Gdzie oni są? Dokąd mogli pojechać?
Nie wiem. Nie widzę...
Cicho.
Szlag. Jedź.
Ej!
Cholera.
To jej auto.
-Nie zbliżaj się. -A jeśli mama jest ranna?
Wszystko będzie dobrze.
-Zaczekajcie tu. -Co? Nie.
Czemu?
Poszukaj dowodu rejestracyjnego. Tam będzie jej adres.
-Julia, jedziemy. -Co? Nie przeszukałeś auta.
Chcecie mieć teraz do czynienia z glinami?
Carly, wsiadaj, proszę.
Pete kombinator
Drań był za szybki. Przepraszam.
Czemu trąbiłeś? Wystraszyłeś ją.
Widziałem ludzi Chucka. Chciałem ją ostrzec.
Mam w to uwierzyć?
Gdzie byliście?
To działo się tak szybko.
Nawet nie wiem, jakie miała auto.
To chyba był ford.
Niebieski? Ciemnoniebieski?
-Nieważne. -Myślałam, że...
Nieważne.
Chyba był zielony, na rejestracji była czwórka i „W”.
To był taurus, z 2009 lub 2010 roku.
Ile takich jest w Kalifornii? 50 tysięcy? 60?
Nawet nie wiemy, jaki to był kolor.
-Więc to nieistotne. -Ale numery...
„W” i czwórka były na szarym aucie ludzi Chucka.
Czemu numery...
Pewnie spodziewała się, że ktoś może pojawić się z Randym,
dlatego nie chciała, by ktoś namierzył jej auto.
Wszystko gra?
Dlatego Lila uciekła.
-Może ją namierzyć. -Tak.
Ona żyje.
Wszystko prowadzi do Chucka. Spodziewał się, że ktoś może...
Być może.
Hej.
Zadzwoń do swoich kumpli policjantów,
niech sprawdzą, co mają na Chucka. Nazwisko Johnson.
Mieszka w Santa Barbara albo w Montecito.
Mam znaleźć Johnsona
mieszkającego w południowej Kalifornii?
Ścigający twoją mamę, dla niego pracują,
więc tak, tego właśnie pragnę.
Wiemy, że jest członkiem klubu polo Montecito Coastal
i że inwestował w farmę wiatrową Texa.
Tex powiedział, że szmuglował też narkotyki,
niech twoi koledzy sprawdzą u DEA i FBI.
Słuchasz mnie?
Tak, przepraszam.
Babciu, czy ona naprawdę...
Nie teraz.
Hej. Co tu robisz?
Dałem rodzinie trochę przestrzeni. Jak tam?
Ty też jesteś z rodziny.
Ale to nie moja matka.
Naprawdę mi pomogłeś, dziękuję.
Jak się trzymasz?
Tak. Nie wiem, co myśleć.
Znaleźliśmy ją raz, znajdziemy i drugi, prawda?
Tak.
Ile jeszcze rodziny przyprowadzisz? Kończy mi się miejsce.
Tex coś przede mną ukrywa. Chcę wiedzieć, co i dlaczego.
Musisz mówić konkretniej.
Chyba nie chce, żebym znalazła Lilę. Mówi, że chce,
ale robi co innego.
Pomogłabym, gdybym mogła, ale wiesz to, co i ja.
Byłaś tu, kiedy była tu Lila, twój syn też.
Powiedz mi prawdę.
Prawda jest taka, że Tex zawsze był draniem.
Co przede mną ukrywa?
Nic nie wiem. Przykro mi.
Jak wyglądała?
Nie wysiadła z samochodu.
Nic nie mówiła?
Nie wiemy, dokąd poszła?
Albo co tu robi. Albo czemu uznała, że może...
Mam sprawę z Pete'em.
Spytaj go, czy wie, gdzie jest Lizzie.
Co masz na myśli?
Jego byłą.
Dziadek założył za nią 250 tysięcy, a ona zwiała.
Podobno go szuka.
Spytam.
Można ci ufać?
Wszystko idzie zgodnie z planem.
Nie o to pytałem.
Tak, można mi ufać.
Więc gdzie jesteś?
W Bakersfield.
Czas zakończyć tę sprawę. Nie sądzisz?
Im szybciej, tym lepiej.
Czas zdzielić go młotem w łeb.
Metaforycznie.
Powiedz Mariusowi, że jeśli dziś nie potwierdzą autentyczności obrazu,
pan Kilbane odwoła swoją ofertę,
a Sy nie dostanie nic.
-Myślisz, że się nabierze? -Tak, jeśli go przekonasz.
Dziś. Albo wszystko cofamy.
Hej, Pete. Jedziesz ze mną.
Czemu? Chodzi o mamę?
Nie, chodzi o tę sprawę z ubezpieczeniem.
Pilna sprawa w Los Angeles. Nie może czekać.
Wrócę, kiedy tylko będę mogła.
Zadzwonię, jeśli coś się stanie.
Dobrze.
Chcesz mnie przytulić?
Tak. Nie wydziwiaj.
Dobra. Pa.
Coś pilnego?
Ekspertyza odbędzie się dziś.
Kilbane się denerwuje. Vignetti martwi się, że zrezygnuje.
Wchodzisz w to czy wolisz pocieszać swoją udawaną rodzinkę?
Chodź.
Hej. Nie przedstawiliśmy się sobie.
Dziękuję, że opiekowałeś się moją córeczką.
Audrey jest twarda, czasem musi mieć ostatnie słowo.
Ciężko się żyje z silnymi kobietami.
Czasami trzeba...
Poznałem Audrey, kiedy mieszkała w samochodzie, który jej dałeś.
Po tym, jak skończyły jej się pieniądze,
które wcisnąłeś jej, kiedy miała 16 lat. Zostawiłeś ją.
Może ja dam ci radę. Odpierdol się ode mnie.
Wypierdalaj!
To trudna operacja jak na dziesięć godzin.
Co potrzebujesz?
Muszę załatwić kilka spraw, sam.
Muszę być z tobą.
Nie lubisz tej części.
Co po tym, jak już załatwisz swoje sprawy?
Odegramy to z Kilbane'em tak, jak osiem lat temu.
Odbierzemy jego i eksperta.
Będą jeździć, nie wiedząc, gdzie są.
Czemu miałby w ogóle wsiąść?
To samo zrobił dla obrazu osiem lat temu.
Jeśli chce złapać Sya, będzie współpracował.
Na miejscu pokażemy mu prawdziwego Vermeera,
ekspert pobierze próbkę. Zaczekamy 48 godzin
na ostateczną wymianę.
Zamienimy obraz na fałszywkę i oskarżymy Sya
o ucieczkę z forsą.
Cukierki.
Zapłacisz?
Jasne. Mam jedno pytanko.
-Wal. -Gdzie jest Lizzie?
Nie przejmuj się nią.
Mam 250 tysięcy powodów, by się nią przejmować.
Twoja rodzina nie będzie stratna.
Jak to?
Kiedy zgarniemy cztery miliony od Kilbane'a,
wezmę 250 tysięcy z mojej doli i dam twojej rodzinie,
o ile przekręt uda nam się w pełni.
Jeśli się nie uda, moja rodzina zbankrutuje?
Jeśli nie zrobimy nic, zbankrutuje na pewno.
Mogę na ciebie liczyć?
Jasne. Możesz mi ufać.
Hej, Taylor.
Taylor.
Mój człowiek z Bridgeport potrzebuje paru dni, żeby znaleźć coś na Chucka.
Przykro mi.
Chcesz się stąd wyrwać?
-Dokąd? -Dokąd chcesz, skarbie.
Wezmę torebkę.
Przypilnuj Carly.
BIURO
Chryste, twój ojciec
to kawał dupka.
Och, tak.
Kurczę.
Czemu...
Czemu mi nie powiedziałaś?
-Czego? -Wszystkiego.
O Lili. O Teksie. O tym, że Tex dał Lili pieniądze z farmy,
by mogła uciec przed Chuckiem, który ją krzywdził.
Myślałam, że powiedziałam. Byłam bardzo zajęta...
Do tego ranka nie wiedziałam, co się dzieje.
Powinnaś była zadzwonić, przyjechałbym wcześniej.
Czemu przyjechałeś? Jechałeś dwa i pół dnia.
Dla ciebie.
Co z biurem?
Wszystko gra.
Otto, co się dzieje?
Poręczyłem za przyjaciółkę Pete'a.
Okazało się, że jest lekko walnięta.
Dowiedziała się, że Pete jest w Los Angeles,
i postanowiła się z nim spotkać.
Uciekła.
Ile?
250 tysięcy dolarów.
-Jedziemy do Los Angeles. -Po co?
Tam pojechali Pete i Julia. Tam ją znajdziemy.
Co z Lilą?
Nie wiemy, gdzie jest. Taylor dostanie informacje za kilka dni.
Muszę się czymś zająć, żeby nie zwariować.
Ja prowadzę.
Nie, ja. Zadzwoń do Julii, niech powie, gdzie nocują.
Najwyższy czas.
Gniewasz się.
Bo jesteś pieprzonym dzieciuchem.
Gdybyś po prostu została w Nowym Jorku...
Martwiłam się o ciebie.
Cierpisz na syndrom Bernhardtów.
Przez ciebie mają 250 tysięcy długu.
Pierwszy objaw to nagły przypływ uczuć.
Nie mają z tym nic wspólnego.
-Drugi to wyparcie. -Czego ode mnie chcesz?
To zaraźliwe?
Czego chcę?
Może pieprzonej piwniczki?
-Planu sprzedaży fałszywego wina? -Jest piwniczka.
Plan też.
Gdzie jest haczyk?
Musisz mi pomóc z przekrętem i z Julią.
Przekręt z obrazem jest niezbędny, by opłacić przekręt z winem.
To w twoim interesie.
-Albo próbujesz wkręcić mi... -Nie.
Portal WineAficionado.net.
W tej piwniczce jest 40 tysięcy butelek.
Mam do niej dostęp tylko dziś.
„Butelki są przechowywane w nowoczesnej piwniczce pod rezydencją
„w Bel-Air w Kalifornii”.
Kiedy Alexandre to zobaczy, oszaleje.
Dobra. Ale dzielimy się 55 do 45.
Serio?
Nie wspomniałeś, że zmienił ci się tok rozumowania.
Ja przynajmniej rozumuję.
5% kary za ujawnienie informacji.
Dobra.
O której to zrobimy?
O 20.00.
Kolejny Huckleberry Jones?
Sadie Jones. Jego młodsza siostra.
Masz dane?
Tak, analizowałem to cały ranek. Patrz.
To dom Kilbane'a.
Nieźle.
Lubisz ten basen?
Siedzenie nad wodą pomaga na depresję i lęki.
Wspomaga myślenie. Gdzie Marius?
Załatwia sprawy.
Sam?
Skoro mam go wpakować w pułapkę, muszę udawać, że mu ufam.
O której spotka się z panem Kilbane'em?
O 19.00 przy tylnym wejściu do hotelu.
Wygodnie. Kiedy będzie w jednym pokoju z prawdziwym Vermeerem,
mój człowiek Uri wpadnie po niego ze swoją ekipą.
Myślałam, że wezwiemy policję czy FBI.
Po wszystkim. Uri i jego ekipa to byli członkowie Mossadu.
Pan Kilbane będzie usatysfakcjonowany.
Włóż to do kieszeni. Będzie mu łatwiej cię śledzić.
Nie śledzi nas?
Tak, ale jeśli nas zgubi, wystarczy, że powiem hasło, a przybędzie.
Jakie hasło?
Panda. Lubię czerń i biel.
Jeszcze jedno. W mieście jest była partnerka Mariusa. Jakaś Lizzie.
Lizzie Delaurentis? Jest w Los Angeles.
Znasz ją?
Okradła kartel Sinaloa na setki tysięcy dolarów,
a tydzień później była zaręczona z brytyjskim wicehrabią.
Możliwe, że pomoże Mariusowi przy ekspertyzie,
zgarnij ją razem z nim.
Mary Elizabeth Delaurentis nie jest na liście moich priorytetów.
Pan Kilbane i tak denerwuje się dzisiejszym dniem,
nie powiem mu, że Marius to Sy. Jeszcze odwoła całą transakcję.
Przez nią moja rodzina będzie stratna 250 tysięcy. Albo ją zgarniesz,
albo odchodzę. Jak sądzisz, jak wpłynie to na pana Kilbane'a?
Uczysz się od Mariusa Josipovica.
Próbujesz mną manipulować, mimo że niczym mi nie zagrozisz.
Dobra. Jeśli tam będzie, zgarniemy ją.
Do tego czasu zachęcam, byś posiedziała przy basenie,
pomoże ci to na stany lękowe i depresję.
Taylor?
Co się dzieje?
Przejechałem cały kraj w 48 godzin. Daj mi spokój.
Mama gdzieś tam jest. Ktoś musi wiedzieć gdzie.
Taylor.
Dobra.
Od czego zaczniemy?
Miałaś być na jodze.
Naciągnęłam sobie mięsień. Co ty robisz?
To nie tak, jak myślisz.
Myślę, że chodzi o moją matkę.
To prawda. Ale...
Co?
Nie jesteś oszustem? Czy tamta kobieta to faktycznie twoja żona?
Twoja matka nie ma z tym nic wspólnego. To mój pomysł.
Tak po prostu powiedziała ci o fałszywym Vermeerze na mojej ścianie?
To nie fałszywka.
Kto opowiedział ci taką bajkę?
Pracowałem z twoją matką.
Zanim trafiła za kratki,
chciała dać ci to, co miała najcenniejsze.
To prawdziwy Vermeer?
Kłamała?
Wykorzystała mnie, by go ukryć?
Nie. Twoja mama cię kocha.
Weź go sobie. Spal go.
Rób, co chcesz.
Przepraszam.
Powiesiłam go, bo to część mojej matki.
Przypominał mi, że każdy ma swoje wady, że nikt nie jest taki, jak sądzimy.
Bierz go. Nie chcę go.
Jeszcze raz cię zobaczę, zadzwonię na policję.
Jeśli pani klientowi spodoba się dom, znam dobrego pośrednika hipotecznego.
Jeśli Miszy się spodoba, zapłaci w gotówce.
Ma sporą sumę pieniędzy na Cyprze. Chciałby tu zainwestować.
Na wyspie mają kryzys bankowy.
Rozumiem. Mogą być państwo pewni, że to prawdziwy klejnot
na osiedlu bogaczy Bel-Air.
Ile aut pomieści garaż?
Dobre pytanie. Może zerkniemy?
-Panie Kilbane, wszystko gra? -Tak. Będzie grało
za kilka godzin, jeśli wszyscy zrobią, co trzeba.
Dobrze.
Wrócę późno.
Dobrze. Miłego dnia.
Wzajemnie.
USUWANIE PLEŚNI
To tutaj.
Kim jest ten facet?
To on napisał do mamy, z nim miała spotkać się na parkingu.
Mógł zadzwonić do ludzi Chucka i ją wsypać.
Albo bał się ich i dlatego uciekł.
Gdyby uciekł, nie wróciłby do własnego domu.
W ogóle chcesz znaleźć mamę?
Jasne.
-Przekonujące. -Miałem długą drogę.
Co się stało w Bridgeport?
Dziewczyna. Praca.
Dziewczyna. Kto?
Nikt. Idziemy?
Jeśli ten facet jest na tyle głupi, by wrócić do własnego domu,
na nic nam się nie przyda. Chodźmy.
Okno jest otwarte?
Carly! Chodź.
I co potem? Tylko on może wiedzieć, gdzie jest mama,
ma jej numer, rozmawiał z nią.
A jeśli ludzie Chucka ją mają, a on wie, gdzie są?
A co, jeśli ona nie żyje, a on wie, gdzie ją zakopią?
Mamy się poddać?
Nie.
Carly.
Nie włamiemy się. Wrócimy innym razem.
-Dobrze. -Spójrz na mnie.
Dobrze.
Chodź.
Carly!
Co ty odpierdalasz? Wychodź.
Wyjdź stamtąd, Carly! Już!
Carly!
On...
Czy on...
Co robimy? Poszukać u niego telefonu?
Zadzwoń na policję.
-Nie, powinniśmy... -Carly...
Dzwonimy na policję.
Powinniśmy posprawdzać, poszukać.
Hej.
Wszystko w porządku.
Jestem tu.
Potrzebowaliśmy pieniędzy. Sama się zgłosiła, więc jest winna.
Dała mi zabezpieczenie.
Co mam ci powiedzieć?
Nie wiem. Samo milczenie już jest groźne.
Dziękuję. Do zobaczenia.
Dziś wielki wieczór.
Nie mogę się doczekać miny Sya, gdy wpadnie w pułapkę.
Też chcę to zobaczyć.
Nie dajmy się ponieść emocjom.
Pan Kilbane, Pan Vignetti, dziś wielki wieczór.
W rzeczy samej.
Gdzie ekspert?
Ja pełnię funkcję eksperta.
Nie masz wykształcenia w dziedzinie sztuki.
Sy Rubinek o tym nie wie.
Nigdy się nie spotkaliśmy, więc nietrudno będzie go przekonać.
Wskakujcie.
Jedziemy spotkać się z Syem i zobaczyć obrazy.
Telefony. Żadnego GPS-u czy rozmów albo spłoszymy Sya.
-Jest Pete. -Gdzie?
Jedźmy za nim. Tam, gdzie on, musi być też Lizzie.
To na pewno on?
Posłuchaj mnie choć raz.
W naszym domu nie ma pleśni.
Wynajął mnie Stefan Kilbane. To właściciel, prawda?
Pan Kilbane by mi powiedział.
Odebrałby.
Ile to razy właściciele nie informują pracowników?
Twój szef zadzwonił do mojego, czarna pleśń.
Wiesz, czym jest?
To pleśń.
Jest groźniejsza. Jej zarodniki niszczą ci mózg,
rozwalają narządy i system odpornościowy.
Kupa zabawy, a wy macie to w piwniczce.
Wątpię.
Chcesz, żeby szef dostał szoku anafilaktycznego,
pijąc swoje importowane winko,
proszę bardzo.
Wjedź drogą dla obsługi.
Pan dzwonił?
Jestem policjantem w Connecticut. Taylor Bowman.
Connecticut? Co robisz w Kalifornii?
Sprawy rodzinne.
Jak to się stało, że znalazłeś ciało?
Szukaliśmy mojej matki.
-Czego szukaliście tutaj? -To skomplikowane.
Mówiłem do niej.
To nieletnia, która dopiero co zobaczyła trupa.
Pytaj mnie, jeśli chcesz uzyskać odpowiedź.
Dobra.
No dobra.
13 stopni, wilgotność 68-70%?
69.
Idealne warunki dla czarnej pleśni. Gdzie znajdę termostat?
Tam.
Ustaw temperaturę na 10 stopni i wilgotność na 35%,
zostaw tak, póki nie będzie na optymalnym poziomie.
Źle to wygląda. Wychodzi z pęknięcia w płycie.
Czujesz? Zapach farby? To mój środek
na pleśń. Kupiłam nam czas na ewakuację.
-Ewakuuję personel. -Właśnie.
Jaki był związek twojej matki z denatem?
Nie mam na jego temat wiedzy.
Tak to będzie wyglądać?
Mówię, jak jest.
Dopiero powiedziałeś, że denat namówił twoją matkę,
by pojawiła się wczoraj w Resedzie. Może była na niego wściekła?
Rozumiem, że chcesz to połączyć, ale nie znałeś mojej matki.
Nikogo by nie skrzywdziła.
Kiedy widziałeś ją ostatnim razem?
Dwanaście lat temu. Umarła.
Kilka dni temu dowiedzieliśmy się, że może żyć.
W międzyczasie wmieszała się w coś.
Dlatego się włamaliśmy. By zobaczyć, czy Randy powie nam jeszcze coś.
Okazało się, że nie żyje.
W samochodzie siedzi moja siostra,
boi się, że jej matka też zginie,
zanim do niej dotrzemy.
Pytaj, o co chcesz, bo...
Nie wiem nic o mojej matce.
Może nigdy nie wiedziałem.
KAMERA WYŁĄCZONA
Witam.
Nie jesteś Rubinkiem.
Jestem jego przedstawicielką. Miło was widzieć.
Miałem spotkać się z Syem.
Kilka zasad. Drzwi są zamknięte.
Pan Rubinek umieścił kamery wewnątrz i na zewnątrz.
Jeśli ktoś spróbuje szperać, pan Rubinek zniknie
i nigdy go nie zobaczycie.
Kiedy tu będzie?
Jest w drodze. Przedtem chciałabym porozmawiać z panem Josipoviciem.
Ze mną? Czemu?
Właśnie, czemu?
Sy o to prosił. Reszta twarzą do ściany.
Czemu?
Zróbcie to. Zadowolimy Sya, to szybciej przyjedzie.
Dobrze.
Co z obrazem?
Jest na przednim siedzeniu vana.
Co?
Ostrożnie.
Tutaj.
Długo tam posiedzą?
Kilbane się denerwuje. Maksymalnie 20 minut.
Kiedy pojawi się Sadie Jones?
Jest tu.
Alexandre. Już idę.
Co teraz?
Zbadamy obraz i zaczekamy na naszych przyjaciół.
Po ile chodzą domy w tej okolicy?
Przez całe życie nie zarobimy nawet na zaliczkę.
Może powinniśmy wziąć udział w loterii.
A nuż wygramy 250 tysięcy.
Jezu. To Lizzie.
Na pewno? Pete wszedł tam.
Jestem tak samo pewien, jak że to on prowadził vana. Chodź.
Oby nie mieli tu dobermanów.
Chodź.
Długo jeszcze?
Musimy być dokładni, tym bardziej że Sy patrzy.
Chcemy tego samego. W końcu dopniemy swego.
Nasi przyjaciele się niecierpliwią. Pospieszmy się.
Tylko zrób to z wyczuciem.
Teraz wiesz, jak trudno jest przenosić te butelki.
Jestem zdumiony.
Dziękuję.
Myślałem, że będę oceniał zbiór losowych butelek, ale ta głębia...
Ta głębia, ta ilość,
to robota prawdziwego kolekcjonera.
Mogę zaproponować Lafite z roku 1981.
Niedoceniany rocznik.
Ale eksperci wiedzą swoje.
Cudowne.
Połowa radości z mojej pracy
to poszukiwanie zaginionych skarbów.
Takich jak to.
Margaux, rocznik 1787?
Tak.
Co za widok.
Mogę dotknąć?
Nawet lepiej, możesz wziąć.
Proszę tak nie kusić.
Może po aukcji. Jeśli chcesz zobaczyć coś fajnego,
mam tu wina z roku 1934, które mój wuj
„uratował” przed nazistowskim generałem w Lipsku.
-Za rogiem. -Poważnie? Poważnie.
Tam. Tak.
To aukcja stulecia. Misza, twoje zdjęcie
trafi na okładkę katalogu.
Jutro wyślę ci listę.
-Przejrzę ją. -Wybacz.
Omówimy pierwszą aukcję.
Cieszę się, że działamy.
Dobrze.
Twój rocznik 1787 posłuży za toast. Dziękuję za prezent.
Jasne.
Było miło.
To prawda. Teraz część druga.
Wydaje mi się, że to wszystko to jakaś skomplikowana intryga.
O ile widzę bez analizy chemicznej, obraz nie jest fałszywką.
Więc wciąż może nią być.
Najbezpieczniej będzie robić, co każą.
Za kilka chwil będzie tu Sy z obrazem.
O to nam chodziło.
Nie zrobicie ze mnie głupka.
Kilbane panikuje. Pospieszmy się.
Szlag! To jakieś żarty.
Zostań tu.
Hej, skarbie.
-Szukacie Lizzie? -Tak.
-Właśnie ją widziałem. -Tak?
Rozmawiałem z sąsiadem.
Widziałem ją tam. Chyba mnie śledzi.
Jest!
Co?
Pójdę od tyłu. Wy od przodu.
Dobra? Już. Lizzie!
Skończyliśmy, biegając po ogrodzie jakiegoś człowieka.
Pojechaliśmy za nią razem.
Od początku do końca wszystko schrzaniłeś.
Powiedziała Audrey! Słuchaj...
Jest tutaj.
Na pewno ją widziałeś?
Widzisz coś? Kogokolwiek?
Lizzie, wyjdź, zanim będzie gorzej!
Będzie gorzej.
Cholera! Zamknęła nas.
Audrey, nie. Zrobisz sobie krzywdę.
Zamknęłaś ich?
Tak, skończmy to i spadajmy.
Koniec z tym. Jeśli w ciągu dwóch minut Sy się nie pojawi,
przysięgam, znajdę sposób, żeby się stąd wyrwać.
Zrywam umowę.
Nie możesz. Mamy zasady od Sya. Nie przyjdzie, jeśli pójdziesz.
Nie ma go tu.
Co to za miny? Nie cieszycie się, że jesteśmy?
Panda.
-Coście za jedni? -A wy?
Zamknąć się. Ręce do góry.
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger ziesz.