ano...
Pupunta ako rito.
Pero narito tayo, tama?
-Teka, gusto mong pumunta sa Albany? -Oo.
Sumakay ka ng tren! Lumakad ka palabas, kumaliwa ka, diretsuhin mo.
Ah. Ayos! Salamat.
Pupunta ako dahil narinig kong magkakaroon ng mas maraming niyebe.
Ginoo, isa pang inumin para sa kaibigan ko, ha?
At si Gretzky ang nagsabi.
Narinig mo iyon, Bobby? Gretzky.
Hi, Lola. Lolo.
Si Pete ho ito.
Tusong Pete
Pete.
Gusto mo ba ng lemonade?
-Gusto ko-- -Ayaw niya ng lemonade.
Audrey.
Sasabihin ko sana na gusto ko ng isang baso ng tubig, kung ayos lang.
Pero salamat sa pagdadala niyan.
Sige.
Salamat, Lolo.
Hindi ba may puno ng mansanas doon?
Ilan taong nang namatay.
Saan mo itinatayo ang mga treehouse, Lo?
Saan ka nanggaling nitong nakalipas na 20 taon?
Ibig kong sabihin, saan ka tumira?
Ikaw ba ay... Kasal ka na ba? May mga anak ka ba?
Marami tayong pag-uusapan.
Kumusta na ang nanay mo?
Tatlong taon ko na siyang 'di nakakausap.
Ano ang nangyari?
Kilala mo naman siya. Hindi siya madaling magpatawad ng pagkakamali.
Baka namamana iyon.
Ang ginawa niya sa atin ay walang kapatawaran.
Tinawagan ko ang buong pamilya para sa tanghalian.
Lahat ng mga pinsan mo.
Ayos.
Sa tingin ni Lola, mali-mali ang nanay mo.
Ako rin ang lola niya at hindi ko iyon sinabi.
Oo, huwag kag mag-alala. Sinasabi niyang ako rin.
Hindi ko sinabi iyan.
Nakatutuwa lang.
Bago ba ang blusang iyan?
Hindi.
Kay Laney ito. Hiniram ko lang noong doon ako natulog sa bahay niya.
Maganda iyan.
Julia, ganoon ka pa rin sa pagkakatanda ko.
Sungki ang ngipin ko at naka-tirintas.
At maganda ka noon.
Nasaan ang mga magulang mo?
Patay na sila.
Carly.
Mas madali bang sabihing "Pumanaw na sila?"
Pumanaw na sila.
Namatay sila sa aksidente sa sasakyan 12 taon na ang nakalilipas.
Tapos, inatake si Lolo.
Ayos lang ako.
May mga nakalilimutan ka, Lolo.
Lahat ng tao, nakalilimot.
Di siya makalakad nang ayos kaya di makapagtrabaho.
Kaya kong magtrabaho.
Di siya makapagtrabaho, kaya ako na lang.
Kaya kong magtrabaho!
Hindi mo kailangang magtrabaho.
-10 taon na dapat akong retirado. -Pwede ka nang magretiro bukas.
At ano? Ikaw na ang bahala?
Ilang taon nang nagtatrabaho si Julia sa negosyo natin.
Malaking tulong siya.
Napakahusay ng ginawa mo sa negosyo noong may sakit ako nitong nakaraan.
Kinikilig ba ako?
Pero kumikita tayo sa pag-alam kung kanino magtitiwala at kanino hindi.
At pasensya na, dahil kung magaling ka roon,
parehas sana ang kulay ng mata ng mga anak mo.
Talaga?
Saan ka nag-aral ng finance?
Pasensya. Sa negosyo ng pamilya ka nagtatrabaho?
Bonds at mutual funds?
Naisip ko lang na baka may business degree ka.
Ang negosyo ng paggarantiya.
Hindi?
Sa 10-taong-gulang na isip mo,
tayo itong mayamang pamilya sa negosyo ng paggarantiya, hindi ba?
Ang negosyo natin ay paggarantiya sa piyansa.
At hindi tayo ganoon kayaman. Hindi ako makasasama sa class trip ngayong taon.
Ah, tama na ang tungkol sa amin.
Pete, hindi mo pa sinabi kung ano ang ginagawa mo.
-Ano iyon? -Paano ka kumikita ng pera?
Ah, oo.
Paiba-iba.
May ginagawa akong imbestigasyon para sa isang kompanya ng insurance.
Tulad ng paghahanap ng mga mahahalagang bagay, mga nawawalang tao.
Pagsunod sa mga taong pinepeke ang sakit nila.
Hindi nga!
Gaano katagal mo planong manatili rito, Pete?
Mga dalawang araw.
Ano? Dalawampung taon ka naming hindi nakita,
at naisip mong umalis ulit pagkatapos ng dalawang araw?
Lalo na ngayong kailangan ka namin? Umalis ang skip tracer namin.
Alam ko, pero inaasahan ako ng amo ko na bumalik, kaya...
Kapag humingi ng tulong ang pamilya, bawal tumanggi. Dito ka na muna.
Lola!
Taylor.
Lolo!
Pete!
Sige.
Napakatagal na.
-Sige. -Kumalma ka lang.
Grabe! Magkasama tuwing tag-araw, hanggang 12 taong gulang tayo.
-Para tayong-- -Aba!
Parang iisang tao tayo, tapos biglang wala na.
Mali iyan. Alam mo kung ano ang sinasabi ko?
Tanda mo pa 'yong ulang?
Oo.
Pinagtatawanan ko pa rin iyon.
-Tanda mo ang reaksyon ni Sean... -Oo.
-...noong muntik na akong makabaril? -Diyos ko.
Lagi niyang ginagaya si Sean sa tuwing makikita namin ang batang iyon.
Gawin mo! Sige na. Pakitaan mo ako. Sige na!
-Hindi. Hindi ko-- -Sige na? Patingin ako.
Sige na, gawin mo na! Tanda mo pa yata iyon. Sige na.
Umiyak siya.
At? At tayo ay...
Umiyak siya at pinagkatuwaan natin siya.
Dahil sobrang nakakatawa iyon.
Mga bata pa tayo noon,
at sigurado akong nakalimutan na iyon ni Sean.
-Pero, iyon ay-- -Yunit 19.
Oo.
Yunit 19. Ano'ng balita?
May aberya sa bahay sa County Road Eight. Malapit ka ba roon?
Oo.
-Naroon na ako sa sampung minuto. -Ten-four.
Pasensya. Kailangan ko nang umalis.
Ikaw ay...
Isang pulis. Oo.
Marami nang nagbago, ano?
Naisip kong isa sa atin ang nasa kabilang panig na ng batas ngayon, tama?
Hindi pa ako nakababawi sa iyo.
-Kita-kits. -Sige, Taylor.
Aba, mabuti iyan. Pulis siya.
Oo.
Marius, ayos ka lang?
Ayos lang ako. Di ko alam kung puwede akong manatili rito.
Mas maliit sa akala ko ang potensyal na mapagkukunan, at malaki ang peligro.
Sige, pero ligtas ka.
Nasaan ka?
Baka kausapin ko lang muna si Vince.
Oo, magaling ka roon,
sa pagpapakalma ng tao, para bigyan ka ng kung ano-ano.
Sabihin mo kung nasaan ka. Susunduin kita.
Kahapon, sinabi mong hindi ko ito malulutas sa pakikipag-usap.
Ideya mo iyon.
Kahapon, akala ko, may pagpipilian ka. Ngayon, sabi mo sa akin, wala.
Totoo iyan.
Nasaan ka nga?
Nasa lungsod ako. Ite-text ko ang address.
-Magkita tayo bukas ng umaga. -Sige.
-Uy. -Diyos ko!
Lintik! Sobrang tinakot mo ako.
Pasensya na, hindi kita nakita riyan.
Ano ang pinakikinggan mo?
Norwegian death metal.
Para di ko marinig ang away nina Lola at Julia.
Oo.
Oo, mahirap iyan.
Alam ko ang pakiramdam ng may nag-aaway.
Minsan, kailangan mo lang mapag-isa, alam mo iyon?
Sige, bale...
lilinawin ko lang, ito ang parte na magiging malapit tayo, tama?
Ano iyon?
Alam mo na, iyong sasabihan mo ako ng mga kalokohan na naiintindihan mo ako
at biglang matalik na tayong magkaibigan.
Wow.
Hindi ko alam kung saan iyan nanggagaling.
At sa totoo lang, medyo nagulat ako
dahil pinagtakpan kita kanina.
Pinagtakpan mo ako, paano?
Ah, talaga? Gusto mong makipaglaro?
Ano ba? Ninakaw mo ang blusang iyan.
Ganoon ba?
Sa tingin mo, ninakaw ko ang blusang ito
at ngayon, magkaibigan na tayo dahil hindi mo ako isinumbong.
Sino ang magnanakaw?
Ang totoo, nakalimutan ko lang tanggalin ang etiketa.
Tama. Kaya tinanggal mo agad bago pa makita ng iba.
Mali ako, pasensya na, tama, hindi mo ninakaw ang blusang iyan.
Siya nga pala, walang anuman.
Eddie, gago ka.
Sige na. Tara na.
Sige, huwag kang ngumiti. Wala ka dapat ngiti sa passport picture.
Ayos. Bumalik ka matapos ang 15 minuto? Pera lang.
Hi, Joseph.
Marius.
Di ko alam na nakalabas ka na.
Oo. Kalalabas lang.
Ang guwapo mo.
Di ako puwedeng magreklamo.
Wala rin namang makikinig.
Mukhang hindi ito basta pagbisita lang?
Hindi, kailangan ko ng tulong.
Tumanda ka.
Ang bilis ng panahon sa kulungan.
-Pero ang mahalaga, buhay ka pa. -Joseph--
Hindi kita sinisisi, ha?
Tungkol kay Charlie. Minsan, pumalpak talaga ang mga bagay, tama?
Ito ang buhay na pinili natin. Ang pinili niya.
May balita ka ba kay Porter?
Noong huling nag-usap kami...
parang tumanda na siya.
Ano ang mga detalye?
Kailangan ko lang ng lisensya, may hologram, lahat iyon.
Dapat 'yong sigurado.
Ganoon talaga ako.
-Kailan mo kailangan? -Ngayon na.
Ano'ng estado?
Washington? Heto ang mga detalye.
May burner ka ba?
Wala.
Pero may mas maganda ako riyan.
Isang IMSI catcher.
Gumagawa ito ng iba-ibang koneksyon sa telepono mo at sa mga tore nito.
Hindi makikita ang lokasyon mo.
Wala akong pera.
Huwag mo nang isipin iyon.
Pero patas na tayo.
Tama?
Oo.
Sige.
Peter Murphy, bumalik ka pagkatapos ng isang oras.
Hindi ka ganoon kagaling diyan.
Di naman talaga kita gusto.
May matutuluyan ka?
Wala sa lungsod.
Hinahanap ako ng mga tauhan ni Vince.
Alam mo bang sinubukan akong ipahuli ni Eddie?
Sinusubukan lang ni Eddie na mabuhay.
Hindi lang siya.
Hindi ko siya sinisisi.
Akala ni Vince, may utang pa rin akong 100,000.
Nakalulungkot iyon pero wala namang pinagbago, hindi ba?
Wala, sa tingin ko, wala.
Gusto mo pa rin itong gawin?
Ikaw ba?
Kung di mo mabibigyan ng hustisya, maghiganti ka.
Isa pa, ilang beses ba sa buhay na ito
nagkakaroon ng pagkakataon na gawin ang Turk.
Ang huling bote niya.
Tinitipid ko ito.
Di ko alam kung ayos sa kanya ang paper cup pero...
Iinom siya ng Pappy gamit ang espongha kung kaya niya.
Ititira natin ang iba para sa dulo.
Ama namin, sumasalangit Ka,
Sambahin ang ngalan Mo.
Mapasaamin ang kaharian Mo, sundin ang loob Mo
Dito sa lupa para nang sa langit
Bigyan Mo kami ng aming kakanin sa araw-araw
At ilayo Mo kami sa tukso...
Tama ka. Kapag kailangan ng pamilya ng tulong, hindi ka dapat tumanggi.
Kukunin ko na ang trabaho.
Amen.
Uy! May nangyari ba ngayong umaga?
May nahuli kami.
Grabe. Sino?
Si Brad Lewis.
Iyong pagnanakaw?
Talaga.
Sigurado akong duwag masyado ang batang iyon para tumakas.
Isama mo si Pete.
Tanga at duwag si Brad. Hindi ko kailangan ng tulong.
Sakto. May pagkakataon si Pete na matuto sa isang madaling kaso.
Isama mo siya.
"Abraham Persikof" ang nakasulat sa dokumento, hindi "Brad Lewis."
Nagkamali siguro ako ng sinabi.
-Ano? -Mag-aalok tayo ng $20,000 na garantiya
para kay Abraham Persikof.
Kaninang umaga, nagkaroon ng pre-trial. Hindi siya sumipot.
Kapag wala siya sa pre-trial, wala siya sa paglilitis,
kapag hindi siya nakarating sa paglilitis, wala tayong pera.
Saan tayo pupunta?
Mag-uumpisa tayo sa bahay ng nanay niya. Lahat ay nagtatago kung saan ligtas siya.
"Siyasatin ang mga database, rehistro ng boto at huling tirahan.
"Nagtatago sila kung saan ligtas." Kasasabi mo lang nito.
Gagawin natin ito nang literal?
Lahat ng tao, mahal ang nanay nila.
Maling daanan.
Pupuntahan ko ang bahay ng tao na hindi magsisinungaling, mandaraya
o magnanakaw para protektahan ang isang tao na gusto nating hulihin, malinaw?
Hindi, magandang plano ito, doon ka, dito ako.
at magtutulungan tayo nang magkahiwalay.
Kung pinagtatakpan mo siya, hindi mo siya tinutulungan.
Kung tinawagan ka niya--
Kung tumawag siya, sasabihin ko sa iyo.
Nag-aalala ako na baka may masamang nangyari sa kanya.
Sige. Heto.
Salamat.
May nobya ba si Abraham na maaari niyang puntahan?
Sa tingin ko, wala naman siyang sineseryoso ngayon.
Nagpaayos na ba siya ng bahay? O malakihang pagpapaayos?
Pasensya na, hindi ko maintindihan kung bakit importante iyon.
Gusto kong malaman ang pupuntahan niya kung kailangan...
Ang rason kung bakit ko itinatanong ay...
noong kinailangan niya ng lugar na matutulugan, saan siya pumunta?
Limang taon na nang bumagsak ang bubong niya.
Napakagulo niyon.
Napakaraming nasira, maraming alaala.
Kanino siya tumuloy?
Parang... Sa kaibigan niya, kay Stuart.
May apelyido ka ba no'n, tirahan, numero ng telepono?
Nasa construction siya.
Paano kung nasaktan siya? Paano kung naaksidente siya?
Natingnan ko na ang mga ospital at morgue.
Talaga?
Di ka pwedeng pumasok, ha? Kapag nahuli, tanggal ang lisensya natin.
-Nagsisinungaling siya. -Paano mo nalaman?
Dahil 4 na ulit sa huling 3 araw na nakita rito ng kapitbahay si Abraham.
2 beses magdamag.
-Putang iyon. -Oo.
Oo, puta siya.
-Hindi. -Hindi.
Anong ginagawa mo? Kapag nahuli ang sinungaling, hindi sila umaamin.
Mas nagsisinungaling lang sila.
Hihintayin nating bumalik siya.
Sigurado ako na ang unang ginawa niya pagkaalis mo
ay tawagan siya at balaan.
Alam ko kung saan siya pupunta.
Ninakaw mo ang kompyuter niya?
Alam mo? Kapag nahuli natin siya, puwede mo itong ibalik.
Kapag hindi, malaki ang utang niya sa iyo, tama?
Alam ko kung nasaan siya.
Makikita niya.
At hayun si Knees Magic, nangunguna sa unahan ng karera,
habang si No-No-Kaleem ay nahuhuli, sa labas, sa dulo ng karerahan.
Hindi ako naniniwala rito. Tumakas siya, dapat nagtatago siya...
Ang isang sugarol na tumakas ay sugarol pa rin. Ganoon ang tao.
Gago ka pa rin pala tulad noong 10-taong gulang ka?
Sinamba kita pero hindi ka naging mabati sa akin.
Ibang tao ako noon. Ibig kong sabihin, sampu pa lang ako noon. Tama?
Kaya sa tingin ko, nanalo ako sa pagtatalong iyon.
Narito siya.
Naka-leather jacket.
Iyan si Abraham Persikof? Ang papeles?
Ang papeles na hindi mo tiningnan?
-Kilala mo siya? -Hindi.
Parang kilala mo siya. Parang takot ka.
Oo, kasi kriminal siya.
Hindi siya bayolente. Hindi lang nagbayad ng buwis.
Paano kung hindi siya?
Kung talagang may alam ka, sabihin mo.
Alam ko na bago tayo kumilos,
siguro dapat kilala natin ang kalaban.
Sige, ito ang plano.
At nagsimula na sila. Si Buddy Brave ay mabilis na pumasok, humabol si Billy Boy,
sinusundan ni Almost Heaven, Time To Go at Red Tail...
Abraham. Kailangang sumama ka sa akin.
Seryoso ka?
Pakiusap, huwag mo na itong pahirapin.
Diyos ko! Pasensya na talaga!
Nakarinig ako ng mga hakbang at...
Di ko alam kung paano, ikaw ang mga unang hakbang.
Hindi, dito siya dumaan.
Hindi, baka bumaba siya sa pasilyo o anuman.
Baka nagtago siya sa isang silid.
-Umaalingawngaw at-- -Hindi.
Pinatakas mo siya.
Pinatakas mo siguro siya.
Bakit mo naman siya patatakasin?
Dahil...
Kilala ko siya.
Ano?
Baka pinatay tayo ng lalaking iyon.
Di mandaraya sa buwis si Abraham Persikof.
Baka nga, pero sinong may paki?
Siya si Max Peron, at sa pangalang iyon, hawak niya ang konstruksyon, proteksyon
at panloloko sa Long Island.
At baka nakapatay na siya ng kalahating dosenang tao.
Paano mo siya nakilala?
Kilala ko lang ang mga taong kilala niya.
20 taon mo na akong di nakita. May mga nangyari din sa akin.
Tanggal ka na.
Julia, kung magkano man ang makukuha ninyo sa kanya, kalimutan n'yo na.
Kahit isang milyong dolyar, di sapat para ikamatay.
Kapag malaya siya, hindi ko mababayaran ang utang natin.
Sasamsamin ng bangko ang mga pag-aari.
Mawawalan ng negosyo ang Lolo at Lola. Pati siguro ang bukid.
Sila ang nagsimula ng negosyong ito.
Dito nagkakilala ang magulang ko.
May kaso sila nang mangyari ang aksidente.
Ang negosyong ito ang pamilya natin.
At hindi ito matatapos dahil nagtiwala na naman ako sa maling tao.
Kaya, oo, hahanapin at ipakukulong ko siya.
Kailangan mo ako.
Kilala ko ang lalaking ito, ang mundong ito.
Dapat may magsabi sa iyo na walang kuwenta ang plano mo.
Magandang plano iyon bago mo sinira!
Hindi magandang plano ang paghabol at pagsunggab sa mga tao.
-Natatakot kang mapaaway? -Oo. Gusto ko ang mukha ko.
Nasuntok ka na ba? Masakit iyon.
Palaging may mas magandang paraan. Mas matalinong paraan.
At kung wala, ang pagtakbo ay talagang matalinong ideya.
Puwede na ba tayong umalis dito?
Maitatawag ni Taylor ang impormasyon.
Hindi ko dapat tinitingnan ang talaan ng credit card nang walang warrant.
Lagi mong sinasabi 'yan, naibibigay mo pa rin ang impormasyon.
Palagi kong ipaaalala sa iyo na ayaw ko nito.
Kung hindi ka komportable,
puwede kang maglabas ng APB para hindi ka na namin maabala.
Pederal na kaso.
Wala kaming kapangyarihan.
Sige. Si Abraham Persikof ay may tatlong kard.
Biyahe sa eroplano, tren, bus.
Sinusubukan siguro niya na lumayo sa lugar na ito.
Hindi, may ilang biyahe gamit ang taxi, ilang tanghalian.
Kung kay Max Peron? Tiningnan mo na ang mga kard niya?
Ibaba mo lang.
Nag-hotel siya sa New York ilang linggo na ang nakaraan,
donasyon, ilang biyahe sa taxi.
Wala pa ring byahe sa eroplano o tren.
-Kilala kita. -Ano?
Saan kita nakilala?
Hindi ko... Sa tingin ko, nagkakamali ka.
Sa tingin ko, hindi.
Hindi.
Sandali lang.
Ikaw ang tagasanay sa soccer ng anak ko, tama?
Hindi. Alam mo, madalas akong mapagkamalan ng ibang tao.
Siguro dahil karaniwan ang mukha ko. Oo.
Diyos ko.
May mga bagong binayaran na pumasok sa isa sa mga kard ni Persikof.
Mga dalawang oras na, bumili ng tiket palabas ng Hartford papuntang Buffalo.
Sa border town.
Kailan iyon aalis?
Wala nang isang oras.
Sige. Salamat, Taylor.
Sige.
Tamang-tama ito. Hindi ang pagmamaneho mo.
Kontrolado ang paligid ng paliparan, ibig sabihin, tiningnan kung armado siya.
Oo, tamang-tama.
Kapag umalis ang eroplano, wala na ang negosyo natin.
Ubos na ang tiket papuntang Buffalo.
Okay.
2 tiket para sa 5:20 papuntang Fort Lauderdale.
Saan talaga kayo pupunta, sa Buffalo o Fort Lauderdale?
Makapupunta lang ba kami kung may maganda kaming rason?
Uy, Lola.
Julia, hindi mo aakalain kung sino ang nakasalubong ng Lolo mo.
Si Brad Lewis.
Ah, "nahanap" pala, pero hindi ganoon kahirap
dahil hindi alam ni Brad na hinahanap natin siya.
Oo, maling impormasyon galing sa korte. Dapat sinabi ko sa iyo.
Ayos ka lang ba? Parang naghahabol ka ng hininga.
Nakikipaghabulan lang ako kay Ellen.
Muntik na akong mahuli!
Pasensya na talaga. Kailangang makasama kami sa biyahe.
-Ang passes ninyo sa pagsakay? -Hindi tama ang mga ito.
Ang tiyo namin ay naroon sa flight. Diabetic siya.
Nakalimutan niya ang insulin niya.
At kapag hindi kami nakasakay, puwede siyang mamatay.
Diyos ko. Oo naman.
Kukuha ako ng FA para sumama. Kailangan ko lang ayusin ang paglilinis.
Dala mo ang insulin, hindi ba? Puwede bang ikaw na ang sumama sa flight?
Ito ang huling panawagan sa pagsakay sa biyaheng 17-22 sa Buffalo, New York.
Abraham Persikof,
kung nasa terminal ka, mangyaring pumunta ka sa gate A8.
Paalis na ang iyong biyahe.
Sir, sasamahan ka ng flight attendant sa eroplano.
-Sir. -Ano?
Hindi, ayos lang.
Pero ang tito mo...
Ayos na.
May apple juice ka, ayos lang siya.
Baka nakita niya ako.
Baka nakita niya ang isa sa atin.
Oo, sana lang ay ikaw iyon.
May mga kilala siyang tao na kilala ko...
Mga tao na hindi ako gaanong gusto.
Hindi niya ako puwedeng makita.
Sa negosyo mo sa insurance? Parang mas dramatiko sa inaakala ko iyan.
Ano'ng balita, Taylor?
Nabalitaan ko sa kaibigan ko sa credit bureau.
Parehong card ang ginamit para bumili ng isa pang tiket.
Papunta ito sa Detroit, lilipad pa-Providence sa 2 oras.
Salamat, Taylor. Tara na, baka umabot tayo.
-Sandali. -Di siya pumunta rito.
Panggulo lang ito. Natatakot ka na ba? Ulit?
Ano ang lamang natin sa kanya? Ano ang alam natin na akala niya hindi natin alam?
Na may isa pa siyang pagkakakilanlan.
Oo. Si Max Peron. At mayroon siyang mga credit card, tama?
Bakit siya bibili ng tiket sa eroplano gamit ang mga credit card ni Persikof
maliban na lang kung gusto niyang malaman natin iyon, tama?
Baka hindi niya tayo nililitong pupunta siya sa Providence o kung saanman.
Baka nililito niya lang tayo habang hindi siya umaalis dito?
Ano ang ginagawa niya?
Ano ang alam natin, at ano ang dapat nating malaman?
Ang donasyon?
Ano?
Mula sa mga resibo ng credit card ni Peron.
Kakaiba ito.
Namimigay siya ng pera dalawang linggo bago niya takasan ang piyansa?
"Sa Hartford County Nursing Association. 500 dolyar."
"County..."
Ano? Hindi ko... Hindi--
Ang kapisanan na iyon ay may pagdiriwang ngayong gabi.
Hindi puwedeng pupuntahan niya iyon. Katangahan iyon. Masyadong maraming tao.
Hindi, pupunta siya roon.
Ang pagtakas niya sa hustisya ay makapaghihintay hanggang bukas.
Ngayong gabi, pangangaralan ng kapisanan ang nanay niya.
Kaya kailangan nating kontrolin ang sitwasyon,
ibig sabihin, kailangan siyang kontrolin.
Dapat malaman natin ang gagawin niya bago pa niya maisip na gawin iyon.
Bakit napakarami mong terno? Cross-dresser ka ba?
Masyadong nagmadaling umalis ang tatay ni Jacob kaya di na siya nakapag-impake.
Puwede mo ba akong tulungan dito?
Kailangang maihiwalay natin siya sa iba.
Ibig sabihin, kailangang bigyan natin siya ng rason para lumayo sa iba.
Paano natin iyan gagawin kung kilala nila ako ng nanay niya,
at hindi ka niya puwedeng makita?
Magandang gabi, welcome sa Haley Lake. Para ba sa okasyon?
Ang mga pangalan niyo ho?
Stephen Davidson.
Stephen Davidson. At pangalan ng kasama?
Ito ang asawa ko, si Dorothy.
Ang gara niyo pareho ngayong gabi.
Para sa kaligtasan, mananatili ang lahat sa sasakyan hanggang matapos ang unahan.
Nga pala, gara ng SL mo.
Opo, sir, sa loob lang iyon.
-Sige. -Mga tiket?
Dorothy, nasa iyo ang mga tiket.
Wala sa akin, mahal.
Tanda mo nang isuot mo ang jacket mo,
-Hindi ko talaga... -doon mo inilagay--
Sa purse mo?
Hindi ko gusto ang tono mo, at sigurado akong nasa iyo ang mga iyon.
Puwede bang tingnan ang mga imbitado? Davidson, Stephen Davidson.
Gaya rin 'to ng pagtitipon sa CF. Magsasayang na naman tayo ng gabi.
Hindi ko kasalanan iyon. Elektroniko ang mga tiket.
-Patay ang phone mo. -Hinayaan mo siyang maglaro ng Minecraft.
Kasalanan ng bata. Hindi puwedeng maging kasalanan mo.
-Alam mo ang nagastos ko sa buhok ko! -Ang nagastos ko 'kamo riyan.
-Heto na tayo sa totoong isyu! -Ayos lang.
Nakalista na kayo. G. at Gng. Davidson.
Ganito na lang. I-scan ko ang pangunahing barcode at papapasukin kayo.
-Salamat. -Sige.
-Salamat. -Walang problema.
-Napakagandang gabi. -Walang problema.
Armado kaya siya?
Tanga siya kung hindi, at siguradong hindi siya tanga.
Phase two.
Gusto mo ng maiinom?
Oo, gusto ko ng scotch. Salamat.
Gng. Persikof! Masaya akong makilala ka sa wakas.
Nakausap mo ang ilan sa mga katrabaho ko at lahat sila ay pinupuri ka.
Sorry, ako si Martin Unger. Siguradong may nagbanggit na sa'kin.
Ako sa PR. Napakaganda ng okasyong ito, pati mga bisita.
Nasa doktor ang papuri pero alam natin ang totoong bayani, 'di ba?
Napakabait mo naman.
May green room kami sa itaas para pahingahan bago ang big moment mo.
Ayos lang ako rito.
Sige. Sasabihin ko kay Marlene.
Kailan lang, kinunan niya si Madonna
at kaakit-akit ang mga kuha.
At kaakit-akit ka, pero gawin mo ang nais mo.
Ayaw kong makasira ng mga plano.
Kapag nakabalik ang anak ko dala ang inumin.
Huwag kang mag-alala. Andy, pakisabi kay G. Persikof na nasa pahingahan kami.
Ang pangalan ko ay--
Huwag ngayon, Andy.
May green room tayo?
Proud siguro ang anak mo, para kang nanalo ng Oscar sa narsing.
Hindi naman ganoon.
Hayaan mong ako na lang ang magsabi sa iyo.
Babalik ako.
-Uy, Ma. -G. Persikof?
Sino ito?
-Bakit nasa iyo ang phone ng nanay ko? -Inaatake siya sa puso.
Hindi ko alam, nahirapan siyang huminga, may doktor na siyang kasama.
Nasaan ka?
Hindi siya nagsasalita, nakahawak sa dibdib.
-Tumawag na sila ng ambulansya. -Sabi ko, nasaan ka?
Sa Hogan Room, ikalawang palapag.
Abraham Persikof.
Alinsunod sa mga batas ng estadong ito
at ng Talata Six-B ng iyong bail bonds agreement,
ay sapilitan kitang hinuhuli.
Pakitaas ang iyong mga kamay.
May nabaril ka na ba dati?
Meron.
Sabi ko, itaas mo ang mga kamay mo.
Una lagi ang pinakamahirap.
Karaniwan sa mga tao, hindi nila kaya.
G. Persikof!
Mayroong bagay na pumipigil sa atin na hilahin ang gatilyo.
Kahit nasa atin na lahat ng rason.
Isang tao ang nasa harap natin, isang tao.
Manahimik ka.
At kung ikaw ang klase ng tao na kayang hilahin ang gatilyo,
ikaw din ang klase ng tao na
kayang makinig sa sinasabi ko nang hindi ninenerbyos.
Itaas mo ang mga kamay mo.
Hindi.
Bakit kaya ang tagal ni Abraham? Alam mo, tatawagan ko siya.
Hindi, di na kailangan.
Sigurado akong nakikipag-usap lang siya--
Tingnan natin.
Oo.
Julia, handa na ba tayo para sa importanteng pararangalan?
Ang sarili kong baril ay nakatutok sa ulo ko.
Nakita na niya ang anak mo.
-Ah, mabuti. -Oo.
Kailangang dalhin mo ang nanay niya sa kusina o mamamatay ako.
Hindi ito tungkol sa hindi pagbabayad ng buwis, tama ba, Max?
Wala? Kahit "Sino si Max?"
O kaya naman... Alam mong nagka--
May kilala akong lalaki, gaya mo, di tumitigil sa pagsasalita.
At ang tanging paraan para mapatahimik ko siya
ay tutukan siya ng baril sa bibig at hilahin ang gatilyo.
Lumabas ang dila niya sa likod ng leeg niya.
Magandang makita 'yon.
Alam mo? May nakalimutan ako sa sayawan, babalik ako agad, ha?
Ma?
Ano'ng ginagawa niya rito? Ano'ng nangyayari?
-Sino'ng kasama mo? -Isang maginoo.
Sige, nasaan siya?
Hindi na siya babalik.
Duwag siya.
Sige. Matalinong lalaki. Ma, sa likuran tayo lalabas.
Ang parangal ko.
Nangako ka.
Alam ko. Pasensya na.
Sige, sa gulong napasukan ko, gagayahin ko si Tito Ralphie.
Mawawala ka?
Hihintayin ko sana ang parangal sa iyo.
May pinatay ka ba?
-Ma... -Iyon ang ginawa ni Tito Ralphie.
Hinahanap ka nila?
-Sa New York. -Naku, Abe.
-Ano ang gagawin mo sa kanya? -Hindi ko pa alam.
Kung dahil sa pagpatay, baralin mo na lang din siya.
-Ma! -Di ko sinabing dito.
Sa kung saang kakahuyan.
Di siya sasama kung alam niyang papatayin ko siya.
Sabi ni Ralphie, lagi silang naniniwala, umaasa sa milagro.
Tingin mo, di kita babarilin ngayon?
Tatandaan ko ang mukha mo.
Kapag nakita kita ulit, papatayin kita.
Di ako makapaniwalang di niya ako nakilala.
Masuwerte kang gago ka.
Kung ako sa'yo, "bayani" ang gagamitin kong salita.
'Wag kang magsasabi ng kahit ano tungkol sa pagpatay ni Persikof sa New York.
-Sigurado ka? -Kailangan kong isipin ang
-sasabihin kay Audrey-- -Ako rin.
Pambihira talaga kayong dalawa.
Ano ang nangyari sa mukha mo?
Nasuntok ako. Ano ang katwiran mo?
Halika rito. Gusto ko ang lalaking ito!
Salamat sa pagbabantay sa mga bata kagabi, Lolo.
Seryoso ka ba? Gusto kong ako ang una mong tatawagan.
Pinalinis ko ang kuko ko.
-Talaga? -Oo.
-Maganda. -Mahusay.
Kumusta ang trabaho?
Ano ang nangyari sa maling impormasyon?
Hindi si Brad Lewis ang problema. Si Abraham Persikof.
Sa iyo ba siya?
May ginawa ba siyang problema?
Wala naman.
Mukhang nalito siya sa petsa na dapat nasa korte siya.
At ang mukha ni Pete?
Ako... Ako ang gumawa niyan.
Oo, nagbibiruan lang kami.
Nakita mo na ba ito?
Hindi ka makakaligtas dito sa labanan nang hindi ka nasasaktan.
Ibaba mo!
Ilang taon na ba kayong dalawa?
Nakakuha ng B-plus si Carly sa midterm niya sa algebra.
Mahusay, Carly.
Ano?
Oo na.
Iyan ang sinasabi ko.
Ipinagmamalaki kita.
Oo.
Lola, pwedeng paabot ng gravy?
-Pete, pwedeng paabot? -Heto na. Salamat.
Salamat. Ayos.
At mahirap din iyon.
Mabuti iyan. Mabuti.
Pete?
Ayos ka lang?
Oo, ayos lang ako.
Binabati kita sa B-minus mo.
B-plus iyon.
Wala akong kuwentang estudyante. Di ako nakakakuha ng ganoon.
Malinaw namang hindi naging maganda ang simula natin.
Pasensya na talaga roon.
Hindi kita puwedeng puwersahing pagkatiwalaan o magustuhan ako.
Sinusubukan ko lang alamin itong lahat nang mag-isa.
Bagong teritoryo ito para sa akin,
di ko masabi kung gaano katagal mula nang napaligiran ako ng pamilyang normal.
-Normal? -Alam mo na iyon.
Siya nga pala...
Puwede ba akong magpayo?
At alam kong baka masyadong kakaiba, pero puwede ba nating ulitin?
Hi, Carly. Ako si Pete, pinsan mo.
Ginagawa nila ito sa mga palabas. Gawin mo na lang.
Sige na.
Sige na, gawin mo na lang.
-Eddie. -Marius.
Nasaan ka? Pumunta ako roon, naghintay ako nang isang oras.
Oo. Nakita kita roon.
Ano, wala?
Sige na, Eddie, kuwentuhan mo ako. Kahit ano para pagkatiwalaan uli kita.
Nakita nila akong bumaba ng tren, pare.
Alam nilang may mangyayari, pero inilayo ko sila.
Bumalik ka na. Nami-miss na kita--
Manahimik ka.
Hindi ka magaling dito. Di ka naging magaling dito.
Kaya napakatanga nito, Eddie.
Ano ang ipinangako nila?
Kapag tumulong daw akong mahanap ka...
hindi ka nila papatayin.
At tingin mo, magandang kasunduan iyon?
Iyon ang perpektong kasunduan? May ibibigay silang pera kasama iyan?
Sinusubukan ka niyang tulungan, gago.
Diyos ko!
Napakatigas ng ulo mo.
Diyos ko.
Heto, Marius, iiklian ko lang, ha?
Isa akong makatwirang tao,
pero kahit ang makatwirang tao ay may limitasyon din, okay?
Ninakawan mo ako.
Di ko matatanggap iyon.
Pero ngayon, nagbalik ka na, tama?
Kaya ito ang gagawin natin.
Bibigyan kita ng isang linggo para ibalik ang pera ko.
At kapag hindi...
Kukunin ko ang kamay ng kapatid mo
at ang pamutol ng turnilyo,
at puputol ako ng isang daliri.
Sa susunod na linggo, puputol ako ng isa pa.
Malinaw?
Darating ang araw, mauubusan ako ng daliri.
Tapos ano?
Vince, sasayangin mo lang ang oras mo
dahil wala na akong pakialam sa kapatid ko.
Alam mo, napaniwala mo ako ng mga dalawang segundo.
May pitong araw ka, Marius.
Uy, Pete.
Ayaw kitang abalahin.
Uy, Lola.
Nalimot ko ang mga itlog para sa agahan bukas.
Ayos lang ba ang lahat?
Oo. Kausap ko lang sa telepono ang kaibigan ko.
At kapag hindi ko nailabas ang mga ito ngayong gabi,
may fox na kukuha.
Munting bubwit, pumupunta sa bahay natin.
inaangkin ang bagay na hindi kanya.
Di natin iyon matatanggap, di ba?
Hindi, ma'am.
Okay.
Tama na iyan.
Salamat.
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio .