Wie pani, dlaczego została zatrzymana?
Pamiętasz noc, gdy ukradliśmy jego auto?
Zaraz po studniówce.
-Czy pamiętam? -Tak.
Do teraz mam na dupie bliznę po tym,
jak tata przypadkowo puścił pasek.
Oberwałem klamrą.
-Bzdury. -Niby co?
Blizna. Zauważyłabym ją.
Zauważyłabyś, gdybyśmy wciąż nie rozbierali się po ciemku.
Albo gdybyśmy robili to w łóżku.
Myślisz, że twój tata wkurzył się, bo zabrałeś samochód,
a może dlatego, że spotkałeś się ze mną?
Chyba myślał, że w nim zginę.
Albo że zabiję kogoś innego.
No nie wiem.
Pewnie naoglądał się filmów.
Ciekawe, co by powiedział na to, że teraz wciąż nim jeżdżę.
On i mama zginęli,
jadąc Cutlass Cierą.
Pewnie nazwałby to ironią.
Muszę wracać.
-Poradzisz sobie? -Jak zawsze.
MYJNIA SAMOOBSŁUGOWA
Jasna cholera, Shannon.
PRAWO JAZDY
Wszystko gra, babciu?
Nie.
To ja, Pete.
Zawsze gdy widzę ten numer, myślę, że stało się coś złego.
Że dziadek miał kolejny zawał czy coś.
Dzwonię do ciebie,
bo jest mi głupio po tym, jak skończyło się dzisiejsze popołudnie.
Przyjmiesz przeprosiny
w postaci zaproszenia na piwo?
Krajowe czy importowane?
Pete kombinator
Urocza Karolina!
Mówiłem ci już o pałacu, który wybudowałbym nam w Mumbaju?
Widziałam ostatnio program o Mumbaju. Żyją tam tylko miliarderzy i śmieciarze.
-A to coś złego? -Cóż...
Wolisz “Raj Robotników” z czasów twojej młodości?
Z Warszawy pamiętam tylko ludzi w kolejkach.
Pan Mukherjee!
Miło, że znalazł pan czas, by wrócić do naszych stolików.
Widzisz, Wali? Ten kraj nie należy jeszcze tylko do Kardashianów.
Są tu jeszcze ludzie, którzy potrafią okazać szacunek.
Tędy.
Gdzie mój ulubieniec, Eddie?
Obawiam się, że ma problemy rodzinne.
Przykro mi.
-Proszę go pozdrowić. -Oczywiście.
Tate załatwi dla pana żetony. A to pana Pappy Van Winkle.
Jaki miły gest.
Ale obawiam się, że mój trener zmusił mnie do abstynencji.
Jeśli się roztyję,
kobiety będą leciały tylko na moje pieniądze.
W takim razie zostaje panu gra.
To za whisky.
Wątpię, żeby pana marża
wystarczała na alkohol, którego nikt nie pije.
Przez ostatnie miesiące
czekałem na dalszy rozwój wydarzeń.
Chciałem wiedzieć, co zrobi, gdy się dowie.
Odciąłby ci fiuta.
Więc gdy założyłeś mi ten kaptur, a ja nie mogłem oddychać, myślałem...
Że twój koszmar się spełnił.
Nie zrozum mnie źle. Zasłużyłem na to.
Bzdury.
Nikogo nie zdradziłeś.
To ona łamie obietnice, nie ty.
To sprawa między nią a jej zboczonym mężem.
Nie jesteś mu nic winny.
Spotkałeś go kiedyś?
Nie.
Czułbym się jak oszust.
A jeśli coś zauważy?
Nie tak łatwo kogoś przejrzeć.
Tak czy inaczej,
nie znając mojej sytuacji,
nie mogłeś wiedzieć, jak zareaguję.
Więc chcę cię przeprosić za to, jak zareagowałem.
Doceniam to.
Ale jeśli ktoś powinien przeprosić, to ja.
-Co? -Tak. Ja...
Babcia zawsze mówi, że mam problem z panowaniem nad odruchami.
To przez to nie mogę awansować,
a nie przez te wszystkie testy w pracy.
Mam...
różne strategie.
Zatrzymuję się, żeby pomyśleć.
Regulacja emocjonalna i te sprawy.
Ale w pewnych chwilach trudno jest...
To trudne.
Idę do kibla.
Nigdy nie zostawiaj gratów na barze.
-Ugryzę cię w ucho. -Przestań.
Polizać?
Pieprz się!
Możesz prowadzić?
Tak.
Czekaj. Otworzę ci drzwi.
Złapałeś gumę.
-Co? -Złapałeś gumę.
Chyba wjechałeś na jakiś gwóźdź.
Kurwa!
Daj kluczyki, wyjmę zapasówkę.
To nie mógł być gwóźdź. To długie, płaskie rozcięcie.
-Jak po jebanym nożu! -Daj mi kluczyki.
-Hej, dupki! -Co ty wyrabiasz?
-Do kogo gadasz? -Do dupków, na których patrzę.
Jesteś gliną.
Ale twoja odznaka nie daje ci prawa,
by tak do nas gadać.
-Dajcie nam moment. -Zabieraj łapy.
Przyjdziecie coś zobaczyć?
Skąd to się tutaj wzięło?
Chcesz nas przymknąć za trawkę? Mamy 2016 rok.
Groźby będą potem. Na razie pytam,
skąd to się wzięło przy moim wozie.
I może wiecie, czemu mam przeciętą oponę?
-Chłopaki... -Nie mam pojęcia.
Jak już odstawisz Sherlocka,
to możesz nam powiedzieć.
A teraz możesz wsadzić sobie tego skręta w dupę!
-W dupę? -Właśnie tak.
Ale poczekaj, wyjmę z niej najpierw kutasa.
A może pogadam z twoją adopcyjną mamą
i każę jej kupić nowy komplet opon?
Nie jestem adoptowany.
Tak obstawiałem.
Wiesz co?
Z oponą nie pomogę.
Ale stłuczony reflektor to co innego.
Przestań!
Pierdol się!
Mam uwierzyć, że postawiłeś wszystko na 8-9?
Sprawdzisz przy flop i turn?
Ściemniasz. Wchodzę.
Stawka to 19 tysięcy.
Sprawdzam.
Strit. Od dziesiątki.
Trzy siódemki. Strit wygrywa.
Pierwsza lekcja pokera: o ile to nie blef,
nigdy nie obstawiaj, jeśli sprawdza osoba, która może cię pokonać.
Druga lekcja:
oszukuj, a dostaniesz najlepsze karty.
Mam spasować? Za mało stawiasz, przyjacielu.
-Nie jestem twoim przyjacielem. -Więc czemu dałeś mi tyle forsy?
Masz go przy sobie, żebyś mógł tak pierdolić
bez obaw, że ktoś da ci w ryj?
Jak dotąd to działało.
Zostawiamy broń przy wejściu.
A jeśli do czegoś dojdzie?
W walce wręcz mogę,
po staremu, skopać dupę
każdemu ciapatemu ze slumsów.
Spokojnie.
Wyjdź na spacer, ochłoń.
Walić to. Nic mi nie jest.
Coś mi dzisiaj strzyka w plecach.
Wolałbym sam cię stąd wyprowadzić, ale nie muszę.
Przepraszam za jego zachowanie.
To się już nie powtórzy. Porozmawiam z nim.
Panie i panowie, przepraszam za kłopot.
Co ja ci mówiłem o tych ulicznych bluzgach?
Wkurwił mnie.
To nie powód, by kalać moje kasyno.
Masz rację. Wybacz.
Więc załatwione. Mam twoje słowo.
Załatwione?
Akurat.
Ale obiecuję, że zrobię to na zewnątrz.
Nie.
Jak to “nie”?
Będziesz do kogoś strzelał za każdym razem, gdy przegrasz?
W takim razie wracaj na ulicę grać sobie z koleżkami w kości.
Przepraszam, Vince. Szanuję cię. I szanuję twoje kasyno.
Ale gdy długo uciszasz w sobie ulicę, ona burzy ci krew.
Dlatego zamierzam się odpłacić temu ciapatemu skurwielowi.
Nie zostanie tu na zawsze.
A jeśli ty zostaniesz?
Jeśli nigdy nie opuścisz tego pokoju?
Wypierdalaj.
Rozwalił ci reflektor, a ty rozwaliłeś mu ryj?
Na szczęście dobrze znamy tego skurwiela.
Nie wiemy, czy ktoś to nagrał.
Więc posłuchaj lepiej kumpla.
Oberwałeś w głowę podczas bójki.
Adwokat zaleca, żebyś nie składał zeznań,
dopóki nie orzekniemy, że jesteś w pełni władz umysłowych.
Ty też oberwałeś?
Chciał mnie odciągnąć. Dostał przypadkiem.
Nieważne, kto go uderzył.
Ważne, że nie możemy go przesłuchać,
póki się nie upewnimy, że jest poczytalny.
Nie potrzebuję lawety.
Nie wsiądziesz do tego wozu.
Żeby zbadali cię alkomatem?
Mogę zmienić mu oponę i odwieźć wóz.
Żadnego zmieniania opony
ani nawet wycierania szyb,
dopóki nie spiszemy uszkodzeń.
Kluczyki?
Idź już.
Dzieciaki niedługo wstaną. Nie chcę, żeby były zdezorientowane.
Ja już jestem.
Chyba nie chcesz, żeby cię tu zobaczyły,
skoro wiedzą, że już tu nie mieszkasz.
A gdybym...
-Gdybyś co? -Gdybym nadal tu mieszkał?
-Wrócił? -Jaja sobie robisz?
Nie. Myślałem, że ta noc zwiastowała ocieplenie.
Zwiastowała tylko to, że przyszedłeś, gdy uśpiłam dzieci, i mnie upiłeś.
Upiłem nas oboje.
To tylko jedna noc, podczas której uległam twojemu dyskusyjnemu czarowi.
Zadzwoniłaś do mnie.
Coraz bardziej jestem z tego dumna.
Czekaj.
Kurwa, co ja powiem dziadkowi? I babci?
Musisz im coś mówić? O niczym nie wiedzą.
Myślisz, że się nie dowiedzą?
Jak tylko wrócisz, spytają,
gdzie się, kurwa, podziewałeś.
Schlaliśmy się.
Postanowiliśmy przenocować u mnie,
a rano mieliśmy cholernego kaca.
Masz być dzisiaj w biurze?
Tak, Julia ma wolne.
Weźmiesz taksówkę.
Po drugiej stronie ulicy jest postój.
Powiedz im, że odsypiam.
Wiem, że to miał być ostatni raz,
ale dobrze na tym zarobisz.
Co najmniej dziesięć kawałków.
Dziś wieczorem.
Dzień dobry.
Mamusiu, tatuś tak za nami tęskni,
że zrobił nam naleśniki po drodze do pracy.
To miło z jego strony.
Powiedziałem, że przyszedłem do ciebie,
a naleśniki były pomysłem Fenny.
Chcesz, mamo?
Jak mogłabym odmówić?
Nie możesz.
Nie powinnaś.
Pomagałam kroić banany.
Naprawdę?
I przy jajkach.
Rany, gdzie się pali?
Czeka na mnie taksówka.
Widziałam.
Chyba miałeś ciężką noc.
-Chłopaki znowu razem. -Naprawdę muszę już iść.
Dlaczego stąd wyjechałeś?
Mama mnie stąd zabrała.
Ale dlaczego?
Myślałam, że byliście tutaj szczęśliwi,
-wszyscy razem... -Nie mówiła.
Nie pytałeś?
Czułem, że nie chciała o tym mówić.
Wczoraj zwędziłeś mi coś z kieszeni.
-Nauczysz mnie? -Uczyłem cię, byś nie grzebała
mi w rzeczach.
PORĘCZENIA MAJĄTKOWE
Powiesz mu, że to fałszywka.
A jak spyta, po co dorosłemu facetowi fałszywy dowód?
Co powiem? Że jestem tajniakiem?
Jest policjantem.
I psychopatą.
Może to do twojej pracy w ubezpieczeniach?
-Niezły pomysł. -Dzięki.
A jeśli sprawdzi Mariusa Josipovica w bazie danych?
Masz rację. Masz przesrane.
Ale to nie twój problem.
Problem w tym, że mi nie powiedziałeś, że krycie ciebie
naraża moją rodzinę na nieprzyjemności ze strony
byłego gliniarza-gangstera i obecnego gliniarza-psychola
chcącego się zemścić za pozbawienie go oka.
Nie stracił oka.
Wcześniej czy później do mnie dotrą.
Ale wiesz,
że nieważne, jak bardzo jestem na ciebie wkurzona,
nie chciałabym, żeby coś ci się stało.
Jeśli się zjawią,
powiedz im, gdzie mnie szukać.
Vince jest niebezpieczny, ale nie jest czubkiem.
Nie wchodź mu w drogę, a cię nie skrzywdzi.
Pomogę ci dostać się do sejfu, ale chcę dziesięć kawałków.
Nawet jeśli to sejf jak u Capone?
A jeśli będzie pusty?
Znajdziesz kolejny.
Poważnie. Dziesięć kawałków albo wracam do White Plains.
Czy to nie dziwne, że każesz skazanemu oszustowi
dać słowo honoru?
Skazali cię za napad na bank.
Obiecaj.
Dobrze.
Zaczekam, aż babcia wyjdzie po sprawunki.
Wejdę tam i poproszę dziadka o poręczenie za...
Prestona Jamesa Collinsa.
-Kto to? -Nazwisko z wczorajszych gazet.
Poproszę dziadka o poręczenie za Prestona.
W zastaw dam to gówno, którego wartość
potwierdziłeś jako ekspert.
To cenna rodzinna pamiątka o ogromnej wartości sentymentalnej.
Nie spuszczę jej z oka,
póki nie zostanie zamknięta w sejfie.
-Zgadza się. -Myślisz, że pójdzie mi łatwiej,
gdy odkleimy cenę? 15 dolarów.
Możesz przestać się czepiać?
Powiedzmy, że to kupi.
Otworzy sejf, żeby to do niego włożyć.
Jak go opróżnimy w jego obecności?
Nie musimy go opróżniać. Wystarczy wymienić skrzynkę.
Zorientuje się, że zniknęła.
Wymienimy ją, spójrz.
Nie zauważy różnicy?
-Odwrócimy jego uwagę. -Jak?
Przy pomocy drgawek.
-Kurwa. -To dla ciebie normalka.
Zgoda?
Frank Winslow, Manhattan North.
Narkotyki i przestępczość.
W czym mogę panu pomóc?
Marius Josipovic.
Przydałoby się więcej szczegółów.
Jego imię wypłynęło podczas śledztwa.
Dragi czy występek?
Nie jest podejrzanym.
Współpracował kiedyś z ważnymi ludźmi.
Jeśli jeden z moich podopiecznych jest w coś zamieszany,
-moim obowiązkiem... -Nie jest zamieszany.
Więc o co chodzi?
Chyba źle zaczęliśmy.
Przyznaję, moja wina.
Wysłali mnie kiedyś do terapeuty. Podobno emanuję wrogością.
Podobno był pan marine.
Nie.
Słucham?
Właśnie, marine jest się do końca życia.
Połowa mojego oddziału była w wojsku.
Przyłączają się, gdy kończą czynną służbę.
Nigdy się pan nad tym nie zastanawiał?
Myślałem o tym.
Skończyłem nawet semestr
na wydziale prawa karnego.
Chyba bardziej pasowałem do pracy społecznej.
Liczy się to, że gramy w jednej drużynie.
Czyżby? W jakiej?
Organów ścigania?
Nie, tutaj się nie zgodzę.
Dlaczego?
Nikogo nie ścigam, tylko daję możliwości.
Tym cholernym oszustom? Niby jakie?
By być kimś lepszym.
Potrzebuję tylko jego adresu.
Ma pan jakieś pytania do Josepovica?
Proszę je spisać. Przekażę.
Na więcej będzie pan potrzebował nakazu.
Chyba pan, kurwa, żartuje.
Medytuje pan?
Nie.
Szkoda.
Jest oskarżony o przejechanie swojego kuzyna.
Muszę spytać,
z czystej ciekawości: jak się poznaliście?
Pani i pan Collins.
Pracowałam w klubie dla panów w Orlando.
Jako kelnerka.
Prest pilnował, żeby nikt nas nie macał,
no wie pan.
Był jedynym gościem, z którym dało się gadać.
Przepraszam.
Po moim udarze czasem
wydaje mi się, że moje palce należą do kogoś innego.
Nie dam rady.
To jakiś idiotyzm.
-Dam ci tę forsę. -Nie dostaniesz się do auta?
Jest na policyjnym parkingu.
Mają tam drut kolczasty i kamery.
-Pełno tam glin. -Więc uciekniesz?
Jesteś spakowany, tak?
Przynieś walizkę, zawiozę cię na stację.
Nad czym się tu zastanawiać?
Sam mówiłeś, jesteś tutaj spalony.
Nie możesz być już w mieście?
To jedź na zachód.
Zawsze jakoś sobie radzisz.
A co będzie z Eddiem?
Gorzej już z nim nie będzie.
Mówiłeś, że ten Vince go lubi.
Wszyscy lubią Eddiego.
Ile razy zaczynałaś od początku?
Nie wiem. Z pięć.
Sześć, jeśli liczyć te dwa tygodnie, gdy zwiałeś do Tuniki. Miałam 17 lat.
Dostaniesz swoje dziesięć kawałków.
Nie namówiłeś jej?
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Wszyscy czasem o czymś zapominamy.
Nie, szyfr składał się z dat urodzin dziewczynek.
Pamiętam, jak go ustawialiśmy. Nie zapomniałbym.
Może pomyliłeś kolejność?
Nie zapomniałem!
Może przez przypadek się zresetował?
To zamek na trzy zębatki.
Żeby go zresetować,
musiałbyś wezwać przedstawiciela producenta z uniwersalnym kluczem.
Widziałeś takie w swojej pracy?
Tak, wiele razy.
Potrafiłbyś się do niego włamać?
POGOTOWIE ŚLUSARSKIE
-A.J.? -Marius?
Mówiła, że nie powinniśmy rozmawiać bezpośrednio.
Dzwonię w innej sprawie.
Chodzi o twoją główną pracę.
Jak szybko dojedziesz do Bridgeport?
O tej porze? W 75 minut. Szybciej, jeśli się postaram.
Mam dla ciebie robotę.
Musisz tu być przed piątą.
To Excelsior, seria 500.
Zarobisz dziesięć kawałków.
Poza tym, co dostanę za Turka?
To nie ma z tym nic wspólnego.
Dobra, wchodzę.
Tak po prostu?
Dziesięć kawałków? Czemu nie?
Szczerze? Po tym, co się stało z Charliem,
dziwię się, że się zgodziłeś.
Wziąłem w tym udział ze względu na niego.
Wiesz, o czym mówię.
Przyznam, że się wahałem.
W końcu zdecydowałem, że skoro ona cię nie wini, to ja też nie mogę.
Doceniam to. Dziękuję.
Jestem w Bernhardt - poręczenia majątkowe na Gold Street, koło sądu.
Muszę wiedzieć coś jeszcze?
Tak. Nazywam się Pete Murphy.
Jestem agentem ubezpieczeniowym. Tak się poznaliśmy.
W porządku. Coś jeszcze?
Musiałeś kiedyś udawać padaczkę?
“Ciociu Carly, drzemki są dla dzieci”.
Dziękuję, że ją położyłaś.
Lance był tu zeszłej nocy.
To znaczy, że wpadł?
Nie, spał tutaj.
Jezu! Już o tym rozmawiałyśmy.
Nie pozwolę 16-letniej siostrze udzielać sobie rad w kwestii seksu.
Więc czemu mi o tym powiedziałaś?
Ellen widziała, jak stąd wychodził.
Pieprzyliście się?
-Carly! -Kazałaś mu włożyć gumę?
Nie będziemy o tym rozmawiać.
Chcę się upewnić, że jesteś bezpieczna.
Na wychowaniu seksualnym pokazują nam takie zdjęcia...
Lance jest w porządku.
Jezu, mam taką nadzieję.
Nadal spotyka się z tą dziwką, Tricią?
Nie wiem.
Może.
Wciąż dostaje jakieś SMS-y, próbuje je przede mną ukrywać.
Pete i Taylor mają za sobą ciężką noc.
Skąd wiesz?
Pete nie nocował w domu.
Może kogoś poznał. Jest całkiem przystojny.
To twój kuzyn.
Okazał się taki, jak myślałaś?
Gdy wyobrażałam go sobie jako dorosłego, nie myślałam,
że spędził młodość w towarzystwie szurniętej cioci Maggie.
Była szurnięta?
Nie wiem już, co zapamiętałam, a co sobie dopowiedziałam.
Na podstawie czego?
Sama próbowałam dowiedzieć się czegoś na temat mamy i taty,
ale ponieważ w tym domu nikt mi o niczym nie mówi,
to nie miałam żadnych podstaw.
Po tym jak mama i tata...
Znalazłam pewne listy.
Kiepski dobór słów. Wygrzebałam je ze śmieci.
Audrey musiała znaleźć je w rzeczach mamy.
Co to były za listy?
Okazuje się, że po wyjeździe ciocia Maggie była w kontakcie z mamą.
Tylko przez kilka miesięcy.
Nie wierzę, że dopiero teraz mi o tym mówisz.
To nic takiego.
Mam tylko listy Maggie do mamy. Nie te, które wysłała mama.
Chyba próbowała namówić Maggie do powrotu,
pogodzić ją z Audrey. To smutne.
Nieważne, chcę to przeczytać.
Ale wyświadcz nam obu przysługę. Zadbaj, by Audrey ich nie zobaczyła.
Jasne.
Cześć, to znowu ja. Oddzwoń do mnie.
Rozumiem, że to opóźnienie nie...
Nie masz na to wpływu.
Nikt nie ma, ale już tak dłużej nie mogę.
Zabieram jednym, żeby spłacić drugich. Więc jeśli jest jakiś sposób...
Poczta głosowa zapełniona.
Mój wnuk mówił, że to dla ciebie pestka.
Że mógłbyś zrobić to przez sen.
Cóż, zazwyczaj się nie przechwalam, ale...
Bo Lockley?
Otto, kopę lat.
Tak. Wszystko gra?
Tak, chcę tylko zabrać gdzieś Pete'a.
Nie ze mną te numery, Bo.
Jeśli coś się stało Taylorowi, to mów.
Nie, przysięgam. To nic takiego.
Prosił mnie tylko, żebym zgarnął Pete'a
i zawiózł go na komisariat.
Akurat coś robimy.
Tak, zawiozę go, jak skończymy.
To nie może czekać.
Dobra, utrzymuj te swoje tajemnice. Nie chcę wiedzieć.
Pamiętasz, jak rozmawialiśmy wczoraj
o tym twoim problemie?
Ja mam podobny. Nie mówiłem o tym wczoraj,
bo nie chcę jej stracić.
Jej telefon jest w moim samochodzie.
Jeśli ktoś go znajdzie...
Non stop mnie tutaj maglują.
Jeśli zbliżę się do policyjnego parkingu,
Bo wyrwie mi płuca i nasra mi do klaty.
Nie mogę poprosić chłopaków, bo ją znają
i znają jej męża.
Rozpoznają telefon,
bo wygląda, jakby był Liberacego.
Mam pójść do twojego wozu i znaleźć telefon twojej dziewczyny?
Nie masz nic przeciwko?
Nie.
“Wczoraj powiedziałam Pete'owi, co się stało,
dlaczego wyjechaliśmy”.
“Wczoraj wreszcie powiedziałam Pete'owi”.
Jak idzie?
Pojawiły się komplikacje.
Jest znacznie lepiej zabezpieczony, niż myśleliśmy.
Chwila. Może...
No i proszę.
Gotowi?
Co, do cholery?
Co?
Jasna cholera.
Do kurwy nędzy.
Kazał cię przyprowadzić, więc to robię.
Jeśli czeka mnie coś nieprzyjemnego,
to nie zaszkodzi, jeśli mnie uprzedzisz.
Nie zamykaj.
Zabierasz ją gdzieś?
Nie, Vince wysłał mnie po doktorka.
Ktoś jest ranny?
Mam taką sąsiadkę. Czasem dla mnie pracuje.
Obciąga ci?
Ma 75 lat. Zagląda do Hush Puppy, gdy pracuję do późna.
W każdym razie mówiła mi o twojej pogawędce, którą odbyłeś
wczoraj po tym, jak odstawiłeś swój magiczny numerek.
Ona powiedziała tobie, a ty Vince'owi. Super.
A myślałem, że na mnie
nie nakablujesz.
Pojebało cię? Facet mi płaci.
A ty tylko u mnie jesz i srasz. Idziemy.
No wiecie?
Mówiłem, że nie przyjdę z Hush Puppy.
Wiecie, kiedy ostatni raz miała tutaj wypadek?
Jak rozłożycie podkłady,
to pomyśli, że ma je obsikać.
-Mówiłem właśnie Richardowi... -Daj spokój.
Po ukończeniu akademii
przydzielono mnie do jednostki w Brownsville.
To było w czasach Fort Apache, pamiętacie je?
Nie, wszyscy jesteście za młodzi.
Przestępczość była wtedy czterokrotnie wyższa.
Pewnego wieczoru byłem na patrolu ze starszym oficerem.
Twardzielem o nazwisku Lonnie Churchill.
Lonnie mógłby być starszym bratem Marvina Haglera.
Na jednym z patroli dostaliśmy przez radio wiadomość,
że w Bodedze doszło do napadu.
Dobiegliśmy na miejsce, gdy sprawca wybiegał akurat ze sklepu.
Zanim udało się nam zatrzymać...
Strzelił do nas.
Co jest, kurwa?
Tylko raz.
Kula nawet nas nie minęła,
pewnie w ogóle nie chciał nas trafić.
Koleś spojrzał wtedy na Lonniego i prawie się posrał.
Odrzucił spluwę, jakby płonęła.
Okazało się, że to był zwykły dzieciak.
Już wcześniej go łapaliśmy, był czujką jednego dilera.
Dawaliśmy mu w dziób i puszczaliśmy z ostrzeżeniem.
“Żebyśmy więcej cię tu nie widzieli”.
Coś w tym stylu.
Ale to było co innego.
Ten dzieciak miał na imię Terrence.
Nie miał więcej niż 17 lat.
Był jednym z tych dzieciaków, którzy w nerwach się uśmiechali.
Nawet gdy obrywał, śmiał się.
Dziwne, co?
Miał ślepia jak Bambi.
Rany.
Zamiast zabrać go na komisariat,
Lonnie zawiózł nas
na jedną z tych pustych ulic.
No wiecie, wybite szyby, okna zasłonięte kartonami.
Wszędzie walały się gazety i śmierdziało szczynami.
Lonnie wyciągnął dzieciaka z wozu
i rzucił go na ziemię, twarzą do góry. Chwycił go za rękę
i położył ją między dwoma pustakami. Kazał mi na nią wskoczyć.
Na obie nogi, z całej siły.
Miałem celować w łokieć.
Przy takim złamaniu ręka już nigdy się porządnie nie zrośnie.
Można tak nawet przerwać tętnicę, dzieciak straciłby rękę.
Terrence to wiedział.
Uśmiechał się i patrzył na mnie tymi swoimi wielkimi, smutnymi oczami.
Ja też to wiedziałem. Zabrałem Lonniego na bok
i powiedziałem mu: “Słuchaj, Lonnie,
to tylko dzieciak. Popełnił błąd.
Chyba już go nastraszyliśmy”.
A Lonnie na to:
“Jeśli chcesz dać mu lekcję
i wyświadczyć przysługę,
daj mu coś, po czym nas zapamięta”.
Lonnie szybko zrozumiał, że tego nie zrobię.
Nie mógł mnie namówić.
Podniósł dzieciaka bez słowa i wpakował go do wozu.
Zabraliśmy go na posterunek i tyle.
Siedem, osiem lat później
usłyszałem o detektywie,
który zginął podczas nalotu w Brownsville.
Strzelec się ulotnił.
Teraz każdy zabity policjant to wielka sprawa.
Ale wtedy co chwilę ktoś ginął.
Nie zwracałem na to większej uwagi,
póki nie poznałem nazwiska strzelca.
Następnego ranka...
ktoś zapukał do drzwi. Kto tam?
Lonnie.
Pomyślałem: “No dobra,
jedziemy do Queens
na pogrzeb tego gliniarza, by złożyć hołd”.
Racja, tylko tyle możemy zrobić.
Ale zamiast do Queens, pojechaliśmy...
do Jersey.
Skręcił przy rogatkach, do Secaucus.
W pierwszej chwili poczułem ulgę.
Nie chciałem rozmawiać z pogrążoną w żałobie wdową,
jej zasmarkanymi dzieciakami i tak dalej.
Ale wtedy Lonnie zjechał z drogi
i ruszył w stronę Meadowlands.
Wtedy jeszcze się nie bałem.
Chociaż wiedziałem, ilu ludzi już tam pochowano.
Ale myślałem...
Lonnie może być wkurzony, ale przecież mnie nie kropnie
tylko za to, że okazałem dzieciakowi odrobinę współczucia.
Nie ma mowy.
Ale on zatrzymuje się przy drodze,
wysiada i prowadzi mnie w chaszcze.
Momentami były wyższe od nas.
Idziemy coraz dalej w pustkowie,
aż w końcu wychodzimy na niewielką polanę.
Wtedy go zobaczyłem. Razem z dwunastoma kolesiami.
Nie mieli mundurów, ale wiedziałem,
że byli gliniarzami.
Każdy z nich miał łopatę i wapno.
Stali wokół prostokątnego dołu,
który właśnie wykopali.
Byłem już nieźle posrany,
ale wtedy zobaczyłem,
że przy krawędzi dołu klęczy facet.
Nie wiem, jak długo go bili,
ale głowę miał tak spuchniętą, że bolało od samego widoku.
Patrzył na mnie tymi swoimi smutnymi oczami,
które ledwo było widać przez spuchnięte powieki.
Nie stracił swojego nerwowego uśmiechu.
Choć teraz jego białe zęby były zalane krwią.
Widziałem, jak ci gliniarze się na mnie gapią,
jakby chcieli przewiercić mnie wzrokiem.
Nie wiem, co ten Lonnie im naopowiadał.
W każdym razie podał mi palnik,
a na jego uchwycie nie było taśmy. Dlaczego?
Bo po wszystkim
miał trafić do dołu razem z tym skurwielem.
Wapno zatarłoby wszystkie ślady.
Podał mi spluwę
i spojrzał na klęczącego Terrence'a, trzęsącego się ze strachu.
Patrzył na nas przez te spuchnięte powieki z nadzieją, że go nie zabijemy.
Lonnie podchodzi do mnie
i szepcze mi do ucha:
“Dobra, skurwielu. Powiedziałeś A, to powiesz B”.
Vince, ja nie...
Będzie lepiej, jeśli nic teraz nie powiesz.
Halo?
O ile dobrze liczę,
powinieneś mieć już sześćdziesiąt kawałków,
żeby dotrzymać naszego terminu.
Po jaką cholerę dzwonisz?
Bawisz się w czarny charakter?
Nie. Dzwonię, bo Eddie chciałby teraz usłyszeć głos swojego brata.
Przynieście nożyce.
Co? Nie, czekajcie!
Vince, nie!
Puszczajcie!
Nie, proszę!
Mówiłem, że się tym zajmę.
Słyszysz mnie, Marius?
Posłuchaj.
Masz reputację gościa, który dotrzymuje słowa.
Jeśli wszyscy się dowiedzą,
że obciąłeś mu palce przed końcem tygodnia,
stracisz ją. Słyszysz?
Vince? Błagam.
Doceniam to, ale to sprawa między Eddiem i mną.
Czekaj.
Chcesz dorwać mnie, Vince? Jestem tutaj!
Na to już za późno.
Jeśli chcesz pomóc bratu, to spraw, by skupił się na czymś innym.
Każ mu przestać, Marius!
Proszę!
Powiedziałeś A, to powiesz B.
Każ mu przestać!
Boję się! Proszę!
Eddie, posłuchaj.
Pamiętasz swoje dziewiąte urodziny?
Zabrałem cię na karuzelę na Coney Island.
Musieliśmy się przekraść przez bramkę, bo byłeś za mały.
Pamiętasz, co mi powiedziałeś
na pierwszym wzniesieniu?
Co mi wtedy powiedziałeś?
Że się boję.
I co odpowiedziałem?
Że mam się do ciebie przytulić
i zamknąć oczy,
a ty będziesz się bał za nas obu.
Boję się. sz się bał za nas obu.