Dzień dobry.
Wszystko gra?
-A czemu nie? -Nie wiem.
Wstawaj do szkoły.
Lafite, rocznik '82, Cheval Blanc, rocznik '78.
Cztery są prawdziwe, jedno fałszywe.
-Które? -Ty mi powiedz.
-Nie wiem. -Zakręć.
Powąchaj bukiet.
Nie każda butelka jest fałszywa. Może jedna na cztery.
Te prawdziwe sprzedajemy po cenie zakupu, więc nic nie tracimy.
Możemy zarobić miliony.
Co czujesz?
Wino. Zdecydowanie.
Czerwone wino. Co robisz?
Straciłam dwa lata na stworzenie Miszy Ostrakowicza.
Nie zmarnuję tego, bo masz muchy w nosie.
Jasne, przepraszam.
Mogłam wybrać kogoś innego.
Cieszę się, że wybrałaś mnie.
Zobowiązałeś się.
Wszedłeś w to,
więc w tym jesteś.
Dobra.
O wpół do dziesiątej jemy śniadanie z Dougiem i naszym licytatorem...
-Gadaj, co wyczuwasz. -Już.
Chwila.
Suszone wiśnie
i... co to? Coś ziemistego...
-Czuję mokrą słomę. -Dobrze.
-Dobrze? -To fałszywka.
Co w niej jest?
Popiół, pleśń...
-Pleśń? -...kora,
i szczypta kurzych odchodów.
To nie jest śmieszne.
Pete kombinator
Jest tu kto?
Mam przesyłkę.
Co jest?
-Pamiętasz mnie? -No pewnie.
-Gdzie dziadek? -Jestem sam.
Nie masz nic mojego?
-Mogłem coś zgubić. -Drobne?
Oddawaj odznakę, bo obetnę ci małego Naza
i rzucę psu sąsiadów.
Nie mam jej.
-Rafi ją zabrał. -Kto?
Grał z nami na konsoli. Znalazł ją po twoim wyjściu.
-Nazwisko? -Nie znam.
To kumpel Natalie.
Źle się czujesz?
Czemu jeszcze jesteś w łóżku?
Masz spotkanie w Hartford z Joem Ramlim.
Nie będę się płaszczyć.
Joe jest naszym senatorem od trzydziestu lat.
Tylko on może pomóc odzyskać licencję.
Nie trzeba się płaszczyć.
Sam idź.
Ty jesteś mózgiem tego interesu.
Będzie się zastanawiał, czemu sama nie przyszłaś.
Otto, wczoraj...
Powinnam zabrać to ze sobą do grobu.
Nie oparz się.
Słuchaj...
Widzisz to?
Jestem twoim mężem.
Siedzimy w tym razem.
Wyskakuj z łóżka.
Panie Reynard?
Jestem córką Lili Bowman.
Ktoś opowiedział mi
o moim tacie i pana żonie.
To prawda?
Co za różnica?
Wiedział pan?
O romansie, przed wypadkiem?
Twoja mama siedziała tam, gdzie ty teraz.
Wciąż to widzę.
Powiedziała mi. Oboje byliśmy wściekli.
Wtedy... Nie chciałem...
Chwila, moja mama...
Zraniło ją to. Pojechaliśmy szukać...
Była w pana aucie?
Wcisnąłem gaz do dechy.
-Zniknęła. -Kto? Gdzie?
Leżałem w szpitalu w śpiączce. A ona uciekła.
Kto? Całe życie mówiono mi, że w autach były trzy osoby.
Jeśli mama też tam była...
-Lubiłem ją. -...to cztery osoby.
Czy pana żona była w aucie z moim ojcem?
Już!
W dniu wypadku moja żona zwiała do Kanady
i nigdy już jej nie widziałem.
Rodzina Miszy przez lata
zgromadziła imponującą piwnicę.
Ojciec był komunistą
o kapitalistycznych ciągotkach.
Latour rocznik 2005.
Życia nie zmieni, ale do śniadania się nada.
W czasie Zimnej Wojny wino było płynną walutą.
Z tego samego powodu, po jej zakończeniu, zawartość piwnicy wywieziono z Rosji.
To Latour ma zaniżoną cenę. Ma dobrą strukturę.
Obecnie zawartość piwnicy jest rozrzucona, ale głównie po Zachodnim Wybrzeżu.
Chcemy wypuścić ją na rynek.
Uwielbiam wino, ale nie jestem ekspertem.
Mam jakieś dwadzieścia tysięcy butelek w różnych miejscach na świecie.
Ciężko to ogarnąć.
-Aż tyle? -Mniej więcej.
A ile z tego to Petrus z 1921?
Chyba pięć skrzynek.
Tylko trzy.
Dwie obiecałeś mnie za zorganizowanie
tego spotkania.
To znaczy, dwie dostępne.
Misza uznał, że chce zrzucić z siebie
ciężar dysponowania zasobami piwnicy.
O ile uzyskam dobrą cenę.
Nie byłeś zadowolony z ceny Lafite'a
na zeszłorocznej aukcji w Londynie?
Przygotowałeś się.
Odpowiem tak: właśnie dlatego tu jesteśmy.
Wyjaśniłam Miszy,
że prowadzisz uznany sklep w Nowym Jorku
i jeśli chce sprzedać swoją piwnicę, niech zacznie od kilku skrzynek,
żeby uzyskać dobrą cenę.
Musimy pogadać.
Wybaczcie, to moja była asystentka.
Że co?
Mówiłaś, że nie chcesz mnie widzieć.
-I tak jest. -To dobrze.
Nie dziękuj za uwolnienie z pudła.
Pete - prawdziwy - ma kłopoty. Kuzyn, siedziałeś z nim.
Nie był z Maggie?
Szukał ciebie.
To mój kuzyn i nie jest patologicznym kłamcą,
więc uznałam, że powinieneś mu pomóc,
skoro się pod niego podszywasz.
Jak mnie znalazłaś?
Zajmuję się namierzaniem ludzi.
-Żegnam. -Jesteś mu to winien!
Nie. Żegnam.
Wybaczcie. Rok temu musiałem ją zwolnić.
Niestabilna emocjonalnie. Wciąż zawraca mi głowę.
Przedstawiłam Alexandre'owi zawartość twojej piwnicy.
Szczególnie zainteresował go DRC rocznik '37.
Znakomite wino.
Bardzo trudno je zdobyć.
-Jest w doskonałym stanie. -Racja.
Kiedyś otworzył dla mnie aż dwie.
Nie byłam zwykłą asystentką.
-Kumacie? -Idziemy.
Oby dla was też to zrobił. Rocznik '37 jest wyśmienity!
To nie było fajne.
Ani za pierwszym,
ani nawet za drugim razem.
Pete Murphy.
-Cześć, Marius. -Masz minutę.
Pamiętasz tego finansistę ze skrzydła B?
Charliego Pompę?
Byłem mu winien przysługę.
-Jaką? -Prosta dostawa.
Miałem odebrać paczkę
i zawieźć do biura w Stamford.
Co w niej było?
Nie pytałem. Taka była umowa.
Dotarłem tam, przeszedłem przez bramki,
wszystko tip-top, tylko że nie ma tego biura.
A do tego ochroniarze zaczęli za mną łazić.
Minuta prawie minęła.
Schowałem się w innym biurze.
Miało zielone drzwi.
Wrzuciłem paczkę za kanapę,
żeby wrócić, jak pozbędę się ogona.
No to wróć tam.
Przyłożyłem temu ochroniarzowi, może nawet obu.
Niech ona pójdzie.
Sprawdzają dokumenty.
Niech coś wymyśli.
Kłamać to akurat potrafisz.
-Chodź tu. -Co to za jedna?
Ukrywałem się u jej rodziny w Connecticut.
Jak tam twoi przyjaciele?
Alexandre myśli, że jesteś błaznem i nie można ci ufać.
Musiałam sporo im obiecać, żeby ich zatrzymać.
-Co? -Imprezę. Dziś wieczorem.
Mamy podać Romanee-Conti z '37,
którym spoiłeś swoją asystentkę,
jak twierdzi, żeby ją bzyknąć.
Bosko. Wyszedłem na dupka.
Nie mam ani tego wina, ani trzydziestu pięciu kawałków na zakup.
A bez niego Alexandre nas oleje.
Znajdziemy kogoś innego.
Ludzie gadają, a to środowisko jest małe.
Jeśli za nas poręczą, jest git,
jeśli nie - przepadliśmy. Po co do ciebie dzwoniłam?
Nie możesz zrobić rocznika '37, jak rano?
-Na wieczór? -Tak.
Nawet gdybym miała butelkę,
potrzeba wina z przynajmniej 2009 roku
i kupy innych składników.
Czyli kurzu, pleśni, skóry...
Zdobędę je. Wyślij mi listę SMS-em.
Dostarczę je przed trzecią, może być?
Pomogę ci z paczką, ale najpierw
pojedziemy na farmę.
-Serio? -Co? Nie ma mowy.
W takim razie zapomnij. To moja cena.
Daj spokój.
Oficjalnie w aucie ojca były dwie osoby.
I jedna u Reynarda.
Auto rodziców spłonęło,
a ciał nie dało się zidentyfikować.
Wtedy nie sprawdzano uzębienia.
Ile kaw wypiłaś?
Chcesz, żebym poszła na bal?
-A pójdziesz? -Jezu, posłuchaj mnie.
Jacques Reynard mówi, że moja mama była w jego aucie.
Wymsknęło mu się.
Nie była z ojcem,
czyli nie zginęła.
To kto z nim był?
Może to była żona Reynarda?
Cztery osoby zamiast trzech. Anjou z moim ojcem.
Zanim przyjechała policja, moja mama zwiała.
Pisała Maggie o ucieczce do Kalifornii,
a ona jakiś czas odpisywała.
-Widzisz? -Co to ma być?
-Nie wiem... -Czekaj.
Jakieś reklamy.
Kliknij tę.
Auto dla pani?
Szukasz wozu dla matki, żony, córki
Przyjdź do Hopkinsa
Zaoszczędzisz tyle, że aż się zdziwisz
Hopkins Cars działa w branży od 27 lat.
Dziękuję ci, Joe. Nie czuję się komfortowo.
Gdyby każdy się tak czuł, na co komu byliby politycy.
Zajęliśmy się sprawą.
Gdybyś tylko mógł wskazać nam kierunek?
Z kim mam rozmawiać?
Chętnie, ale dziś przywrócono wam licencję.
Kto?
Nie podano. Napisali tylko, że była zawieszona,
a teraz już nie jest.
Ktoś przekonał prokuratora, żeby wam odpuścił.
To bez sensu.
Chcesz licencję,
czy będziesz gapić się darowanemu koniowi w zęby?
Nie.
Dzięki. Jestem twoją dłużniczką.
Nic nie zrobiłem.
Cześć.
Witaj.
Wszystko gra?
Tak, chciałem zamienić słowo z Natalie.
Jasne.
Mam parę pytań.
Jest w kuchni.
Skarbie, przyszedł Taylor.
Chcesz coś do picia?
Nie, dziękuję.
-Natalie? -Jak będę chciała, to sobie naleję.
Dobrze. Zostawię was.
Jak się czujesz?
Kiepsko.
Mama się martwi.
Dlatego przyszedłeś?
Szukam Rafiego.
-Czemu? -Bo coś mi ukradł.
Nie jest złodziejem.
Znalazł i zabrał.
Gdzie go znajdę?
Muszę odzyskać moją własność.
Staram się być miły.
Twój dziadek pukał moją mamę
i dlatego masz prawo nękać moich przyjaciół?
Nic nie wiedziałeś.
Pieprzysz.
Nie. To trwało parę miesięcy.
Wszystko w porządku?
Nie wiem. Spytaj Kapitana Amerykę.
Wszystko gra.
Dziękuję za pomoc.
Miłego dnia.
-Moje ulubione miejsce na Ziemi. -Chodźmy.
Tęsknię za huśtawką na werandzie.
Dwadzieścia minut maks. Jesteś Pete, a ty Marius.
-Bez jaj. -Bierz i spadaj.
Wróciły dzieci marnotrawne.
Cześć.
-Jak leci? -No wiesz...
Maggie jest z wami?
Jest w Sedonie.
Ach tak.
-Chodźcie. -Śmiało.
Jedliście coś?
-Tak. -Nie.
Julia jadła.
-Robię kanapki. -Dla mnie jedna.
Wpadliśmy tylko na chwilę.
Julia ma rozmowę o pracę.
-W ubezpieczeniach... -Rzeczoznawca.
Świetnie.
Cieszę się, że sobie radzicie.
Usłyszałam głosy.
Nie, dziękuję.
Co wy tu robicie?
Maggie jest w Sedonie.
Robię chłopcom kanapki.
-Nie macie... -Mamy...
Co z moją kanapką?
Dziadku...
Kto bardziej dawał ci w kość, ja czy Julia?
Julia.
Ciągle beczała.
Miała parę w płucach.
A ty byłeś taki słodki.
Tylko nie chciałeś siedzieć na nocniku.
Zostawiałeś dwójeczki po całym domu.
Julia, możemy na słówko?
Dziś odwieszono moją licencję.
Gratuluję.
-To twoja sprawka? -Nie.
Urzędniczka mówiła,
że odzyskamy ją tylko wtedy,
gdy przyznasz się do winy.
Nie mam zamiaru. Szukaj gdzie indziej.
Martwię się o ciebie.
Nagle zaczęłaś się martwić.
Jeśli coś zrobiłaś,
albo planujesz z nimi zrobić...
-Skończyłyśmy? Super. -Julia.
Tu jesteś, gnojku!
Masz skórę?
Mam.
Wszystko gra?
Chciałbyś mieć znowu dziesięć lat?
W życiu.
Wróciłeś.
Zawsze obiecuję sobie, że ostatni raz.
Cześć, Carly.
Co z tym eksperymentem?
Chodzi o...
-ubezpieczenia. -Wino.
Zgłoszenie szkody.
Zatrzymasz się w motelu?
Mieszkam w mieście.
W centrum, w Robertson.
Jak leci?
Słyszałeś o handlarzu autami Texie Hopkinsie?
Skomplikowana sprawa.
Jak wszystko ostatnio.
Racja.
Tex to...
Ojciec...
-Audrey. -Ojciec?
Co?
Jest ojcem Audrey.
Czemu o nim nie słyszałam?
Nie rozmawiają ze sobą.
O coś się pokłócili.
O co?
Kto to wie.
-Cześć. -Masz to?
Jedziemy. Cześć, Carly.
Zajrzę do kur. Na razie.
Julia...
Słyszałaś o Texie Hopkinsie?
Nie. A co?
Nic takiego.
Cześć, Taylor.
Nie masz służby?
Mam nockę.
Jak leci?
Gdzie babcia?
Za domem.
Wpadli Pete i Julia. Kanapki są tam.
Czemu prosiłeś mnie,
żebym pomógł Lorraine?
Wpakowała się w kłopoty.
Przysługa dla starej przyjaciółki?
Tak.
Jak dobrze znałeś tę przyjaciółkę?
Słuchaj, mądralo.
To było dawno. Babcia wie o wszystkim
i bardzo to przeżyła.
Dlatego o tym nie rozmawiamy.
To jeszcze trwa?
-Czy ciągle... -Nie!
Byłeś u niej w sklepie.
Skojarzyła, że jesteśmy rodziną
i poprosiła mnie o przysługę, żeby pomóc córce.
Mogłeś powiedzieć, kim jest.
Jesteś moim wnukiem.
Czemu miałbym z tobą o tym rozmawiać?
To był błąd. Rozumiesz?
Błąd sprzed bardzo dawna!
O co się kłócicie?
O Ezzarda Charlesa. Pamiętasz go?
Jak walczył z Rockym Marciano?
-Zostaniesz na obiad? -Nie.
Mam służbę.
Cześć, Angie. My do pana Hennessy'ego.
-Z jakiej firmy? -Z Pearson Group.
Nie ma takiej.
Mieliśmy obejrzeć biura do wynajęcia.
Chyba na drugim piętrze.
DO FIRMY CR CAPITAL MANAGEMENT
Które należało do CR CAPITAL, pan Hennessy
z Pearson Group miał je pokazać.
Mogliśmy wziąć biuro w Scarsdale.
Przestań. Przepraszam.
Nie cierpię Scarsdale. Pomożesz mi?
-Spytam centrali. -Dzięki, Angie.
Okropne. Nie tego szukamy.
Mam tylko to.
Mieli nam pokazać oddzielne biuro
na trzecim piętrze.
Całe piętro jest obecnie zajęte.
Zostaje Scarsdale.
Nie znam pana Hennessy'ego, ale może z nim pomówię...
Też bym chciał, ale nie odbiera.
Dasz nam parę minut?
Może jak wytężymy wyobraźnię.
Zielone drzwi.
Ubawiło mnie to Scarsdale.
Sypiałam z gościem stamtąd.
-Zasraniec. -Oszczędź mi.
Gdzie my jesteśmy?
Są zielone drzwi.
Cholera!
Idziemy.
Zaraz, co to?
Tylko to tam było.
Chwila!
Otwórz.
-Nie powinniśmy wiać? -Najpierw otwórz.
Dobra.
Co robisz? Pete kazał to zabrać!
Niech się wali.
Gdzie obraz?
Zostawił go.
To ty?
Niestety, kochany.
Wrobiła cię.
Cześć.
Przyniosłem składniki.
To dobrze. Wchodź. Przydasz się.
Marius mówił, że mam je tylko zostawić.
Miałeś być o trzeciej, a dochodzi piąta.
Właź.
Nie chodzi o stworzenie DRC, rocznik '37.
Mają uwierzyć, że piją to wino.
Percepcja jest kluczem do wszystkiego.
Postarzymy młodsze wino
i będzie bardziej delikatne.
Będzie wolno rozwijać bukiet.
...powinno się udać.
Piękny, prawda?
To falsyfikat.
Oryginalną Burzę na Morzu Galilejskim
skradziono z Muzeum Gardnera w Bostonie w 1990 roku.
Vignetti, T. H. Vignetti.
Fred Flintstone.
„Oszustwo to akt zaufania postawiony na głowie”.
Gdy tacy jak ty zadają ból,
ofiary przychodzą do mnie po zadośćuczynienie.
Tym się zajmuję. Łapaniem oszustów i wyciąganiem ich z cienia.
Nie zrobiłem nic złego. Nie popełniłem przestępstwa.
Mój klient kupił ten falsyfikat za cztery miliony dolarów
od oszusta o nazwisku Sy Rubinek.
Kupił kradziony obraz za cztery bańki?
Szukam pana Rubinka.
Nie znam.
Jesteś już czwartym Mariusem Josipovicem.
Trzeciego znalazłem w więzieniu w Tijuanie,
gdzie trafił za burdy po pijanemu.
Ten Marius naprawdę nazywał się Pete Murphy.
Przez niego trafiłem do jego kuzynki, a od niej do ciebie.
Zwykły złodziej
zabrałby obraz i poszedł.
Ale ty go znasz, bo dziesięć lat temu
brałeś udział w akcji, której ofiarą padł mój klient.
A to oznacza...
że znasz Sya Rubinka.
Ile ci zapłacił?
Wystarczyło, że zadzwoniłem do prokuratora Connecticut
i odwieszono licencję jej rodzinie.
Wiem, jak bardzo ich kochasz.
Miło się gaworzyło, ale mam inne spotkanie.
Proponuję ci pracę.
Mój klient zlecił znalezienie Sya Rubinka.
Marnujesz czas.
Dobrze zapłacę.
Masz mi tylko pomóc oszukać oszusta.
Podziękował.
Nie wierzę, że mnie tak wystawiłaś.
Chodziło o licencję.
Dla Audrey i Otto. I zasłużyłeś.
Nigdy bym ci tego nie zrobił.
Vignetti zaoferował mi pracę.
Obiecał, że jak pomożesz mi wytropić Sya Rubinka,
da mi pracę - i to stałą.
Byłoby mnie stać na adwokata, i nie poszłabym siedzieć.
Nigdy nie złapie Rubinka.
-Ciebie złapał. -Nie.
Lepiej nie spuszczać Rubinka ze smyczy.
Nikt go dotąd nie tknął.
Jest bystry, zawzięty i bezwzględny.
I jest paranoikiem.
Spore wyzwanie. Raz będziesz po właściwej stronie.
Nikt cię nie ściga...
Nie ma właściwej strony.
Są tylko ludzie i ich głupie motywy.
Boże.
Carly! Kolacja!
DOM
Co tam?
No wiesz...
Pożyczyłbyś mi 700 dolarów?
-Rozumiem... -Jasne.
-To sporo kasy. -Wiem.
Nie musisz.
I tak pójdę z tobą na bal.
Nie ma sprawy.
Serio?
Mogę spytać, na co ci ta forsa?
Im mniej wiesz, tym mniej boli.
A czy ciebie zaboli?
BAZA ZATRZYMAŃ
-Chwila moment. -Cześć.
Gdzie koszula?
Polałem ją kawą.
Mam czystą w szafce.
Ogarnij się, zanim wyjdziesz na ulicę.
Okaż odrobinę szacunku.
Uspokój ją.
To kumpel z pracy.
Dobry chłopiec.
-Gdzie ją masz? -Co?
Gadaj.
-Nie mam twojej odznaki. -Czyli wiesz.
-Natalie mnie uprzedziła. -Zabierasz mi cenny czas.
Naz ją ma. Chwalił się i cieszył jak dzieciak.
Nie pogrywaj ze mną.
Nie pogrywam. W środku jest dziecko.
-Naz mówi, że jej nie ma... -Mówię ci, ma ją.
Wrócę tu.
Nareszcie.
Douglas już się ślini na ten rocznik '37.
Gdzieś ty do cholery łaził?
Na pewno nie bawiłem się tak, jak ty.
Przygotowuję ich podniebienia na rocznik '37,
bo miałam tylko cztery godziny na czary,
więc odwracam uwagę, jak mogę.
Alexandre nie chciał nic, bo czeka na rocznik '37.
Cześć, Misza.
Niech to szlag! Co on tu robi?
Peter pomógł mi przygotować całą imprezę.
On i Misza są kuzynami.
No, proszę.
Dobrze, że wróciłeś ze Stamford.
Wiedziałem, że tego nie przepuścisz.
Taką zabawę? W życiu.
Przyćmiony, ziemny.
Ma smak kubańskiego cygara ze szczyptą późnej Catherine Deneuve.
Ładnie się zestarzała.
Ma niezwykły posmak.
Ciekawe, co będzie dalej, ale początek jest obiecujący.
Przypomina mi rocznik '26, który kosztowałem w Wiedniu.
-Oddawaj odznakę, dupku! -Co jest, stary?
Nie mam żadnej odznaki!
Szlag!
Zatrzymaj wóz!
Puść! Cholera, puszczaj!
Chcesz ze mną pogrywać?
Już nie jesteś taki twardy?
Kurwa.
Wyłącz silnik i zatrzymaj pojazd.
Wysiądź z wozu. Ręce w górze.
Pokaż ręce!
To twoja odznaka?
Ręce za głowę. Odwróć się.
Pierwszy raz spróbowałem wina, gdy miałem siedemnaście lat.
Wyobrażasz to sobie?
Chciałem zrobić wrażenie na jednym bogaczu.
Byłem biedny jak mysz i nie było mi do śmiechu.
Ale dzięki winu
zyskałem przepustkę tam, gdzie mnie nie chciano.
Idziemy na całość.
Pięć skrzynek.
Przedstawimy cię szychom
i wystawimy wszystkie 250 skrzynek.
Misza chyba nie jest gotowy wkroczyć na rynek.
Damy odpowiednią oprawę.
Oświadczenie woli.
Trzy tysiące butelek. Trafisz na okładkę katalogu.
Chyba że nie chcesz.
Chodzi o to...
Nie no, oczywiście, że chcemy, tylko...
Są rozrzucone w różnych miejscach.
-Na Zachodnim Wybrzeżu, w Europie... -Życie jest za krótkie na małe kroczki.
Dwieście pięćdziesiąt skrzynek,
albo nic z tego.
Cholera!
Nie jest tak źle.
Trzy tysiące butelek, z czego dwa tysiące musi być prawdziwe.
Ile potrzeba na tyle butelek?
Dużo więcej niż mam.
Wydałam wszystko, żeby doprowadzić ich aż tutaj.
Czyli ile?
Cholera! Wszystko przez ciebie.
Mniejsza z tym.
Powiesz w końcu, ile?
Czterysta tysięcy.
Mieliśmy zacząć pomału,
pięć skrzynek na początek, zarobić na dziesięć,
potem dwadzieścia.
Trzeba zdobyć czterysta tysięcy.
Co tu robisz?
Mogę spytać o to samo.
To przyjęcie biznesowe.
Wydaje mi się, że mama żyje.
Zaczekajcie chwilę.
-Jak to żyje? -Wydaje mi się.
-Masz jakieś dowody? -Chyba.
-Czyli nie. -Poszlaki.
Nie było jej z ojcem w wozie. Jechała z Jacques'em.
Napisała do twojej mamy o ucieczce do Kalifornii.
Wszystko pasuje.
Carly, zaczekaj.
Ludzie nie wracają z zaświatów.
A jeśli mam rację?
Muszę się przekonać.
-Powiedz, że... -Przyniosę lód.
Cześć, Carly.
O cholera.
Wracaj do środka.
Szybko.
Cholera.
Jaka ja jestem głupia.
-Wychodzisz? -Niedługo wrócę.
Zdobędę forsę.
I tak to moja wina.
Coś ty za jeden?
Co zrobiłeś Mariusowi Josipovicowi?
Daj mi trochę czasu, to zdobędę cztery stówy.
Nie puszczaj Alexandre'a.
Mam wobec ciebie zobowiązania.
Pobudka.
-Jesteś jeszcze na mnie zły? -Nie.
Wyjedź. Nowy Jork nie jest dla ciebie.
-Przepraszam, nie chciałem... -Spoko.
Nic się nie stało.
Tylko...
Jedź do Sedony, do mamy.
Ucieszy się.
A ty? Co będziesz robił?
Poradzę sobie.
Trzymaj.
-Marius... -Co?
-Co jest? -Chodź.
Rozgość się.
Zadzwonił i kazał mi przyjść.
Znajdę Sya Rubinka i wystawię go.
Pomogę go złapać, ale chcę za to czterysta tysięcy.
Załatwione.
A Bernhardtowie zachowają licencję.
Zgoda.
A ona niech się do mnie nie zbliża.
Ale załatw jej adwokata.
-Nie. -Bo?
Nie? No to wychodzę.
Dostanie adwokata, ale będziesz ją widywał.
Nie ufam ci, więc będzie cię pilnować.
Będzie moimi oczami i uszami.
A jej ufasz?
-Nienawidzi cię. -Mogę coś powiedzieć?
Chcesz tę pracę?
-Każdy oprócz niej. -Ma być ona.
-Dobra. -Graba?
Nie.
Carly? Dzięki Bogu.
To ty?
Przepraszam. Nie chciałam cię wystraszyć.
To ona?
Nie śpimy całą noc. Gdzie jesteś?
Nie martwcie się. Wszystko w porządku.
Gdzie jesteś?
W Kalifornii.
Z twoim tatą.
Twierdzi, że mama żyje.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger iwe.