Carly, niet te geloven dat ik je eindelijk ontmoet.
Hou oud ben je, 16?
Zeventien, over twee maanden.
Iedereen zegt vast dat je erg op je mama lijkt.
Soms, ja.
En Taylor ook. Rond de ogen.
De laatste keer dat ik Julia zag, was je tien? Elf?
Je droeg je mama's hoge hakken.
Je droeg een rode hoed met een pompon erop
en je zong in een keukenlepel.
O, God.
Toch, Pete? Herinner je je dat? Je danste rond op Madonna.
Dat was eigenlijk Mariah Carey.
Juist. Ik denk dat je papa er een video van heeft. Hij maakte een video.
Die moet ik zien.
Over mijn lijk.
En, Taylor, jij speelde altijd hockey.
Jij zou weggaan uit Bridgeport, een grote NHL-ster worden.
Nou, we worden allemaal volwassen, toch?
Ik had nooit gedacht dat je agent zou worden.
Het is eigenlijk wel logisch.
Je was altijd al een pestkop.
Wat? Ik zeg gewoon de waarheid.
Dat was lang geleden, mama.
Twintig jaar.
Mag ik vragen waarom je terug bent?
In feite, Pete.
Ik dacht er jaren over om terug te komen,
maar ik vond altijd een reden het niet te doen.
Toen belde Pete.
Hij zei me dat hij hier was en jullie allemaal gezien had.
En hij vertelde me over papa's beroerte.
Toen wist ik dat het tijd werd.
Dus hier ben ik dan.
Hier zijn we allemaal.
Kom binnen.
Dit is maar voor tien dollar.
Denk je in wat ze zouden doen voor 11 miljoen.
Over 11 miljoen dollar gesproken,
waar is verdomme mijn 11 miljoen dollar?
Wat? Zie je iets?
Het is je aura. Je bent heel nieuwsgierig.
Je bent heel intuïtief.
Maar het was moeilijk, je ouders verliezen op zo'n jonge leeftijd.
Ik weet het niet.
Nee, sorry. Ik wil niet dat je je ongemakkelijk voelt.
Wanneer je een belangrijk iemand verliest,
loopt je geest een trauma op.
Doe je dit voor de kost?
-Wat? -Ben je een helderziende?
Een spiritualist, eigenlijk.
Wat is het verschil?
Ik lees mensen. Ik help hen met hun problemen.
En ik leg verbinding voor hen met mensen die overleden zijn.
-Taylor? -O, shit.
Opa.
Taylor. Alles in orde? Je sms zei dat het dringend was.
-Maggie. -Ja.
Hoi.
Maggie.
Je bent er.
Beter laat dan nooit, toch?
O, papa.
Alles in orde?
Het gaat goed.
Pete. Je bent terug. Je bent hier. Kom op, kom hier.
Kom hier.
Jij...
Dit is bloom-gieten. Traag, gelijke cirkels. Neem je tijd.
De koffie? Fijngemalen. Minder bitter.
Rijke kleur, mooie viscositeit.
Het is een goede boon.
Een goede boon. Ja.
Een man die koffie waardeert.
Als je zoveel tijd in een auto doorbrengt als ik, hou je van een kop goede koffie.
Ja, goed zo. Ik weet niet of je al die hipster-onzin nodig hebt.
Fuck hipsters.
Ik doe dit al 30 jaar.
Geef mij maar een kop Dunkin' Donuts.
Wat denk je ervan als ik je een kop hete pis geef?
Leer wat van je vriend. Hij heeft smaak.
Nu.
Je had de moeder,
toen verloor je de moeder.
Je had de zoon, toen verloor je de zoon.
Die twee zijn inventief, niet?
-We vinden ze. -Zeker.
Mijn vader was visser.
Heel eenvoudig leven.
Maar hij leerde me alles wat ik moest weten over zaken.
In de lente viste hij op inktvis
in de baai van mijn stad, Herceg Novi.
De meesten vissen overdag.
Makkelijk. Maar mijn vader was een heel slimme man.
Hij viste 's nachts op inktvis.
Moeilijker. Gevaarlijker.
Maar hij wist dat als hij licht in het water scheen,
inktvissen dat niet kunnen weerstaan. Ze moeten komen.
Vreemd.
Hij had altijd een grote vangst. Meer winst. Dus...
Ga naar de boerderij.
Bind oma en opa vast aan een stoel
en brandt het huis af tot op de fundamenten.
Het licht van het vuur zal Maggie en Pete naar ons lokken.
Gevonden.
Kan ik je even spreken?
Jongens? Jullie moeten deze geweldige foto's zien.
-Nee, ik denk... -O, mijn god.
Dit is wel een schok.
Je moest eens weten. Hoe loopt de wasserij?
Geweldig. Dockery was zo blij dat hij me meer was gaf.
Een hoop meer.
O, verdorie.
-Opa, ben jij dat? -Kijk hier.
Moet je mama's haar zien.
-Dat lijkt op een pruik. -Ik gaaf haar die permanent.
-Met opzet? -Nou, ik zei niet dat ik er goed in was.
-Moet je jou zien. -Kijk eens naar...
Daar is Pete. Daar is Taylor. En hier is Julia.
Pete. Herinner je die dag?
Wat? Dat was in de cockpit.
Die passende pakken. Ik vond dat zo gaaf.
En toen gaf Taylor op me over toen het vliegtuig vertrok.
-Het was de milkshake... -Hij was walgelijk.
Pete, je ziet er anders uit.
Hij is volwassen geworden.
Ma, ben jij dat? Wanneer was je...
-Dat ben ik en Jason Burrows. -O, ja?
Op het schoolbal.
Opa, waarom liet je ons deze nooit eerder zien?
Vergeten. Denk ik. Ik...
Laten we dineren. Een groot familiediner.
Ik bel Audrey.
Is dat een goed idee? Misschien moet ze er wat zachtjes aan inrollen.
O, nee.
We gaan het vieren.
Hé, met mij.
Ik geef een groot diner vanavond.
Vanavond? Ik ben uitgeput.
Nou, ik heb iedereen al uitgenodigd.
Wie is iedereen?
-De familie. -Nou, zeg het dan af.
Dat kan ik niet.
Waarom?
Luister, ik kook alles.
Je hoeft niets... Stop gewoon met werken en kom naar huis.
Wat is er aan de hand?
Dat ontdek je wel als je hier aankomt.
Papa, het is goed. Misschien een andere keer.
O, mijn god. Is dat...
Ja.
Wanneer ging je het vertellen?
Luister, alle kinderen zijn er. En we kijken naar oude foto's.
Stop met werken en kom naar huis.
Ik heb te veel werk.
Audrey, het kan wachten. Alsjeblieft, kom...
Sinds mijn beroerte werkt je mama dubbele diensten.
Shannon Bel me nu.
Maar ze zal er zijn.
Opa, ik moet nog wat doen. Maar ik breng drank mee.
Ik haal de kinderen op en neem dessert mee.
Oké, doe dat. En kom niet te laat.
Hé, mama. Weet je, dit is waarschijnlijk heel moeilijk voor oma.
Misschien moet je haar alleen op kantoor spreken?
-Ik kan je brengen. -Juist.
Ik zal gaan. Maar ik ga zelf.
Blijf jij hier en help je opa met het eten.
Mama, ik krijg het gevoel dat je niet met me wilt praten.
Kom op.
Jullie moeten tijd samen doorbrengen.
Wil je me vertellen wat er aan de hand is?
Rustig. Mijn vader kijkt.
Dag, papa.
Dag.
Waarom liet je me achter om te sterven in Rosedale?
Ik denk dat de grote vraag is waarom je doet alsof je mijn zoon bent?
Pete en ik waren celgenoten.
Hij praatte veel over zijn familie en kindertijd
en hoe hij hier 20 jaar niet was geweest.
Toen ik vrijkwam, had ik een schuilplaats nodig.
'Waarom' is niet belangrijk. Ik werd Pete.
En hoe loopt dat voor je?
Geweldig. Zo loopt...
Ik leef nog, goed?
Het spijt me van Rosedale, goed?
Maar je kwam aan met veel tegenstrijdige energie.
Ik wist niet of je een vriend of vijand was, of beide. Dus ik vluchtte.
Ik vluchtte. Maar toen praatte ik met Pete.
En hij vertelde me over jou.
Hij zei dat je hem had gered en dat ik je kon vertrouwen.
Maar dat wist ik niet in Rosedale en ik weet dat nu ook nog niet.
Waar is Pete?
Hij is veilig.
Wat? Op een indianenreservaat?
Is hij... Waarom vroeg je me dat?
Omdat ik je spelletje probeer te begrijpen.
Spelletje? Ik zal je een spelletje geven.
-Jij wilt dat ik het doel ben. -Doel?
Ze zullen denken dat Pete dood is en dan is hij veilig.
-Veilig? -Ja.
-Ik wil dat iedereen veilig is. -Onzin.
Ik heb genoeg bloed aan mijn handen. Genoeg daarvan.
Wat doet een leuk meisje als jij op een plek als deze?
Ik zal je leren dat in het Siamees te zeggen.
Shannon?
Dat verknoeit het. Te veel praten verknoeit het.
-Wat is er met dat ding, Joyce? -Shannon.
Het kreeg een goede klap.
Ik krijg geen sterk signaal.
Ik zal je zeggen wat er scheelt. Het is nat, beschimmeld, verroest, rot.
Zoals alles in deze verdomde jungle.
Je kunt het net zo goed weggooien.
Alles in orde?
Dat komt wel.
Wacht.
Zwijg.
Wacht. Ik kwam net van wat maf gedoe bij mijn familie.
Ik dacht dat je echt in de knoei zat.
Wat?
Dat is zo.
Ik dacht in mijn hoofd dat ik het aankon.
Alles in deze kleine doos houden.
Maar Sean wordt handtastelijk. En ik heb geen uitvluchten meer. Ik kan...
Ik weet niet of ik dit kan blijven doen.
Dat hoeft niet. Verlaat hem.
We zoeken dit uit. Het is niet...
Jullie moeten stil zijn of jullie moeten vertrekken.
-Echt waar? -Ja.
Otto lijkt zo oud.
Toen ik vertrok, was hij een beer en nu is hij een oude man.
De tijd is meedogenloos. Kunnen we het hebben over de dringende...
Ik wou naar huis toen ik hoorde dat hij een beroerte had.
Maar die mannen volgden me.
Ik wou ze niet naar mijn familie leiden.
Ga jij ooit naar huis?
Dit is niet zo'n gesprek.
Je kunt je makkelijk indenken
dat een oplichter een slechte kindertijd had.
In hemelsnaam. We hebben hier geen tijd voor.
Je moet me vertellen wat er in die opslagplaats is gebeurd.
Ik wil niet praten over wat er is gebeurd.
Ik denk dat je geen keuze hebt, tenzij je je hele familie dood wilt.
Ik kan je niet helpen, tenzij je me zegt wat er gebeurd is.
Ik werkte met een ploeg geleid door mijn vriendje Reggie.
We waren goed.
Vijftien minuten, binnen en buiten. Zoveel kluizen als we konden.
Maar drie jaar geleden...
We overvielen een tent in Mount Vernon.
Terwijl Pete de bewaker volgde tijdens zijn lunch, gingen we naar binnen.
We schakelden de camera's uit. We vonden wat geld en een sleutel
vastgeplakt op de bodem van een lade. Voor opslag 237.
Dat leek belangrijk
en terwijl de rest sloten openbrak, bekeek Reggie 237.
Hij zal vol met de normale vergeten troep.
Reggie wou vertrekken toen hij wat dozen achterin zag.
Hij kon me niet zeggen wat hem naar die dozen trok.
Of wat hem deed kijken onder de tijdschriften.
Hij toonde ons wat erin zat.
Er zijn er negen meer net als deze.
Zoveel contanten, in een opslag?
Dat alarmeerde me.
Maar ik voelde nog iets over het geld.
Dat het een slecht verleden had en een slechtere toekomst.
-Pete moet opschieten. -Er hangt een slechte sfeer.
Nee. Dit is ons geld. Hier hebben we voor gewerkt.
Dus ik belde Pete.
Hij moest al het mogelijke doen om de bewaker te vertragen.
Om ons tijd te geven al het geld uit het gebouw te halen.
Niet bewegen.
Hij probeerde het, maar...
Waar zit hij?
Hij heeft je vast verteld dat de bewaker al terug was.
Het is goed.
Maggie? Controleer hem.
-Je bent gewond. -Ik ben in orde. Controleer hem.
We gaan.
We namen het geld en gingen naar de ontmoetingsplaats, maar Pete kwam niet.
Reggie zou sterven als we niets deden.
Dus ik zette een pruik op en zorgde voor hulp.
Dokter Collins, kom naar uw bureau.
Nadat ik de bestelwagen had geregeld, ging ik terug naar het ziekenhuis.
Maar toen ik terugkwam, was er een man.
Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden.
Hij had het donkerste aura dat ik ooit zag.
Zwart als de nacht.
Reggie was dood.
Ik ging ervan uit dat hij zei waar het geld was. Dat zou ik gedaan hebben.
Iedereen zou dat doen.
Ik wist niet dat hij niets had gezegd tot jij naar Rosedale kwam.
-En waar is het? -Dat vertel ik je niet. Nog niet.
De man met het zwarte aura?
Zijn naam is Luka en hij is...
Hij is de engste man ter wereld. Dat weet ik.
Maar nu moet ik gaan praten met iemand nog enger...
Oké.
Ik moet eerst wat drinken.
Eerst ga je uit je dak omdat Luka kwaad is.
Nu draai je door omdat hij te kalm is?
Ik snap je niet.
Er is iets fout aan die man.
We verliezen zijn enige spoor naar het geld en hij is zo kalm.
Het moment om je zorgen te maken, is als het stil wordt.
Hij zoekt dat geld al drie jaar.
Wat had hij voor ons? Niets. Helemaal niets.
Hij heeft nog steeds niets.
We vonden de vrouw en de jongen eens. We vinden ze opnieuw.
Al wat je moet doen, is je hoofd erbij houden
en dan kun je verhuizen naar Seattle,
een baard laten groeien en je café openen.
Het leven zal mooi zijn.
We hadden het goed tot ik 14 of 15 was
en toen begon ik op slechteriken te vallen.
Dat is niet origineel, maar het betekende iets voor mij.
Audrey probeerde me weg te houden van al dat gedoe met die jongens.
Het werkte even, tot Pete's vader, je weet wel...
Dit is allemaal heel interessant...
Het boeit je niet.
-Jij wilt weten waar het geld is. -Ja.
Ik heb veel slechte dingen gedaan.
Ik heb veel mensen gekwetst door dingen te stelen.
En ik ben er klaar mee.
Daarom ga ik het geld teruggeven aan Luka.
Je gaat wat doen?
-Ik weet dat je het wilt, maar... -Nee, dit gaat niet om wat ik wil.
Nee, je weet niet met wie je te maken hebt.
Maar ik weet het wel.
-Jij weet het niet. -Ik had met veel slechte mensen te maken.
Slecht gaat niet op voor deze mensen.
Als je het geld teruggeeft, zullen ze mij doden
en dan gaat hij achter je hele familie aan.
Hij zal je laten kijken en dan zal hij je doden.
-Nee, dat doet hij niet. -Ja, toch wel.
Dat doet hij niet. Ik had een visioen.
-Je had een visioen? -Ja.
Laten we het volgende half uur besteden aan je visioen.
-Ik had een visioen. -Ga je gang.
Er zijn verschillende paden die de toekomst kan kiezen.
Ik zag er één, glashelder.
Als we het geld teruggeven aan Luka, blijven we leven.
Dat is het.
Ik heb me bedacht. Ik zal borg staan voor Valerie,
maar er zijn voorwaarden.
Ze geeft haar paspoorten af en ik hou haar het hele weekend in de gaten.
Dat zal niet nodig zijn.
Zes maanden geleden vluchtte ze.
-Ze vlucht niet opnieuw. -Zeker?
-Jawel. -Ik niet. Ik blijf bij haar.
Zelfs als ze maar een weekend buiten is, met jou bij haar,
is het beter dan niets.
Je geeft veel geld uit voor één weekend.
Ik ben het haar verschuldigd.
Valerie...
...waste wat linnen voor me via een keten van yoga-studio's.
Verdomde goudmijn.
Ik voelde wat federale druk en moest iemand opofferen.
Ze bood zich aan en offerde zich op.
Toen vluchtte ze.
Ze kreeg schrik. Niemand wil de gevangenis in.
Waarom bedacht je je?
Vijfhonderdduizend driehonderdtwintig dollar.
Dat is meer dan afgesproken. Veel meer.
Dat is de deal. Ik sta borg voor Valerie,
jij wast het geld schoon, alles.
Van wie is het? Zoveel geld, ik moet het weten.
Chayton Dockery.
Goed, kleine blondine,
goed genoeg. Afgesproken.
-Hé, Marius. -Ken ik je?
FBI. In de auto. Alle twee.
Wat in hemelsnaam?
Waar gaat dit over?
Wat denk je?
We willen praten over Delchev. Luka Delchev.
We gaan.
In 2000 kreeg Luka Delchev politiek asiel in Amerika.
Een paar jaar geleden verscheen hij op onze radar
via een kleine, maar gewelddadige misdaadorganisatie in Mount Vernon.
We gingen achter hem aan Niets. Niemand sprak.
Of te bang of te dood.
Toen belde Interpol. In '98 was een VN-vredesmissie,
die 15 miljoen in cash vervoerde, in de heuvels van Montenegro overvallen.
Het geld verdween. Geen overlevenden.
Delchev werd verdacht, maar hij verborg zijn sporen met een serie lijken.
Drie jaar geleden kregen we bevelen om zijn eigendom te onderzoeken.
Toegang tot kluizen,
maar Luka werd getipt. Hij verborg het geld.
We wisten niet waar.
Maar jij vond het, Maggie.
Ik weet niet waar je het over hebt.
Het zat toch in een van de opslagplaatsen?
Het duurde even voor we het ontdekten
en toen was jij al weg.
Dus we hielden Luka in de gaten. Drie jaar.
Tot Frank en Joe Hooper ons naar jullie leidden.
En jij, Marius. Grappig hoe je blijft opduiken.
Wij hebben het geld niet.
Zelfs als er geld was, en dat is er niet,
zou mijn bevestiging erkenning van schuld zijn, toch?
We geven niet om jullie. We willen alleen Delchev.
Maar om hem te pakken, hebben we jullie nodig.
Wat betekent dat?
Jullie brengen Delchev naar het geld en ons naar Delchev.
We zetten hem levenslang weg.
Jullie moeten een zender dragen.
En we willen het geld zodat we trackers en verfpakjes kunnen installeren.
In ruil laten we jullie gaan voor alle aanklachten.
Inclusief Marius' betrokkenheid bij de moordpoging
op een FBI-agent in Chinatown vorige week.
Maar jullie moeten akkoord gaan. Eenmalig aanbod.
Het zal wel.
Als jullie echt bewijs hadden,
was ik toch al gearresteerd?
Dus ik zeg:
'Arresteer me nu of laat me gaan.'
Want
ik wil roken. En ik denk niet dat het mag in FBI-kantoren.
Toch?
-Oké, dank je. Prettige dag. -Rot op.
Luister... Wacht.
-Moordpoging op een FBI-agent? -Foute plek, foute tijd.
Wat doen we dan? Moeten we samenwerken met de FBI?
Nee. Dat kan niet.
Zonder veroordeling is Luka vrij en zijn wij dood.
Maar als je me zegt waar het geld is...
Nee.
Oké, we zijn klaar. Je neemt maar een taxi.
-Nee, ik heb je hulp nodig. -Je hebt wat?
-Mijn hulp nodig? -Dat visioen, waar ik over vertelde?
Alles moet precies zijn zoals ik het zag om het te laten lukken
en jij bent deel van dat visioen. Zonder jou mislukt het.
En Luka vermoordt me en mijn hele familie.
Het spijt me, pap. Maar toen ik aankwam... Ik kon haar niet zien.
Geloof me, ik ken het gevoel. Maak je geen zorgen.
Je hebt niet gezegd hoe goed ik eruitzie.
-Je ziet er goed uit. -Ik zie er slecht uit.
-En jij... -Wat?
-Jij werd grijs. -Grijs is de mode nu.
Ze betalen veel geld voor deze look.
Ik heb je gemist.
Hé, Taylor.
Je tante Maggie wil wat wijn.
Dank je.
Ja. Pete?
We zijn klaar voor die paddenstoelen.
Julia? Je kinderen zijn prachtig.
Dank je.
Zijn de vaders betrokken?
Niet echt.
Soms is dat makkelijker.
Dat zeggen ze.
En dat moet je dan horen van Audrey.
Ze houdt van de katholieke schuld.
Ja, je zou denken dat ze er aandelen in heeft.
Opa? Ik weet zeker dat de dokter zei te minderen met zout.
Ja, doe ik.
-Hé, Pete. -Ja?
-Herinner je je de cornflakes? -De wat?
De cornflakes. Cornflakes. Vaderdag.
Ontbijt op bed.
Echt? Herinner je je de cornflakes niet meer?
Toen ik de suiker met het zout verwisselde op de cornflakes.
Je gooide het erop en je was er zo trots op.
Toen moest ik alles opeten.
Oké. Ja. Dat was een...
Wil je hulp?
Nee, dat hoeft niet.
We zijn volgens mij slecht begonnen.
Zou je denken?
Ik weet dat je kwaad bent omdat ik je een pestkop noemde.
Weet je wat?
Ik was soms gemeen tegen Pete toen we kinderen waren.
Echt.
Maar ik was een kind.
Jij was een volwassene en zette oma en opa's leven overhoop.
Heb je enig idee hoe het hier was nadat je vertrok?
Want daar groeide ik mee op.
Ik weet niet waarom je hier bent.
Maar als jij of Pete nog iets doen om deze familie te kwetsen,
krijg je met mij te maken.
Gewoon de waarheid.
Wat jij net zei...
Kijk eens wie er is.
Ik denk dat we geen barbecue houden.
We wachten tot die twee alleen zijn.
Daar is oma.
Ik verheug me op die paddenstoelen.
Die waren echt goed.
Kom hier.
En toen ik je leerde autorijden.
Nee. Dat verhaal mag je niet vertellen.
-Alsjeblieft. Dat moet je. -Nee.
Je was hoe oud? Je was 16?
Ik nam Maggie mee naar het dak van het Bridgeport-winkelcentrum,
naar de parkeerplaats.
Het was zondagmorgen,
het was leeg en ze deed het geweldig.
Dus ik dacht, wat boeit het? Tijd om naar huis te rijden.
Ik zei dat ik niet wou. Ik zei het.
-Ja, inderdaad. -Je luisterde niet.
Nee, dat deed ik niet. Dus ze reed de spiraalhelling af.
-Ze deed het geweldig. -Ik kan niet rijden.
Echt geweldig.
En dan plots uit het niets. Boem. O, mijn god.
Ze stuurde naar links en botste tegen de muur en boem.
Ik zei: 'Aan de kant.'
Toen begon ze gewoon te gillen.
Waar moest ik aan de kant? Het was een helling.
-Wat deed je? -Ik bleef rijden.
Ze bleef rijden, helemaal naar beneden.
-Zes parkeerniveaus en één auto later... -Ik vroeg hem: 'Waar is de rem?'
-...en de rijles was voorbij. -Ik wist het niet.
Vanaf toen werd ik de rijinstructeur van de familie.
Oma raakte een auto op de parkeerplaats van het winkelcentrum. Het is...
Wat? Wanneer?
Gisteren. Botsing. Alles goed.
Waarom ruim je niet af, Carly?
Begin maar met dat wijnglas.
Roby: Op kantoor. Moet je wat vragen.
Oké.
Stop, iedereen, stop.
Kan het tot morgen wachten?
Ik wil wat zeggen voor iedereen vertrekt.
Als je 's morgens wakker wordt,
weten we niet wat de dag brengt.
Vandaag bracht Maggie.
Ik leef al een tijdje
en ik liep al wat schrammen op.
Toen ik een jongen was in Nam
en een paar onlangs.
Op mijn leeftijd begin je te begrijpen
dat familie alles is.
Daarom ben ik zo dankbaar
dat we allemaal samen zijn.
Laten we het zo houden.
-Ik wil ook graag iets zeggen. -Ja.
Thuiskomen na al die jaren was wat angstaanjagend.
Maar jullie waren allemaal heel gastvrij
en ik waardeer dat echt.
Het was nogal hard, de laatste 20 jaar.
Maar Pete was er voor mij.
En mijn spiritualisme
gaf me kracht tijdens mijn reis.
Ik heb veel geleerd.
Maar het belangrijkste wat ik heb geleerd, is vergiffenis.
Mama,
ik wil dat je weet
dat ik je vergeef.
Ik hoop dat je jezelf kunt vergeven.
Tante Carly geeft over.
O, ik ga wel.
Ze vroeg naar tante Maggie.
Oké.
Bedankt voor...
Ik kreeg een sms van het werk. Ik moet gaan. Sorry.
Hoe voelt het vergeven te worden?
Je vindt dit vast leuk.
Niet zo erg.
Het heiliger-dan-jij gedoe raakt me niet echt.
Jullie lijken meer op elkaar dan ik dacht.
Hoe kunnen wij op elkaar lijken?
Jullie zijn allebei wilskrachtig.
En jullie zeggen allebei wat in je opkomt.
Je zus lijkt haar leuk te vinden.
Ze las haar aura.
Carly hield ervan.
Ik denk dat ze een band voelt met mama.
Ik moet gaan poetsen.
Het spijt me van vanavond. Ik had je moeten zeggen dat ze zou komen.
Verliet je daarom Bridgeport? Om haar te halen?
Ik wilde geen valse verwachtingen scheppen.
Ze is een moeilijk doelwit.
Ik moet zo'n tien jaar oud zijn geweest toen ik besefte
dat ze niet als andere mama's was.
Als ik dacht iets fout te doen, wist ze het.
Ze pakte me voor ik de kans had.
Was ze altijd zo?
Toen Maggie een tiener was, vertelde ze ons
dat ze stemmen hoorde, aura's zag.
Eerst dachten we dat er een psychologisch of neurologisch probleem was.
Maar veel dure testen later
zeiden dokters ons dat ze oké was.
Denk je dat het echt is?
Ik weet het niet.
Maar ik denk dat het echt is voor haar.
Toen ik 17 was, dronk ik veel te veel Southern Comfort.
Ik gaf de hele nacht over.
Je mama hield mijn haar achterover.
Ze loog voor me
zodat mama en papa het niet ontdekten. Zij redde mijn hachje.
Denk je echt dat ik op mijn mama lijk?
Ja.
Dat denk ik.
Het is niet hoe je eruitziet. Je hele...
Je geest is als die van haar.
Ze zijn gewoon...
Waar heb je die vandaan?
Julia heeft ze gered.
Ben je kwaad?
Nee.
Het is gewoon...
Ze waren heel persoonlijk toen.
Ik ben blij dat je ze hebt.
Mis je mijn mama?
Ja. Maar we hebben nog contact.
De dood is gewoon een transitie voor de geest.
Jouw mama en ik
praten de hele tijd.
Is ze nu hier?
Ja. Ik voel haar aanwezigheid.
Ze beschermt je.
Kan ik met haar praten?
Misschien, ooit.
Maar nu moet je gewoon slapen.
-Goedenacht. -Goedenacht.
Gaan jullie?
We komen morgen terug.
Ik wou je even spreken.
-Je had Schwartz moeten nemen. -Wat?
De pastrami. Dat is de beste.
Juist, geweldig. Bedankt.
Wat doe jij hier?
Je wou me spreken?
Het spijt me. Nee. Ik had een vraag.
Juridische kwestie. De balieagent hielp me.
-Je had niet hoeven komen. -Het geeft niet.
Zo kon ik onder wat familiegedoe uitkomen.
Nu je toch hier bent...
Ja.
-Bedankt. -Alsjeblieft. Je verdient het.
-Proost. -Proost.
Hoe is het hier?
Gewoon de losse eindjes aan elkaar knopen.
Weet je? Ik had nooit de kans je dit te zeggen,
maar ik had veel geluk dat je er was. Je bent een heel goede agent.
-Ooit gedacht aan rechercheur? -Ik deed het examen. Ik zakte.
Iedereen zakt de eerste keer.
Jij?
Nee.
Wat had je fout?
Dat zeggen ze niet.
Maar ik weet wat ik fout had, bewijsrecht.
Doe het opnieuw. Je zou een heel goede rechercheur zijn.
Dat is aardig van je.
Wat zei je tegen hem?
De waarheid?
Wat?
Wist je dat Pete in een pleeggezin zat nadat Maggie gearresteerd werd?
Nee.
Hoe zou ik dat weten?
Ik had je nooit de politie mogen laten bellen.
Ik had je moeten tegenhouden.
Ze koos ervoor die eikel van een vriendje vrij te kopen
met ons geld en naar Californië te gaan.
Weet je nog? We zouden bankroet zijn gegaan.
Wat had ik dan moeten doen?
Ik had achter haar aan moeten gaan.
Je had een zaak en een familie om voor te zorgen.
En ze zou opnieuw gevlucht zijn. Want dat is wat ze doet.
Denk je dat ik dit niet wou? Ons allemaal samen, in dit huis?
-Ik ben geen monster. -Ik zei niet dat je dat was.
Maar iets klopt niet, Otto.
Is het niet vreemd na alles wat vorige week met Pete is gebeurd,
het geld, de politie, dat Maggie plots opduikt?
Ik weet dat je wilt geloven dat dit een leuke gelukkige familiereünie is.
Maar wat weten we?
Pete overviel drie jaar geleden een schietbaan.
Nee. Hij zei...
Ik weet wat hij zei. Het probleem is dat ik niet zeker ben of ik hem geloof.
Ik ben gewoon blij dat ze terug zijn.
Toen vond ik de revolver in de haard in het appartement op de tweede etage,
achter de muur.
Blijkt dat het genie het wapen in de schoorsteen had gestopt.
-Zoals die scène in The Godfather. -Dat is ongelooflijk.
Maar het was eigenlijk The Godfather II.
O, mijn god. Echt? Serieus? Jij bent een van die mannen.
Het spijt me, maar dat is zo.
-Wil je er nog één? -Nee, genoeg. Twee is de limiet.
Ik moet morgenvroeg trouwens terug naar de stad.
Ik breng een bloedmonster uit Winslows auto weg.
Ik dacht dat alle testen waren gedaan.
Nee. De test hier was op type.
In New York doen we het volledige onderzoek.
Tegen het einde van de week
hebben we het volledig DNA-profiel van wie er in die auto zat bij hem.
-Onzin. -Het boeit me niet, goed.
Hopelijk ben je van gedachten veranderd.
-Mijn god. Ik ga naar bed. -Je begaat een grote vergissing.
Dat zou niet de eerste keer zijn.
Hij stierf niet aan de kogel.
Je oude vriendje, Reggie. De dokters haalden de kogel eruit.
-Hij zou het overleefd hebben. -Ik heb het rapport gelezen.
Wat Luka Reggie aandeed? Ik zou praten.
-Maar Reggie niet. -Hij beschermde je.
Misschien kun jij iets voor hem doen.
En ons helpen de man te pakken die hem doodmartelde.
Wie is Reggie?
Wil je het niet doen voor je familie?
Wil je het niet doen voor Reggie? Goed.
Wat er ook gebeurt, het is jouw schuld. Slaap goed.
Veel geluk met je visioending.
Ik sterf niet voor een stom visioen van een helderziende.
Zoals die FBI-eikel zei, als Luka je hele familie vermoordt,
is het jouw schuld.
Ik pak mijn spullen en verlaat je.
-Kunnen we erover praten? Alsjeblieft? -Nee.
-Praten waarover? -Dit is niet mijn...
Er valt niets te bespreken.
Ik heb gedaan wat ik kon om jou en je familie te redden.
Ik heb je nodig. Je bent deel van mijn visioen.
Hou op over je visioen. Rot op.
Je veroorzaakte dit soort problemen...
Nou, goed dat jullie hier zijn.
-Werken jullie met de FBI? -De wat? Nee.
Draag je een zender?
Nee, ze pakten ons op. Ik zweer dat we niets hebben gezegd.
Hou je kop. Kom hier.
Wacht. Ik wou gewoon...
Wat wil je? Wat? Kom op. Ik moet dat gedoe niet...
Zet je bange gezicht op. We gaan naar Luka.
Wat is zo belangrijk dat het niet tot morgen kon wachten?
Ze heeft een bloedmonster van de auto.
Aan het einde van de week identificeert Roby je als passagier.
Moeten ze geen bevelschrift hebben van de rechtbank voor DNA?
Misschien heeft ze genoeg voor een bevelschrift.
Ik wil niet dat iets hiervan bij jou komt.
Het kan niet anders. Ik geef mezelf aan.
Dat lost niets op. Jij, ik, opa, Pete. We zijn allemaal betrokken.
Ik moet zorgen dat Roby denkt, weet,
dat iemand anders Winslow heeft vermoord.
Ik moet het geweer hebben.
Heb ik je gewekt? Goed. Je slaapt te veel.
Ja, ik ben dronken.
Boeit niet. Wat ik je zeg, is dit:
ik moet iets voor Moe afmaken.
Dit alles...
Dit alles is mijn schuld.
Ik heb eerder iets laten gebeuren.
Dat doe ik niet meer.
Dus ik moet die Proclamatie terughalen.
Help je me of niet?
Alsjeblieft. Maggie Murphy.
Daar ben ik.
Ik heb me op onze ontmoeting verheugd.
Ik moet wel zeggen dat je een gladde bent.
Maar zoals je weet, een Montenegrijn geeft nooit op.
Dat wist ik niet. Ik wist niet dat je
uit Montenegro kwam.
En wie is dit? Je zoon?
Hij ziet er goed uit.
We moeten over zoveel praten.
Maar eerst, wil iemand koffie?
Hij is vers.
Nee, dank je.
Die twee kennen mijn passie voor koffie.
-Wil jij wat? -Nee, bedankt.
Nee, bedankt.
Ik ben goed.
Kom op. Je vond mijn koffie lekker vorige keer. Dit zijn nieuwe bonen.
-Een goede boon. -Ruik maar.
Jij kloot...
Jij klootzak.
Ja. Gangster.
Wil je me vermoorden?
Eikel.
Frank heeft het me verteld, jij stomme lul.
Hij ging niets doen. Ik had alles onder controle.
Je had niet alles onder controle.
Jij had iets fout, heel fout.
O, mijn god. Miro, maak hem af.
Weet je waar ze fout zaten?
Wat?
En jij?
Weet jij het, Maggie Murphy?
Hij is mijn zoon niet.
Bingo.
Jij en Joe hadden
de foute man van het begin en wisten het niet.
Een oplichter.
Die mijn geld kwam stelen.
Ik zou jou ook moeten vermoorden.
Weet je nog wie ik ben, Marius?
Nee? Het is oké.
We hebben elkaar nooit ontmoet.
Billy Primo zei je naam ooit.
-Ken je Billy nog? -Ja, inderdaad.
Hij wou je huren om mijn nicht op te lichten.
Ik onderzocht je natuurlijk.
Je nam de klus niet aan en leefde dus.
Verhaaltjes, voor een andere keer.
Goed dan.
Waar is mijn
verdomde geld? or een andere keer.