Boże, Carly. Nie wierzę, że w końcu cię spotykam.
Ile ty masz lat, 16?
Siedemnaście, za dwa miesiące.
Wszyscy pewnie ci mówią, że wyglądasz jak mama.
Czasami, tak.
Taylor też. Przynajmniej z oczu.
Gdy ostatnio widziałam Julię, miałaś ile? Dziesięć?
Miałaś na sobie obcasy mamy.
I czerwony kapelusz z pomponem,
śpiewałaś do łyżki.
O Boże!
Prawda, Pete? Pamiętasz? Tańczyłaś do Madonny.
Raczej do Mariah Carey.
Tak! Twój ojciec ma chyba nagranie. Nagrywał to.
Muszę to obejrzeć.
Pewnie. Po moim trupie.
A Taylor zawsze grał w hokeja.
Miałeś wyjechać z Bridgeport i zostać gwiazdą NHL.
Wszyscy dorastamy, co?
Nie wymyśliłabym, że zostaniesz gliną.
Ale to chyba... ma sens.
Zawsze byłeś łobuzem.
Co? Mówię prawdę.
Tak. Ale to było dawno temu, mamo.
Dwadzieścia lat.
Mogę zapytać, co cię sprowadza?
Tak właściwie to Pete.
Od lat myślałam o powrocie,
ale zawsze znajdowałam jakąś wymówkę.
Ale zadzwonił Pete,
i powiedział mi, że tu był i że się z wami spotkał.
Opowiedział też o wylewie ojca.
Wiedziałam, że to odpowiednia chwila.
No i jestem.
Wszyscy jesteśmy.
Wchodźcie.
To wszystko za dziesięć dolarów.
Pomyślcie tylko, co można by zrobić za 11 milionów.
Skoro już mowa o 11 milionach,
gdzie one, do chuja, są?
Co? Coś widzisz?
Chodzi o twoją aurę. Jest w niej ciekawość.
Masz świetną intuicję.
Ale było ci ciężko, stracić rodziców w takim wieku.
Sama nie wiem.
Nie chciałam... Przepraszam. Nie chciałam cię zakłopotać.
Ale gdy ktoś traci kogoś ważnego,
cierpi na tym dusza.
Tak zarabiasz?
-Jak? -Jesteś jasnowidzem?
Tak właściwie to spirytualistką.
A jaka to różnica?
Czytam ludzi. Pomagam im rozwiązywać problemy.
I łączę ich z tymi, którzy odeszli.
-Taylor? -Cholera.
Dziadku.
Taylor. Nic ci nie jest? Pisałeś, że to pilne.
-Maggie. -Tak.
Cześć.
Maggie.
Przyjechałaś.
Lepiej późno niż wcale, co?
Tatusiu.
Nic ci nie jest?
Nic!
Pete! Wróciłeś. Chodź tutaj.
Chodź.
Ty...
To specjalna metoda. Wolne, pewne ruchy. Bez pośpiechu.
Kawa? Dobrze zmielona. Mniej gorzka.
O ładnej barwie, odpowiedniej lepkości.
Niezłe ziarno.
Niezłe ziarno. Tak!
Mężczyzna znający się na kawie.
Gdy spędza się tyle czasu w samochodzie, człowiek ceni sobie dobrą kawę.
Doba jest. Ale nie wiem, czy potrzebna jest ta hipsterska otoczka.
Jebać hipsterów!
Robię to od 30 lat.
Tak tylko mówię. Daj mi filiżankę z Dunkin' Donuts.
A może filiżankę szczyn?
Naucz się czegoś od przyjaciela. Ma gust.
No dobrze.
Mieliście matkę,
a potem ją straciliście.
Mieliście syna, a potem go straciliście.
To pomysłowy duet, co?
-Dorwiemy ich. -Tak będzie.
Mój ojciec był rybakiem.
Prowadził proste życie.
Ale o biznesie nauczył mnie wszystkiego.
Wiosną łowił kalmary
w miejskiej zatoczce, Herceg Novi.
Większość łowiła za dnia.
Łatwizna. Ale ojciec był sprytny.
Kalmary łowił nocą.
To trudniejsze. Niebezpieczniejsze.
Ale wiedział, że gdy świecił w wodę,
kalmary nie mogły się powstrzymać. Podpływały.
Z ciekawości.
Zawsze dużo łapał. Zarabiał. Więc...
Jedźcie na farmę.
Przywiążcie babcię i dziadka do krzesła
i spalcie jebany dom na popiół.
Światło płomieni przyciągnie Maggie i Pete'a.
Pete kombinator
Znalazłem!
Możemy porozmawiać?
Musicie się przyjrzeć tym zdjęciom.
-Nie sądzę... -O Boże.
To trochę rozpierdalające.
Nawet nie wiesz jak. Jak tam pranko?
Świetnie. Dockery tak się cieszył, że dał mi więcej brudów.
O wiele więcej.
Cholera.
-Dziadku, to ty? -Patrzcie na to!
Mój Boże. Jakie mama miała włosy!
-Wyglądają jak peruka. -To ja zrobiłam jej trwałą.
-Specjalnie? -Nie mówiłam, że umiem.
-To ty! -Spójrzcie.
To Pete. Taylor. I Julia.
Pete? Pamiętasz to?
Co? Z kokpitu.
W tych dopasowanych dresach wyglądaliśmy super.
A po starcie samolotu Taylor na mnie zwymiotował.
-To przez shake'a... -Był obleśny.
Pete, wyglądałeś zupełnie inaczej.
Cóż, zmienił się.
Mamo, to ty? Gdy byłaś...
-Tak. Z Jasonem Burrowsem. -Tak?
Na balu.
O Boże. Dlaczego nam ich nie pokazałeś, dziadku?
Zapomniałem. Chyba...
Zjedzmy kolację. Dużą rodzinną kolację.
Zadzwonię po Audrey.
To dobry pomysł? Może powinna się najpierw z tym oswoić.
Nie.
Czas świętować.
To ja.
Urządzam dzisiaj dużą kolację.
Dzisiaj? Jestem wykończona.
Już wszystkich zaprosiłem.
Jakich wszystkich?
-Rodzinę. -Więc ją odproś.
Nie mogę.
Dlaczego?
Sam wszystko ugotuję.
Nic nie musisz... Skończ pracę i wracaj.
O co tu chodzi, Otto?
Dowiesz się, jak przyjedziesz.
Nie ma sprawy, tato. Może innym razem.
O Boże. Czy to...
Tak.
Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć?
Wszystkie dzieciaki zjechały. Oglądamy stare zdjęcia.
Skończ pracę i przyjedź.
Mam za dużo roboty.
Audrey, to może poczekać. Proszę...
Od wylewu wasza mama pracuje za dwóch.
ZADZWOŃ.
Ale przyjedzie.
Dziadku, mam trochę do zrobienia. Ale przywiozę alkohol.
Odbiorę dzieci i przywiozę deser. Dobra?
Dobra. Nie spóźnij się!
Mamo. Tak się zastanawiałem. To musi być dla dziadka trudne.
Może powinnaś pojechać do biura i spotkać się z nią sam na sam.
-Podwiozę cię. -Tak.
Pojadę. Ale sama.
Zostań tu i pomóż dziadkowi z kolacją.
Mam wrażenie, że nie chcesz ze mną rozmawiać.
Przestań.
Musicie spędzać więcej czasu razem.
Powiesz mi, co tu się odpierdala?
Spokojnie. Ojciec na nas patrzy.
Pa, tato.
Pa.
Dlaczego zostawiłaś mnie na śmierć w Rosedale?
Lepsze pytanie to dlaczego udajesz mojego syna?
Byliśmy współwięźniami.
Dużo opowiadał o rodzinie i dzieciństwie,
i o tym, jak nie było go tu od 20 lat.
Więc jak wyszedłem, musiałem gdzieś się ukryć.
Nieważne dlaczego. Stałem się Pete'em.
I jak ci idzie?
Zajebiście.
Wciąż żyję.
Przykro mi z powodu Rosedale.
Ale przyjechałeś z poplątaną energią.
Nie wiedziałam, czy jesteś przyjacielem, wrogiem, czy jednym i drugim. Uciekłam.
Ale potem porozmawiałam z Pete'em.
Opowiedział mi o tobie.
Że go ocaliłeś i powinnam ci zaufać.
Ale nie byłam tego pewna w Rosedale i dalej nie jestem.
Gdzie jest Pete?
Bezpieczny.
W jakimś rezerwacie Indian?
Czy on... Dlaczego mnie pytasz?
Próbuję zrozumieć, w co sobie pogrywasz.
Pogrywam? Zaraz zagramy.
-Mam ci posłużyć za cel. -Cel?
Pomyślą, że Pete nie żyje i będzie bezpieczny.
-Bezpieczny? -Tak.
-Chcę, by wszyscy byli bezpieczni. -Jasne.
Wystarczy mi krwi na rękach. Nie chcę więcej.
Co taka miła dziewczyna robi w takim miejscu?
Nauczę cię tego po syjamsku, jeśli chcesz.
Shannon?
Nie, to by wszystko zepsuło. Gadanina wszystko psuje.
-Co się z tym stało, Joyce? -Shannon!
Nie wiem, nieźle się mu dostało.
Nie mogę złapać sygnału.
Powiem ci, co się stało. Przemokło, zardzewiało i zgniło!
Jak wszystko w tej przegniłej dżungli.
Możesz je wywalić!
Nic ci nie jest?
Nic mi nie będzie.
Zaczekaj.
Lepiej się zamknij.
Wyrwałem się z jakiejś powalonej akcji rodzinnej.
Myślałem, że masz kłopoty.
Co?
Mam.
Myślałam, że sobie poradzę.
Że wszystko sobie jakoś w głowie ułożę.
Ale Sean robi się drażliwy. A mnie się kończą wymówki...
Nie wiem, czy dam tak radę.
Nie musisz. Zostaw go.
Poradzimy sobie. To nie...
Musicie być cicho, bo was wyproszę.
-Naprawdę? -Tak.
Otto wygląda tak staro.
Jak wyjeżdżałam, był niedźwiedziem, a stał się starcem.
Czas jest bezwzględny. Ale może zajmiemy się ważniejszą sprawą...
Chciałam wrócić, jak dowiedziałam się o wylewie.
Ale tamci ludzie za mną jechali.
Nie chciałam ich doprowadzić do rodziny.
Bywasz czasami w domu?
Nie o tym rozmawiamy.
Łatwo sobie wyobrazić,
że zawodowy oszust miał kiepskie dzieciństwo.
Do kurwy nędzy. Nie mamy na to czasu.
Musisz mi powiedzieć, co się stało w magazynie.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Nie masz wyboru, jeśli chcesz, żeby rodzina przeżyła.
Nie dam rady ci pomóc, jeśli nie powiesz, co zaszło.
Mieliśmy ekipę. Kierował nią mój chłopak, Reggie.
Dobrze nam szło.
Piętnaście minut, wpad i wypad. Otwieraliśmy schowki.
Ale trzy lata temu...
napadliśmy na miejsce w Mount Vernon.
Pete pilnował ochroniarza, a my weszliśmy do środka.
Wyłączyliśmy kamery. Znaleźliśmy gotówkę i klucz,
przyklejony do dna szuflady. Do schowka 237.
Wyglądał na ważny,
więc podczas gdy reszta otwierała zamki, Reggie sprawdził 237.
Pełno w nim było rupieci.
Reggie miał już wyjść, ale na tyłach znalazł kartony.
Nie powiedział mi, co go do nich przyciągnęło.
Ani dlaczego zajrzał pod magazyny.
Pokazał nam, co było w środku.
Jest takich jeszcze dziewięć.
Tyle gotówki w schowku?
Zaniepokoiłam się.
Ale wyczułam w nich coś więcej.
Ich złą przeszłość i jeszcze gorszą przyszłość.
-Pete musi zadziałać. -Wyczuwam złe wibracje.
To nasze pieniądze. Zapracowaliśmy na nie.
Zadzwoniłam do Pete'a.
Miał za wszelką cenę opóźnić strażnika.
Żebyśmy wyciągnęli wszystkie pieniądze z budynku.
Nie ruszać się!
Próbował, ale...
Gdzie on, kurwa, jest?
Pewnie powiedział ci, że ochroniarz wrócił do pracy.
Nie szkodzi.
Maggie? Sprawdź ich.
-Dostałeś. -Nic mi nie jest. Sprawdzaj.
Idziemy!
Zabraliśmy pieniądze i wyszliśmy, ale Pete się nie pojawił.
Reggiego czekałaby śmierć.
Założyłam perukę i poszłam po pomoc.
Pozbyłam się wozu i wróciłam do szpitala.
Ale już tam ktoś czekał.
Nie mogłam oderwać od niego wzroku.
Miał najciemniejszą aurę, jaką widziałam.
Ciemną jak noc.
Reggie nie żył.
Myślałam, że powiedział im, gdzie są pieniądze. Ja bym tak zrobiła.
Każdy by tak zrobił. Nie wiedziałam.
Dowiedziałam się, gdy przyjechałeś do Rosedale.
-Więc gdzie są? -Nie powiem ci. Nie teraz.
Ten facet z ciemną aurą.
Ma na imię Luka i...
Jest najstraszniejszym facetem na świecie.
Ale teraz muszę porozmawiać z kimś jeszcze straszniejszym...
Najpierw muszę się napić.
Najpierw panikujesz, bo Luka jest wkurzony.
Potem panikujesz, bo jest za spokojny?
Nie łapię.
Coś z nim jest nie tak.
Tracimy jedyny dostęp do pieniędzy, a on robi się cichy.
Jak bębny cichną, czas się martwić.
Szuka tych pieniędzy od trzech lat.
Co miał przed nami? Nic. Jebane zero.
Dalej nic nie ma.
Znaleźliśmy dzieciaka i matkę raz, znajdziemy ich znowu.
Musisz tylko trzymać głowę na karku.
Wyprowadzisz się do Seattle,
zapuścisz brodę i otworzysz jebaną kawiarnię.
Życie będzie wspaniałe.
Dobrze nam się układało, aż nie skończyłam 14, 15 lat,
a wtedy zaczęłam czuć pociąg do złych chłopców.
Wiem, to nic specjalnego, ale dla mnie było.
Audrey starała się trzymać mnie z daleka od tych chłopców.
Przez chwilę się udawało, aż ojciec Pete'a, wiesz...
To bardzo ciekawe...
Masz to gdzieś.
-Zależy ci tylko na kasie. -Tak.
Zrobiłam dużo złych rzeczy.
Kradnąc, zraniłam wielu ludzi.
I już z tym skończyłam.
Dlatego oddam pieniądze Luce.
Co zrobisz?
-Wiem, że ich chcesz, ale... -Nie o to chodzi.
Nie wiesz, z kim masz do czynienia.
Nie? Wiem.
-Nie wiesz. -Miałam do czynienia ze złymi ludźmi.
„Źli” to nieodpowiednie słowo.
Jeśli oddasz pieniądze, to mnie zabiją,
a potem dobiorą się do twojej rodziny.
Każe ci na to patrzeć. A potem cię zabije.
-Nie zabije. -Tak, zabije.
Nie zabije. Miałam wizję.
-Miałaś wizję. -Tak.
Poświęćmy pół godziny na jej wysłuchanie.
-Miałam wizję. -Dajesz.
Przyszłość może pójść różnymi ścieżkami.
A ja dostrzegłam jedną, wyraźnie jak w dzień.
Jeśli oddamy Luce pieniądze, przeżyjemy.
I tyle.
Przemyślałam to i poręczę za Valerie,
ale pod pewnymi warunkami.
Odda paszport i będę ją obserwować przez weekend.
To nie będzie konieczne.
Gdy wykupiłeś ją pół roku temu, zwiała.
-Już nie ucieknie. -Jesteś pewien?
-Tak. -A ja nie. Nie zostawię jej.
Nawet weekend na wolności z tobą u boku jest lepszy
niż nic.
Dużo wydajesz jak na jeden weekend.
Mam wobec niej dług.
Valerie...
prała dla mnie prześcieradła przez sieć klubów jogi.
Cholerna kopalnia złota.
Federalni deptali mi po piętach, musiałem kogoś poświęcić.
Zgłosiła się, wzięła to na siebie.
A potem uciekła.
Przestraszyła się. Nikt nie chce siedzieć.
Dlaczego zmieniłeś zdanie?
Pięćset tysięcy trzysta dwadzieścia dolarów.
To więcej, niż mówiliśmy. O wiele.
Taka jest umowa. Wykupuję Valerie,
a ty pierzesz pieniądze, całość.
Do kogo należą? To spora kwota, muszę wiedzieć.
Do Chaytona Dockery'ego.
Dobra, blondyneczko,
może być. Umowa stoi.
-Cześć, Marius. -Znamy się?
FBI. Do samochodu. Oboje.
Co jest, kurwa?
O co tu, kurwa, chodzi?
A o co, kurwa, myślisz?
Chcemy porozmawiać o Delchevie. Luce Delchevie.
Idziemy.
W 2000 r. Luka Delchev dostał azyl polityczny w USA.
Kilka lat temu pojawił się na naszym radarze
w związku z małym, lecz brutalnym, syndykatem w Mount Vernon.
Sprawdziliśmy go i nic. Nikt nic nie mówił.
Albo się bali, albo nie żyli.
Potem dostaliśmy telefon z Interpolu. W 1998 r. jednostka pokojowa ONZ
transportująca 15 milionów w gotówce została napadnięta w Czarnogórze.
Kasa zniknęła. Nikt nie przeżył.
Podejrzewano Delcheva, ale ukrył ślady pod stosem trupów.
Trzy lata temu dostaliśmy nakaz przeszukania.
Otworzyliśmy schowki,
ale Luce ktoś doniósł. Ukrył pieniądze.
Nie wiedzieliśmy tylko gdzie.
Ale ty je znalazłaś, Maggie?
Nie wiem, o czym mówicie.
Były w jednej ze skrytek.
Trochę nam to zajęło,
a potem wyjechałaś.
Więc obserwowaliśmy Lukę. Przez trzy lata.
Aż Frank i Joe Hooper nas do was doprowadzili.
A ty, Marius. To zabawne, że wszędzie się pojawiasz.
Nie mamy pieniędzy.
Nawet gdyby były, a ich nie ma,
moje przyznanie się do nich byłoby dowodem winy, tak?
Nie obchodzicie nas. Chcemy tylko Delcheva.
Ale żeby go dopaść, musicie nam pomóc.
Co to znaczy?
Zaprowadźcie Delcheva do pieniędzy, a nas do niego.
Dostanie dożywocie.
Musielibyście mieć podsłuch.
Będą nam potrzebne pieniądze na lokalizatory i oznaczenie banknotów.
W zamian za to puścimy was niezależnie od zarzutów.
Wliczając udział Mariusa w próbie zabójstwa
agenta FBI w Chinatown w zeszłym tygodniu.
Ale musicie przystać na nasze warunki. To oferta jednorazowa.
Pewnie.
Jeśli mielibyście jakieś dowody,
pewnie byłabym już aresztowana. Tak?
Więc...
bierzcie mnie od razu albo puśćcie wolno.
Bo...
muszę sobie zapalić. A w biurach FBI to chyba niedozwolone.
Prawda?
-Dziękuję. Miłego dnia. -Pierdol się!
Posłuchaj... Zaczekaj.
-Próba zabójstwa agenta FBI? -Złe miejsce i zły czas.
Więc co powinniśmy zrobić, współpracować z FBI?
Nie. Nie możemy.
Jeśli go nie skażą, pójdzie wolno, a my zginiemy.
Ale jeśli powiesz mi, gdzie są pieniądze...
Nie.
W takim razie z nami koniec. Możesz wezwać taksówkę.
-Potrzebuję twojej pomocy. -Co takiego?
-Mojej pierdolonej pomocy? -Ta wizja, o której mówiłam?
Żeby zadziałała, wszystko musi odbyć się identycznie,
a ty byłeś jej częścią. Bez ciebie się nie uda.
A Luka zabije mnie i całą rodzinę.
Przykro mi. Byłam tam, ale nie mogłam spojrzeć jej w oczy.
Znam to uczucie. Nie przejmuj się.
Nie mówiłaś mi jeszcze, że świetnie wyglądam.
-Świetnie wyglądasz, tato. -Jak gówno.
-A ty... -Co?
-Posiwiałaś. -Siwizna jest teraz w modzie.
Ludzie płacą za taki wygląd.
Tęskniłem za tobą.
Taylor.
Ciotce Maggie potrzeba wina.
Dziękuję.
Tak. Pete?
Jesteśmy gotowi na grzyby.
Julia? Twoje dzieci są śliczne.
Dziękuję.
Ich ojcowie je wychowują?
Nie bardzo.
Czasami tak jest łatwiej.
Tak mi powtarzają.
Tak. I pewnie słyszysz o tym od Audrey.
Uwielbia katolickie poczucie winy.
Sądzi, że ma je na wyłączność.
Dziadku? Lekarz na pewno kazał ci uważać z solą.
Tak właśnie robię.
-Hej, Pete? -Tak?
-Pamiętasz płatki kukurydziane? -Co takiego?
Płatki. Dzień Ojca?
Śniadanie w łóżku.
Naprawdę? Nie pamiętasz tego?
Jak przy płatkach pomyliłem cukier z solą.
Nie pożałowałeś jej. Byłeś z siebie taki dumny.
Musiałem zjeść do końca.
Tak. To było...
Pomóc ci?
Nie trzeba.
Chyba źle zaczęliśmy.
Tak sądzisz?
Wiem, że ci przykro, bo mówiłam, że byłeś łobuzem.
Wiesz co?
Zachowywałem się względem Pete'a jak dupek, gdy byliśmy mali.
Tak było.
Ale byłem dzieckiem.
Ty byłaś dorosła, gdy wywróciłaś życia dziadków do góry nogami.
Wiesz, jak tutaj było po twoim odejściu?
Z tym właśnie dorastałem.
Nie wiem, po co tu jesteś.
Ale jeśli ty lub Pete jeszcze jakoś zaszkodzicie rodzinie,
policzę się z wami.
Szczera prawda.
Kogo mu tu mamy.
Chyba nici z grilla.
Zaczekamy. Aż ta dwójka będzie sama.
Jest i babcia.
Nie mogę się doczekać grzybów.
Tak. Dobre było!
Chodź tutaj.
A jak uczyłem cię kierować?
Nie! Nie opowiadaj tej historii.
-Proszę. Tato, musisz. -Nie.
Ile mogłaś mieć? 16?
Zabrałem Maggie na dach centrum handlowego,
na parking.
Była niedziela rano,
pustki, a jej świetnie szło.
Więc pomyślałem, a co mi tam? Jedziemy do domu.
Nie chciałam. Mówiłam ci.
-Mówiłaś. -A ty nie słuchałeś.
Nie. Jechała w dół krętej rampy,
-świetnie jej na niej szło. -Nie umiem kierować.
Naprawdę świetnie.
I nagle zupełnie znikąd, bum! Boże!
Zjechała na lewo i rozbiła auto na ścianie!
Ja na to: „Zatrzymaj się!”.
A ona tylko krzyczała.
Gdzie miałam stanąć? Byliśmy na zjeździe.
-Co zrobiłaś? -Jechałam dalej!
Zjechała na sam dół.
-Sześć poziomów i jedno auto niżej... -Zapytałam: „Gdzie hamulec?”.
...lekcja dobiegła końca.
Od tamtej pory to ja jestem instruktorem jazdy w tej rodzinie.
Babcia uderzyła w auto na parkingu.
Co? Kiedy?
Wczoraj. To tylko stłuczka. Wszystko dobrze.
Może pozmywasz, Carly?
Powinnaś zacząć od tego kieliszka.
JESTEM NA POSTERUNKU. MUSZĘ CIĘ O COŚ ZAPYTAĆ.
Niech wszyscy przestaną.
MOŻEMY POCZEKAĆ DO JUTRA?
Chciałbym coś powiedzieć, zanim wszyscy wyjdą.
Budząc się rano,
nie wiemy, co przyniesie dzień.
Dzisiaj przyniósł Maggie.
Trochę już żyję
i wyszedłem z niejednej opresji.
Jako dzieciak w Wietnamie
i jeszcze ostatnio.
W moim wieku zaczyna się rozumieć,
że rodzina jest najważniejsza.
To dlatego jestem tak wdzięczny,
że jesteśmy tu razem.
Niech tak zostanie.
Też chciałabym coś powiedzieć.
Powrót do domu po tych wszystkich latach jest trochę przytłaczający.
Ale wszyscy ciepło mnie przywitaliście
i bardzo to doceniam.
Chociaż przez ostatnie 20 lat było ciężko.
Pete był przy mnie.
A mój spirytualizm
dawał mi siłę podczas podróży.
Wiele się nauczyłam.
Najważniejszą lekcją jest umieć wybaczać.
Mamo,
chcę ci powiedzieć,
że ci wybaczam.
I mam nadzieję, że też sobie wybaczysz.
Ciocia Carly wymiotuje!
Pójdę do niej.
Prosiła o ciotkę Maggie.
Dzięki za...
Dostałem wiadomość z pracy. Muszę iść. Przepraszam.
Co czujesz, gdy ci wybaczono?
Musisz się świetnie bawić.
Niespecjalnie.
Ta świętoszkowatość na mnie nie działa.
Ale jesteście do siebie podobne.
W jaki sposób?
Macie silną wolę.
I mówicie, co tylko wam przyjdzie do głowy.
Twojej siostrze się spodobała.
Dostrzegła jej aurę.
Carly była zachwycona.
Czuje się połączona z mamą.
Idę posprzątać.
Przepraszam. Mogłem powiedzieć, że przyjedzie.
Wyjechałeś z Bridgeport po nią?
Nie chciałem robić nikomu nadziei.
Trudno ją namierzyć.
Miałem jakieś dziesięć lat, jak zrozumiałem,
że różni się od innych mam.
Przysięgam, że gdy tylko myślałem o czymś złym, od razu wiedziała.
Dopadała mnie, zanim się zorientowałem.
Zawsze taka była?
Nastoletnia Maggie powiedziała nam,
że słyszy głosy i widzi aury.
Myśleliśmy, że to problem psychologiczny lub neurologiczny.
Ale po wielu drogich badaniach
lekarze uznali ją za zdrową.
Myślisz, że to prawda?
Nie wiem.
Dla niej tak.
Tak.
Jak miałam 17 lat, wypiłam za dużo whisky.
Całą noc wymiotowałam.
A twoja mama trzymała mi włosy.
Kryła mnie,
żeby rodzice się nie dowiedzieli. Uratowała mi tyłek.
Naprawdę uważasz, że przypominam mamę?
Tak.
Tak myślę.
Nie chodzi tylko o wygląd. Tylko całe...
Jesteście podobne duchem.
Tak. To tylko...
Skąd je masz?
Julia je przechowała.
Gniewasz się?
Nie.
Tylko...
Wtedy były bardzo osobiste.
Cieszę się, że je masz.
Tęsknisz za moją mamą?
Tak. Ale jesteśmy w kontakcie.
Śmierć to tylko przeniesienie duszy.
Twoja mama i ja
ciągle rozmawiamy.
Jest tu teraz?
Tak. Wyczuwam jej obecność.
Opiekuje się tobą.
Mogę z nią porozmawiać?
Może, kiedyś.
Ale teraz powinnaś się przespać.
Dobranoc.
Idziecie?
Wrócimy jutro.
Chciałem porozmawiać.
-Mogłaś pójść do Schwartz. -Co?
Wziąć z wołowiną. Są najlepsze.
Racja, świetnie. Dzięki.
Co tu robisz?
Chciałaś porozmawiać?
Cholera. Przepraszam. Nie. Miałam pytanie.
Chodziło o jurysdykcję. Pomogli mi w recepcji.
-Nie musiałeś. -Nie ma sprawy.
Wyrwałem się z rodzinnej imprezy.
Skoro już przyjechałeś...
Tak.
-Dzięki. -Proszę. Zasłużyłeś.
Zdrowie.
Co tu się dzieje?
Łączę wątki.
Wiesz co? Nie miałam okazji ci powiedzieć,
ale cieszę się, że cię mam. Dobry z ciebie gliniarz.
-Nie chciałeś zostać detektywem? -Poszedłem na egzamin. Zawaliłem.
Jak wszyscy pierwszy raz.
A ty?
Nie.
Co pomieszałeś?
Nie mówią ci.
Ale zawaliłem przepisy dotyczące dowodów.
Więc go powtórz. Byłbyś dobrym detektywem.
Jesteś bardzo miła.
Co mu powiedziałaś?
Prawdę.
Co?
Wiesz, że Pete był w domu dziecka po aresztowaniu Maggie?
Nie.
Skąd miałam wiedzieć?
Nie powinienem był ci pozwolić wzywać policji.
Mogłem cię zatrzymać.
To ona postanowiła poręczyć za tego gnojka
naszymi pieniędzmi i uciec do Kalifornii.
Pamiętasz? Mogliśmy zbankrutować.
Co miałam zrobić?
Powinienem był za nią pojechać.
Miałeś firmę i rodzinę na głowie.
Znowu by uciekła. Tak właśnie robi.
Myślisz, że tego nie chciałam? Wszystkich pod jednym dachem?
-Nie jestem jakąś ogrzycą. -Tego nie powiedziałem...
Ale coś tu nie gra, Otto.
Czy to nie dziwne, że po tym, co się zdarzyło z Pete'em,
pieniędzmi, policją, nagle pojawia się Maggie?
Wiem, że chcesz wierzyć w szczęśliwe spotkanie.
Ale co wiemy?
Pete trzy lata temu okradł strzelnicę.
Nie. Powiedział...
Wiem, co powiedział. Problem w tym, że mu nie wierzę.
Cieszę się, że wrócili.
A potem znalazłam broń w kominku, na drugim piętrze mieszkania,
za ścianką.
Ten geniusz wepchnął broń przez komin domu.
-Jak w Ojcu chrzestnym. -Zajebiście.
Ale to było w Ojcu chrzestnym II.
O Boże. Naprawdę? Jesteś jednym z nich.
Przykro mi, ale tak.
-Jeszcze jedno? -Nie, wystarczy. Dwa to mój limit.
Poza tym jutro wracam do miasta.
Zawiozę im próbkę krwi z auta.
Myślałem, że już po badaniach.
Nie. Najpierw sprawdzali grupę.
W Nowym Jorku robią wszystko.
Pod koniec tygodnia
będziemy mieli pełen profil DNA osoby, która siedziała z nim w aucie.
-Pierdolenie. -Jak tam chcesz.
Zmieniliście zdanie?
-Boże. Idę spać. -Popełniasz kurewski błąd.
Nie pierwszy.
Nie zginął od kuli.
Twój chłopak, Reggie. Lekarze wyciągnęli kulę.
-Mógł żyć. -Czytałem raport.
Co Luka mu zrobił. Ja bym gadał.
-Ale Reggie nie. -Chronił cię.
Powinnaś zrobić coś dla niego.
I pomóc nam uziemić faceta, który zamęczył go na śmierć.
Kim jest Reggie?
Nie chcesz tego zrobić dla rodziny?
Nie chcesz dla Reggiego? Dobra.
Cokolwiek się stanie, to twoja wina. Miłych snów.
Powodzenia z dzisiejszą wizją.
Wiesz co? Nie dam się zabić w imię jakiś gównianej wizji.
Tak, jak mówił ten kretyn z FBI, jeśli Luka wykończy twoją rodzinę,
to twoja wina.
Zabieram swój szajs i spierdalam.
-Możemy porozmawiać? -Nie. Co za bagno.
-O czym chcesz rozmawiać? -To nie moje...
Nie ma o czym rozmawiać.
Zrobiłem, co możliwe, żeby ocalić ciebie i twoją rodzinę.
Potrzebuję cię, Marius. Byłeś w mojej wizji.
Przestań mówić o wizjach. Kurwa mać.
Wpakowałeś mnie w kłopoty...
Dobrze, że przyjechaliście.
-Współpracujesz z federalnymi? -Co? Nie.
Masz podsłuch?
Nie. Złapali nas. Przysięgam, że nic nie powiedzieliśmy.
Zamknij mordę! Chodź tu, kurwa!
Dobra, zaczekaj. Chciałam tylko...
Co takiego? Chuja potrzebujesz!
Zacznij się bać. Jedziemy do Luki.
Co takiego nie mogło poczekać do rana?
Ma twoją próbkę krwi z auta.
Pod koniec tygodnia Roby zidentyfikuje cię jako pasażera.
Nie potrzebują do tego nakazu sądowego?
Tak. Ale mogą go jej wydać.
Nic z tego nie może spaść na ciebie.
Nie ma wyjścia. Pójdę na policję.
To niczego nie rozwiąże. Ty, ja, dziadek, Pete. Jesteśmy w to wplątani.
Roby musi myśleć, wiedzieć,
że ktoś inny zabił Winslowa.
Potrzebny mi pistolet.
Obudziłem cię? Dobrze. Za dużo śpisz.
Tak. Jestem pijany.
To nie ma znaczenia. Muszę tylko powiedzieć,
że chcę zakończyć sprawę Moego.
To wszystko...
wydarzyło się przeze mnie.
Raz do czegoś dopuściłem.
To już się nie powtórzy.
Więc muszę odzyskać deklarację.
Pomożesz mi?
Proszę. Maggie Murphy.
Evo me!
Czekałem na to spotkanie.
Muszę przyznać, że jesteś nieuchwytna.
Ale ty musisz wiedzieć, że Czarnogórcy się nie poddają.
Nie wiedziałam, że jesteś
z Czarnogóry.
A to kto? Twój syn?
Przystojniak.
Mamy tyle do omówienia.
Ale najpierw, kawa.
Świeża.
Nie, dziękuję.
Ta dwójka wie, jak uwielbiam kawę.
-Napijesz się? -Nie, dziękuję.
Nie, dziękuję.
Nie trzeba.
Joe, no dalej. Ostatnio ci smakowała. To inne ziarno.
-Dobre. -Powąchaj.
Kurwa...
Ty pojebie!
Tak. Twardzielu!
Zabijesz mnie?
Dupek!
Frank mi powiedział, pojebie.
Nie zamierzał nic zrobić! Miałem wszystko pod kontrolą!
Niczego nie miałeś.
Bardzo się pomyliłeś.
O Boże. Miro, niech on się zamknie!
Wiesz, co im się pomyliło?
Co?
A ty?
Wiesz, Maggie Murphy?
To nie mój syn.
Bingo.
Ty i Joe
mieliście nie tego faceta i nawet nie wiedzieliście.
Oszusta!
Który chciał ukraść moje pieniądze!
Ciebie też powinienem zabić.
Pamiętasz mnie, Marius?
Nie? Nie szkodzi.
Nigdy się nie spotkaliśmy.
Billy Primo raz o tobie wspomniał.
-Pamiętasz go? -Tak.
Chciał cię zatrudnić, żeby oszukać moją siostrzenicę.
Sprawdziłem cię.
Nie wziąłeś tej fuchy i przeżyłeś.
To historia na inną okazję.
A teraz.
Gdzie są, kurwa,
moje pieniądze?
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaege .