ROMPAKAN TEMPAT LATIHAN SENJATA
Baguslah.
Awalnya isteri saya kata dia hilang segalanya. Cucu saya kata
yang dia hanya penyangak.
Sebab itu awak bawa pembuka peti? Untuk merompak kami?
Tidak.
Tak, saya cuba membantu awak.
Saya masih boleh bantu.
Betul?
Ini kata-kata Einstein yang rompak di padang sasar?
Saya sengaja buat.
Orang jahat kejar. Ditahan adalah penyelesaiannya.
-Kami perlu risaukan orang jahat itu? -Tak, mereka tak kenal saya.
Saya guna nama lain, Marius Josipovic.
Josi... Nama jenis apa?
Nama Poland.
Awak boleh tolong?
Lance beritahu tentang kawan dia?
Victoria Jemmett. Katanya dia pelanggan.
Lance kata dia ada peluang hartanah
tapi dia tak boleh buat kerana tiada wang, bukan?
Lance kata kekasihnya Suruhanjaya Perancangan.
Yang syarikat Google akan buka kampus di luar Bridgeport
dan nilai hartanah di sekitarnya akan melonjak naik.
Awak kerja dengan penjenayah, bagaimana boleh tertipu?
Sebab saya dibayar. Saya dah kata.
Saya labur $10,000, dapat $15,000 dalam lima hari.
Umpan selalu wang mudah.
Awak beritahu Lance, jika ada peluang lagi,
beritahu awak. Berapa lama tunggu? Dua minggu?
Tiga minggu. Urusan sama.
Namun, lebih besar?
Ya, lebih besar.
Lance kata kekasih Victoria dapat tahu dan dia takut didakwa
membocorkan maklumat perdagangan yang sulit dan menyebarkannya.
Jadi, dia perlu jual hartanah segera.
Dia kata ada pelabur lain yang berminat,
tapi sebab awak dah tolong dia,
dia cari awak dulu, betul?
Apabila awak kata begitu, barulah saya nampak. Oh, Tuhan!
Mereka gelarnya "The Spanish Prisoner." Cara lama.
Perkara sama berlaku pada saya.
Sentiasa ada tempoh waktu.
Hanya ada sehari untuk dapatkan $175,000.
Jadi, saya ambil wang Dockery
dari peti besi
dan saya gadai cagaran untuk cukupkan.
Demi Tuhan, Audrey!
-Awak kata itu saja! -Tak nak awak marah.
Awak gadai cagaran? Sanggup awak buat begitu?
Sebab Lance kata dia akan melabur sama.
Peluang terlalu baik untuk direbut.
Awak mengkhianati saya.
Pengkhianatan pada perkahwinan kita!
Pengkhianatan bisnes kita!
Ini peluang untuk kita maju.
Mungkin lebih berjaya,
tampung bil ubat dan perniagaan cukup makan.
-Saya dah buntu. -Saya tak tahu saya beban.
Otto, saya minta maaf!
Dalam dua hari. Audrey, dua hari!
Dockery akan datang cari kita untuk ambil duitnya.
Datuk...
Saya tak mahu dengar cakap awak.
Celaka!
Cek pampasan terakhir saya diterima semalam.
Saya nak tebus sekarang.
Awak rasa lima ribu dolar membantu?
-Awak mahu ke mana? -Saya mahu kerja.
Selagi kita masih ada perniagaan.
Apa yang kita nak buat?
Dapatkan semula duit awak.
Chayton, apa khabar?
Masih terfikir lawatan semalam.
Awak suruh saya lari.
Rasa tak kena.
-Saya cuma... -Prihatin pada ayah saya.
Sebagai kawan.
Kurangkan sakit melihat anak di penjara.
Semasa jumpa ayah saya tempoh hari pula?
-Saya rasa awak tipu saya. -Tentang apa?
Mungkin awak nak saya pergi.
Saya lari, awak dapat duit.
-Mana ada! -Ya, betul.
Saksi takkan muncul pada Isnin atau Selasa atau hari-hari lain.
Selepas perbicaraan Isnin, saya kembali.
Sediakan wang saya.
Kenapa? Sebab sepupu saya, Carly yang jahat.
Audrey dimaklumkan.
Dia juga beritahu Taylor tentang saya.
Awak ada masalah besar, Marius.
Sebab polis itu akan cari nama Pete.
Tak lama lagi, bukan muka awak akan terpapar.
Jika terbongkar, masalah akan timbul.
Untuk selesaikan, awak kembali ke penjara.
Eddie akan kehilangan jarinya.
Apa saya perlu buat? Saya buntu.
Saya ada idea,
tapi awak takkan suka.
Porter? Awak mahu saya cakap? Dia tak mahu berurusan dengan saya.
Beritahu dia.
Boleh? Dia sudah tak sama.
Saya tak faham.
Mungkin tak,
dia tahu cari orang yang awak perlukan.
Ada empat langkah untuk muslihat ini.
Empat. Saya perlukan sukarelawan.
Wallace, mari.
Wallace, hadirin semua.
-Wallace! -Ya, Wally nama saya.
Wally!
Gembira kerja dengan awak, Wally!
Tuan-tuan dan puan-puan.
Okey, seperti saya kata, ada empat langkah untuk muslihat ini.
Langkah pertama,
tuang susu ke dalam cawan.
Baiklah, siap!
Langkah seterusnya,
letakkan kad di atas cawan.
Langkah ketiga,
letakkan cawan susu
di atas kepala Wally.
Ya! Baiklah.
Langkah keempat...
Langkah keempat ialah...
Tarik kad.
Mari kita tengok.
Ya, berikan dia tepukan!
Bagus, Wally!
Biar saya bersihkan awak. Bagus.
Porter!
Ini saya, Marius.
Awak tak ingat saya?
Saya pelajar lama awak.
Marius?
Awak beritahu itu muslihat pertama awak belajar.
Saya hanya mampu buat separuh jalan.
-Awak masih bagus. -Betul?
Mari lihat,
saya tak ingat helah pendek dan panjang.
Saya bermain dengan anjing di pusat persaraan.
-Awak nampak hebat. -Awak penipu bagus.
Saya benci untuk tanya,
tapi awak tahu keadaan tak berapa bagus untuk saya.
Saya mahu tahu jika awak boleh...
Oh, ya! Saya ada 20 dolar.
Siapa nama awak tadi?
Tak penting.
Hanya kawan lama.
Terima kasih.
Jam Rolex yang cantik.
Ada cucu akan rindukan awak.
Hasil yang baik.
Belajar daripada pakar.
Itu kad perniagaan saya.
Saya dapat alamat dari nombor.
Apa awak nak? Duit $20 awak?
Saya tak beri awak $20.
Saya cuma buat tugas jururawat.
Cuma saya lakukan dengan bakat.
-Saya tak menilai. -Awak mahu sesuatu.
Saya sedang mencari penggodam komputer.
Sebab saya perlu godam maklumat penjara.
Saya perlu lebih $20.
Awak masih tak faham?
Saya tak mahu bantu.
Selamanya.
Charlie...
Awak tak berhak cakap tentang dia!
Kami sibuk buat helah sejak awak minum susu
daripada dada ibu awak.
Tiada lebih bahagia dari hari dia minta panggilnya adik.
Saya? Tiada apa-apa.
Awak? Awak punca dia mati.
Jadi jika awak berdiri dan buat sesuatu berguna, mengaku.
Mengaku!
Kami buru lelaki yang bunuh Charlie.
Jika tiada perubahan dalam rekod penjara,
semuanya akan musnah.
Saya tak berminat menegakkan keadilan dengan awak.
Saya tak rasa orang lain berminat.
Joseph berminat. Begitu juga Marjorie.
-Karut. -Telefon dia sekarang.
Hubungi dia. Semuanya idea dia.
Kami akan buat helah Turk.
Tak perlu bergerak.
Sekarang saya tahu ia mengarut.
Dia akan buat helah Turk!
-Oh, Tuhan! -Porter?
Kami perlu bantuan awak.
Hei, dah ambil kelengkapan?
-Apa? -Saya tak suka wajah awak tanpa jambang.
Saya suka bila awak berbulu seperti pembalak.
Awak tahu? Saya sayang awak.
-Saya sayang awak. -Pergi tunjuk bakat awak.
-Ya. -Okey!
Baiklah, kami akan jemput awak di depan bangunan, okey?
-Baiklah. Dah bawa botol air awak? -Ya.
Kalahkan mereka.
Hei!
Apa kod kita?
Hanya pemain sebenar bawa beg.
Di mana Moe?
Ya Tuhan, kenapa awak tak buat pejabat di tingkat satu?
Hei, Leftenan Bernhardt!
Gembira jumpa, Sole.
-Ya. Apa khabar, Moe? -Ya, awak tahulah.
Saya jaga makan dan bersenam.
Saya nak cakap awak nampak langsing.
Awak memang tak guna.
Apa yang berlaku?
Saya perlu cari pembunuh.
Itu permintaan yang besar, Sole.
Ya, saya tahu.
Saya tanya.
Saya harap boleh tolong. Saya dah tiada hubungan.
-Mengarut. -Otto.
Saya jamin abang awak.
Dia ditangkap dengan 12 senapang MP-5 automatik.
Awak nak kata untuk rumah anak yatim?
Hei,
awak tahu saya kumpul kenangan tentera.
Dua tahun lalu, saya dapat
dokumen asli Pengisytiharan 1916 yang dikeluarkan
oleh Sukarelawan Ireland dan Tentera Negara Ireland
semasa Pemberontakan Easter.
Ada saya sebut ia tulen, ditandatangan oleh Patrick Pearse?
Buat untuk saya dan ia milik awak.
Hei. Nama saya Taylor.
Kedai ini ada kamera di depan. Betul?
Kedai Bruno boleh dilihat?
Ya.
Okey, bagus. Dengar.
Saya ada masalah
dengan orang dungu beberapa malam lepas.
Polis pula, lambat mereka siasat.
Boleh saya dapatkan salinan video?
Sudah tentu.
Ya! Itu sangat bagus.
Okey. Baiklah,
-bagaimana? -Biar saya fikir.
Awak boleh hisap pinga.
Kemudian datang balik. awak akan dapat video.
Pinga bermaksud zakar.
Awak tahu maksud ini?
Awak langsung tak menyeronokkan.
Apa?
Socio, kawan Avon.
Dia failkan aduan terhadap awak.
Awak digantung tugas, jadi lencana itu tak berguna.
Bawa lencana awak dan berambus.
Awak patut jaga mulut.
Mungkin awak yang patut jaga.
Mereka beritahu saya nombor penjara Pete telah ditukar.
Mereka tak boleh buat apa-apa tanpa nombor baharu.
Awak kata mereka bagus.
Orang Latvia bagus.
Sebab saya minta, Eddie,
bukan saya meragui kemahiran awak,
saya cuma tak percaya pada janji kosong.
Bagaimana awak nak kesan penipuan Mukherjee?
Saya tak tahu.
Namun, memerlukan penipu...
untuk mengesan...
penipuan.
Di mana kad sat?
Di atas dek.
Awak edar kad dari bawah.
Baiklah. Okey, sekali lagi.
Apa saya buat?
Tengok kad awak.
-Bagus. -Saya akan kawal meja.
Beri Mukherjee kad yang saya mahu.
-Tengok dia main. -Tidak.
Tak boleh, itu menjadikan kita penipu.
Uruskan dia saja. Kesan penipuan dia.
Jangan melebih.
-Dia bagus. -Ya.
Harap Marius ada wang dalam dua hari.
Sayang kalau jarinya tiada.
Amanda. Saya pesan tunggu di depan.
Saya pergi jemput.
Selamat tinggal, Sarah.
Tunggu.
Kita perlu cakap.
Awak biar dia pergi dengan seorang lelaki?
Amanda?
-Hei, sayang. -Hei.
-Hei, apa khabar? -Bagus.
-Kita dalam masalah? -Mestilah tidak.
Sayang, kami cuma
perlu bercakap dengan detektif.
Boleh awak habiskan makanan dalam bilik?
-Ya. -Terima kasih, sayang.
Tak guna...
Ini tentang Marius, bukan keluarga awak.
Tak, ini hal keluarga
-apabila ambil anak saya. -Sudah.
Jika tiada pistol itu,
saya akan tumbuk mata awak.
Sayang, Amanda...
Amanda okey. Tengok, kami selamat.
Apa awak nak?
Tolong saya tangkap Marius.
-Dia bukan lelaki baik. -Kami tak tahu.
Isteri awak tahu.
-Dia tak tahu. -Dia bawa saya,
saya takkan kacau.
Saya boleh dapatkan alamatnya, okey?
Terlalu banyak masalah.
Salah alamat, awak telefon, amaran.
Hanya cara ini berkesan, awak bawa saya.
-Tak boleh! -Tak mengapa.
-Jangan. -Tak mengapa.
Saya pernah urus lebih teruk.
Semua orang untung.
Saya perlukan telefon awak.
-Marius? -Hei!
Apa yang awak buat di sini?
Untuk jumpa kawan lama.
Boleh awak panggil dia? Namanya Salty McGee.
Saya datang jumpa awak. Saya bergurau.
Tak guna.
Wah. Apa cerita?
Awak tinggal dengan siapa?
Keluarga.
Baguslah.
-Apa khabar? -Bagus, saya...
Saya jumpa program anak muda di Jamaica, Queens.
Saya pertimbangkan kerja di sana.
Tak sangka, ya?
Wah, penjara dah ubah awak.
Hormat kendiri bukan garisan lurus,
tali satu kitaran.
Itu diajar budak-budak.
Kebanyakan mereka awal remaja.
Awak tahu, umur 11 tahun ke atas.
Awak ingat umur akal baligh?
Ya, saya ingat.
Perubahan besar dari umur 10 ke 11 tahun.
Umur sepuluh tahun, awak masih tengok kartun.
Umur 11 tahun, awak mula rasa sesuatu?
Ya.
Betul kata awak.
Tiada parti hari jadi.
Tiada lagi kek.
Betul?
Tak, semasa hari jadi saya ke-11, saya dapat kek.
-Saya cuma tak makan. -Apa yang berlaku?
Ibu saya.
Tak semua indah. Awak tahu?
Kadangkala awak perlu lupakan saja.
Seperti sepupu saya, Taylor.
Dia selalu hina saya.
Buat saya rasa teruk dan dia buat seperti
dia mengusik, tapi tak.
Dia tak guna.
Ada satu kali, kami di pesta.
Saya perlu ke tandas,
Taylor datang dan tolak saya.
Masa dah tamat.
Setakat itu saja.
Terima kasih sebab datang.
Ya. Berapa nombor ID penjara awak?
Untuk apa?
Saya nak sumbang kepada perbekalan awak.
Beri awak kredit.
Marius, awak satu-satunya kawan saya. Awak tahu?
Berapa nombornya?
Ya, nombor penjara ialah Alpha, Echo,
sembilan, tujuh, lima, lima.
Suruh orang Latvia siasat.
Audrey bercakap.
Hei, ini Lance. Saya nak awak datang pejabat.
Saya ada berita.
Baik atau buruk?
Lebih baik awak datang saja.
Celaka.
Hei, nenek.
Dia telefon seperti awak kata.
Apa katanya?
Dia ada berita pelaburan. Datang ke pejabat.
Baiklah. Ini bahagian yang dia kata Victoria hilang
dan awak berdua ditipu. Awak menuju ke sana sekarang?
Tak.
-Di mana awak? -Saya di jalan 58.
Saya tak pasti saya boleh buat, Pete.
Mestilah awak boleh.
Dengan penipuan dan muslihat.
Saya tahu awak marah dan takut.
Gunakan emosi itu.
Itu bukan menipu.
Saya cuma sangat...
Saya faham kenapa Julia merokok.
Ya.
Bila awak nak cakap?
Tak sehingga kita perlu.
Hatinya akan hancur dan dia lebih bencikan saya.
Ya.
-Saya perlu pergi. -Bagus.
Bagus. Nenek, apa paling penting?
-Apa? -Walaupun awak teringin,
jangan bunuh dia.
Saya harap ini rumahnya.
Dia bekerja di bandar.
Tempat ikat jamin.
-Ikat jamin? Serius? -Ya.
Jangan cari Marius Josipovic. Dia guna nama Pete Murphy.
Helo?
Ada polis.
Maaf, ayah di pejabat. Boleh saya bantu?
Saya mencari Pete Murphy.
Dia tiada.
Tahu dia di mana?
Kenapa?
Urusan polis.
Boleh saya tengok lencana?
New York. Awak buat kerja polis di Bridgeport?
Kerjasama dengan pasukan tempatan.
Abang saya polis tempatan. Dia boleh hubungi awak.
Tak perlu, saya perlu berjumpa Pete.
Dia mungkin saksi jenayah.
Di pejabat ikat jamin?
Tak tahu, tapi...
Beri saya kad. Saya suruh dia telefon.
Terima kasih luang masa.
Boleh beritahu tentang apa?
Tentang kawan kami, Marius Josipovic.
Boleh tulis nama itu?
Saya akan terlupa.
Awak baru dapat pelawat.
Detektif dari New York bernama Winslow.
Dia nak jumpa siapa?
Awak. Dia datang cari awak.
Apa dia cakap? Dia cari saya dengan nama? Pete.
Ya, awak Pete. Pete mana lagi?
Dia kata awak mungkin saksi jenayah.
Ada sesuatu tentangnya...
aura yang buruk.
Ada wanita di dalam kereta.
-Seorang wanita. -Ya.
Dia tak macam polis.
Saya kenal polis. Saya tahu.
Ada dia tinggalkan nombor?
-Atau... -Ya, dia tinggalkan kad.
Celaka.
-Winslow. -Panggil Katie.
Awak boleh cakap dengan saya saja.
Adakah dia okey?
Awak boleh percaya saya sebab hanya satu penipu dalam panggilan ini.
Saya nak buat perjanjian.
Panggil saya Monty Hall.
Awak boleh tangkap saya. Saya akan datang.
Hanya di rumah Katie. Jika dia dan keluarga selamat,
saya ikut tanpa melawan.
Siapa bercakap ini? Marius yang saya kenal akan lari.
Baiklah, saya jumpa awak di rumah.
Hei, si kacak.
Berapa harga botol Macallan?
-Yang ini? -Ya.
$239 termasuk cukai.
Mungkin boleh beri diskaun.
-Bagaimana? -Runding dan cuba saya.
Awak mahu atau tak?
Sebenarnya, tak. Saya datang cari benda lain.
Polis itu kawan awak?
Mungkin. Saya senang berkawan.
Dengar, awak bukan jenis gadis saya suka.
Apa jenis awak?
Sekitar sembilan inci tanpa potong.
Awak takkan dapat rakaman itu.
Hai, tuan. Apa khabar?
Ini Shannon dari pejabat ikat jamin.
Boleh awak telefon anak awak?
Saya nak minta bantuan. Terima kasih.
Hai, ayah.
Ya, tapi perempuan ini...
Okey.
Bedebah.
Kalau ayah awak tak mabuk, dia bukanlah klien bagus.
Jadi?
Saya rindu kerja ini.
Saya harap Sean benarkan saya buat.
Awak dah dapat?
Oh Tuhan, saya sayang awak.
Jom ke tempat tersorok dan tengok rakaman itu.
-Okey? -Ya.
Awak minum apa?
Saya sedang tunggu kawan.
Saya dengar awak cari pembunuh.
Moe memang mulut tempayan.
Dia memang begitu.
Termasuk hatinya. Kalau tak, dia takkan beritahu saya.
Saya dah dengar leteran Audrey, awak tak perlu tambah.
Baiklah, tapi ini idea yang sangat buruk.
Awak tulis buku tentangnya, bukan? Idea buruk?
Ingat semua staf di sini panggil awak leftenan?
Apa maksud awak?
Sewaktu saya beritahu Moe depan semua orang cerita Otto Bernhardt
menjadi leftenan di Vietnam.
Versi sebenar.
Bukan cerita mengarut awak yang penuh hormat dan berani.
Sebab awak selalu tinggalkan bahagian awak tangkap mejar mabuk
di atas tangga, cuba meniduri kerbau.
Yang ini...
Apa kaitannya?
Tiada kaitan.
-Cuma nak perhatian awak. -Yalah.
Bunuh Dockery takkan selesaikan apa-apa.
Katakan lelaki ini jadi Jimmy Hoffa.
Keluarganya takkan berhenti cari dia.
Awak tahu, Otto.
Kemudian satu hari nanti,
ada ketukan di pintu. Mungkin awak tiada
untuk buka pintu. Mungkin, Audrey
atau Carly yang buka pintu itu.
Awak bersedia menghadapinya?
Sammy.
Perkara ini,
Audrey tak boleh tahu.
-Saya nak awak janji. -Tak mungkin.
Awak rahsiakan hal ini
-dan kita akan seri. -Seri untuk apa?
Kerana heret awak keluar dari hutan ke Lembah A Shau.
Awak memang degil.
Awak memang celopar. Buat keputusan cepat.
Saya datang bawa hadiah.
Tiga perkara suci.
Minuman, wanita
dan wang tunai.
Susah nak memilih.
-Awak tahu? -Apa?
Saya nak semuanya.
-Ya? -Dalam turutan ini.
Satu.
Dua.
Tiga...
Jadi, Winslow dah tahu di mana Marius?
Ya, nampaknya betul Marius berpindah ke Bridgeport.
Rasa dia semakin dekat.
Saya tak faham. Apa berlaku apabila jumpa dia?
Winslow perhatikan dia.
Dengan mata yang elok.
Marius cuba lari, dia tangkap.
Marius bawa wang saya, saya maafkan dia.
-Itu saja? -Ya.
Maksud saya,
dia masih hutang Winslow,
mereka uruskan sendiri hal itu.
Bagaimana jika Winslow balas dendam sebelum awak dapat wang
dan bunuh Marius?
Percayalah. Saya akan dapat wang itu.
MASA TAMAT
En. Mukherjee,
apa khabar?
Malangnya, saya tak boleh.
Saya akan jumpa awak apabila awak kembali.
Awak terlalu baik.
Terima kasih.
-Selamat tinggal. -Apa hal?
Dia ajak makan.
-Tak guna. -Dia tak datang Ahad.
-Apa? -Ya, dia balik ke India.
Hal keluarga.
Bagaimana saya nak tangkap dia menipu kalau dia tiada?
Pedulikan saja. Dia akan datang.
-Sayang, awak tak boleh paksa. -Tengoklah.
Okey, kalau awak buat begitu, dia akan curiga dan takkan datang.
Celaka.
Sekejap.
Telefon dia semula. Beritahu dia,
awak ada masa lapang dan nak makan tengah hari.
Kita guna perasaan dia pada awak
untuk minta dia kekal.
Beri dia waktu seronok jika perlu.
-Apa? -Saya tak kata
awak perlu buat apa-apa.
Beri dia harapan. Itu saja.
Sedikit usikan.
Lina, tolonglah.
Victoria dah tiada.
Saya pergi rumah dia. Ini saya jumpa.
Tuan rumah tak pernah jumpa Victoria.
Sewa selalu dibayar, cuma dia tak pernah nampak.
-Maaf, Audrey. -Apa awak cuba beritahu?
Dia tak tinggal di situ.
Kekasihnya, 60 tahun, berkahwin.
Dia tak kenal Victoria Jemmett.
-Wang saya? -Tiada wang. Kita ditipu.
Tiada kampus Google. Tiada apa-apa.
Awak hutang dengan saya.
Wang saya pun tiada.
Kita ada hartanah.
Tak bernilai!
Saya bayar lebih untuk dapat barisan hadapan.
Saya tahu.
-Maafkan saya. -Hidup saya hancur.
Semuanya. Perniagaan.
-Hilang! -Saya ada kalau awak perlukan.
Tengok? Mereka okey.
Gembira? Bagus. Jom.
Saya tak sengaja.
Mestilah tak. Mari pergi.
Boleh beri saya masa kejap?
-Tak guna. -Saya nak cakap dengan Marius.
Ini bukan campur tangan.
Sayang, apa kata awak main di luar?
Amanda, saya minta maaf.
Saya lelaki baik, Marius.
Masalahnya kebaikan disalah guna.
Tak mengapa, saya dah biasa.
-Brendon, saya... -Boleh awak diam?
Apa yang saya tak biasa,
keluarga saya dalam risiko.
-Sayang, duduk. Tolong. -Anak saya hilang...
-sebab awak! -Brendon.
Awak tahu bagaimana rasanya?
Tak tahu mana anak sendiri? Tak tahu apa berlaku?
Awak tahu tak? Celaka!
Awak tak patut sentuh anak saya.
Ya!
Awak tak patut sentuh anak saya.
Oh, Tuhan!
-Apa awak buat? -Dia sentuh anak kita.
Anak kita.
Apa nak buat bila dia bangun?
-Kita uruskan. -Bagaimana?
Bagaimana? Potong dia?
-Maaf. Saya tak fikir. -Awak tak fikir!
Awak berdua.
Saya ada idea.
Saya boleh uruskan.
Menghadap pintu masuk.
Karolina, jika tak kisah, boleh saya menghadap pintu masuk?
Saya lebih suka cahaya menyinari awak dari situ.
Menawan seperti biasa.
Tak susah sangat dengan awak.
Terima kasih sebab sudi.
Saya patut kata sebab jemput saya.
Saya boleh kenal awak.
Tak banyak untuk tahu.
Jadi, kenapa jemput tiba-tiba?
Entahlah. Bosan?
Saya tak terkejut. Vince membosankan.
Dia tak main permainannya.
Dia memerhati seperti pemangsa.
Tuan rumah tak lawan tetamu. Itu peraturannya.
Saya teringin dia tukar peraturan itu.
Saya sanggup bermain melawan dia.
Awak tak suka dia.
Vince yang tak suka saya.
Mungkin sebab wang saya atau kulit saya.
Bagi saya,
adakah singa makan semut? Tak.
Saya suka menyakitkan hatinya.
Cakap begini, awak akan sertai hari Ahad?
Saya takkan lepas peluang jumpa awak.
Mungkin nanti, selain makan tengah hari
kita boleh makan malam. Diikuti dengan sarapan.
Ada had laju di negeri ini, En. Mukherjee.
45 batu sejam.
Itu dari Double Indemnity?
Kisah wanita dan kekasihnya bunuh si suami.
Mungkin. Saya minta diri? Saya perlu ke tandas.
Silakan.
Bagus, kami akan jumpa awak di sini dalam sejam lagi.
Jangan lupa buku cek.
Hei, berita baik.
Saya suruh Rhonda Wuertz bawa bayaran akhir ikat jamin.
Bagus, ya?
Balik, saya selesaikan.
Saya tunggu.
Tidak perlu berdua pada Sabtu.
Biar saya tutup kedai.
-Tak nak kurang upah. -Saya tak nak gaduh.
Kita dah bergaduh. Kalau tak perlu berdua, saya tunggu...
Berhenti. Boleh tak bersikap matang?
Tengoklah.
Bayi Bernhardt. Tak nampak tanda jangan merayau?
Wah! Awak dilahirkan perengus atau sebab dah tua?
Taylor cuti hari ini.
Saya tahu. Saya akan jumpa. Kami patut keluar makan.
Baiklah. Duduk dan jangan kacau saya.
Hei, Encik Sarjan?
Saya tertanya-tanya, awak tahu bagaimana gas boleh keluar
daripada batu semasa proses penggerudian?
Saya tak tahu.
Saya serius, ini kerja sekolah.
Guna telefon awak.
Habis bateri.
Boleh saya guna komputer Taylor?
-Tak boleh. -Tolonglah!
Hei, apa saya nak buat? Bebaskan semua banduan?
Seminit saja.
CARIAN: PETE MURPHY, NAMA: MURPHY, PETE
MAKLUMAT TAHANAN:
JENAYAH: CUBAAN ROMPAKAN PADANG TEMBAK HERRICK
CARIAN: MARIUS JOSIPOVIC
MAKLUMAT TAHANAN: CUBAAN ROMPAKAN BANK
Apa?
Kejap. Saya...
Apa...
Kenapa dia buat begitu? Masuk akal pada awak?
Saya rasa awak cakap dengan sepupu awak.
Saya perlu pergi. Sean akan balik...
Kejap. Tunggu.
-Saya perlukan nasihat. -Saya terpaksa balik.
Kita boleh bincang kemudian.
Awak nak berhenti mana?
Celaka.
Saya tak pasti. Semalam.
Ya, sekejap!
Dengar, saya cuma nak ganti kad.
Saya kata sekejap!
Maaf, saya hilang dompet.
Beli bot itu.
Beli dan kita pergi bercuti.
Cuti lama. Seminggu. Sebulan. Tak kisah ke mana.
Kenapa tiba-tiba?
Saya serius.
Okey. Itu takkan ganggu anak-anak?
Tak jika berhenti bersembunyi daripada mereka.
Atau sesiapa.
Kita perlu jalani hidup kita.
-Hidup kita? -Ya, apa salahnya?
Sebab awak tak dengar cakap saya.
Gamboa berjaya dapatkan akaun Northfield,
Brooks dapatkannya dari Valley National...
-Dia akan datang. -Ya!
Saya perlu pergi.
Oh Tuhan, tengoklah awak.
Oh, Tuhan.
Inilah kekasih saya.
Awak goda dia dengan apa-apa?
Dia nak asmara bertiga.
-Apa? -Pastikan awak bercukur.
Kejap. Awak bergurau?
Tak.
Tak kelakar.
-Agak kelakar, bukan? -Tak.
-Kelakarlah. -Takutkan saya.
Boleh saya cakap sekejap?
Berkenaan hal tadi.
Detektif itu tak patut datang sini hari ini.
Maafkan saya.
Tak mengapa. Ada senapang di dalam almari.
Saya boleh jaga diri.
Ya, awak agak pintar.
Dalam keluarga ini, itu saja cara untuk selamat.
Ya. Bilik awak agak comel.
Awak ingat masa awak tanya hari jadi saya yang ke-11?
Awak cerita tentang ibu kita mabuk dan kek jatuh atas lantai?
-Ya. -Itu tak berlaku.
Saya tak tahu jika dapat dari Audrey
dan saya turutkan saja...
Sebab cerita sebenar teruk.
Mungkin Audrey cuba rahsiakan daripada awak tapi...
saya takkan rahsiakan.
Sebenarnya,
ibu saya tak datang masa hari jadi saya.
Itu tak benar. Dia ada waktu pagi.
dia keluar untuk beli aiskrim.
Kemudian, dia tak pernah kembali.
Saya nak tunggu,
tapi kami mulakan tanpanya dan bila kek dibawa,
dia masih tiada, jadi saya mengamuk.
Jadi, Audrey batalkan parti itu.
Nenek batalkan hari jadi saya yang ke-11.
Tapi ibu awak,
moga Tuhan berkatinya, Mak Cik Lila
keluar cari ibu saya.
Dia jumpa ibu di bar,
mabuk, bercampur dengan orang tak senonoh.
Memalukan. Jadi, dia biarkan saja di situ.
Kemudian, tahu apa dibuat?
Apa?
Dia muncul dengan konsol Sega Saturn.
Awak tahu itu apa?
Tak. Apa itu?
Konsol permainan video terbaik yang pernah dicipta.
Kami bermain berjam-jam.
Kami bermain sehingga saya lupa.
Dia kalah semua pusingan.
Ibu kita semakin kurang bercakap
lepas tahun demi tahun.
Pada satu malam, saya takkan lupakan.
Ibu awak telefon ibu saya
pada malam awak lahir.
Mereka berbual seketika,
apabila ibu saya letak telefon, dia sangat gembira.
Dia cari kek cawan yang ada.
Mungkin dah seminggu dibeli.
Dia cari lilin tapi tak jumpa.
Lalu dia ambil mancis. Dia cucukkan.
Nyalakannya...
dan kami raikannya.
Ibu saya tiada untuk makan kek pada hari jadi saya
tapi dia ada semasa hari jadi awak.
-Awak si penjamin itu? -Ya.
Dengarnya awak cari orang.
Untuk makluman, saya tak uruskan polis.
-Bukan polis. -Bagus.
Jadi, saya perlu tahu
siapa nak dibunuh.
Awak sedang melihatnya.
Penyelia Kreatif NH Azizan uskan polis.