May hinahanap akong lalaki,
baka pumunta siya rito nitong nakaraan. Sabi niya, baka nakausap mo siya.
Ano'ng meron sa salamin, pare?
Sensitibo ka ba sa ilaw o ano?
Gusto mong magpakaastig?
Ah, lintik.
Nakausap mo siya?
Oo, nakausap ko.
Kailangan mo nang patingnan ang mata mo.
Sigurado kang ito siya?
Oo.
Matagal kong hinintay na may kumausap sa'kin. Tumawag ako sa 911,
pero parang walang may paki. Ninakaw ng gagong ito ang pitaka, phone
at relo ko.
Sinabi niya kung saan siya pupunta?
Gusto niyang tulungan ko siyang pumunta sa Albany. Kalokohan, di ba?
Nanakawin mo ang gamit ko
tapos dederetso ka sa sinabi mong pupuntahan mo.
Pero alam ko kung saan siya pumunta. Alam mo kung paano?
-Gusto ko lang malaman... -Nang malaman kong ninakawan niya ako,
Lumabas ako at kinausap ko si Donnie.
Nakita siya ni Donnie na papunta sa istasyon.
Ayos iyon dahil kilala ko si Gary doon, 'yong nagbebenta ng tiket.
Sabi ni Gary, may naalala siya. Na bumili siya ng tiket
-pero hindi papuntang Albany. -Saan siya pupunta?
Bridgeport.
Sino'ng lintik ang pupunta sa Bridgeport, Connecticut?
Ang lalaking ito.
Cole, tumao ka muna sa parole office. Pupunta ako sa Bridgeport.
Tusong Pete
Kung gusto mong magbago ang buhay mo,
magbago ka.
Kung gusto mong mas bumuti ang buhay mo,
maging mabuti ka.
Kailangang isipin mong magtatagumpay ka.
Dapat sabihin mo, "Sige,
"ito ang gusto ko.
"At ganito ko paghihirapan iyon para makuha ko."
-May kumakatok. -Ano?
Sino iyan?
Room service.
Ano?
James Bagwell. Natatandaan mo pa ako?
Ah, lintik.
Sandali, tumigil ka.
Ano'ng ginagawa mo? Di ka pwede rito.
Hindi, mali ka, binibini.
Ang totoo, may legal na kapangyarihan ako upang sundan si G. Putnam.
-May dugo. -Talaga?
Aw, tumama ang ulo mo?
Parang masakit iyan.
Ano'ng ginagawa mo rito?
-Bitawan mo siya! 'Wag mo siyang hawakan. -Manahimik ka.
Sinabi ko na sa'yo.
Kapag di ka lumapit sa parole officer mo,
-ang opisyal mo sa parole ang lalapit. -Nagpakita ako.
Nakakatawa kasi kaaalis ko lang sa halfway house
kung saan ka dapat nakatira, at sinabi nila sa aking hindi ka
nakita nang isang linggo.
Kalokohan iyan.
Tanda mo noong una kang pumunta sa opisina?
Tinanong kita, "Gusto mo bang maging agila
o gusto mong maging ipot ng ibon?"
At sinabi mo...
"Maging agila."
Dapat panindigan mo ang sinasabi mo.
At hindi ikaw iyon.
At dapat gawin mo ang sinabi mong gagawin mo, na hindi mo pa ginagawa.
Spike. Pare naman.
Alam mong sa mga kondisyon ng parole mo,
mahigpit na ipinagbabawal ang paggamit ng droga.
May reseta ako para diyan.
Buti naman, mahal..
Pero alam mo? Si G. Putnam, wala.
Wala ako rito para makipagtalo.
Trabaho kong gumawa ng mga agila.
At ikaw... Ikaw, kaibigan,
ay ipot ng ibon.
Nabubuhay tayo sa panahon ng panandaliang saya.
Para tayong mga adik na naghahabol ng patunay
at kapag nakuha na natin iyon,
KANSELADO
maghahabol ka na naman ng isa pa.
Pero oras na matauhan ka na,
bubulabugin ka na ng mga resulta niyon
at hindi mo iyon mapipigilan.
Dadaan ako. Pasensya na.
Nagluluto ako ng itlog.
-Huli na ako. -Kailangan mo ng protina.
-Magandang umaga. -Sa'yo rin.
-Mamaya. -Kailangan mo ng protina.
Paalam.
-Sino ang kakain ng mga ito? -Narito ako.
-Magdadala ako ng itlog, pakiusap. -Sige, Pete.
At salamat sa pagsasabi ng "Pakiusap."
-Pakiusap. -Wala na kung kailangan mo pang ipakiusap.
Nasa daycare si Jacob.
At ito ang car seat at bag ng diaper.
-Pinakain mo ang mga bata? -Syempre.
-Ano'ng tanong iyan? -Ewan.
Solong ina ka, komplikado ang buhay mo.
Kumusta ang big girl ko?
Papasok na po ako.
Lolo, puwede mong sunduin si Jacob sa daycare?
Oo naman.
Babalik kami agad dito at gagawa kami ng kuta
gamit ang Lincoln Logs ni Taylor.
May kailangan akong puntahan. Si Julia ang magbubukas ng shop. Pete?
Sasama siya sa akin sa opisina. Tama?
-Oo. -Tanging paraan para matuto sa negosyo.
Ang dati kong amo.
Baka masama ito.
Sandali lang.
Dalhan mo ako ng ilang itlog pagbalik mo rito.
Opo, ma'am.
-Hello. -Marius Josipovic.
-Josipovic. -James Bagwell.
Kilala mo?
Hindi, pasensya na, sino ito?
Ang parole officer mo.
-Hi, G. Bagwell. -Alam mo bang may problema tayo?
Hindi, ano'ng klaseng problema iyan?
Nakalaya ka 48 oras ang nakalilipas,
Josipovic.
-Josipovic iyon. -Dalawang araw ka pa lang laya
pero may nilabag ka na agad.
Kaya kitang ibalik ngayon din.
-G. Bagwell, kaya kong magpaliwanag-- -Kalimutan mo na.
G. Tagumpay ang tawag sa'kin ng mga kliyente ko.
Alam mo kung bakit?
Dahil pinagtatagumpay ko sila.
-Iyon... -Di ko sila matutulungan kung
di nila tutulungan ang sarili nila. Kaya magdesisyon ka.
Gusto mo bang maging agila o ipot ng ibon?
Alin doon, Josipovic?
Gusto kong maging agila.
May isang tsansa ka.
Pumunta ka sa opisina ko mamayang 2:00 ng hapon.
Hindi 2:01, hindi 2:03, pero 2:00 ng hapon.
-Ulitin mo nga. -Alas-dos ng hapon.
O itatala kong lumabag ka.
At dalhin mo ang lisensya mo para makapasok ka.
Sige, salamat, G. Bagwell.
Kakailanganin mo ng kapote.
Maganda ang araw.
Uulan ngayon.
Dahil sa sugat sa giyera?
Di nagkakamali 'to.
Pero sinasabi ko sa iyo, hindi uulan.
Bahala ka.
Palagi naman.
Pumasok ka. Sige na.
Umupo ka.
Ilayo mo ang asong iyan sa akin.
Dito. 'Ayan.
Sabi ko, umupo ka.
Nagbabantay na parang lintik na yaya.
Hindi ito kasama sa trabaho ko.
May problema ba?
Oo, sa totoo lang.
-Ano? -Nasa lugar kita.
-Hindi ko ideya iyan. -Hindi na mahalaga.
Habang nandito ka, bisita ka,
at may kasamang tungkulin ang pagiging bisita.
Una, huwag mong pakikialaman ang gamit ko.
Kapag may gusto kang malaman, magtanong ka.
Ikalawa, di ko sinisira ang routine ko pwera kung sabihin ni Vince.
Kung abala iyan sa iyo, wala akong pakialam.
At huli, kahit ano'ng mangyari, 'wag mo akong kakausapin
kapag nanonood ako ng paborito ko.
Ganoon ako magpahinga
pagkatapos ng nakapapagod na maghapon. Malinaw?
Bakit ka nagagalit? Ayaw ko nga rito.
Nagkakaintindihan ba tayo?
Oo naman.
Hanggang kailan ba ako rito?
Kung kailan sabihin ni Vince.
Di ba dapat kay Vince ka nagagalit?
Huwag mong sisihin si Vince.
Sino sisisihin ko?
Di ko alam kung ano ang hitsura niya. Pangalan lang ang meron ako.
Ah, heto na siya.
"G. Tagumpay" ang tawag niya sa sarili niya.
Tandaan mo ang mukhang iyan, sakaling pumunta sa bahay mo.
Hindi, nangako kang magiging madali lang ito.
Sige, huwag kang mag-alala.
Malapit na tayong makakuha ng malaking pera, ha?
-Gaano kalaki? -May safe, puno ito ng pera.
Baka nasa $100,000 o higit pa.
Maghahanap ako ng magbubukas
para malaman ang passcode.
Pagkatapos, makikipagkita ako kay G. Tagumpay
ngayong 2:00 ng hapon.
Manloloko ka ngayong umaga
at pupunta ka pa rin sa lungsod sa parole officer nang 2:00.
Kalokohan.
Ganito, 10 minuto lang papunta sa istasyon ng tren.
45 minuto ang tren palungsod. At 5 pa-parole office.
Isang oras iyon.
Nag-alarm ako para may sobra akong 15 minuto.
Ako ang bahala rito.
Gusto kong tingnan ang kuha ng CCTV ninyo.
May hinahanap akong tao, sumakay ng bus pa-Bridgeport ilang araw ang nakararaan.
Naaresto ka.
Pakiulit.
10,000 dolyar ang itinakda ng hukom
pero wala ka no'n. Kami ang bahala, basta
kaya mo ang downpayment at may kolateral ka.
Tama. Ano ang kolateral?
Napag-usapan na natin ito. Alahas, sasakyan, bahay.
Pipirma ka ng kasulatan hanggang may hatol o mapawalang-bisa ang bond.
Kung 'di bahay o sasakyan, ilagay mo sa dafe.
Hindi ako ang naglalagay, si Audrey, pero ganoon nga.
-Di ka makakapasok? -Si Audrey lang.
Wala siyang tiwala sa'yo?
Wala siyang pinagkakatiwalaan.
Sinabi niyang para ligtas kami, walang makapipilit sa amin na magbukas, pero...
Hindi mo alam ang kombinasyon ng safe?
Huwag mo akong simulan.
At heto na.
Makinig ka.
Magandang umaga, Bernhardt Bail Bonds.
Hi, Gng. Metzger.
Pininturahan ulit ang kurbada.
Lola, ako na.
Salamat, Pete. Ibaba mo na lang sa mesa banda roon.
Nakakulong ba siya sa bilangguan ng Bridgeport?
Ano ang nangyari sa kurbada?
Pininturahan ng pula.
Kaya di alam ng mga potensyal na kliyenteng makakaparada sila.
Bakit naman gano'n?
Pagganti. Sa ANB Bail Bonds.
Nagalit sila dahil hindi nakuha ang bond ni Persikof.
May nagpintura na naman sa kurbada.
Oo, buti at wala kang pasok para mapinturahan mo uli.
May pasok ako, pero mamaya. Bumisita lang ako para makita si Pete.
Dalawampung minuto lang iyon.
-Tuloy pa rin tayo? -Tuloy pa rin saan?
Sa Pinetop! Tanda mo? Sasama ka 'kamo kung kailan ko gusto.
-Sinabi ko iyon? -Ano ito?
Mga gamit sa opisina.
At may trabaho si Pete ngayon. Pinag-aaralan ang negosyo.
Nakalulungkot naman.
Akala ko may plano tayo.
Akin na ang stapler. Tumigil ka.
Tumigil ka. Nilalagyan mo ako ng mga staple.
Ang pintura at roller ay nasa loob ng aparador.
Sige na nga.
Kaaway natin ang ANB?
Parang ganoon na nga.
Dati silang maliit na negosyo tulad natin.
Magkakasundo ang lahat.
Maraming pagkakakitaan at nagtutulungan kami.
Matagal ding naging nobya ni Taylor ang anak nila.
Hanggang sa iniwan ko siya.
Nang ikasal si Sean sa pamilya nila,
nagbago ang lahat. Ano man ang nangyari, pero hindi siya tamad.
Lumakas ang negosyo, at di nagtagal, binili nila ang mga negosyo
sa buong estado. Ngayon, sila na ang pinakamalaki sa Connecticut
at gusto nilang mabangkarote tayo.
Gusto ni Libby Metzger na ilabas ang anak niya sa kulungan.
-Sino sa kanila? -Si Troy, ang bunso.
Alam niya kung nasaan tayo.
Di siya makalabas dahil sa baling bukong-bukong.
Makakapunta raw ba tayo para sa piyansa?
Nag-credit check ako ulit. May kolateral daw siya.
Sige, pupuntahan ko.
Kung si Libby, malamang kubyertos at alahas, gaya dati.
Kung gusto mo, alam mo na, puwede kitang samahan.
Pwede mong ipakita ang paggawa ng bond.
Akala ko, iyan dapat ang ginagawa natin dito sa opisina.
Wag kang mainggit sa oras ko kasama ang apo ko.
20 taon ang lumipas, Diyos ko.
Oo, ayos. Siya nga pala, nakumbinsi ko na sa wakas ang dati kong amo
na swelduhan pa ako. Kaya pupunta ako sa lungsod
mamayang 2:00 para kunin iyon.
Hindi tayo uubos ng oras sa mga Metzger.
Makababalik tayo ng 12:30.
Sige, gago.
Lumabas ka na kung nasaan ka man.
-Ah, Pete. -Ano?
Kung may $18,000 na tseke ng bond ngayon, anong komisyon natin?
$1,800.
At pagkatapos ng buwis, renta, kuryente, insurance,
pasahod, at gasolina, paano natin itutuloy ang negosyo sa 1,800 dolyares?
At akala mo, mayaman tayo.
Pagkaraan ng mga taong di tayo nagkita.
Sino ang mag-aakalang magkasama tayong magtatrabaho?
Pete, nakikinig ka ba?
Oo, pasensya na.
Sobrang nagpapasalamat kaming tumutulong ka sa pamilya.
Ah, iyon talaga ang dapat.
Pagkatapos ng maraming taon,
ang daming tanong na di pa nasasagot.
-Ma'am? -Narito na tayo.
1,780, 1,790.
1,800 ito.
Kailangan natin ng kolateral para masiguro ang bond.
Gagamitin ko ang bahay.
Sa tingin ko, hindi puwede.
Syempre, pwede.
Libby, pangalawa mo na 'tong sangla.
Wala ka nang karapatan sa bahay. Utang na lang iyon lahat.
Sabi ko na sa iyo.
Derek, manahimik ka.
Tumingin ka sa paligid.
May apat na pader. May bubong.
At pagmamay-ari ito lahat ng bangko.
Paano ko pipiyansahan si Troy?
Kasalanan niya iyon.
Paano kung lumabas ka at gapasin ang damuhan tulad ng inutos ko sa iyo?
-Trabaho iyon ni Troy. -Narito ba si Troy?
-Wala, ma'am. -Excuse me.
-Wala siya rito, di ba? -Kailangan namin ng $18,000
sa kolateral. Di ba mayroon kang pilak at alahas?
Wala siyang hindi pa naibebenta sa eBay.
Huwag mong hintaying sabihan kita ulit,
dahil pilay o hindi, tatayo ako rito at babalatan kita.
Makinig ka, hindi tatakas si Troy. Sinisiguro ko iyan.
Libby, di sapat na sinabi mo lang.
Siguro tatawagan ko 'yong isa sa mga ibang ahensya.
Ano nga 'yong may lalaki sa mga billboard?
ANB.
-Iyon nga. -Oo, nakatatawa siya.
Walang magba-bond kay Troy nang walang kolateral.
Kapag tumakas siya, kailangan nilang magbayad ng $18,000.
Mawalang-galang na.
Saan mo nakuha ang orasang ito?
Hindi ko na matandaan.
Kay tatay iyan.
Tama.
Galing iyan sa pamilya ni G. Metzger.
Bakit?
Ah, ito ay Chake and Irwin.
Kilala ang Chake and Irwin sa mga luma nilang orasan,
pero ito lang ang nag-iisang orasang ginawa nila.
Kaunti na lang ang ganito ngayon.
Napapresyuhan mo na ito?
Hindi ko iyan naisip. Mamahalin ba iyan?
Oo, 'yong mga si G. Chake mismo ang gumawa.
Malalaman mo dahil inukitan niya ng X ang ilalim niyon.
Sige.
Diyos ko.
Heto.
Mukhang iniwanan ka ni G. Metzger ng malaking pamana rito.
Ang isang orihinal na Chake sa ganitong kondisyon ay $22,000 o $23,000.
Iyan na ang kolateral mo.
Aayusin na namin ang papeles at iuuwi namin agad si Troy para gapasin ang damo.
Hindi ko alam. Kay G. Metzger iyan.
May makukuha kang resibo.
Ibabalik natin ito sa opisina at ilalagay sa safe.
Natuto ka tungkol sa mga orasan sa kompanya?
Ah, sa Antiques Roadshow.
-Gutom ka na? -Ano?
Mananghalian tayo.
Gusto ko sana, pero kukunin ko ang suweldong iyon.
Ipadala na lang nila.
Lola, hindi muna ako manananghalian.
Baka kailangan nila ako para pumirma sa tseke.
Alamin mo. Tawagan mo sila.
Mas mabuti siguro na...
Ayaw mo sigurong may makakitang kasama mo ang lola mo.
Sinabi ko ba iyon?
'Di tumawag ka.
Hi, si Pete Murphy 'to. Hinahanap ko si Sandy Loomis.
Oo, sige.
Hi, Binibining Loomis, si Pete Murphy ito.
-Oo, pasensya na sa abala-- -Pete, ako na.
-Ano? -Akin na ang telepono.
Hi, Binibining Loomis, ito si Audrey Bernhardt,
Bernhardt Bail Bonds.
Naiintindihan kong hawak mo pa ang huling suweldo ni Pete Murphy?
Oo, Gng. Bernhardt, tama iyan.
Bakit di mo na lang ipadala ang suweldong iyon sa kanya
sa halip na maaabala pa siya
na pumunta riyan at pumirma?
Kailangan kong makausap muli si G. Murphy
para beripikahin ang kaunting karagdagang impormasyon.
Oo naman, sandali lang.
Naririnig ka niya.
G. Murphy, naririnig mo ba ako?
Oo, kukunin ko na.
Naririnig kita.
Pinahirap mo ang kalagayan ko rito.
Pasensya ka na, may mga bagong responsibilidad ako sa bagong trabaho...
Syempre.
Kung ganoon, hindi na ako makatatanggi,
labag man sa kalooban ko.
Maraming salamat. Napakabuti mo.
Ano'ng imumungkahi mong gawin sa tseke?
Maaari mong ipadala sa 6325, White Oak Highway, Trumbull, Connecticut
06614. Salamat.
-Masaya akong makatulong. -Sige.
Sige.
Ngayon, masaya na tayong manananghalian.
Mabuti iyan.
Mukhang walang paki si Binibining Loomis sa iyo.
Oo, nagkaproblema kami.
Ano ang plano?
Hindi pa ako sigurado.
Baka dapat gumalaw tayo para di nila tayo makilala.
Farley, naiisip kong para na akong matandang tanga.
Hindi, mabuti kang tao, Ginoong B.
Payag kang ganito ko bayaran ang bond.
Gusto mong umikot ako sa blokeng ito?
Paano kung sunduin na lang natin si Jacob.
Ikaw ang bahala, boss.
Kailangan kong magbanyo, Lola.
Di mo na kailangang magpaalam.
Bilis.
Hi, si Marius Josipovic ito. Magkikita kami ni G. Bagwell
ng 2:00, kaso baka pwedeng
i-resched mamaya.
Ayaw ni G. Bagwell ng binabago-bago ang oras.
Teka lang.
Anak, ayos lang, magiging ayos lang ang lahat.
Anak ko iyon, sobrang sama ng loob niya, pasensya na.
Ayos lang. May 8-taong-gulang ako, naiintindihan ko.
Oo, stepdaughter ko. 10-taong gulang siya.
-Teka, ano nga uli pangalan mo? -Liz.
Liz, naglalakad kami kanina galing sa paaralan,
at nakita ng anak ko ang pinaka-cute na kuting
sa buong mundo. Alam mo naman ang mga bata
'pag may kuting, di ba?
May kuting si Darcy.
Alam mo na ang ibig kong sabihin.
Nasagasaan ng sasakyan ang kuting.
-Naku po. -Oo,
nasa ospital kami ng mga hayop at inooperahan siya...
Sinasabi ko lang sa mabait na babae ang nangyari.
Kaya naisip ko lang na baka may ibang oras
para magkita kami ngayong hapon.
Titingnan ko ang sched niya.
Maraming salamat. Salamat.
-Hoy! Ano na? -May tao.
Pasensya na.
Pwede siya mamayang 4:30.
Ayos ang 4:30.
Tamang-tama iyan. Ako si Marius Josipovic.
Kukumpirmahin ko ang pagbabago kay G. Bagwell.
Tawag ka 'pag may problema.
Kakaiba, katatanong mo lang tungkol kay G. Josipovic.
Siya ba iyon?
Ipinalipat ang iskedyul niya mamayang 4:30 ng hapon.
Lagi mong sinasabi noon na nasusuka ka sa tuna.
Ah, 20 taon na ang nakalilipas, Lola.
Tama. Nagbabago ang mga tao.
Hindi na ikaw ang munti naming Pete.
Alam mo, hindi ganoon kahirap ang negosyo ng piyansa.
Kahit sino, matututunan ang detalye.
Pero may pakiramdam na naghihiwalay sa isang mahusay na bail bondsman sa iba.
-Ano iyon? -Kaya mo dapat
titigan sa mata ang kliyente at itanong sa sarili,
"Mapagkakatiwalaan ko ba siya?"
Minsan nagtutugma,
pero may maliit na boses sa isip mong nagsasabing parang may di tama.
At kapag pinagkatiwalaan ko ang taong ito, pagsisisihan ko.
May gusto ka bang itanong sa akin, Lola?
Hindi ko maiwasang magtaka, Pete.
Inatake ang lolo mo,
at bigla kang lumitaw matapos ng 20-taong pagkawala.
Lagi mong naiisip na mayaman kami.
Kaya
di ko maiwasang mag-isip
kung bumalik ka ba para samantalahin kami.
Tama ka, Lola.
Nabalitaan ko ang atake niya.
Paano?
Sa mga huling nakaraang taon, naiisip ko ang mga tag-araw na
nandito ako.
Natatandaan mo ang pakiramdam niyon,
'yong ganoong kulay ng luntian...
Iyon ang pinakamagandang bagay na nakita ko.
At ang duyan na gawa sa gulong.
Lagi 'yong nasisira sa tag-araw, at lagi ring inaayos ni Lolo.
At ang mga mansanas.
Hindi na ganoon ang mga mansanas, Lola.
Di na simula nang mawala ang punong iyon.
Di ako magsisinungaling.
Napakahirap ng dinanas ko.
May mga ginawa akong ikinahihiya ko.
At naging napakalungkot ko.
Kaya...
Nag-Facebook ako. At nahanap ko si Julia.
Binasa ko ang posts niya dahil...
Medyo ikinahihiya ko ang nangyari sa akin.
Hanggang isang araw, iyon na nga.
Inatake si Lolo.
At alam kong hindi ko mapatatawad ang sarili ko
kung di ako magpapakita.
Medyo natagalan lang bago ko naisip kung paano.
Iyan ang katotohanan, sumpa man.
Pasensya na talaga. Pwedeng sandali lang? Pasensya na.
Josipovic, si G. Bagwell ito.
Nalaman ko ang tungkol sa kuting, at kalokohan iyon sa akin.
Pero nakapagpa-reschedule ka, kaya lilinawin ko.
Kapag wala ka sa tanggapan nang 4:30,
hindi 4:31, hindi 4:33,
kundi 4:30,
babalik ka sa kulungan.
Ngayon.
Bawat halik, bawat sandaling namagitan sa atin ay kasinungalingan.
Iyan ba ang gusto mong sabihin ko?
Pinaglalaruan mo lang ako. Kay Nick ba ang bata o hindi?
Kailangan kong ilakad si Hush Puppy at pumunta sa pet store. Tayo.
Tumayo ka.
-Anak ng-- -Akin na mga kamay mo.
Anak ng pucha?
Kalokohan ito.
Hindi ito kalokohan.
-Akin na ang paa mo. -Hindi.
Isa lang akong oportunistang...
Hindi ako tatakas.
Aba, syempre.
Syempre naman.
Hindi mo ba naisip na medyo sobra na iyan?
Ano'ng gagawin ko...
Magsaya ka sa palabas mo.
Tara na, Hush Puppy.
Halika ka na.
Tara na.
Ibaba mo na lang sa mesa roon.
Oo, sige.
Bubuksan ko na ang safe.
-Doon ka muna banda. -Sige.
Uy, nakabalik na kayo.
Bukas na ang safe, diyan ka lang.
Kumusta ang pamamasyal?
-Mabuti naman. -May nakita si Pete na antigong
orasan na gagamitin nating kolateral.
Mahusay, parang sanay na sanay ka na.
Sanay ka rin, Julia, ibang klase lang.
Pete, bakit hindi mo ako...
samahan sa kanto para bumili ng diaper at kung ano?
Oo. Sige.
Walang problema, sige lang.
Ipapahinga ko lang ang paa ko nang ilang minuto at
ilalabas ko na si G. Metzger sa kulungan.
Sige.
Nag-iwan ako ng maraming mensahe. Kailangang tawagan mo ako.
Dapat wala na ako ngayon dito.
Mangako kang di mo ako tatanggalin 'pag ikaw na pumalit.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Ikaw ang dakilang pag-asa ng negosyo ng piyansa at garantiya.
Ah, tiyak akong magagawan naman natin ng paraan.
Basta 'wag 'yong hindi tama.
Dahil, malinaw namang magpinsan tayo.
Malinaw naman.
Ang totoo, pupunta ako rito para bumili ng sigarilyo.
Akala ko, diapers.
Oo, ayaw kong mapagsabihan ni Audrey.
Uy, Julia.
Hindi ko kukunin ang trabaho mo.
Mahusay ka sa trabaho mo.
Mabait ka lang.
Mukha ba 'to ng sinungaling?
Maghintay ka lang dito. Babalik ako agad.
Lintik.
2:38 PM
Uy, Lolo, kumusta ang araw mo?
Nagpapahinga si Jacob.
Maghapon kaming naglaro.
Pinagod ko siya.
Gutom ka na?
-Oo. -Ayos.
Pinadala ka ba ni Vince? Narito ba siya?
Narito ba si Vince? Darating ba siya?
Maligayang pagdating sa Pinetop!
Sabi ko sa'yo, pare, dapat mag-bonding tayo.
Pucha?
-Ano 'to, pare? -Tingnan mo ang mukha mo, pare!
Lintik, nasisiraan ka na, Taylor!
Tingnan mo ang mukha mo!
-Sobrang tinakot mo ako! -Alam ko! Ang saya no'n!
Nasisiraan ka na ba?
Grabe, pare.
Kailangan mong pumunta sa doktor.
Hindi normal 'to.
Ginagawa lang ito ng mga tao kapag may papatayin silang tao.
-Sandali. -Diyos ko!
Iyon ang akala mo?
Pucha, nasaan tayo, pare?
Sino si Vince, pare?
Bakit? Pinetop ang tawag mo sa lugar na ito?
-Saan ang pines? -Iniiba mo ang usapan.
Kanina, may nabanggit ka,
para kang takot sa isang Vince.
Ano'ng klase ng gulo ang pinasok mo, pare?
Sige.
May sasabihin ako sa'yo, ha?
Huwag mong sasabihin, ha?
Mangako ka.
Pucha, mamatay man, pare.
May nobya ako,
Vince ang pangalan ng asawa niya.
Kuha mo ba ako?
Oo, babaeng may asawa.
-Alam ko, mahirap, ibig kong sabihin-- -Mahal ko siya, Taylor.
Pare, wala akong pagsasabihan, ha?
-Ang phone ko. -Pasensya na.
Wala akong ideya.
Nasaan ang phone ko?
Puwede mo ba akong ihatid sa istasyon ng tren?
Para saan?
Basta pwede ba?
-Oo na, sige na! -Salamat.
Ilang beses na itong nangyari sa iyo?
Gumugugol ng maraming oras sa kusina
sa paghahanap ng perpektong kawali
para maayos ang problema.
Kung tulad ka ng karamihang tao,
puno ang kabinet mo ng lumang kawali na hindi mo magamit.
Ang kailangan mo, kawaling pang-lahat.
Pinsang Pete.
Bakit di ka na mabiro, pare?
-Noong mga bata pa tayo-- -Di na tayo mga bata.
Ay, talaga ba? Pero...
Di bale na. Buti na lang, wala si Julia.
Ano'ng ibig mong sabihin doon?
Ideya niya ito, pare.
Niloko ka niya. 'Yong kunwaring pagpunta sa tindahan para sa diaper?
Ano'ng problema sa pamilyang ito?
-Tao po! -'Andiyan na.
NYPD.
Mga astig.
Ano ang maipaglilingkod namin?
Pinagkakatuwaan mo na ako bago pa ako magsalita?
Welcome sa Bridgeport, Detective. Anong maipaglilingkod ko?
May hinahanap ako, dumating siya rito ilang araw ang nakararaan.
Babalik ako agad.
Di ako makapaghintay.
-Uy. -Uy.
Nasaan ka ba?
Nahuli ko siyang bumababa ng bus sa Bridgeport, may dalawang araw na.
-Nasa Bridgeport ka? -Oo.
Ano?
Paikot-ikot lang, umaasang makita siya?
Narito ako sa pulisya.
Sigurado ako, Vince, narito siya. Nararamdaman ko.
Sige.
Pero alam mo 'yong pagmamanmang ipinilit ko?
Kay Cole ko ipinagawa.
Katatawag lang niya. May schedule si Marius doon
ngayong 4:30 ng hapon.
Lintik.
Kaya pumasok ka na sa sasakyan mo,
buksan mo ang sirena,
at bumalik ka rito, ngayon na.
-Ano? -Marius?
-Ako nga. -Eddie, nasaan ka?
Nasa bubong ako ng gusali ni Richard. Nakatakas ako, pare.
Makinig ka,
pagbaba nito, tatalon ako sa kabila.
Saan tayo magkikita?
Paano ka nakatakas?
Paglabas niya, lumabas ako sa bintana.
Mawawalan na ako ng signal.
Saan tayo magkikita?
Alam na ba nilang tumakas ka?
-Hindi pa. -Bumalik ka.
Ano, bumalik ako?
Eddie, bumalik ka na bago pa nila malamang tumakas ka.
Hindi! Hindi pwede, Marius.
Ipinalapa na nila ako sa aso at binali
ang lintik na ilong ko, pare.
-Ano? -Dahil sinubukan kong tumakas kagabi.
Eddie, iyan nga ang sinasabi ko.
Kailangan mong bumalik. Tutulungan kitang ayusin ito, okay?
Malapit na ako sa pera.
-Gaano kalapit? -Isa o hanggang dalawang araw.
Kung tatakas ka ngayon, tatakas tayo kay Vince
at sa mga pulis habambuhay, okay?
Magtiwala ka lang sa'kin, ha?
Makinig ka, ito ang pinakaayos na paraan. Bumalik ka, pakiusap.
Pucha!
Ano ba!
KANSELADO
Bagwell.
G. Bagwell.
Si Marius Josipovic ito.
Napakasama ng pakiramdam ko.
Talaga ba?
Di ko alam kung, pero nagsimula ito kaninang tanghalian.
Nasaan ka?
Sa kama,
may lagnat.
Ayokong pumunta sa opisina mo at hawaan kayong lahat.
Napaka maalalahanin mo naman.
Ganito, Josipovic. Magpahinga ka.
At kapag ayos ka na bukas,
tawagan mo ako at resched tayo uli.
Sa ngayon, ingatan mo ang sarili mo.
Sige, salamat.
Pwede bang sagutin mo ang mga tawag ko?
Kailangan kong pumunta sa White Plains at hulihin ang ibon.
Hush Puppy, sandali lang. 'Ayan.
Anak ng pucha!
-Uy. -Lintik, Eddie, ano ka ba?
Kailangan kong dumumi.
-Desperado lang. -Mukha bang maniniwala ako riyan?
Diyan ako dudumi sa sofa mo, kung 'yan ang gusto mo.
Walang tumatakbo sa pamilya mo.
Sinubukan mong tumakas.
Ano?
Pare, kung sinubukan kong tumakas, baka wala na ako,
hindi ba?
Hi, ano iyon?
-Katherine Boyd? -Oo.
Hinahanap ko si Marius Josipovic.
Josipovic ba?
Mabuti, kilala mo nga siya.
Sino ka?
Ako ang parole officer niya.
At base sa papeles ko, ito ang tirahan niya.
Nandito ba siya?
Marius, gising ka?
Marius, ako si G. Bagwell.
Hi, G. Bagwell.
-Ayaw kitang kamayan. -Sige.
Pumunta lang ako para tingnan ka.
Mainit. Heto, pare.
Mainam ang mga puting pagkain sa pagtatae.
Magiging ayos lang ba si Tito Marius?
Sana, anak.
Nagsusuka at nagtatae siya buong hapon.
Ako nga pala si Brendon.
Aalis na ako.
Hindi ka agila, Josipovic.
Ang galing niyo talaga.
-Amanda, anak... -Aalis na ako, Tito Marius.
Paalam, Amanda.
Mahusay siya. Ang galing ninyo sa--
Manahimik ka.
-Hindi kami pumayag dito. -Alam ko.
Pero alam ni Marius na nakikipagsapalaran tayo
sa ginagawa natin at alam niyang hindi na ulit ito
mangyayari, tama?
-Marius? -Hindi na mauulit, pangako.
Kung mahalaga iyon.
Binaril sana kita at sinabing magnanakaw ka.
Alam ko, makinig ka...
Tanda mo ang address na ibinigay sa iyo ni Audrey kanina?
-Ano naman? -Kapag may pulis
na pumunta at hinanap ako,
ibigay mo ang address na 'yon,
Gago ka.
Gaano kadelikado ang lintik na ito?
Ibigay mo lang ang address mo.
Huli ka.
Alam mo, nakalimutan kong tanungin si Taylor kanina,
ano ang nagawa ko para mangyari iyon?
-Hindi mo na talaga natatandaan? -Hindi.
-Seryoso ka? -Seryoso.
Ikinulong mo ako sa safe.
-Sa safe ng opisina? -Paanong hindi mo na maalala?
Bukas na bukas iyon at hinamon mo akong pumasok sa loob.
Tapos isinara mo ang pinto.
Sige, medyo ayaw ko na sa sarili ko.
Di mo alam na nakakandado
at 1 minuto lang naman akong nasa loob.
Pero, binabangungot pa rin ako dahil doon.
Magsaya ka, nakulong ako sa likod ng
sasakyan kanina, at pinakagrabeng kalahating oras ng buhay ko iyon.
Tapos na ang trabaho ko.
Ilang taon ka no'n?
Anim ako at sampung taong gulang ka. 'Ayun na iyon.
Nagtanim ka talaga ng sama ng loob.
Wala kang alam.
Gusto mong sumabay pauwi?
Hindi kung sa likod.
Ang pikon naman.
Sandali lang.
Paano ka nakalabas?
Sa safe?
Oo.
Si Lolo, pinalabas niya ako.
May pinagkakatiwalaan din pala siya.
Uy.
-Uy. -Kumusta ka na?
Mabuti.
Pwede tayong mag-usap?
Oo, sige.
Maupo ka.
May problema ba?
Ah, hindi. Medyo...
napagod lang ako.
Aba.
Grabe, napakaraming pera niyan.
Baka di mo dapat iniiwang pakalat-kalat.
Oo, tinulungan ko lang si Julia na makuha ang Persikof bond,
at binigyan ako ng komisyon kaya...
At alam mo na...
Heto.
Para saan iyan?
Para lang sa susunod na school trip, makakasama ka.
Di ka na dapat nag-abala.
Alam ko, pero gusto ko.
Heto, kunin mo na.
Salamat, pinsan.
Sige, bukas na lang ulit.
-Sige. -Magandang gabi.
Ayos.
Maupo ka.
May problema ba?
Medyo... Medyo
napagod lang ako.
Sige, bukas na lang ulit.
-Pasensya na. -Ayos lang.
Mapanlikhang Superbisor Jessica Ignacio akasama ka.