O, Carly, Diyos ko. Sa wakas, nakilala na kita.
Ilang taon ka na, 16?
Labing-pito, 2 buwan mula ngayon.
Siguro nasabi na nilang lahat na kamukha ka ng nanay mo.
Minsan, oo.
At ni Taylor din. Sa mata.
Mga 10 o 11 anyos ba si Julia noong huli kitang nakita?
Suot-suot ninyo ang mga sapatos ng nanay niyo.
Tama. May suot kang pulang sombrero na may pom-pom sa ibabaw.
at kumakanta ka habang mic ang sandok.
Diyos ko!
Tama, Pete? Natatandaan mo ba? Sumasayaw ka sa kanta ni Madonna?
Mariah Carey iyon.
Tama! May kuha yata ang tatay mo niyon. May bidyo yata siya.
Kailangan kong mapanood iyon.
Asa ka.
At Taylor, lagi kang naglalaro ng hockey.
Sabi mo, aalis ka ng Bridgeport at maglalaro sa NHL.
Tumanda na tayong lahat, ano?
Hindi ko inaasahang magiging pulis ka.
Pero... sabagay. Tama nga naman.
Medyo bully ka naman talaga.
Bakit? Nagsasabi lang naman ako ng totoo.
Matagal na iyon, Ma.
Dalawampung taon.
Maaari ko bang itanong kung bakit ka bumalik?
Si Pete, sa totoo lang.
Matagal ko nang iniisip bumalik,
pero lagi lang akong nakakaisip ng dahilan para hindi bumalik.
Pero biglang tumawag si Pete,
at sinabi niyang nandito siya, at nakita niya kayong lahat.
At sinabi niyang nagka-stroke si Tatay.
Alam kong panahon na.
Kaya nandito ako ngyaon.
Nandito tayong lahat.
Uy. Tuloy.
Sampung dolyar lang ito.
Isipin mo na lang kung ano'ng gagawin nila para sa 11 milyon.
Nababanggit ang 11 milyong dolyar,
nasaan ang 11 milyong dolyar ko?
Ano? May nakikita ba kayo?
Ang awra mo. Matindi ang iyong pagiging mausisa.
Magaling kang makiramdam.
Pero naging mahirap sa iyo ang pagkawala ng mga magulang mo sa napakabatang edad.
Hindi ko alam.
Paumanhin. Hindi ko sinasadyang gawin kang di-komportable.
Kapag ang isang tao ay nawalan ng sinomang mahalaga sa kanya,
nasasaktan ang kaluluwa.
Ito ang trabaho mo?
-Ano? -Manghuhula ka?
Spiritualist.
Anong pinagkaiba?
Binabasa ko ang mga tao. Tinutulungan ko sila sa mga problema nila.
At nagiging tulay nila ako patungo sa mga taong yumao na.
-Taylor? -Lintik.
Lolo.
Taylor? Ayos ka lang ba? Sabi mo, importante ito.
-Maggie. -Opo.
Hi.
Maggie.
Nandito ka.
Mas mabuti ng huli kaysa sa wala, tama?
Tatay.
Ayos ka lang ba?
Ayos lang. Ayos lang ako.
Pete! Nakablalik ka na. Nandito ka na. Halika rito!
Halika rito.
Ikaw...
Ito ang bloom pour. Dahan-dahan, paikot. Huwag magmadali.
Ang kape? Pino ang pagkakagiling. Hindi masyadong mapait.
Matingkad ang kulay, tamang-tama ang lapot.
Maganda ang binhi.
Magandang binhi. Oo.
Isang taong nakauunawa ng kape.
Kung nasa loob ka ng kotse kasing tagal ko, mahihilig ka rin sa kape.
Ayos lang. Di lang ako sigurado kung kailangan mo lahat ng hipster na ito.
Mga gagong hipster!
Tatlumpung taon ko nang ginagawa ito.
Bigyan mo ako ng isang tasa ng Dunkin' Donuts.
Paano kaya kung bigyan kita ng tasa ng mainit na ihi?
Matuto ka mula sa kaibigan mo. Mayroon siyang taste.
Ngayon.
Nakuha niyo ang nanay,
nakatakas ang nanay.
Nakuha niyo ang anak, nakatakas ang anak.
Magaling ang dalawang ito, ano?
-Makukuha rin namin sila. -Magagawa namin iyon.
Ang tatay ko ay isang mangingisda.
Simple lang ang buhay.
Pero itinuro niya sa akin ang lahat ng alam ko tungkol sa negosyo.
Kapag tagsibol, nanghuhuli siya ng mga pusit
sa laot sa bayan ko, Herceg Novi.
Karamihan ng mga lalaki, sa araw nangingisda
Madali lang. Pero matalino ang tatay ko.
Nanghuhuli siya ng pusit kapag gabi.
Mas mahirap. Mas mapanganib.
Pero alam niya, na kapag naglabas siya ng nag-iisang ilaw sa tubig
hindi mapipigil ng mga pusit ang mga sarili nila. Lalapit sila.
Mapang-usisa.
Laging malaki ang huli niya. Maraming tubo. Kaya...
Pumunta kayo sa bukid.
Itali ninyo ang Lolo at Lola niya sa upuan,
at sunugin ninyo ang buong bahay.
Ang liwanag ng apoy ang mang-aaakit palapit sa atin kina Maggie at Pete
tusong pete
Nakita ko na!
Pwede ba kitang makausap?
Uy. Kayong lahat. Tingnan niyo itong mga litratong ito
-Hindi, sa tingin ko... -O, Diyos ko.
Sigurado akong nakakagulat ito.
Wala kang ideya. Kumusta ang labadang inaasikaso mo?
Maayos. Sa sobrang saya ni Dockery, nagbigay pa siya ng mas maraming labada.
Higit na mas marami.
Lintik.
-Lolo, ikaw ba iyan? -Tnggnan mo ang isang ito!
Diyos ko. Tignan mo ang buhok ni Mama!
-Mukhang peluka. -Ako ang nagbigay sa kanya ng perm.
-Sinadya? -Hindi ko namang sinabing magaling ako.
-Tingnan mo ang sarili mo. -Hindi, ito. Tignan mo...
Iyan si Pete. At iyan si Taylor. At iyon si Julia.
Pete. Naaalala mo ba itong araw na ito?
Alin? sa cockpit iyan.
Iyong mga ternong damit na iyan. Akala ko, astig.
Pagkatapos, sinukahan ako ni Taylor bago pa man lumipad ang eroplano.
-Dahil iyon sa milkshake... -Nakakadiri.
Pete, ibang-iba talaga hitsura mo.
Tumanda siya.
Ma, ikaw ba iyan? Noong ikaw ay...
-Oo. Ako at si Jason Burrows. -Talaga?
Noong prom.
Lolo, bakit ngayon mo lang sa amin ipinakita ito?
Nakalimutan ko na siguro. Uy...
Halika at maghapunan tayo. Isang malaking pampamilyang hapunan.
Tatawagan ko si Audrey.
Magandang ideya ba iyan? Di ba dapat dahan-dahan nating ipaalam sa kanya?
Hindi.
Magdiriwang tayo.
Uy. Ako ito.
Maghahanda ako ng malaking hapunan ngayong gabi.
Ngayong gabi? Pagod na ako.
Naanyayahan ko na ang lahat.
Sino'ng lahat?
-Ang pamilya. -E, 'di bawiin mo.
Hindi ko na magagawa iyon.
Bakit?
Ganito, ako na ang magluluto.
Hindi na. Umuwi ka na lang.
Otto, tungkol saan ito?
Malalaman mo pagdating mo.
Pa, ayos lang naman kung sa ibang araw na lang.
Diyos ko. Iyon ba si...
Oo.
Kailan mo balak sabihin sa'kin?
Ganito, nandito ang lahat ng mga bata. Tinitingnan ang mga lumang litrato.
Umuwi ka na.
Marami pa akong gagawin.
Audrey, puwede pa iyang ipagpabukas. Pakiusap...
Nang ma-stroke ako, doble na ang trabaho ng ina mo.
SHANNON TAWAGAN MO AKO NGAYON.
Pero pupunta siya rito.
Lolo, kailangan kong magtrabaho. Pero magdadala ako ng alak.
Susunduin ko ang mga bata't magdadala ng dessert.
Sige, gawin niyo. Huwag kayong mahuhuli.
Uy, Ma. Sa tingin ko, mukhang mahirap ito para kay Lola.
Siguro pwede kang pumunta sa opisina at kausapin siya, tama?
-Ipagmamaneho kita. -Sige.
Sige, pupunta ako. Pero ako lang.
Dito ka lang at tulungan mo ang lolo mo sa hapunan.
Ma, parang pakiramdam ko ayaw mong makipag-usap sa akin.
Naman.
Kailangan niyong magkasama, alam mo iyon?
Pwede mong sabihin sa akin kung anong nangyayari?
Dahan-dahan. Pinanonood tayo ng tatay ko.
Paalam, Pa.
Paalam.
Bakit mo ako hinayaang maiwan at mamatay sa Rosedale?
Pero ang mas malaking tanong ay kung bakit nagkukunwari kang ang anak ko?
Magka-selda kami ni Pete.
Nagkukuwento siya tungkol sa pamilya't kabataan niya,
at ba't di siya nakauwi sa loob ng 20 taon.
Kaya nang makalaya ako, kinailangan ko ng mapagtataguan.
Hindi importante kung "bakit" ako naging si Pete.
At kumusta naman iyon?
Ayos. Ganoon iyon.
Alam mo ba't pa ako buhay, di ba?
Tama. Pasensya na sa nangyari sa Rosedale.
Pero dumating ka na maraming nagtatalong enerhiya.
Tama. Hindi ko alam kung kaibigan ka o kalaban o pareho. Kaya tumakas ako.
Tumakas ako. Pero nakausap ko si Pete.
At ikinuwento ka niya sa akin.
At sinabi niyang iniligtas mo siya at mapagkakatiwalaan kita.
Pero di ko iyon alam sa Rosedale at di ko pa rin iyon alam ngayon.
Nasaan si Pete?
Ligtas siya.
Ano? Sa isang Indian reservation?
Talaga ba? Bakit mo ako tinatanong?
Dahil iniisip ko pa rin kung ano ang balak mo.
Balak? Bigyan kita ng isang balak ko.
-Oo, balak mo akong maging target. -Target?
Iisipin nilang patay na si Pete, at ligtas na siya.
-Ligtas? -Oo.
-Gusto kong maligtas ang lahat. -Kalokohan.
Marami nang namatay dahil sa'kin. Ayoko nang madagdagan pa.
Ano'ng ginagawa ng gaya mo rito?
Tuturuan kitang sabihin iyan sa Siamese.
Shannon?
Huwag na. Masisira. Pangit kapag maraming daldalan.
-Ano'ng mali roon, Joyce? -Shannon!
Hindi ko alam, sir, masyado na itong nasira.
Hindi ako makakuha ng malakas na signal.
Sasabihin ko sa iyo kung anong mali rito. Basa, may amag, kinakalawang, bulok.
Tulad ng lahat ng bagay sa bulok na gubat na ito.
Maigi pang itigil mo na 'to!
Uy. Ayos ka lang ba?
Magiging ayos na ako.
Saglit.
Tumahimik ka.
Saglit lang. Kagagaling ko lang sa isang kabaliwan sa pamilya.
Akala ko, nasa panganib ka.
Ano?
Akala ko talaga.
Akala ko, kaya ko ito.
Iorganisa lahat sa munting lalagyan.
Pero nagiging matanong na si Sean. At nauubusan na ako ng palusot. Hindi...
Di ko alam kung kaya ko pang ipagpatuloy ito.
Hindi mo kailangan gawin iyon. Iwanan mo siya.
Makakaisip tayo ng paraan. Hindi 'to...
Kailangan mo talagang tumahimik. Kung hindi, paaalisin na kita.
-Seryoso? -Oo.
Ang tanda na ni Otto.
Para siyang oso noon, ngayon, matandang lalaki na lang.
Oo. Malupit ang panahon. Pwede na nating pag-usapan ang mas mahalagang bagay.
Gusto kong umuwi nang malaman kong na-stroke siya.
Pero sinusundan ako ng mga iyon.
Ayokong sundan nila ako sa pamilya ko.
Umuwi ka na ba kahit kailan?
Hindi ito ganoong klaseng pag-uusap.
Alam mo, hindi mahirap isipin
na ang manggagantso ay may di magandang kabataan.
Utang na loob. Wala tayong oras para diyan.
Kailangan mong sabihin sa'kin ang nangyari sa bodega.
Ayokong pag-usapan kung anong nangyari.
Wala kang pagpipilian kung ayaw mong mamatay ang pamilya mo.
Hindi kita matutulungan kung hindi mo ikukuwento sa akin.
May trinabaho ako ng mga tauhan ng boyfriend kong si Reggie.
Ayos kami.
Sa loob ng 15 minuto, titirahin namin ang lahat ng lockers.
Pero 3 taon ang nakalilipas...
May tinira kami sa Mount Vernon.
Habang sinusundan ni Pete ang guwardiyang nagtatanghalian, pumasok kami.
Pinatay namin ang mga kamera. Nakakita kami ng pera at isang susing
naka-tape sa ilalim ng isang mesa. Para sa locker 237.
Mukhang importante.
kaya habang tinitira iyong ibang kandado tiningnan namin ni Reggie iyong 237.
Puno iyon ng mga karaniwang basura.
Aalis na dapat si Reggie nang may nakita siyang mga kahon sa likod.
Hindi niya masabi sa'kin kung bakit siya naakit doon sa kahon.
O kung bakit naghalukay siya lagpas sa mga magasin.
Ipinakita niya sa amin kung anong laman.
Mayroon pang siyam na tulad nito.
Ganoon karaming pera ang nasa locker?
Kaduda-duda iyon para sa akin.
Pero may naramdaman pa akong iba tungkol sa pera.
Mayroon itong masamang nakaraan at mas mas masamang hinaharap.
-Kailangang magpakita ni Pete. -May masama akong pakiramdam.
Hindi. Pera natin ito. Ito ang pinagtatrabahuhan natin.
Kaya tinawagan ko si Pete.
Sabi ko, gawin lahat para di pa makabalik ang bantay.
Para may oras kami para makuha lahat at makalabas sa gusali.
Walang kikilos!
Sinubukan niya, pero...
Nasaan na siya?
Hula ko, sinabi na niyang nakabalik na ang guwardiya sa trabaho.
Ayos lang.
Maggie? Tingnan mo sila.
-Nabaril ka. -Ayos lang ako. Tingnan mo sila.
Tara na!
Kinuha namin ang pera't pumunta sa kitaan, pero hindi dumating si Pete.
Mamamatay si Reggie kung wala kaming gagawin.
Kaya nagpeluka ako at humanap ako ng tulong.
Doktor Collins, mag-ulat sa iyong istasyon.
Pagkatapos kong idispatsa ang sasakyan, bumalik ako sa ospital
Pero nang makabalik ako, may lalaki na roon.
Di ko matanggal ang mga panigin ko sa kanya.
Nasa kanya ang pinakamadilim na awrang nakita ko.
Kasing dilim ng gabi.
Patay na si Reggie.
Akala ko, sinabi niya sa kanya kung nasaan ang pera. Iyon ang gagawin ko.
Kahit sino, iyon ang gagawin.
Di ko alam na di niya sinabi hanggang sa dumating ka sa Rosedale.
-E, nasaan ang pera? -Hindi ko sasabihin sa iyo. Hindi pa.
Itong lalaking may madilim na awra?
Ang pangalan niya ay Luka, siya ang...
Pinakanakatatakot na lalaki sa mundo, alam ko.
Pero sa ngayon, kailangan kong makipag-usap sa isang mas nakatatakot...
Okay.
Kailangan ko muna ng tagay.
Una, natataranta ka dahil galit si Luka.
Ngayon, natataranta ka dahil masyado siyang kalmado?
Hindi kita maintindihan.
May hindi tama sa taong iyon.
Nakawala ang koneksyon natin sa pera at ganoon lang siya kakalma.
Pag huminto ang tambol, saka ka mag-alala.
Tatlong taon na niyang hinahanap ang perang iyon.
Ano'ng meron siya bago tayo? Wala.
Wala pa rin.
Nakita na natin ang babae at ang anak, magagawa uli natin.
Dapat lang ay hindi ka mataranta,
at makakalabas ka ng Seattle,
makakapagpatubo ng balbas at magbubukas ng sarili mong kapehan.
Magiging maayos ang buhay.
Ayos lang kami hanggang mag-14 o 15 ako,
at natipuhan ko ang mga bad boy.
Alam ko, hindi iyon bago, pero bago sa'kin iyon noon.
Sinubukan ni Audrey na ilayo ako sa lahat ng iyon.
At naging maayos lahat, hanggang dumating ang tatay ni Pete...
Interesante talaga 'to...
Oo. Wala kang paki.
-Gusto mong malaman kung nasaan ang pera. -Oo.
Marami akong nagawang masasamang mga bagay.
Marami na akong nasaktang tao sa pagnanakaw ko.
At ayoko na.
Kaya ibabalik ko ang pera kay Luka.
Ano'ng gagawin mo?
-Alam kong gusto mo iyon, pero... -'Di ito tungkol sa kung anong gusto ko.
Hindi mo alam kung sino ang taong iyon.
Talaga? Pero alam ko.
-Hindi mo alam. -Marami na kong nakilalang masamang tao.
Masama ang pinakamababang tawag sa mga ganito.
Kapag ibinalik mo sa kanila ang pera, papatayin nila ako,
at pagkatapos, papatayin nila ang pamilya mo.
At ipapanood nila sa'yo. Pagkatapos, saka ka papatayin.
-HIndi niya gagawin iyon. -Oo. Oo, gagawin niya iyon.
Hindi niya gagawin. Nagkaroon ako ng pangitain.
-Nagkaroon ka ng pangitain. -Oo.
Gugulin natin ang kalahating oras sa pangitain.
-May pangitain. -Sige.
Maraming pwedeng patunguhan ang hinaharap.
At may nakita akong isang kasing linaw ng araw.
Kapag ibinalik ko ang pera kay Luka, mabubuhay tayo.
Iyon nga!
Nagbago na isip ko. Pipiyansahan ko na si Valerie,
pero may mga kondisyon.
Isusuko niya ang passports niya, at babantayan ko siya buong linggo.
Hindi na kinakailangan.
Nang piyansahan mo siya, tumakbo siya.
-Hindi na siya tatakbo. -Sigurado ka?
-Oo. -Ako, hindi. Babantayan ko siya.
Kahit isang weekend lang sa labas ang makukuha niya kasama ka,
mas mabuti na iyon kaysa sa wala.
Gagastos ka ng maraming pera para sa isang weekend?
May atraso ako.
Si Valerie ay...
naglilinis ng ilang labada para sa'kin sa pamamagitan ng ilang yoga studios.
Ang laki ng kita ko.
Naging mainit ako sa awtoridad, kaya may kinakailangan akong ilaglag.
Nagpresinta siya, at nagpahuli.
Saka tumakbo.
Natakot siya. Walang gustong makulong.
Ano'ng nagpabago sa isip mo?
Limandaang libo, tatlong daan at dalawampung dolyar.
Mas marami iyan kaysa sa napag-usapan.
Iyon ang kasunduan. Pipiyansahan ko si Valerie,
ikukubli mo ang salapi, lahat ng salapi.
Kanino ang pera? Ganoon karaming pera, kailangan kong malaman.
Chayton Dockery.
Sige, Munting Blondie,
uubra sa akin ang kasunduan. Deal.
-Uy, Marius. -Kilala ba kita?
FBI. Sumakay ka sa kotse. Pareho kayo.
Pucha, ano ito?
Ano ito?
Ano sa tingin mo?
Nandito kami para makipag-usap tungkol kay Luka Delchev.
Tara na.
Noong 2000, nakakuha si Luka Delchev ng political asylum sa Amerika.
Limang taon ang nakararan, naging mainit siya sa radar
sa pagpapatakbo ng maliit pero brutal na sindikato sa Mount Vernon.
Tinugis namin siya. Wala kaming nakuha. Walang nagsasalita.
Kung hindi takot, patay na.
Nakakuha kami ng tawag mula sa Interpol. Noong 1998, may UN peacekeeping unit,
nagbibiyahe ng 15 milyon ang in-ambush sa mga burol ng Montenegro.
Walang pera. Walang buhay.
Pinaghinalaan si Delchev. Nakalusot at pinatay lahat ng may alam.
Tatlong taon at nakakuha kami ng warrant.
Buksan ang safety deposit boxes,
pero natimbrehan si Luka. Itinago ang pera sa iba.
Hindi namin nalaman kung saan.
Pero natagpuan niyo, tama ba, Maggie?
Hindi ko alam kung anong sinasabi ninyo.
Nandoon sa isa sa storage lockers, hindi ba?
Natagalan bago namin nalaman,
at nawala na kayo.
Kaya minatyagan namin si Luka. Sa loob ng tatlong taon.
Hanggang dalhin kami nina Frank at Joe Hooper sa inyo.
At ikaw, Marius. Lagi kang lumilitaw.
Wala sa amin ang pera.
Kahit mayroong pera, wala.
Kapag sinabi kong meron, pag-amin sa kasalanan iyon, tama?
Wala kaming pakialam sa iyo. Ang gusto lang namin ay si Delchev.
Pero para makuha siya, dapat may kooperasyon.
Ano'ng ibig noong sabihin?
Ituturo ninyo si Delchev sa pera at kami kay Delchev.
Ikukulong namin siya habambuhay.
Kailangan niyong magsuot ng wire.
At kailangan namin ang pera para makapaglagay ng trackers at dye packs.
Bilang kapalit, paliligtasin namin kayo at di namin kayo sasampahan.
Pati ang pagkasangkot ni Marius sa isang tangkang pagpatay
sa isang FBI agent sa Chinatown noong nakaraang linggo.
Kailangan ninyo itong tanggapin. Isang beses lang namin ito iaaalok.
Sige. Okay.
Kung may matibay kayong ebidensya,
sa tingin ko, inaresto niyo na ako. Tama?
Kaya sasabihin ko na,
arestuhin niyo na ako o pakawalan niyo ako.
Dahil
kailangan kong manigarilyo. At hindi yata iyon puwede sa tanggapan ng FBI.
Tama?
-Salamat. Magandang araw. -Gago ka!
Sandali.
-Tangkang pagpatay sa isang FBI agent? -Oo, maling lugar, maling oras.
Ano'ng gagawin natin, makikipagtulungan ba tayo sa FBI?
Hindi puwede.
Pag di nila naikulong, makakawala si Luka.
Massacre. Kung sasabihin mo kung nasaan ang pera...
Hindi.
Tapos na tayo, Mag-taxi ka na lang.
-Hindi, pero kailangan ko ang tulong mo. -Ano?
-Kailangan mo ang tulong ko? -Iyong pangitaing ikinuwento ko sa'yo?
Para umubra iyon, dapat mangyari mismo ang nakita ko
at bahagi ka ng pangitain. Kung wala ka, di mangyayari.
At mapapatay ako ni Luka at ang aking buong pamilya.
Paumanhin, Pa. Pero pagdating ko rito, hindi ko siya kayang harapin.
Alam ko ang pakiramdam. Hayaan mo na.
Uy, wala kang komento sa hitsura ko.
-Ang gwapo mo, Pa. -Mukha akong basura.
-At ikaw... -Ano?
-Nakahiligan mo ang kulay abo. -Uso ang kulay abo ngayon.
Maraming tao ang nagbabayad ng mahal para sa ganito.
Na-miss kita.
Uy, Taylor.
Kailangan ng Tita Maggie mo ng alak.
Salamat.
Pete?
Handa na kami para sa mga kabute.
Julia? Ang gaganda ng mga anak mo.
Salamat.
Nandiyan ang mga ama nila?
Hindi madalas.
Minsan, mas madali iyon.
Iyon ang sabi nila sa akin.
At pagkatapos, maririnig mo ang tungkol doon kay Audrey.
Gusto niyang mangonsensiyang Katoliko.
Iisipin mong may stocks siya roon.
Lolo? Sigurado akong sinabihan ka ng doktor mo na bawasan ang maaalat.
Oo. Ginagawa ko naman.
-Pete? -Bakit?
-Natatandaan mo iyong cornflakes? -Alin?
Ang cornflakes. Cornflakes. Araw ng mga Ama?
Breakfast in bed.
Seryoso? Hindi mo natatandaan ang cornflakes?
Nang napagkamali ko 'yong asukal sa asin at inilagay ko sa cereal?
At inihanda mo iyon at ipinagyabang mo.
At kinailangan kong kainin lahat iyon.
Tama. Iyon ay...
Kailangan mo ba ng tulong?
Hindi. Ayos lang.
Tingin ko, di maganda ang simula natin.
Tingin mo?
Alam kong nainis ka nang tinawag kitang bully.
Alam mo?
Minsan, ginagago ko si Pete noong bata kami.
Bully nga ako.
Pero bata pa ako noon.
Matanda ka na nang ginulo mo ang buhay nina Lola at Lolo.
May ideya ka ba kung ano'ng nangyari dito pagkatapos mong lumayas?
Kasi iyon ang kinalakhan ko.
Di ko alam kung bakit ka nandito.
Pero kapag may ginawa ka o si Pete para saktan ang pamilyang ito,
ako na ang makakabangga niyo.
Iyon ang katotohanan.
Ang sinabi mo...
Wow. Tingnan mo kung sino ang nandito.
Mukhang di tayo magkaka-barbecue.
Maghintay tayo hanggang masolo natin silang dalawa?
Nandito na si Lola.
Gusto ko nang kainin 'yong kabute.
Napakasarap no'n!
Halika rito.
E, 'yong panahong tinuturuan kitang magmaneho?
Huwag. Huwag mong ikuwento iyon.
-Ikwento mo, Pa. -Wag.
Ilang taon ka noon? Labing-anim.
Dinala ko si Maggie sa rooftop ng Bridgeport Mall,
doon sa paradahan doon.
Linggo ng umaga noon,
walang tao, at maayos ang ginagawa niya.
Kaya naisip ko, oras na para magmaneho pauwi.
Sabi ko sa'yo, ayoko. Sabi ko sa'yo.
-Oo. -At hindi ka nakinig.
Hindi. At noong nagmamaneho siya sa rampa,
-ayos lang ang ginagawa niya sa rampa -Di ko alam kung paano magmaneho.
at sobrang ayos talaga.
Pagkatapos, bigla-bigla na lang. Biglang bam! Diyos ko!
Kumaliwa siya at bumangga sa isang kotse sa bandang pader tapos iyon na!
At sinasabi ko, "Huminto ka! Hinto!"
At nagtitili lang siya.
Saan ako paparada? Saan? Rampa iyon.
-Ano'ng ginawa mo? -Nagpatuloy magmaneho!
Nagpatuloy lang siyang magmaneho, hanggang makababa.
-Pagkatapos ng 6 na palapag at 1 kotse, -Tanong ko, "Nasaan ang preno?"
-natapos ang driving lesson. -...ewan.
At mula noon, ako na ang naging tagapagturo ng pagmamaneho ng pamilya.
Si Lola, nakabangga ng kotse sa paradahan ng mall.
Ano? Kailan?
Kahapon. Ayos lang lahat.
Bakit hindi mo hugasan ang mga plato, Carly?
At mukhang dapat kang magsimula sa mga baso ng alak.
Roby: Nasa opisina ako. May kailangan akong tanungin.
Okay.
Tumigil kayong lahat.
Puwede bang makapaghintay iyan hanggang bukas?
May kailangan akong sabihin bago umalis ang lahat.
Bukas paggising mo sa umaga,
hindi natin alam kung anong dala ng bawat araw.
Dinala ng ngayon si Maggie.
Matagal na ako sa mundo
at ilang beses na akong muntikang hindi makalusot.
Noong bata-bata ako sa Vietnam,
at nitong kamakailan lang.
Sa edad ko ngayon, maiintindihan ninyo
na napakahalaga ng pamilya.
Kaya lubos akong nagpapasalamat
na sama-sama tayong lahat.
Panatilihin natin itong ganito.
-Gusto ko ring magsabi ng ilang bagay. -Oo.
Ang pag-uwi ko matapos ang ilang taon ay bahagyang nakatatakot.
Pero naging mabait kayong lahat sa akin,
at ipinagpapasalamat ko ito.
Pero bahagyang naging mahirap ang nakaraang 20 taon.
Pero naroon si Pete para sa akin.
At ang aking spiritualism
ang nagbibigay sa akin ng lakas para sa aking paglalakbay.
Marami na akong natutunan.
Pero ang pinakaimportante kong natutunan ay pagpapatawad.
Ma,
gusto kong malaman mo
na pinapatawad kita.
At hiling kong sana mapatawad mo rin ang sarili mo.
Si Tita Carly, nagsusuka!
Sige, pupuntahan ko siya.
Si Tita Maggie raw gusto niya.
Okay.
Salamat, para sa...
May nakuha akong text para sa trabaho. Kailangan kong umalis. Pasensya na.
Ano'ng pakiramdam ng mapatawad?
Gustong-gusto mo siguro ito.
Hindi masyado.
Hindi uubra sa akin ang banal-banalan na iyan.
Di ko alam, mas pareho kayo kaysa sa akala ko.
Sa paanong paraan kami magkapareho?
Parehong matibay ang loob ninyong dalawa.
At pareho niyong sinasabi kung ano man ang nasa isip ninyo.
Mukhang gusto siya ng kapatid mo.
Binasa niya ang kanyang awra.
Nagustuhan iyon ni Carly.
Sa tingin ko, nakararamdam siya ng ugnayan kay Mama.
Kailangan kong maglinis.
Paumanhin sa ngayong gabi. Dapat nasabi ko ang tungkol sa pagdating niya.
Kaya ka umalis ng Bridgeport? Para sunduin siya?
Tama, pero ayokong paasahin ang lahat.
Pahirap siya minsan.
Sa tingin ko, mga 10 taon ako bago ko naisip
na hindi siya tulad ng nanay ng ibang bata.
Pangako, iisipin ko pa lang na may gagawin ako, alam na niya agad.
Mabubuko na ako bago pa ako magkahakbang.
Lagi ba siyang ganoon?
Noong teenager pa si Maggie, sinabi niya sa'min
na may naririnig siyang mga boses at nakikitang mga awra.
Una, akala namin ay mayroon siyang problema sa utak.
Pero pagkatapos ng ilang mamahaling pagsusulit,
sinabi sa amin ng mga doktor na ayos lang siya.
Sa tingin niyo, totoo iyon?
Hindi ko alam.
Pero sa tingin ko, para sa kanya, totoo iyon.
Oo.
Noong 17 taon ako, nalasing ako sa Southern Comfort.
At nagsuka ako buong gabi.
At ang nanay mo ang humawak ng buhok ko.
Pinagtakpan niya ako
para hindi malaman nina Mama at Papa. Iniligtas niya ako.
Sa tingin mo, kamukha ko talaga ang nanay ko?
Oo.
Hindi lang sa hitsura mo. Sa kabuuan.
Ang espiritu mo'y gaya ng kanya.
Talagang...
Wow. Saan mo nakuha ang lahat ng ito?
Itinabi ni Julia lahat ng iyan.
Galit ka ba?
Hindi.
Hind naman. Kasi lang...
Pribado ito noong mga panahong iyon.
Masaya kong nasa iyo sila.
Nami-miss mo ba ang nanay ko?
Oo. Pero may ugnayan pa rin kami.
Ang kamatayan ay isa lamang paglalakbay para sa espiritu.
Ako at ang nanay mo,
lagi kaming nag-uusap.
Nandito ba siya ngayon?
Oo. Nararamdaman ko ang presensya niya.
Binabantayan ka niya.
Pwede ba akong makipag-usap?
Siguro, balang-araw.
Pero sa ngayon, matulog ka muna.
-Magandang gabi. -Magandang gabi.
Aalis na kayo?
Babalik kami bukas.
Gusto ko sanang makipag-usap.
-Dapat Schwartz's ang kinuha ko. -Ano?
'Yong pastrami. Doon pinakamasarap.
Tama. Salamat.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Gusto mong makipag-usap sa'kin?
Pasensya. May tanong ako.
Hurisdiksyon. Tinulungan ako ng desk sergeant.
-Hindi mo na kinailangang pumunta. -Ayos lang.
Ayos lang. Nagkaroon ako ng dahilan para umalis ng bahay
Dahil nagpunta ka na rin lang...
Oo.
-Salamat. -Hayan. Nararapat sa iyo iyan.
-Cheers. -Cheers.
Ano'ng nangyayari dito?
May tinatapos lang na ilang bagay.
Alam mo, di ako nagkaroon ng pagkakataong sabihin sa'yo
na napakasuwerte ko sa iyo. Isa kang magaling na pulis.
-Naisip mo bang maging imbestigador? -Kinuha ko ang pagsusulit. Bumagsak ako.
Bumabagsak lahat sa unang beses.
Ikaw?
Hindi.
Ano'ng ginawa mong mali?
Hindi nila sasabihin.
Pero alam kong sa evidence law ako nagkamali
Kumuha ka ulit. Sa tingin ko, magiging magaling kang imbestigador.
Masyado kang mabait.
Ano'ng sinabi mo sa kanya?
Ang katotohanan.
Ano?
Alam mo bang napunta sa foster care si Pete nang maaresto si Maggie.
Hindi.
Paano ko malalaman iyon?
Hindi kita dapat hinayaang tawagin ang mga pulis.
Dapat pinigilan kita.
Pinili niyang piyansahan ang gagong kasintahan niya
at saka lumayas kasama niya sa California.
Natatandaan mo ba? Muntikan na tayong malugi.
Ano pa bang dapat na ginawa ko?
Dapat sinundan ko siya.
May negosyo at pamilya kang inaalagaan.
At lalayas lang din siya uli. Dahil iyon ang ginagawa niya.
Sa tingin mo, di ko ito ginusto? Lahat tayo, magkakasama rito.
-Hindi ako isang halimaw. -Hindi ko iyon sinabi...
Pero may mali, Otto.
Hindi ka ba nagtataka matapos ng lahat ng nangyari kay Pete noong nakaraang linggo,
iyong pera, iyong pulis, biglang paglitaw ni Maggie?
Alam kong gusto mong paniwalaan na isa itong masayang family reunion.
Pero ano ba ang alam natin?
May nilooban na barilan si Pete tatlong taon ang nakararaan.
Hindi. Ang sabi niya...
Alam ko ang sinabi niya. Ang problema, hindi ako naniniwala sa kanya.
Masaya lang akong nakabalik sila.
May nakuha akong baril sa fireplace sa ikawalang palapag ng apartment,
sa likod ng pader.
Iyon pala nag-ipit ng baril ang henyo sa chimney ng bahay.
-Tulad ng eksena sa The Godfather. -Ayos iyon.
Pero sa The Godfather II iyon.
Diyos ko. Seryoso ka ba? Isa ka sa mga ganoong tao.
Pasensya pero oo.
-Gusto mo pa? -Hindi, hanggang dalawang beer lang ako.
Isa pa, kailangan kong bumalik nang maaga sa lungsod bukas.
Dadalhin ko ang blood sample mula sa kotse ni Winslow.
Akala ko, tapos na lahat ng pagsusulit.
Hindi. Iyong pagsusulit dito, para lang sa tipo.
Sa New York gagawin iyong iba.
Sa katapusan ng linggo,
mayroon na tayong buong DNA profile ng kung sino mang kasama niya sa sasakyan.
-Kalokohan. -Wala akong pakialam, sige.
Sana magbago ang isip mo.
-Diyos ko. Matutulog na ako. -Maling-mali ang gagawin mo.
Hindi ito ang unang beses.
Hindi siya namatay sa tama ng baril.
Ang ex mong si Reggie. Natanggal ng doktor ang bala.
-Mabubuhay siya. -Nabasa ko ang ulat ng ME.
Ang pinagdaanan ni Reggie kay Luka?
-Pero hindi si Reggie. -Pinrotektahan ka niya.
Baka may magawa ka.
Pabagsakin mo ang nagpahirap sa kanya hanggang mamatay.
Sino si Reggie?
Sige. Ayaw mo iyong gawin para sa pamilya?
Ayaw mong gawin para kay Reggie? Sige.
Anuman ang mangyari, ikaw ang may gawa. Matulog ka na.
Suwertehin ka sana sa pangitain mo.
Alam mo? Di ako magpapakamatay dahil lang sa kalokohang pangitain.
Tulad ng sinabi ng taga-FBI, kapag pinatay ni Luka ang pamilya mo,
kasalanan mo.
Kukunin ko lahat ng basura ko at magpapakalayo-layo ako sa iyo.
-Pwede ba nating pag-usapan? -Kalokohan...
-Ang? -Meron akong... Di ito ang...
Wala nang kailangang pag-usapan.
Ginawa ko na ang magagawa ko para mailigtas ang pamilya mo.
Kailangan kita, Marius. Bahagi ka ng pangitain.
Tigilan mo na ang pagbanggit sa akin ng pangitain mo. Pucha.
Ikaw ang may gawa ng gulong ito...
Uy. Buti nandito kayo.
-Nakikipagtulungan sa Fed? -Hindi.
May suot kang wire?
Hindi. Dinukot nila kami. Pangako, wala kaming sinabi.
Tumahimilk ka at pumunta ka rito.
Saglit. Kukunin ko lang...
Ano'ng kailangan mo? Ano? Wala kang kailangan! Lintik...
Matakot ka na. Pupunta tayo kay Luka.
Ganoon kaimportante at hindi na puwedeng ipagpabukas?
Mayroon siyang sample ng dugo mo galing sa kotse.
Sa katapusan ng linggo, malalaman na ni Roby na ikaw ang pasahero.
Hindi ba kailangan nila ng utos mula sa hukuman para makakuha ng DNA?
Oo. Pero parang may sapat siya para sa warrant.
Hindi puwedeng mayroon ditong maipataw sa iyo.
Wala nang ibang pagpipilian. Kailangan kong sumuko.
Walang magagawa iyon. Ikaw, ako, si Lolo, si Pete. Lahat kami, damay.
Kailangan kong isipin ni Roby, malaman niyang
iba ang pumatay kay Winslow.
Kailangan kong makuha ang baril.
Nagising ba kita? Buti naman. Lagi kang tulog.
Oo. Lasing ako.
Hindi na importante. Sasabihin ko ito sa iyo,
may kailangan akong tapusing bagay para kay Moe.
Lahat ng ito...
Nangyari ang lahat ng ito dahil sa akin.
May hinayaan na akong mangyari dati.
Hindi ko na iyon hahayaan ngayon.
Kaya kailangan kong mabawi ang proklamasyon.
Tutulungan mo ba ako o ano?
Pakiusap. Maggie Murphy.
Evo me!
Matagal na kitang gustong makilala.
Sasabihin ko sa iyo, mailap ka.
Pero kailangan mo ring malaman, ang isang Montenegrin ay hindi sumusuko.
Hindi ko alam. Hindi ko alam na galing ka sa
Montenegro.
At sino ito? Ito ba ang anak mo?
May hitsura ang anak mo.
Marami tayong dapat pag-usapan.
Pero bago ang lahat, mayroon bang may gusto ng kape?
Bagong timpla ito.
Hindi, salamat.
Itong dalawang ito, alam nila ang hilig ko sa kape.
-Gusto mo? -Hindi, salamat.
Hindi salamat.
Ayos lang ako.
Joe. Nagustuhan mo ang kape ko noong nakaraan. Bagong binhi ito.
-Magandang binhi. -Amuyin mo.
Gago...
Gago ka!
Iyan. Matibay!
Papatayin mo ako?
Gago!
Sinabi sa akin ni Frank, tarantado.
Wala siyang gagawing kahit ano! Kontrolado ko ang lahat!
Hindi mo kontrolado ang lahat.
May ginawa kang mali, sobrang mali.
Diyos ko. Miro, patahimikin mo siya!
Alam mo ba kung ano ang naging pagkakamali nila?
Ano?
Ikaw?
Alam mo ba, Maggie Murphy?
Hindi ko siya anak.
Bingo.
Ikaw at si Joe
ay maling tao ang sinusundan mula umpisa at hindi ninyo alam.
Isang manggagantso!
Na nanakawin ang pera ko!
Dapat patayin din kita.
Uy, naaalala mo ako, Marius?
Hindi? Ayos lang.
Hindi pa tayo nagkakakilala.
Sinabi minsan ni Billy Primo ang pangalan mo.
-Natatandaan mo si Billy? -Oo.
Uupahan ka niya dapat para lokohin ang pamangkin ko.
Kaya natural, inalam ko kung sino ka.
Hindi mo kinuha ang trabaho, kaya ka nabuhay.
Sa ibang panahon na lang ang mga kuwento.
Sa ngayon.
Nasaan
ang pera ko?
Creative Supervisor: Jessica Ignacio nto.