Strefa ciszy jest znakiem tego,
że w ziemi gromadzi się energia,
która zostanie uwolniona poprzez trzęsienie ziemi.
Linia uskoku miasta Meksyk była spokojna przez ponad 80 lat...
aż do dzisiaj.
SZPITAL OGÓLNY OKRĘG FEDERALNY MEKSYKU
19 WRZEŚNIA 1985 R.
DZIEŃ SZCZEPIEŃ
- Dzień dobry. - Cześć, co u ciebie?
Dobrze.
Rosario.
- Cześć, jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Nieźle. - Wzywają cię na pogotowie.
- Dzięki. Jadłaś śniadanie? - Tak. A ty?
Właśnie idę.
Dzień dobry.
Proszę.
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
- Można prosić historię? - Jasne.
Dziękuję.
- Dzięki, Vicky. - Nie ma za co.
Dzień dobry.
Historia medyczna Victorii Hurtado.
Doktorze?
Tak, zaraz wyjdzie.
Przepraszam, myślałam, że urodzę wcześniej.
Nic się nie stało. Przy niestrawności tak bywa.
Co za wstyd. I strach.
Doktorze Zambrano, proszę...
Proszę liczyć skurcze. Babcia pani pomoże.
Dziękuję.
Doktorze Zambrano.
Ale wszystko gra.
Proszę przyjść, kiedy zacznie pani rodzić.
- Dobrze. - Przepraszam, doktorze,
ale doktor Carlos Vargas wzywa pana na oddział położniczy.
- Co się stało? - Bardzo się denerwuje.
Jej tętno spada, doktorze. To bradykardia.
Oddychaj głęboko.
- Proszę przeć. - Idzie.
Jest.
Dobrze.
Sto uderzeń na minutę, doktorze.
Musimy coś zrobić.
Co się dzieje?
Nie. Proszę oddychać i przeć.
Idzie.
Już prawie koniec.
Dobrze.
Osiemdziesiąt uderzeń na minutę.
Musimy coś zrobić. Cesarskie cięcie.
Co z moim dzieckiem?
Nic. Proszę posłuchać.
Proszę oddychać i przeć.
- Przyj. Niech pan też oddycha, doktorze. - Proszę przeć.
Oddychaj.
- Doktorze, proszę. - Czemu go nie ma?
- Trzeba zrobić cesarkę. - Niektóre dzieci
potrzebują więcej czasu.
Ostatni raz. Z całej siły, mamusiu.
- Właśnie tak. - Spokojnie.
Dobra robota.
- Dobrze. - Co z moim dzieckiem?
- Już? - Co z nim?
Sprawdzają je. Spokojnie.
Nie martw się.
Co mu jest?
Czemu nie płacze?
- Chwileczkę. - Dlaczego nie płacze?
Jak nazwiesz synka?
Ricardo.
Ricardo Aja Ledesma.
Piękne imię! Dobra robota.
- Gratulacje. - Dobrze poszło.
Zapisz to, Chave.
Data to 19 września 1985 roku.
Godzina 6.59.
Doktor Miró proszony na oddział psychiatryczny.
Proszę.
Trzeba to będzie sprawdzić.
- Idę na śniadanie. Chcesz coś? - Nie, dziękuję.
- Dzięki. - Dzięki.
Nie tak szybko. Uważaj na ostrość.
Prawie rok i nie umiesz przybliżać. W ten sposób się nie nauczysz.
Nauczę się.
Mógłbyś wykazać więcej cierpliwości.
Jasne, ale ty wolisz się popisywać.
Więc zrób to sam.
Proszę.
„Zrób to sam”.
- Wystarczy. - Naprawdę?
- Gotowa? - Gotowa.
Pięć, cztery, trzy, dwa.
Znajdujemy się w sercu historycznego centrum Dystryktu Federalnego,
tuż obok okazałego kościoła...
„Okazałego kościoła”.
- Bawi cię to? - Żebyś wiedziała.
Strasznie się ruszasz. Mów wyraźnie.
Jasne, zrobię to porządnie.
Gotowa?
- Gotowa. - Pięć, cztery, trzy, dwa.
Witajcie, drodzy słuchacze XCQ. Jest czwartek, 7.04...
Josecito, wychodzę.
Zaczekaj.
- Co? - Dokąd?
- Przestań, José. - No weź.
Nie ma mowy. Mój szef gniewa się,
kiedy mamy pogniecione fartuchy.
Wkurzę się, jeśli nic nie dostanę.
Chodź.
Niedługo jedziemy do Manzanillo.
Jeszcze jeden buziak.
Spóźnię się.
Jesteś beznadziejny.
7.05
RESTAURACJA LA REFORMA
Chcę, byś wziął mnie w ramiona
Niech między nami Nie będzie już miejsca
Chcę czuć smak twoich ust
...mnie swoim zapachem
Będę twoją powierniczką
Chcę wiedzieć, kim jesteś
Będę jak żywy tatuaż
Całkowicie tobą nasiąknę
Nie wymazuj mnie z siebie
Dzieci.
Włożyłeś akumulator do auta?
- Nie, już schodzę... - Żartujesz?
Spóźnię się do pracy.
Nie pamiętałeś o tym.
Od roku nie pracujesz.
To ja powinnam robić dzieciom śniadanie.
Uspokój się.
Tego właśnie chcę, jednego dnia spokoju,
wiedząc, że ty też robisz swoje.
Beto, Lucía.
- Gdzie twoja siostra? - Nie wiem.
Tata zawiezie was do szkoły.
Co?
Pewnie jest z tym chłopakiem.
Chociaż córkę byś upilnowała.
Beto, wyłącz to.
Jak dotrę do pracy?
Beto, znajdź siostrę, a ja się przebiorę.
Na pewno jest u Pabla.
Widzimy się w samochodzie.
...zaszczyt powitania Ignacia Zambrana,
asystenta ministra ds. turystyki,
który jest osobiście zaangażowany w organizację kolejnego mundialu.
Chciałam tylko się przywitać.
Mama mnie zabije, jeśli nie pójdę do szkoły.
Tata znów cię uderzył?
Gdyby nie ty, byłbym już w Acapulco.
Jedźmy razem.
Co takiego?
Będziesz śmigać na nartach, kiedy ja będę naprawiał łodzie wujka?
Nie wiem i mam to gdzieś.
Ale jeśli tu zostaniemy, kiedyś twój tata cię zabije.
Jedźmy.
Musimy to zaplanować.
Jesteś nieletnia, a ja nie chcę skończyć w więzieniu.
To twój tata powinien być w więzieniu.
Doktorze.
Jeszcze minuta i mógł skończyć z porażeniem mózgowym.
Podałaś mój autorytet w wątpliwość.
Nie, posłuchałem instynktu.
To nie instynkt. Jesteś stażystą.
Nie kontrolujesz emocji, a chcesz brać się za operację.
Tym razem podjąłeś zbyt duże ryzyko.
Proszę już tu nie wracać.
Przepraszam, zaspałam.
- Dzień dobry. - Nie powiedziałam panu.
Zamieniłyśmy się zmianami, bo muszę iść do ambasady USA.
Pepín dostał pracę na Kentucky Derby
i zabiera Josefę z sobą.
Na jak długo?
Tylko do świąt, ale muszę wypełnić dokumenty.
A ty nie jedziesz?
Nie, skąd.
Na razie zostaję tutaj.
Jak długo jest pan na nogach?
Zaraz zjem śniadanie z pani mężem.
Ricardo Aja jest na porodówce.
Chavelita, kiedy mu powiesz, że wyjeżdżasz?
Pogadamy później.
Dzięki.
Do tyłu, skarbie.
7.09
7.10
Założyć mu czapeczkę?
Tak, babcia mu ją zrobiła.
Dzień dobry.
Jest do mnie podobny, prawda?
Bardzo. Chce pan wspólne zdjęcie?
Poproszę.
Chodź.
Tak.
Zobaczmy.
Proszę uważać na główkę.
- Dobrze. - Proszę.
- Kochanie. - Hej.
- Gotowi?
Raz, dwa, trzy.
- Czołem. - Dzień dobry.
Do środka.
Przepraszam, z tyłu jest miejsce.
Ja zapłacę.
- Za wszystkich? - Tak.
Dzięki.
- Sprzedajesz kontrabandę? - Skąd ten pomysł?
Ale potrzebuję rady od wykształconego człowieka.
Rety.
Kiedy pobraliśmy się z Hildą,
nie miałem nawet na tort weselny.
A po 20 latach znoszenia mnie zasługuje na ładny pierścionek.
- Wiem, który. - Który?
Najdroższy.
Podaruję jej go na plaży.
Meksyk będzie pierwszym krajem, który zorganizuje dwa mundiale.
To bardzo ważne dla kraju,
bo taka impreza przyciąga duże inwestycje zagraniczne.
To wstrząs?
Wstrząs?
- Wstrząs. - Uważajcie na szkło.
Nie.
Zejdziemy?
Naprawdę silny wstrząs.
O nie. Boże.
Josefa, pomóż mi z dziećmi.
Ostrożnie.
- Silny wstrząs. - Tak, wyjdźmy na zewnątrz.
Uwaga.
- Zostaw. - To nowiutki sprzęt.
José?
José.
José, nic ci nie jest?
Wszystko w porządku?
- Co się stało? - Nie wiem.
- Co się dzieje? - Zawaliło się. Możesz iść?
Muszę wiedzieć, co z Hildą.
Chodźmy do szpitala.
- Na pewno? - Tak. Chodźmy.
Moje dzieci.
Nie.
Na ziemię!
Zamknij się!
Wszystko się zawaliło!
Proszę pani.
Ile tragedii musi teraz nastąpić?
Ile materiału tracimy?
Chodź.
Szybko.
Wezmę to.
Nagrywaj.
Patrz.
Mamo.
- Nic ci nie jest? - To koniec.
- Ten kurz spowodowało zawalenie? - Nie wiem, Chave.
Muszę wracać do szpitala.
Sprawdźmy, co z mamą.
Jedź. Dogonię cię.
Musimy trzymać się razem.
- To tylko... - Nie ma mowy.
- Proszę. - Ale...
Jeśli to z winy zawalenia, Pepín,
wiesz, ilu będzie tam rannych?
Nie zostawię Hildy ze wszystkimi.
- Hildy czy doktora Zambrana? - Nie zaczynaj.
Powiedziałaś mu, że jedziesz do Kentucky?
- Pepín... - Nie kłóćcie się!
Musimy się stąd wydostać.
Zabierz Josefę do mamy. Ja będę w szpitalu.
- Wszyscy będą potrzebni. - Mamo, nie.
Nic nam nie jest, dzięki Bogu.
Jestem pielęgniarką. Muszę zająć się rannymi.
Musisz być silna.
Bądź ostrożny.
Kocham cię.
Nie martw się. Twojej mamie nic nie będzie.
Idziemy ulicami Dystryktu Federalnego.
Minęliśmy dwie zawalone dzielnice.
W oddali widać dym i pył,
co sugeruje kolejne zawalone budynki.
Na ulicy są ludzie.
Bardzo się boją.
To prawdopodobnie największa katastrofa naszych czasów.
Camila, nie możesz tego wiedzieć.
- Łatwo zgadnąć. - Nie, łatwo zmyślić.
Dwadzieścia minut temu usłyszeliśmy ryk ziemi.
Od tamtej pory nasze serca cierpią.
Proszę się zatrzymać!
Zabierz mnie do szpitala.
Prawie cię przejechałam.
- Pracuję tam. - Widzę.
- Proszę. - Camila, trzeba ją zabrać.
Nie możemy. Przykro mi.
Poszukaj innej osoby.
- Zabrać inkubatory. - Pomóżcie mi.
- Niech ktoś się nim zajmie. - Pomóżcie mi, proszę.
Dajmy znać telewizji.
Nie ma sygnału.
Trzeba sprawdzić, czy mają jakiś sprzęt.
Droga jest zablokowana.
Dalej nie pojedziemy.
Co teraz?
Pójdziemy pieszo.
W porządku.
Chodźmy.
Pomogę ci.
Jest tam kto?
Ostrożnie.
Jak masz na imię? Spójrz mi w oczy.
- Samuel. - Spójrz mi w oczy.
- Możesz chodzić? - Tak.
- Idziemy do szpitala. - Jest pan lekarzem?
Tak, chodźmy.
Nie, tędy.
- Pepe, mów do niego. - Dobrze.
- Jak do ciebie mówić? - Samuel.
Nie masz nazwiska? Taty, mamy?
Wszystko gra?
- Uważaj. - Dobrze.
- Doktorze. - Słucham?
Nie mogę oddychać.
Możesz iść?
No to idziemy do szpitala.
- Zawalił się. - Nieprawda. Wstawaj.
Szpitale są budowane tak, żeby się nie zawalić.
Zostaw ten but.
Zobaczysz, Chuy. Ten materiał zapewni nam sławę.
Z drogi.
Nie stój tak, filmuj.
Nie, jadę do Guadalajary. Chcę być z rodziną.
Powinnaś zrobić to samo.
Do Guadalajary?
Po co?
Zawalił się najważniejszy ośrodek informacyjny w Ameryce Łacińskiej.
Wiesz, jak ważna jest teraz nasza praca?
Miasto zostało praktycznie zniszczone,
a tylko my mamy nagrania
i możliwość kręcenia dalej.
Szpital wciąż stoi, chodźmy.
Idziemy.
Doktorze, pomocy!
Chodź.
Ruchy.
Idziemy.
- Nie mogę. - Pomocy!
- Siostro, wejdźmy do środka. - Doktorze!
Jesteśmy blisko.
Już prawie.
Proszę.
Udało się. Jeszcze trochę.
- Doktorze Zambrano. - On ma uraz głowy.
- Co jest? - Protokół bezpieczeństwa.
Ściany popękały.
Krwotok wewnętrzny.
Idę na ginekologię. Pomóż mu. Poszukam doktora Moreno.
Lekarz idzie.
Tędy. Proszę usiąść.
Ustawmy się jedna za drugą.
Dzieci do mnie. Ostrożnie.
Przyda się pomoc na porodówce.
Na górze jest więcej dzieci.
Uwaga! Niosą maluchy!
Daj.
- Gdzie Hilda? - Nic jej nie jest.
Pójdę do niej i powiem, że jesteś.
Dobrze.
- Musimy je zabrać na zewnątrz. - Na zewnątrz?
- Na zewnątrz. - Szlag.
- Na zewnątrz? - Tak.
Uwaga! Idziemy z dziećmi!
Budynek może się w każdej chwili zawalić!
Szybko!
Trzeba wydostać noworodki. Budynek zaraz się zawali.
- Proszę. - Masz.
Ostrożnie.
Nie możemy tam wrócić.
Szpital się zaraz zawali.
Hilda!
Musimy je stąd wydostać!
- Pepe! - Hilda!
Zaczekaj, Pepe!
Hilda!
GINEKOLOGIA
Trzęsienie ziemi we wrześniu 1985 roku wyzwoliło energię
równą 1114 bombom atomowym, jakie spadły na Hiroszimę.
22 280 kiloton uwolnionych w ciągu półtorej minuty.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski y.