Saya mencari lelaki
yang datang beberapa hari lalu. Pelayan kata dia duduk dengan awak.
Kenapa pakai cermin mata?
Awak sensitif dengan cahaya?
Mahu kelihatan hebat?
Teruknya.
Awak cakap dengan dia?
Ya.
Mata awak perlu dirawat sekarang juga.
Awak pasti dia orangnya?
Ya.
Saya tunggu orang tolong saya. Saya hubungi 911,
tiada siapa peduli. Lelaki ini curi dompet, telefon
dan jam saya.
Dia ada sebut mahu ke mana?
Dia mahu saya bantu dia pergi Albany. Pasti dia tipu, bukan?
Dia takkan curi barang
dan beritahu destinasinya.
Saya tahu dia ke mana. Awak mahu tahu?
-Saya cuma mahu tahu... -Sebaik saya sedar dia mencuri,
saya keluar dan tanya Donnie.
Donnie nampak dia menuju stesen bas.
Bagus kerana saya kenal Gary, penjual tiket di stesen bas.
Gary cakap dia beli tiket,
-tapi bukan ke Albany. -Dia mahu pergi mana?
Bridgeport.
Siapalah yang mahu ke Bridgeport, Connecticut?
Lelaki inilah.
Cole, tunggu di pejabat parol. Saya harus pergi Bridgeport.
Jika mahu hidup awak berubah,
awak perlu berubah.
Jika mahu hidup awak jadi lebih baik,
awak perlu jadi lebih baik.
Awak perlu komited untuk berjaya.
Awak perlu kata, "Okey,
inilah yang saya mahu.
Saya akan berusaha mendapatkannya."
-Hei, pintu. -Apa?
Siapa?
Khidmat bilik.
Apa?
James Bagwell. Ingat saya?
Tak guna.
Tunggu, berhenti.
Apa awak buat? Awak tak boleh masuk.
Awak silap.
Saya ada kuasa yang sah untuk mengikut Encik Putnam.
-Saya berdarah. -Yakah?
Kepala awak terhantuk?
Nampak sakit.
Apa awak buat di sini?
-Lepaskan dia! Jangan sentuh dia. -Awak, diam.
Saya dah cakap.
Awak tak nak jumpa pegawai parol,
-pegawai parol akan cari awak. -Saya lapor diri.
Saya baru saja pergi ke tempat pemulihan
yang sepatutnya awak berada, mereka beritahu
seminggu awak tiada.
Mengarut.
Ingat semasa awak datang ke pejabat?
Saya tanya awak, "Awak mahu jadi helang
atau awak mahu jadi burung bodoh?"
Awak cakap...
"Saya jadi helang."
Awak perlu buat apa awak cakap.
Namun, tidak.
Awak perlu buat apa awak cakap, tapi awak tak buat.
Dadah? Biar betul.
Awak tahu syarat parol awak
mengharamkan penggunaan bahan terlarang.
Saya ada preskripsi untuk itu.
Baguslah.
Beginilah. Encik Putnam tiada kebenaran.
Saya bukan mahu bergaduh.
Saya cuma mahu melahirkan helang.
Awak sebaliknya
hanya si burung bodoh.
Kita hidup untuk mendapat kepuasan.
Kita mengejarnya,
apabila kita mendapatnya,
DIBATALKAN
kita kejar perkara lain.
Namun, jika tahu kemampuan awak,
hasilnya akan datang kepada awak
dan awak tak mampu hentikan.
Tumpang lalu. Maafkan saya.
Saya masak telur.
-Dah lewat. -Awak perlu protein.
-Selamat pagi. -Pagi, Pete.
-Jumpa lagi. -Makan protein.
Selamat jalan.
-Siapa akan makan semua ini? -Saya.
-Boleh saya makan telur? -Sudah tentu.
Terima kasih kerana bersopan.
-Boleh? -Tak dikira jika perlu diminta.
Jacob di taska.
Ini tempat duduknya dan beg lampin.
-Sudah beri mereka makan? -Mestilah.
-Kenapa awak tanya? -Entah.
Awak ibu tunggal, hidup awak rumit.
Apa khabar cucu datuk?
Saya mahu ke sekolah.
Datuk, boleh jemput Jacob dari taska?
Boleh.
Kami akan pulang dan buat kubu
dari mainan milik Taylor.
Saya ada kerja. Julia akan buka kedai. Pete?
Dia akan ikut saya ke pejabat, bukan?
-Ya. -Belajar selok belok meniaga.
NOMBOR TAK DIKENALI
Bos lama saya.
Mungkin tak bagus.
Sekejap.
Ambilkan beberapa biji telur semasa masuk.
Baiklah.
-Helo. -Marius Josipovic.
-Josipovic. -James Bagwell.
Kenal saya?
Tidak. Maaf. Awak siapa?
Pegawai parol awak.
-Hai, En. Bagwell. -Awak tahu ada masalah?
Tak, masalah apa?
Awak baru dibebaskan 48 jam,
Josipovic.
-Josipovic. -Dua hari dalam parol,
awak dah langgar undang-undang.
Patut bawa awak ke penjara.
-En. Bagwell, saya boleh... -Sudahlah.
Klien saya memanggil saya En. Kejayaan.
Awak tahu sebabnya?
Saya bantu orang.
-Itu... -Saya tak boleh bantu
kecuali mereka sedia berubah, jadi awak pilih.
Awak mahu jadi helang atau burung bodoh?
Yang mana satu, Josipovic?
Saya nak jadi helang.
Awak ada satu peluang.
Datang ke pejabat saya pada jam dua petang.
Bukan 2.01, bukan 2.03 tapi 2.00 petang.
-Ulang semula. -2.00 petang.
Atau saya cari awak.
Bawa lesen supaya awak boleh masuk.
Baik, En Bagwell.
LESEN NEW YORK
Awak perlukan kot.
Hari ini cerah.
Hari akan hujan.
Firasat awak?
Tak salah.
Percayalah, hari ini tak hujan.
Ikut awaklah.
Awak selalu begitu.
Masuk.
Duduk.
Jauhkan anjing itu.
Mari sini.
Saya cakap duduk.
Saya sudah macam pengasuh.
Ini bukan kerja saya.
Ada masalah?
Ya, memang ada masalah.
-Apa? -Awak di rumah saya.
-Bukan idea saya. -Tak kisah.
Ingat, awak tetamu di sini
dan tetamu perlu ikut peraturan.
Pertama, jangan usik barang saya.
Kalau awak nak tanya, tanya saja.
Kedua, jangan kacau rutin saya kecuali Vince arah.
Saya tak peduli jika awak rasa tak selesa.
Paling penting, jangan sesekali
bercakap masa saya menonton TV.
Itu cara saya rehat
untuk melepaskan penat. Faham?
Kenapa marah? Saya tak nak pun.
Awak faham?
Faham.
Sampai bila duduk sini?
Tunggu arahan Vince.
Awak patut marah Vince.
Jangan salahkan dia.
Jadi, salah siapa?
Saya tak tahu rupa dia. Saya cuma tahu namanya.
Sudah jumpa.
Dia gelar dirinya "En. Kejayaan."
Ingat mukanya, jika dia datang ke rumah awak.
Tak, awak janji hal ini mudah.
Okey, jangan risau.
Kita hampir dapat wang banyak, okey?
-Berapa banyak? -Ada peti, penuh wang.
$100,000 atau lebih.
Saya akan cari orang membukanya,
agar saya tahu kodnya
dan saya perlu jumpa En. Kejayaan
jam dua petang ini.
Jadi, pagi ini awak menipu
dan masih jumpa pegawai parol awak pukul dua?
Mengarut.
Sepuluh minit ke stesen kereta api.
45 minit ke bandar, lima minit ke pejabat.
Itu satu jam.
Saya tetapkan penggera di telefon. Katie,
saya boleh buat.
Saya mahu lihat rakaman kamera sekuriti awak.
Saya cari lelaki yang datang menaiki bas beberapa hari lalu.
Jadi, awak pernah ditahan.
Apa?
Hakim letak ikat jamin $10,000.
Awak tiada, datang dan kami uruskan
selagi ada pendahuluan dan cagaran.
Betul. Jadi, apa cagarannya?
Seperti saya beritahu. Barang kemas, kereta, rumah.
Serahkan harta sehingga perbicaraan atau perjanjian tamat.
Selain rumah, kereta dalam peti.
Bukan saya, tapi Audrey yang buat.
-Awak tak boleh? -Audrey.
Dia tak percaya?
Dia tak percaya sesiapa pun.
Katanya untuk keselamatan supaya tiada boleh paksa kita buka.
Awak tak tahu kod buka peti besi?
Mestilah tak tahu.
Kita sudah mula.
Beri perhatian.
Pagi, Bon Jaminan Bernhardt.
Hai, Pn. Metzger.
Bahu jalan dicat lagi.
Nenek, biar saya tolong.
Terima kasih, Pete. Letak saja di atas meja.
Dia ditahan penjara mahkamah Bridgeport?
Kenapa dengan bahu jalan?
Dicat merah.
Jadi klien tak tahu mereka boleh parkir situ.
Kenapa buat begitu?
Balas dendam. Bon Jaminan ANB.
Mereka marah sebab kalah kes bon Persikof.
Ada orang cat bahu jalan.
Mujur awak cuti, boleh awak cat semula.
Saya tak cuti, saya kerja syif kedua. Saya datang cari Pete.
Mengecat cuma 20 minit saja.
-Kita masih pergi? -Pergi ke mana?
Pinetop! Awak mahu pergi jika saya nak.
-Yakah? -Apa ini?
Stok pejabat.
Pete bekerja hari ini. Dia belajar berniaga.
Bosannya.
Kita dah janji.
Berikan saya pengokot itu. Sudahlah.
Berhenti. Saya terkena.
Cat dan berus ada di almari utiliti.
Yalah.
Jadi, kita bermusuh dengan ANB?
Lebih kurang.
Dulu mereka syarikat kecil seperti kita.
Semua orang berbaik.
Ada beberapa kedai. Kami bekerjasama.
Taylor bercinta dengan anak pemilik.
Saya tinggalkan dia.
Selepas Sean masuk ke dalam keluarga mereka,
semuanya berubah. Dia memang rajin.
Sudah semakin maju, beli syarikat perjanjian seluruh negeri.
Kini, syarikat terbesar di Connecticut
dan nak jatuhkan kita.
Libby Metzger mahu anaknya keluar penjara.
-Mana satu? -Troy, yang bongsu.
Dia perlu datang.
Dia tak boleh datang. Kakinya patah.
Dia tanya jika kita boleh ke sana.
Saya semak kewangan. Dia kata ada cagaran.
Okey, saya pergi.
Seperti biasa, cagaran pasti barang perak dan emas.
Kalau awak mahu, saya boleh ikut.
Boleh tunjuk cara tulis perjanjian.
Ingatkan itu yang kita sedang buat di sini.
Julia, biar saya keluar dengan cucu.
Sudah 20 tahun dia menghilang.
Baguslah. Saya berjaya pujuk bekas majikan saya
untuk beri gaji. Saya perlu ke bandar
pada jam dua petang.
Urusan di Metzgers takkan lama.
Pulang sebelum 12.30.
Okey.
Keluar dan tunjukkan diri sekarang.
-Jadi, Pete. -Ya.
Jika dapat perjanjian bernilai $18,000, berapa komisen kita?
$1,800.
Selepas cukai, sewa, elektrik, insurans,
gaji dan petrol, berapa lama kita boleh beroperasi dengan $1,800?
Awak fikir kita kaya.
Sudah begitu lama kita tak jumpa.
Siapa sangka kita bekerja bersama-sama?
Pete, awak dengar?
Ya, maaf.
Kami hargai usaha awak membantu keluarga ini.
Awak juga buat begitu.
Cuma setelah bertahun-tahun,
ada banyak persoalan.
-Nenek? -Kita dah sampai.
1,780, 1,790.
1,800.
Kami perlukan cagaran untuk perjanjian.
Guna rumah.
Malangnya, tak boleh.
Mestilah boleh.
Libby, dah buat dua gadai janji.
Awak tiada ekuiti rumah ini. Semuanya hutang.
Saya dah cakap.
Derek, diam.
Tengok semua ini.
Ada empat dinding. Ada bumbung.
Semuanya milik bank.
Bagaimana saya nak bebaskan Troy?
Dia yang masuk.
Boleh awak mesin rumput seperti yang saya suruh?
-Itu kerja Troy. -Troy di sini?
-Tidak. -Maafkan saya.
11.59 PAGI
-Dia tiada di sini. -Kami perlukan $18,000
sebagai cagaran. Awak ada barang kemas?
Semuanya sudah dijual di eBay.
Jika awak tak mahu diam,
dengan kaki yang patah ini, saya akan bangun dan kerjakan awak.
Troy takkan lari. Saya jamin.
Libby, janji tak cukup.
Mungkin saya perlu hubungi syarikat lain.
Apa nama syarikat di papan iklan itu?
ANB.
-Ya. -Pemiliknya kelakar.
Tiada siapa jamin Troy tanpa cagaran.
Jika lari, mereka perlu bayar $18,000 pada mahkamah.
Maafkan saya.
Mana awak dapat jam ini?
Saya tak ingat.
Milik ayah.
Betul.
Daripada keluarga En. Metzger.
Kenapa?
Ini jam Chake dan Irwin.
Chake dan Irwin terkenal dengan jam antik,
cuma ini saja jam mantel yang dikeluarkan.
Jam sebegini sukar ditemukan.
Awak pernah dinilaikan?
Tak terfikir pula. Jam itu bernilai?
Bernilai jika dihasilkan sendiri oleh En. Chake.
Dia tanda pangkah pada bahagian bawah.
Silakan.
Oh, Tuhan.
Itu dia.
Nampaknya En. Metzger beri harta bernilai pada awak.
Chake asli bernilai $22,000 hingga $23,000.
Itulah cagaran awak.
Kami uruskan perjanjian dan bebaskan Troy untuk potong rumput.
Entahlah. Jam itu milik En. Metzger.
Awak dapat resit.
Kami bawa ke pejabat dan simpan dalam peti besi.
Awak belajar jam di syarikat insurans?
Tidak, Antiques Roadshow.
-Awak lapar? -Apa?
Jom makan tengah hari.
Saya mahu, tapi saya perlu ambil slip gaji saya.
Suruh mereka hantar.
Nenek, saya tak boleh pergi.
Mereka mungkin mahu saya tandatangan.
Hubungi mereka.
Lebih baik saya...
Awak malu makan tengah hari dengan nenek.
Saya tak cakap begitu.
Telefonlah.
Saya Pete Murphy. Boleh bercakap dengan Sandy Loomis?
Ya, baiklah.
Hai, Cik Loomis. Saya Pete Murphy.
-Ya, maaf mengganggu... -Pete, mari sini.
-Apa? -Biar saya.
Hai. Saya Audrey Bernhardt,
Bon Jaminan Bernhardt.
Awak mahu serahkan gaji kepada Pete Murphy?
Yes, Puan Bernhardt.
Kenapa awak tak boleh pos saja?
Tak perlulah dia pergi ke sana
untuk ambil, bukan?
Saya perlu cakap dengan En. Murphy
untuk sahkan maklumat tambahan.
Sekejap, ya.
Pembesar suara buka.
Encik Murphy, dapat dengar?
Ya, biar saya pegang.
Saya dengar.
Awak buat saya keliru di sini.
Maafkan saya. Saya agak sibuk di tempat kerja baharu.
Sudah tentu.
Kalau begitu, saya tak boleh tolak
walaupun saya mahu.
Terima kasih. Awak sangat baik hati.
Bagaimana dengan cek gaji ini?
Awak boleh hantar ke 6325, White Oak Highway, Trumbull, Connecticut,
06614. Terima kasih.
-Baiklah. -Okey.
Okey.
Sekarang, jom kita makan.
Baguslah.
Rasa Cik Loomis tak pedulikan awak.
Ya, kami ada masalah.
Apa helahnya?
Saya tak pasti.
Kita perlu beredar sebelum mereka nampak.
Farley, saya rasa seperti lelaki tua yang bodoh.
Awak orang baik, Encik B.
Biarkan saya bayar hutang begini.
Awak mahu saya pandu di sini?
Kita pergi jemput Jacob.
Baiklah, bos.
Saya perlu ke tandas, nenek.
Tak perlu minta izin.
Cepatlah.
Pejabat Parol New York.
Hai, saya Marius Josipovic. Janji temu En. Bagwell
pukul dua. Saya tak hadir.
Boleh aturkan semula pertemuan ke lewat petang?
Encik Bagwell tak suka janji temu diubah.
Maaf, sekejap.
Sayang, tak mengapa. Semua akan okey.
Itu anak saya, dia sangat sedih. Maaf.
Tak mengapa. Saya juga ada anak, saya faham.
Ya, itu anak tiri saya berusia sepuluh tahun.
-Siapa nama awak? -Liz.
Liz, kami berjalan pulang dari sekolah
dan anak saya jumpa anak kucing yang comel.
Faham perangai budak perempuan
dengan kucing?
Darcy bela kucing.
Awak tentu faham.
Kucing itu dilanggar kereta.
-Aduhai. -Ya.
Kami di hospital haiwan. Ia dibedah...
Sayang, saya ceritakan apa terjadi.
Jadi, bolehkah awak ubah
janji temu ke lewat petang ini.
Saya semak jadualnya.
Terima kasih.
-Hei, cepatlah! -Ada orang.
Maaf.
Dia lapang pukul 4.30.
Boleh saja.
Terima kasih. Nama Marius Josipovic.
Saya sahkan dengan Encik Bagwell.
Tak perlu telefon jika okey.
Awak baru tanya tentang En. Josipovic.
Dia yang telefon?
Dia mahu ubah janji temunya ke 4.30 petang.
Dulu awak cakap tuna buat awak rasa mual.
Itu 20 tahun yang lalu, nenek.
Ya, manusia berubah.
Awak dah besar.
Awak tahu, perniagaan kita tak rumit.
Semua orang boleh belajar.
Namun, ada yang membezakan orang hebat daripada yang lain.
-Apa? -Awak mesti
pandai menilai klien dan tanya diri,
"Boleh saya mempercayainya?"
Kadangkala semua baik,
tapi firasat awak mengatakan ada yang tak kena.
Jika saya percayakan orang ini, saya akan menyesal.
Nenek, ada sesuatu awak mahu tanya?
Saya tertanya-tanya, Pete.
Datuk diserang strok
dan awak muncul lepas 20 tahun menghilang.
Awak fikir kami kaya.
Jadi,
saya terfikir
jika awak kembali untuk ambil kesempatan.
PEJABAT PAROL
Awak betul, nenek.
Saya tahu datuk strok.
Bagaimana?
Beberapa tahun lalu, saya teringat musim panas
saya di sini.
Nenek ingat tak,
pepohon yang menghijau itu...
Perkara paling cantik bagi saya.
Buaian itu pula.
Putus setiap musim panas dan datuk akan baikinya.
Buah epal.
Epal sekarang tak sama lagi, nenek.
Ya, pokok itu sudah tiada.
PESANAN SUARA PAROL
Saya terus terang.
Dulu saya memang tak baik.
Saya buat perkara yang teruk.
Saya rasa kekosongan
Jadi...
Saya melayari Facebook dan saya terjumpa Julia.
Saya baca hantarannya sebab...
saya malu dengan diri saya.
Sehingga saya terbaca
datuk diserang strok.
Saya takkan maafkan diri sendiri
jika tak berhubung.
Saya ambil masa memikirkan cara.
Sumpah dengan nama Tuhan.
Sebentar, okey? Saya minta maaf.
Josipovic, ini Encik Bagwell.
Cerita tentang kucing itu hanya alasan mengarut.
Tak mengapa. Tapi dengar baik-baik.
jika awak tiada jam 4.30 petang,
bukan 4.31, bukan 4.33.
Bukan 4.30,
penjaralah jawabnya.
Hari ini.
PENGGERA 3.20 PETANG
Setiap ciuman, saat bersama hanya palsu.
Itu yang awak mahu dengar?
Awak tipu. Ini anak Nick atau bukan?
Saya perlu bawa Hush Puppy pergi ke kedai haiwan. Bangun.
Bangunlah.
-Apa? -Letak tangan di belakang.
Apa semua ini?
Ini merepek.
Tidak merepek.
-Kaki awak. -Tidak.
Saya cuma mengambil kesempatan...
Saya takkan lari.
Yalah.
Sangat betul.
Awak tak rasa ini melampau?
Apa saya akan buat...
Tengoklah cerita.
Mari, Hush Puppy.
Jom.
Mari.
Letak saja di atas meja sana.
Baiklah.
Saya mahu buka peti besi.
-Awak duduk di sana. -Baiklah.
Awak semua dah balik.
Pintu besi terbuka. Berdiri di situ.
Bagaimana dengan lawatan?
-Semua baik. -Pete jumpa jam
untuk dijadikan cagaran.
Hebat! Dia memang mahir.
Awak pun begitu, Julia. Cuma berbeza sedikit.
Pete, boleh temankan saya...
pergi ke kedai untuk beli lampin?
Ya, boleh.
Pergilah.
Saya mahu berehat sekejap
dan bebaskan En. Metzger.
Okey.
Saya mesej awak. Tolong hubungi saya kembali.
Saya patut dah keluar sekarang.
Jangan pecat saya apabila awak ambil alih.
Apa maksud awak?
Awak adalah harapan syarikat kita.
Saya pasti kita boleh bekerjasama.
Bukan yang tak senonoh.
Sebab kita sepupu.
Ya, sudah tentulah.
Saya mahu masuk beli rokok.
Awak kata lampin.
Saya cuma tak mahu Audrey membebel.
Hei, Julia.
Saya takkan ambil kerja awak.
Awak bagus.
Awak cuma berbaik.
Muka saya macam penipu?
Tunggu sini. Saya akan kembali.
Tak guna.
2.38 PETANG
Hai, datuk sihat?
Jacob sedang tidur.
Saya bermain dengan dia seharian.
Dia sangat penat.
Awak lapar?
-Ya. -Silalah.
Awak orang Vince? Vince di sini?
Mana Vince? Dia akan datang?
Selamat datang ke Pinetop!
Saya dah cakap, kita perlu lepak.
Apa semua ini?
-Apa masalah awak? -Tengok muka awak!
Awak gila, Taylor!
Tengoklah muka awak!
-Awak menakutkan saya! -Saya tahu! Hebat!
Awak sudah gila?
Sabar.
Awak perlu jumpa doktor.
Ini tak normal.
Cuma pembunuh yang buat begini.
-Sekejap. -Oh, Tuhan!
Itu awak fikir?
Kita berada di mana?
Siapa Vince?
Kenapa panggil Pinetop?
-Mana pokok? -Jangan tukar topik.
Semasa dalam but, awak sebut
tentang lelaki bernama Vince.
Awak dalam masalah?
Okey.
Saya beritahu awak.
Janji jangan cerita?
Awak perlu sumpah.
Saya bersumpah.
Saya sedang bercinta
dan nama suaminya Vince.
Faham tak?
Aduhai, isteri orang.
-Saya faham. Pasti sukar... -Saya sayang dia, Taylor.
Saya takkan beritahu sesiapa.
-Telefon. -Maaf.
Saya tak tahu.
Mana telefon?
Taylor, bawa saya ke stesen?
Kenapa?
Boleh hantarkan saja?
-Baiklah! -Terima kasih.
Pernahkah awak berada dalam situasi ini?
Membazir masa di dapur
mencari kuali yang sesuai
untuk memasak.
Seperti orang lain,
ada banyak kuali yang tak berfungsi dalam kabinet.
Awak cuma perlu satu kuali yang boleh buat segalanya.
Pete.
Awak tak suka bergurau?
-Masa kecil... -Kita bukan kecil lagi.
Yalah. Namun, saya...
Biarlah. Mujur Julia tiada.
Apa maksud awak?
Ini idea dia.
Dia tipu awak. Dia cakap nak beli lampin, bukan?
Keluarga ini sudah gila?
-Ada orang tak? -Sekejap.
NYPD.
Polis hebat.
Apa hajat awak ke sini?
Awak ejek saya?
Selamat datang ke Bridgeport. Apa boleh dibantu?
Saya cari lelaki yang datang beberapa hari lalu.
Sebentar.
Tak sabar.
-Hei. -Hei.
Awak di mana?
Dia naik bas di Bridgeport dua hari lalu.
-Awak di Bridgeport? -Ya.
Jadi?
Awak bersiar-siar dan terjumpa?
Saya tanya polis.
Vince, dia ada di sini. Saya boleh rasakannya.
Yalah.
Awak tahu intipan yang saya mahu?
Cole yang buat.
Dia baru telefon. Marius ada janji temu di situ
pukul 4.30 petang ini.
Tak guna.
Pandu kereta polis awak itu,
nyalakan lampunya
dan balik semula ke sini.
-Ya? -Marius?
-Ini saya. -Eddie, awak di mana?
Saya berada di bumbung Richard. Berjaya lepaskan diri.
Dengar,
saya lompat ke sebelah.
Jumpa di mana?
Bagaimana awak lari?
Saya keluar ikut tingkap.
Telefon hilang isyarat.
Jumpa di mana?
Mereka tahu?
-Belum. -Pergi balik.
Balik semula?
Eddie, balik semula sebelum mereka tahu.
Tak boleh, Marius.
Anjing mereka gigit saya,
patahkan hidung saya.
-Kenapa? -Saya cuba lari semalam.
Eddie, itu maksud saya.
Awak perlu kembali. Saya akan selamatkan awak.
Saya hampir dapat wang.
-Berapa lama lagi? -Sehari dua lagi.
Jika sekarang, perlu lari dari Vince
dan polis untuk selamanya.
Awak perlu percaya.
Ini pilihan terbaik. Tolong balik semula ke sana.
Celaka!
Hei!
DIBATALKAN
Bagwell.
En. Bagwell.
Ini Marius Josipovic.
Saya sakit teruk.
Ya, saya tahu.
Saya tak tahu kenapa. Sejak tengah hari tadi.
Awak di mana?
Di atas katil.
Saya demam.
Saya tak mahu pergi dan buat orang sakit.
Awak sungguh bertimbang rasa.
Beginilah, Josipovic. Rehatlah.
Jika awak rasa sihat esok,
hubungi saya dan kita atur semula.
Jaga diri.
Okey, terima kasih.
Liz, jawab panggilan saya.
Saya perlu ke White Plains dan buru burung bodoh.
Sekejap, Hush Puppy.
Budak tak guna!
-Hei. -Eddie, apa berlaku?
Saya pergi ke tandas.
-Terdesak. -Awak ingat saya percaya?
Lain kali, saya buang air di sini saja.
Tiada siapa lari dalam keluarga awak.
Awak cuba lari.
Apa?
Kalau saya mahu lari, saya tiada di sini.
Betul?
Boleh saya bantu?
-Katherine Boyd? -Ya.
Saya cari Marius Josipovic.
Maksud awak Josipovic?
Baguslah. Awak kenal dia.
Awak siapa?
Saya pegawai parolnya.
Berdasarkan laporan, ini tempat tinggalnya.
Dia ada di sini?
Marius, awak dah jaga?
Marius, saya En. Bagwell.
Hai, En. Bagwell.
-Tak perlu bersalam. -Okey.
Saya datang melawat awak.
Panas. Ini dia.
Awak perlu makan begini jika cirit-birit.
Pak Cik Marius akan okey?
Harapnya begitu.
Dia muntah dan cirit-birit seharian.
Saya Brendon.
Saya minta diri.
Awak bukan helang, Josipovic.
Awak semua terbaik.
-Amanda, sayang... -Selamat tinggal.
Selamat tinggal.
Dia bagus. Awak berdua sangat...
Diam.
-Kita tak pernah setuju. -Saya tahu.
Marius tahu risiko yang ada
dan hal ini takkan
berlaku lagi, bukan?
-Marius? -Saya janji.
Entah apa nilainya.
Saya patut tembak awak tempoh hari.
Saya faham tapi...
awak ingat alamat yang Audrey beri pagi tadi?
-Jadi? -Jika polis
datang cari saya,
awak beri alamat itu.
Celaka betul.
Bahaya kalau buat begitu.
Beri saja alamat itu.
Padan muka.
Saya lupa tanya Taylor tadi,
kenapa awak buat begitu pada saya?
-Awak tak ingat? -Tidak.
-Awak serius? -Ya.
Awak kurung saya di dalam peti besi.
-Peti besi di pejabat? -Awak tak ingat?
Ia terbuka dan awak cabar saya untuk masuk.
Kemudian, awak tutup.
Saya benci diri sendiri.
Awak tak tahu
ia terkunci. Saya terkurung.
Saya masih bermimpi buruk.
Jika awak rasa lebih baik, saya terkurung
dalam but kereta dan itu 30 minit paling teruk dalam hidup.
Puas hati saya.
Bila ia berlaku?
Saya berusia enam tahun. Awak sepuluh tahun.
Awak memang berdendam.
Awak tak tahu hati saya.
Mahu tumpang?
Tak jika dalam but.
Sudahlah.
Sekejap.
Bagaimana awak bebas?
Dari peti besi?
Ya.
Datuk yang keluarkan saya.
Setidaknya dia percaya seseorang.
Hei.
-Hei. -Awak apa khabar?
Sihat.
Boleh berbual?
Ya.
Duduklah.
Ada masalah?
Tak, hanya...
saya agak kepenatan.
Wah!
Banyaknya duit.
Awak tak patut tinggalkannya begitu saja.
Saya bantu Julia dengan kes Persikof
dan dia beri komisen...
Saya...
Ambil.
Untuk apa?
Supaya awak boleh ikut lawatan sekolah nanti.
Tak perlu beri duit.
Saya mahu berikan pada awak.
Ambil saja.
Terima kasih.
Baiklah. Jumpa lagi.
-Jumpa lagi. -Jumpa lagi.
Ya.
Duduklah.
Ada masalah?
Saya cuma...
agak kepenatan.
Baiklah, jumpa lagi.
-Maaf. -Tak mengapa.
Terjemahan sari kata oleh Naqibah
Penyelia Kreatif NH Azizan aqibah