Jedz. Muszę cię odwieźć do szkoły. Mam spotkanie.
Nie lubię już gofrów.
Jadłaś je wczoraj,
przedwczoraj i przedprzedwczoraj.
Może właśnie dlatego.
Gotowa?
Nie. Nie jestem ubrana, Jacob też nie.
Jeśli Ellen się spóźni, każą mi zostać w kozie.
Jedz.
A ty jej pilnuj.
Ja... Niezbyt dobrze radzę sobie z dziećmi.
Chcesz, żebyśmy zdążyli? To spraw, by ten gofr zniknął.
Jak ci leci?
Dobrze.
Czy...
Znasz sztuczki karciane?
RACHUNEK - KOMIS SAMOCHODOWY HOPKINSA LILA BOWMAN
Gdzie gofr Jacoba?
Zjadła go.
-Zjadłaś oba? -Tak.
Założyliśmy się, że nie znajdę królowej.
-Nauczyłeś ją... -To przydatna umiejętność.
-Nie ucz ich tego. -W ostatniej rundzie prawie wygrałam.
-Ja pójdę. -Nie.
Włóż buty. Ja pójdę.
Jeszcze raz.
As. As, królowa kier.
Pilnuj królowej kier.
Jaja sobie robisz?
-Jak to zrobiłeś? -No wiesz...
Buty!
Kto zostawił dla ciebie przesyłkę w moim domu?
To Sy, chce wiedzieć, czy mamy Hickey.
Skąd wie, że się z nią widzieliśmy? I gdzie ja mieszkam?
To Sy. Tym się zajmuje.
Odpisz: „Hickey chce 75 koła z góry”.
Buty!
Pisze, że to my mamy załatwić kasę.
-To nic. -Jak to?
-75 tysięcy. -Załatwimy od Kilbane'a.
A jeśli Kilbane odmówi?
Jeśli pomyśli, że chcesz go wykiwać i zwiać z kasą?
Powiesz mu, że tak nie jest.
-Jeśli zawalimy... -Nie pójdziesz siedzieć.
Słyszysz?
Teraz naprawdę zaczynam się martwić.
Pete kombinator
Chrzanić to.
Nie!
-Co, u licha? -Chryste.
Aż tak nam się śpieszy?
Miłego dnia.
Dzięki, Pete.
Carly, zaczekaj. Wybaczcie! To potrwa tylko chwilkę.
-Wszystko OK? -Po prostu...
-Mów! -Nie denerwuj się, dobra?
Powiało grozą.
Mama żyje. Tak sądzę.
Dziadek Tex sprzedał jej auto. Mam rachunek
z jej podpisem. To dowód.
-Co? -Ona żyje!
Zgadnij, gdzie jestem. Przed firmą twojej przybranej rodzinki.
Będą żałować, że ich wnuk do nich wrócił.
Babcia ze mną zostanie,
ale sądzi, że Tex to zmyślił, więc...
No wiesz, to...
Tak to brzmi. Wariactwo.
To niepojęte.
COKOLWIEK ROBISZ, PRZESTAŃ.
Walić to.
Przyjedziesz do Kalifornii?
Boże! Carly, ja...
Przydałaby mi się pomoc z babcią.
Chciałabym pomóc, ale... Sukinsyn!
Co się dzieje?
Nic. Ja tylko...
Tyle się dzieje - rozprawa, dzieci...
Chodzi o mamę.
Wiem. Przepraszam.
Nie no, spoko.
Mama wstała z martwych i obchodzi to tylko mnie.
Carly...
Pani to Julia Bowman?
-Tak. -Dzwonił jakiś gość. Mam panią podwieźć.
PORĘCZENIA MAJĄTKOWE
Cześć, dziadku.
Cześć! Nie wiedziałem, że jesteś w mieście.
Sprawy służbowe.
Ubezpieczenia?
Tak. Czy ktoś dziś u ciebie był?
-Jakiś klient? -Nie. Nie ma dziś ruchu.
To dobrze. To znaczy, niedobrze, ale... No wiesz. Co u ciebie?
Zaczynam od nowa.
Sprzątam.
Widzę, że robisz postępy.
Nie cwaniakuj.
Dobra, do zobaczenia.
Hej!
Wszystko dobrze?
-Tak. -Na pewno?
Tak, tak. Nic mi nie jest.
Wyglądasz na lekko podłamanego.
Po prostu mam dużo na głowie.
To nic takiego.
Chodź tu.
-Uściskaj mnie. Głąbie jeden. -Dobrze,
że biznes się kręci.
Na razie powoli, ale się rozkręca.
Co my robimy? Co tu się wyrabia?
Za bardzo się martwisz o rodzinkę.
Powinieneś się martwić o to,
czy spełnisz obietnice złożone Vignettiemu i Kilbane'owi.
Robię to, co obiecałem, dokładnie tak, jak obiecałem.
Dlaczego więc czuję się niepewnie?
Bo jesteś szurnięta.
Co nie znaczy, że się mylę.
Skrzywdzenie ich nic ci nie da.
Dlaczego?
Bo tobie na nich zależy? A może ci nie zależy?
Bo nie chcę, żebyś zepsuła mój przekręt,
z którego mamy opłacić nasz przekręt.
Marius Josipovic, z którym rozmawiałam, miał pewne reguły.
Uważał, że ludzie są po to, by ich wykorzystywać i porzucać.
On spojrzałby na to zdjęcie i roześmiał się.
Chcesz robić przekręt czy dalej się opieprzać?
Chcę mojego Mariusa.
To mi zaufaj. Ufasz mi?
Tak, jak ty mnie.
Więc doszliśmy do porozumienia...
Boże, jakaś ty piękna.
No dobra.
Walter. Jak się ma mój ulubiony skorumpowany prawnik?
Nie musisz mnie znikąd wyciągać.
Wręcz odwrotnie.
Chodzi o jeden z moich dawnych grzechów.
KALIFORNIA - BAKERSFIELD WYDZIAŁ KOMUNIKACJI
Sprawdzili numer VIN z rachunku.
Auto przepisano na kobietę z Santa Barbara. Sześć lat temu.
Pojedziemy tam.
A co z adresem na dowodzie rejestracyjnym?
Albo na prawie jazdy mamy?
W dowodzie był adres Texa, a prawo jazdy
zostało wydane w Connecticut przed jej śmiercią.
Ale było zapisane w dokumentach?
Tak, ale to niczego nie dowodzi.
Dowodzi, że jakaś kobieta kupiła od mamy auto.
Dowodzi, że jakaś kobieta kupiła auto.
Pojedziemy do Santa Barbara
i z nią porozmawiamy. Nazywa się Francesca Newmar.
Musimy być profesjonalne.
Będziemy zadawać pytania, nie okazując emocji.
Nie da się. To bardzo osobista sprawa, więc...
Od tego masz mnie.
Co o tym myślisz?
Staram się nie myśleć.
Potrzebujemy twardych faktów.
Julio?
Przepraszam.
Bagwell i paski z wypłatą. Oszczędzę ci szczegółów.
Spanikowałem
i po prostu... odjechałem.
Nie powinienem był, ale...
Oddaję kluczyki. To się już nie powtórzy.
Wsiadłaś do taksówki?
Rozmawiałaś z Carly?
Carly...
Tak, rozmawiałam z nią.
Carly poleciała do Kalifornii
spotkać się z ojcem Audrey,
który twierdzi, że widział naszą martwą matkę.
Ma na imię Tex.
Mówi, że sprzedał jej wóz osiem lat temu,
cztery lata po tym, jak skremowaliśmy jej ciało.
Audrey jest tam z Carly, szukają mojej matki,
i Carly chce, bym też przyjechała, bo Audrey nie wierzy,
że mama żyje. Ale nie mogę, bo muszę cię niańczyć,
jeśli nie chcę iść do więzienia i stracić kontaktu z dziećmi.
-Co? -Nic nie mówiłem.
Zamknij się! To...
-Nie twój problem. -Dawaj to.
-Dopiję. -Lepiej nie.
Masz rację. Nie mam ochoty.
Wolałabym wciągnąć parę kresek,
ale nie mogę, bo muszę być odpowiedzialna!
Sporo się dowiedziałem.
Jak mogę pomóc?
Przekonaj miliardera, by dał nam 75 tysięcy,
żebyśmy mogli załatwić tego sukinsyna Rubinka
i żyć długo i szczęśliwie.
Myślisz, że ona żyje?
A skąd mam wiedzieć?
Mamy spotkanie z Kilbane'em.
Poręczenia majątkowe.
Nie, nie... Zadzwoniła pani...
Pod cztery, siedem
dwa, pięć. Tak.
Często się to zdarza.
Tak, wiem!
Robią dobre mu shu. Tak, tak.
Cześć, Otto.
Lorraine.
Cześć!
Wszystko dobrze?
Tak! Nawet bardzo dobrze.
Dziś rano zawiozłam Natalie na odwyk.
Wspaniale.
Wiem, że to była dziwna sytuacja,
ale chcę zostawić po sobie dobre wrażenie.
Przyszłam podziękować.
To...
-Lorraine? Cześć! -Hej.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Zrobiła quiche.
Miałam wolną chwilę po odwiezieniu Natalie.
Poszła na odwyk? To świetnie.
Jak ręka?
Lepiej.
Otto poczęstuje cię quiche'em.
Jeśli sobie zasłuży.
NEWMAR - OCEANARIUM
Dzień dobry. Szukamy Franceski Newmar.
To ja. Słucham.
Czy kilka lat temu kupiła pani buicka lesabre z 1996 roku?
Nie odpowiem, póki się nie przedstawicie.
Szukamy informacji o poprzedniej właścicielce.
O Lili?
Lili Bowman.
Jej rodzina zatrudniła mnie, bym ją znalazła.
Ma z nią pani kontakt?
Pani jest jej matką. Audrey, prawda?
Ma pani jej oczy.
A ja jestem jej córką.
Córką?
Wie pani, gdzie ona jest?
Chciałabym pomóc, ale od lat jej nie widziałam.
Ma kłopoty?
Mamy nadzieję, że nie.
Lila sprzedała mi ten wóz.
Ale blok silnika pękł półtora roku po tym, jak go kupiłam.
Dobrze znała pani Lilę?
Przyjaźniłyśmy się.
Nocowała u mnie w co drugi weekend.
Jak dawno temu?
W 2012 roku. Wyprowadziła się krótko po sprzedaży auta.
Widziała ją pani później?
Przelotnie, kilka lat temu.
Koleżanka mówiła, że Lila jest w mieście
i spotyka się z jakimś gościem z klubu polo. Nie moje klimaty.
Wydawało mi się, że jej też nie.
Nigdy o mnie nie wspominała?
Ani o moim rodzeństwie, Julii i Taylorze?
Nie rozmawiałyśmy o przeszłości.
-Mam pomysł. -O, nie.
Czy to by w czymś pomogło, gdybyś pojechała do Kalifornii?
Nie mogę.
A gdybyś mogła, chciałabyś?
Jasne. Ale nie mogę.
A może jednak...
Nie wtrącaj się.
Jesteś wściekła!
KILBANE ENERGIA - NIERUCHOMOŚCI - FINANSE
Mamy spotkanie z panem Kilbane'em.
Przestań.
Uważam, że Carly cię potrzebuje.
Nie myśl o niej. Myśl o czymś innym.
O szczeniaczkach albo o chmurkach. Wisi mi to.
-Mam dzieci... -Mają też ojca.
...i rozprawę. I muszę się zajmować tobą.
Mamy złapać Rubinka, który jest tutaj, a nie tam.
-Lecimy do Kalifornii. -Nie.
-Lecimy. -Powtórz to...
Ty zostań, ja pojadę.
...a wygryzę ci gardło.
Smakuje?
Chcesz kawałek? Poproś.
Chcę wiedzieć, czy jest dobre.
Wyborne!
Nie musisz tu siedzieć.
Muszę jechać na posterunek.
Złożyć zeznania.
Na jaki temat?
Na temat przyczyny...
Mojego urlopu.
Myślałem, że to przez rany na twarzy.
Czemu masz poharataną buźkę?
Nieważne. Długa historia.
Dzień dobry, chciałam zapytać o poręczenie majątkowe.
Tym się zajmujemy.
Dla kogo ma być poręczenie?
Dla mnie.
Chcę się zgłosić na policję. Adwokat kazał mi to załatwić zawczasu,
żebym nie siedziała w areszcie.
Zapraszam. Proszę usiąść.
-Może kawy? Taylor... -Tak.
-...zaparz pani kawy. -Dziękuję bardzo. To...
To wszystko jest takie...
Dobra. Zacznijmy od początku.
Pani godność?
Mary Elizabeth Delaurentis.
Na jaką kwotę ma być poręczenie?
Dwieście pięćdziesiąt tysięcy dolarów.
Obrabowała pani bank?
Nie!
To był drobiazg.
Pracowałam u rodziny. Ukradłam im biżuterię.
To nie przestępstwo warte 250 tysięcy.
To było sześć lat temu.
Byłam młoda i głupia.
Kaucja wynosiła 2000 $.
Uciekłam.
Stoczyłam się.
Kłóciłam się wtedy z rodzicami,
choć chcieli dla mnie jak najlepiej.
Matki córki.
O, tak.
Znam to.
Chcę wyjść na prostą.
Chcę, by zapomnieli o przeszłości
REJESTR KARNY
i byli ze mnie dumni.
Mam coś w zastaw.
To.
KOCHANEMU VINCENZO, MARGARITA
Należało do mojego wujka. Dostał go od trzeciej żony.
Pozwoli pani, że...
Oczywiście.
Tylko...
Mówi prawdę. Sprawdziłem.
„Mary Delaurentis. Nie wpłaciła kaucji 6 lat temu.”
Aż tak potrzebujemy klientów?
Tłumów nie ma,
a na tym zarobimy 25 patyków.
Dobra, ale 250 tysięcy
to duża kwota, a ona może zwiać.
Jeśli to za dużo, to...
Nie! Nie chodzi o kwotę.
Zadzwońmy do babci.
Nie muszę.
Zgodzi się pani nosić lokalizator na kostce?
Tak.
Z kim mamy rozmawiać?
Z kierownikiem?
Sprawdźmy, czy jest rejestr gości. Może się gdzieś wpisała.
Babciu.
Ten facet...
Widziałam go z Texem.
Na farmie wiatrowej.
Jesteś pewna?
Tak.
Zaczekaj tu.
Nie, pójdę z tobą.
Może cię rozpoznać.
Muszę z nim pogadać, zanim skojarzy nas z Texem.
Zawołam cię w razie czego.
Jedź na tor w Laguna Seca,
jazda porsche 911 to wielka frajda.
Przepraszam.
Mam do pana pytanie.
Ojej.
Czy to dobry sposób na zagajenie rozmowy?
Zna pan Lilę Bowman?
O co chodzi?
Szukam jej.
Jasne.
Skąd ją pan zna?
Poznałem ją na imprezie.
Nie widziałem jej od lat.
Spotykaliście się?
A co?
Ma jakiegoś zazdrosnego męża?
Nie.
Proszę ze mną.
Dwanaście lat temu Lila Bowman
zginęła w wypadku w Bridgeport w stanie Connecticut.
A przynajmniej tak uważa jej rodzina.
Ostatnio jednak pojawiły się dowody, że żyje i przyjechała tutaj.
To może nie być ona.
Pochodziła ze wschodnich Stanów.
Ma pan do niej jakiś kontakt?
E-mail? Numer telefonu?
Nie...
Wyniosła się do Pismo.
Kontakt się urwał.
Ta dziewczyna jest z panią?
Zna ją pan?
Zapytam jeszcze raz: o co chodzi?
To córka Lili. Twierdzi, że pana zna.
Tak. Była z Texem.
Inwestuję w jego farmę wiatrową.
Nie wiedziałem, że Lila ma córkę.
Dwie. I syna.
Jezu! I oni myślą, że ona nie żyje?
Tex nigdy nie wspominał...
o jej przeszłości?
Nie.
A Lila nigdy nie mówiła o dzieciach.
Naprawdę je porzuciła?
Zna pan kogoś, kto może nas z nią skontaktować?
Żałuję, ale nie.
Chciałbym pomóc.
W takim razie poproszę pana o numer telefonu.
Chuck Johnson.
To moja prywatna komórka.
Proszę śmiało dzwonić.
Dlaczego nie pozwoliłaś mi z nim porozmawiać?
Już wszystko wiemy.
Francesca miała rację?
To był ten gość, o którym mówiła? Co powiedział?
Nieważne. On zna Texa.
Francesca go nie zna.
Tego nie wiemy. Chuck twierdzi, że się spotykali,
ale nie ma jej e-maila ani numeru telefonu.
Kto ot, tak sobie zmienia numer komórki?
Może miała powód.
Tex jest w to zamieszany,
więc to wszystko jest podejrzane.
Dlaczego nikomu nie wierzysz?
To się dzieje.
Moja mama, twoja córka, żyje!
Idziemy stąd.
Wracamy do Bakersfield,
do głównego łgarza.
Dobra.
Na jakim etapie jesteśmy z Rubinkiem?
Cóż...
To zależy od niego.
Jeśli będziemy zbyt gorliwi, spłoszymy go.
Jeśli zbyt obojętni, zrezygnuje z transakcji.
Jak więc znajdziemy ów złoty środek?
Musimy reagować na jego żądania, ale nie od razu.
Jakie żądania?
Pojechaliśmy do Vermont znaleźć tę fałszerkę, Hickey,
a dziś rano powiedział, że chce nam pokazać prawdziwy obraz,
w Kalifornii.
Coś mi tu śmierdzi.
Kiedy mamy być w Kalifornii?
W ciągu doby.
Jeśli wylecimy stąd w ciągu godziny,
wyjdziemy na nadgorliwych?
Możliwe. A jeśli nie...
-Może zrezygnować. -Wypowiedzcie się.
Możemy tam polecieć albo zaczekać parę dni,
nawet tydzień.
Nie podoba mi się to. Ale to w jego stylu.
Pewnie myśli, że ta zmiana zbije nas z tropu.
Cokolwiek zrobi, będziemy gotowi.
Co ty o tym myślisz?
To nagłe i nierozważne żądanie.
Nie powinniśmy zbyt szybko reagować.
Pytanie brzmi: co masz do stracenia?
A może poprosimy o coś w zamian?
Dobra. Powiedzmy Syowi, że polecimy do Kalifornii,
ale za to on będzie musiał być przy potwierdzaniu autentyczności obrazu.
-Porozmawiam z nim. -Nie. Masz tego zażądać.
Chcę spojrzeć mu w oczy.
Każe nam ryzykować. Odpłacimy mu tym samym.
I nie wyjdziemy na nadgorliwych. Doskonale.
Charisse, niech tankują samolot.
-Tak jest. -Lecimy do Kalifornii.
Widzimy się w samolocie.
Mam telekonferencję z Chinami.
-Z całym krajem? -Tylko z tą częścią, na której zarabiam.
Urodzony komik.
-Co ty wyrabiasz? -Wsiadam do samolotu.
Nie lecimy do Kalifornii. Powiedz im,
że Sy zmienił zdanie.
To wyglądałoby podejrzanie.
Chcesz zniszczyć mi życie?
Zniszczysz je sobie, jeśli tam nie polecisz.
Nie możemy. Miałeś poprosić
o 75 000 $ dla Hickey,
a nie wciskać im, że Sy jest w Kalifornii.
Zdobędziemy pieniądze dla Hickey,
a ty zobaczysz się z Carly.
Nie chcę!
To znaczy, chcę, ale jeśli nie złapiesz Rubinka, pójdę siedzieć,
a Rubinek nie wspominał o Kalifornii.
Ale mógł o niej wspomnieć.
Nie wsiądę.
-Wsiadaj. -Nie.
Wszystko będzie dobrze. Uda nam się.
Niby jak?
-Julio. -No co?
-Julio. -Mariusie!
Nie ma żadnego Rubinka.
Sy Rubinek nie istnieje.
Ty...
Jak to?
Wpisuję tutaj tekst, a on wychodzi tam.
-Chryste! A ja się nabrałam. -Nie wiedziałaś o tym.
Ty potworze.
Jeśli powiesz Kilbane'owi i Vignettiemu,
nie będzie żadnego Rubinka, i nie będziesz mogła go złapać,
więc pójdziesz do więzienia.
Wsiadaj do samolotu. Porozmawiamy później.
Załatw opiekę dla Ellen i Jacoba.
Nie musisz mi o nich przypominać.
-Udany połów! -Takie są najlepsze.
Miło, że biznes się kręci.
Twoja klientka zaraz przyjdzie.
Cześć.
Cześć! Co u ciebie?
Odbierzesz dzieci ze szkoły i zawieziesz je do Lance'a?
-Czeka na nie. -Jasne.
Wszystko dobrze?
Ja...
Lecę do Los Angeles.
Po co?
Mamy z Pete'em robotę. Pilna sprawa.
-Sąd wyrazi na to zgodę? -Tak.
Mój zleceniodawca to załatwił.
Carly dzwoniła. Mówiła, że jest w Bakersfield
z Audrey. Ta cała historia...
Wariactwo, co?
-Co ty o tym myślisz? -Carly ma siedemnaście lat.
Może uda mi się z nimi spotkać.
Na pewno się ucieszą.
-Audrey też? -No pewnie. Kocha cię.
Gdy ją zobaczysz, powiedz jej, że firma dobrze sobie radzi.
-Super. -Bezpiecznego lotu.
-Kto dzwonił? -Moja wnuczka.
Leci z moim wnukiem do Los Angeles. Służbowo.
Los Angeles?
-Czym się zajmują? -Ubezpieczeniami.
Jestem panu wdzięczna, że mi pan zaufał.
Znam się na ludziach.
-Nadal wyglądasz żałośnie. -A ty jesteś śliczny.
-Masz adwokata? -A potrzebuję?
Twój kumpel Naz oskarża cię o porwanie.
Twierdzi, że się do niego włamałeś i uprowadziłeś mu narzeczoną.
Natalie? Większej bzdury nie słyszałem.
To szmaciarz. Chce uniknąć kary za nielegalne posiadanie broni.
Ale Phillips i Otimendi i tak muszą wszcząć postępowanie.
Nie mam nic do ukrycia.
Jesteś idiotą. Ale nie bądź też kretynem. Załatw sobie adwokata.
Właź, Taylor.
-Wszystko dobrze? -Tak.
-Mogłeś mi powiedzieć o Nazie. -Taylor.
Za momencik. To ciebie nie dotyczy.
Nie zgubiłbyś odznaki,
nawet by cię tam nie było.
Taylor, nie rozmawiaj ze świadkiem. Byłeś gliną.
Wciąż nim jestem. Mam urlop.
Nie martw się o mnie. Idź do domu.
Dotti! W pralni muszą usunąć plamy z tych spodni.
Cześć. Udała się wycieczka?
Opowiedz mi o Chucku i Lili.
Chuck to jeden z moich inwestorów.
Carly go poznała.
Chuck twierdzi, że się spotykali. Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś?
Nie spotykali się. Może zjedli razem kolację.
A ty mi o tym nie powiedziałeś.
To nie był stały związek.
A Francesca?
Kto to taki?
Przyjaciółka mamy z Santa Barbara. Mama sprzedała jej auto.
Tuż przed tym, jak pękł w nim blok silnika, więc na pewno był twój.
Nie sprzedaję wadliwych aut.
Skończyłaś się mnie czepiać? To pójdę włożyć spodnie,
które wciąż są poplamione.
Jaki masz w tym wszystkim cel?
Taki sam jak ty. Znaleźć Lilę.
-Ona nie istnieje. -Znów to samo.
Że niby zmyślam.
Chuck twierdzi, że mama przeniosła się do Pismo.
To możliwe. To ładne miasto.
I nie, nie wiedziałem o tym.
Uważaj, Carly. On łże jak z nut.
Przestań.
Nie chcę cię krzywdzić.
Nie mam już siły. Robię wszystko, byś mi wybaczyła,
a ty jesteś zimna jak lód.
A może on nie kłamie?
Wybacz. Babcia jest...
uparta.
Ma prawo po tym, co zrobiłem.
-Powiedziała mi. -Tak?
W takim razie
nie musisz próbować nas godzić. To ja ją porzuciłem.
Dlaczego to zrobiłeś?
Ożeniłem się z piękną, zamożną kobietą z dobrej rodziny,
a potem zakochałem się w innej.
Nie mogłem zostawić pierwszej żony,
bo musiałbym zaczynać od zera,
ale nie chciałem, by ta druga kobieta czuła się od niej gorsza.
Więc z nią też się ożeniłem.
O, jest.
Mówiłaś, że twoja mama przeniosła się do Pismo Beach. Przypomniałem sobie coś.
-Mama to zostawiła? -Dwa lata temu.
Nie przejąłem się tym wtedy, ale teraz
mamy wskazówkę.
Przysięgam ci, Carly.
Pomogę tobie i Audrey znaleźć Lilę. Gdy nam się to uda,
będziesz najszczęśliwszą osobą na świecie.
Tak.
Masz piękne dłonie. Pokaż, jak rozdajesz karty.
A co, chcesz oszukiwać w jakiejś grze?
Oszustwami zajmuję się wyłącznie w teorii, nie w praktyce.
-Dlaczego? -Po pierwsze: mam sumienie.
A po drugie: mam łapy jak goryl.
Nawet gdybym chciał, nie dałbym rady.
By dobrze oszukiwać, wystarczy bystry umysł.
Jak wspomniałem, mam też sumienie.
Ale interesują mnie sztuczki karciane. Erdnase, Vernon i Miller.
Na przykład: każdy z nich inaczej robi kartoramę.
-Nie kojarzę ich. -Szukałem też informacji o twoim bracie.
Podobno technicznie jest lepszy od ciebie.
Chcesz zobaczyć sztuczkę?
Pięknie to zrobiłeś.
Rytmicznie.
Ale wiesz, co mnie naprawdę interesuje? Sy Rubinek.
Jak go poznałeś?
Nie poznałem. Przynajmniej na początku. Kolega kazał mi zebrać ludzi
do przekrętu na jakiejś imprezie. Kilka miesięcy później
zrobiłem dla niego numer z drgawkami w kasynie w Las Vegas.
-Po co? -Nie mam pojęcia.
W większości przypadków nie wiem, kto jest celem
i jaki jest plan.
Dowiedziałem się o obrazie, bo pomogłem podmienić oryginał
na falsyfikat.
Jak to zrobiłeś?
Nieważne. On nigdy nie powtarza numerów.
-Czy mogę... -Proszę.
Ty też go nie lubisz.
Zawsze, gdy czuję, że jestem złym człowiekiem, patrzę na niego
i widzę, że jest ktoś gorszy.
To środek do celu.
A za taki cel gotów jestem zapłacić każdą cenę.
-Ile płacisz? -Sy Rubinek wziął ode mnie cztery miliony.
Pięć straciłem na wytropienie go. I wydam jeszcze dziesięć,
by go załatwić.
Jeśli dasz te dziesięć milionów mnie, udam, że jestem Rubinkiem.
Muszę dorwać tego prawdziwego.
Musi pójść do więzienia,
a obrazy wrócą do muzeum.
Nie robię z siebie bohatera.
Raczej - filantropa.
I tak okrzykną cię bohaterem.
Trudno.
Miałem taki rytuał.
Co wieczór schodziłem do piwniczki, nalewałem sobie wina i otwierałem
pewną specjalną szafkę.
W środku
był obraz Rembrandta.
Burza na Jeziorze Galilejskim. Jedyny krajobraz morski, jaki namalował.
Mroczny, przerażający sztorm.
Kochałem ten obraz całym sercem.
Wiem, że to brzmi głupio,
ale był on dla mnie wart każdych pieniędzy.
Rozumiesz mnie?
Nie. Ale mnie ledwo stać na jedzenie.
Moja więź z tym obrazem trwała osiem lat.
Aż w końcu rok temu, w Dubaju,
syn jakiegoś barona naftowego
zabrał mnie do swojego gabinetu. Chciał mi pokazać coś wyjątkowego.
Na jego ścianie wisiała
Burza na Jeziorze Galilejskim.
Mój obraz.
Też podrobiony?
Sy Rubinek sprzedał mu go, stosując ten sam chwyt.
Nie powiedziałem mu o swojej kopii. Nikomu nie powiedziałem.
Dopóki nie spotkałem Vignettiego.
Gdy dowiedziałem się, że mój ukochany obraz to falsyfikat...
poczułem się jak zdradzony kochanek.
Wciąż wyglądał tak samo: płótno, barwy, rama.
Ale już nigdy nie będzie dla mnie tym, czym był.
POSTERUNEK POLICJI W BRIDGEPORT
Nie musiałaś czekać.
Zwolnią cię?
Wolą, żebym sam odszedł.
Tak mi przykro.
To nie twoja wina, że zgubiłem odznakę. Ani że mnie poniosło.
-To ja cię w to wciągnęłam. -Chciałaś ratować Natalie.
-Ty ją uratowałeś. -Nie.
To twoja zasługa.
Ja po prostu... byłem w okolicy.
Moje życie jest ostatnio gówniane. To, że Natalie jest na odwyku,
to jedno z nielicznych światełek w tunelu.
Mimo to mam wyrzuty sumienia.
To upiecz mi quiche.
To chyba nie był najlepszy pomysł.
Nie chciałam, żeby Otto był zazdrosny.
Tak się nim zajadał, że na pewno nie zdążył się poczuć zazdrosny.
Naprawdę go kochasz, prawda?
Tak.
Jesteś dobrym człowiekiem.
-A ja... -A ja wciąż o tobie myślę.
Chciałam powiedzieć, że nie byłam zbyt dobra.
Nie wiem, co robię.
-Lepiej idź. -Dobrze.
Dobra, daj mi znać, jak tylko Rubinek się odezwie.
-Będę w domu. -Nie możemy się zatrzymać u ciebie?
Jedź.
Odpocznijcie. Widzimy się jutro o 9.00.
-Może lepiej o 10.00? -Nie.
Powinnam o czymś wiedzieć?
Nie tutaj.
-Możemy porozmawiać? -Dlaczego musimy...
Nie powinniśmy tu być. Wyszłam za kaucją, do cholery.
Co mam teraz zrobić? No co?
Julio...
Pomóż mi z Kilbane'em i Vignettim.
Zawsze chodzi o ciebie.
Gdyby tak było, zostalibyśmy w Nowym Jorku.
Przylecieliśmy tu, bo chciałem być miły.
Nie jesteś miły. Jesteś socjopatą.
Jesteś Syem Rubinkiem? Jak to możliwe?
Byłem dzieciakiem. Nie traktowano mnie poważnie.
Więc stworzyłem postać Rubinka.
Kilbane twierdzi, że go widział.
Nie. Zatrudniłem aktora z teatru Westport Dinner.
Jest beznadziejny. Bawiło mnie to.
-A pieniądze, które zarobiłeś? -Osiem lat temu?
Trzy czwarte poszło na pokrycie kosztów.
Słyszałaś, co mówił Kilbane.
Zrobi wszystko, by złapać Rubinka.
Musimy go przekonać, by wyłożył 4 miliony.
Już nam się prawie udało.
Podczas wymiany, gdy będą chcieli złapać Sya,
podmienimy obrazy, weźmiemy kasę, Sy zniknie,
a oni nie będą wiedzieli, kto ich obrobił.
Wiesz, ile zgarniesz za tę robotę?
Ponad milion dolarów.
Za takie pieniądze można wynająć świetnego prawnika.
Wyrolujesz mnie.
Na sam koniec. Zaufam ci, a ty zwiejesz.
Zostanę z niczym.
Nie ma innej opcji.
Musisz to zrobić. Wystarczy, że będziesz udawać głupią
i poświadczysz, że Sy zwiał z forsą.
Będziesz czysta.
Załatwię to tak, żebyś miała parę dni na podróż do Bakersfield
i spotkanie z rodziną. Powiem Vignettiemu, że mamy coś do załatwienia.
-Będzie dobrze. -Nie mogę się doczekać.
-Wygodnie? -Tak.
Dziewczyny lubią biżuterię.
Jeśli będziesz miała otarcia,
odetnij górną część skarpety i wsuń ją pod pasek.
-Co teraz? -Możesz iść.
Musisz tylko wrócić na rozprawę.
Mam nadzieję, że to była słuszna decyzja.
-Dasz sobie radę? -Tak, tylko...
Chyba nic dziś nie jadłam, więc...
Mam trochę quiche.
Nie musisz mnie częstować.
Nie powinienem się objadać.
Pete miał rację. Jesteś przemiły.
Znasz Pete'a? Dlaczego nic nie mówiłaś?
Nie chciałam, żebyś czuł się zobowiązany.
-Poza tym wkrótce się zobaczymy. -Rozmawiałaś z nim?
Nie, ale jest w Los Angeles, prawda?
-Nie możesz tam jechać. -Nie z tym nadajnikiem.
Policja by mnie złapała.
Zaraz, co ty wyrabiasz?
-Powiedz Pete'owi, że jadę... -Uwolnij mnie!
-Co ty wyprawiasz? -Dzięki za quiche.
Co... Wracaj...
Wracaj!
-Jak daleko jest stąd do Pismo? -Będziemy tam na 13.00.
Dziękuję.
Jak leci?
Mam na sobie starą bieliznę.
Mogłaś poprosić portiera o nową.
Obcy człowiek ma mi dobierać bieliznę?
Mieszkasz w eleganckim hotelu. Korzystaj.
Ja oddałem wszystko do prania. Jest super. Poprowadzę.
-Dzięki. -Kluczyki.
Znajdź jakiś sklep po drodze do Bakersfield.
Zatrzymamy się w Santa Monica.
To nic ważnego. Odwiedzimy doradcę matrymonialnego.
Powiedz mi, co tu robię.
Załatwimy to w niecałą godzinę.
Jakoś ci nie ufam.
Państwo Murphy?
-Dzień dobry. -Zapraszam.
Zaraz przyjdę.
Prawdziwy?
Dobrze.
Jestem dr Camille Hickey.
Hickey?
-Rozmawialiśmy przez telefon. Miło mi. -Wzajemnie. Proszę usiąść.
Dobrze.
Zaczynamy?
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger usiąść.