GODZINĘ PO TRZĘSIENIU ZIEMI
Jeszcze godzinę temu...
Właśnie. Tak zacznę.
Jeszcze godzinę temu...
Nie jesteś wiarygodna.
Dlatego miałem zostać?
Ten materiał obiegnie cały świat.
Zdajesz sobie sprawę, co osiągniemy?
Spadam. Zostawię ci kamerę i auto.
Nie potrzebuję ich.
Zaczekaj. Spokojnie.
Jeszcze jeden materiał, tak się umówiliśmy.
Potem pomyślę, co z nim zrobić.
Kupią go od nas. To będzie nasz sukces.
Posłuchaj siebie.
Twoja żądza sławy jest chora.
- To nie jest w porządku. - Mylisz się.
Zatrzymaj sobie materiały, które obiegną świat.
Ja mam na ten temat inne spojrzenie.
Co za brak profesjonalizmu, Chuy.
Wybacz, ale rodzina mnie kocha.
Zostawię kamizelkę.
ROK WCZEŚNIEJ
Nie wyjdę za Alejandra, tato.
Dziewczęta, zostawicie nas na chwilę?
A za kogo?
Za nikogo.
Chcę czegoś innego.
Nawet nie chcę tu mieszkać.
Wyjeżdżam do Meksyku.
Wiesz, ile kosztował mnie ten ślub?
Wiem, że jestem marną inwestycją.
Nie zapominaj o kontekście.
Nikt nie zmusił cię do ślubu.
- Możemy to naprawić. - Nie chcę tego.
Nie chcę, żebyś cokolwiek dla mnie robił.
Nie dramatyzuj.
Idź ułożyć sobie włosy, a ja porozmawiam z rodziną Alejandra.
Zobaczę, co da się zrobić.
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
GINEKOLOGIA
Chave, to niebezpieczne. Sami nie damy rady.
Musimy zaczekać na pomoc.
Ona musi to zrobić.
Pozwól jej.
„Pozwól jej”?
Pomóżcie jej.
Jesteśmy ostatnią nadzieją tych ludzi.
Lepiej poczekać na ratowników.
Ratowników?
Nic nie wiadomo o ratownikach. Możemy czekać kilka godzin!
Wiemy tylko, że pod tym gruzem
są nasi pacjenci, koledzy, przyjaciele, rodzina.
Mamy stać i nic nie robić?
Codziennie pomagamy tu ludziom.
A dziś będziemy ratować naszych braci i siostry!
Nie ma czasu do stracenia!
Czy ktoś mnie słyszy?
Słyszy mnie kto?
Potrzebujemy pomocy.
Moje współpracownice są uwięzione. Budynek się zapada, proszę.
Dobrze, chodźmy.
ULICE HISTORYCZNEGO CENTRUM CAMILA
Zawalone.
Idziemy.
- Chodź. - To one.
- Co one tu robią? - Utknęły tam.
- Nie do wiary. - Pomocy!
- Umrzemy tu! - Idziemy!
Dranie.
Idziemy po was.
Jesteśmy ranne, proszę.
Czemu zabieracie tkaniny?
Musimy pomóc uwięzionym kobietom.
- To nie twoja sprawa. - To wasza odpowiedzialność.
Nie zostawiajcie ich samych!
Stójcie!
Pomocy!
- Tutaj. - Ile was jest?
- Jakiś tuzin. - Na górze jest nas więcej.
One mają dzieci.
Pomóżcie nam.
- Jest źle. - Nic ci nie jest?
- Pomóż nam. - Potrzebujemy pomocy.
Hej! Musimy je wydostać.
Pomóżcie mi.
Wyciągnijmy je. Musicie nam pomóc, idziemy.
Są uwięzione. Pomóżcie nam!
- Uwaga! Sufit się wali. - Ostrożnie!
- Niebezpiecznie. - Uważaj.
Zamieniłam się z przyjaciółką na zmiany.
Skąd mogłaś wiedzieć? To nie twoja wina.
Nie, ale muszę powiedzieć Josému.
Josému? Kim jest José?
To mój przyjaciel. Prowadzi stołówkę.
Chave.
Musimy zabrać stamtąd gruz i zrobić ludzki łańcuch.
Zajmiesz się tym?
Dokąd idziesz?
Poszukać Joségo.
Trzeba mu powiedzieć o Hildicie. Jest uwięziona.
Widział go pan?
Chodź.
Usiądź.
José...
Wszystko widziałem.
On nie żyje.
Nie możemy się poddać.
Musimy myśleć o tych, którzy jeszcze żyją.
Chave.
Musimy działać.
Nie poddawać się.
Oczywiście.
Spokojnie. Wyciągniemy was.
Są zamknięte.
Jak to zamknięte?
Tu jest kłódka.
Spokojnie, wyciągniemy was.
- Potrzebujemy narzędzi. - Podnośnika.
- Nie mamy auta. - Znajdźcie jakieś.
Dobrze.
Kolega jest dobry w kradzieżach aut.
Zaraz wrócą i was wypuszczą.
Zabierzemy was stąd.
Szybko, dach się zaraz zawali.
Chciwe bydlaki.
Wiele z nas już nie żyje.
Zawsze traktują nas jak niewolników. Trzymają nas tutaj.
Powiecie to panie do kamery?
Ludzie powinni o tym wiedzieć.
Tak. Mogę się przedstawić?
Włóż suknię i przestań marudzić.
Dlaczego teraz, Camila? Co powiemy gościom?
Nic im nie powiemy.
Włoży tę sukienkę i weźmie ślub.
Zmarnujesz sobie życie.
Alejandro ma pieniądze.
Zmarnowałabym sobie życie, gdybym była jak ty.
O czym ty mówisz?
Chcę walczyć o to, czego ja chcę.
Nie chcę być utrzymanką
żyjącą z pieniędzy męża.
Nie mów tak do siostry.
Ona akurat nie ma głowy w chmurach i nie psuje nam opinii.
Mów, co chcesz, i tak nie zmienię zdania.
Nie wyjdę za mąż. Mam inne plany.
Niby jakie?
Będę pracować w telewizji.
- Chcesz być aktorką? - Nie.
Dziennikarką.
Nazywam się Leticia Vázquez Ureña.
Pracuję w tej szwalni od 15 lat.
Nasz budynek się zawalił.
Nam nic nie jest,
ale inne kobiety przygniotło.
Są na innych piętrach.
Pomówmy o szefach.
Szefowie.
To dwaj bracia.
Przyszli zaraz po wstrząsie.
Posłali ludzi po sprzęt, ale nas nie wypuścili.
Widziała ich pani.
Zawsze nas zamykają, żebyśmy nie wyszły wcześniej.
Jesteśmy jak zwierzęta w klatkach.
- Jest. - Dobra robota, Comosama.
Wiedziałem, że dasz radę.
Zobaczmy.
- Nie widziałeś tego auta. - Szybko.
Dawaj.
No dobra.
Dobrze.
Jeszcze.
OKOLICE TLATELOLCO GABRIELA
Wszystko w porządku?
- Co się stało? - Zemdlała pani.
- Nic pani nie jest? - Nie.
Moje dzieci. Muszę iść.
- Nic pani nie jest? - Nie.
Ostrożnie.
- Wszystko gra? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
No działaj.
Żeby tylko moim dzieciom nic się nie stało.
Boże, proszę. Chroń je.
Gdzie moje dzieci?
BUDYNEK NUEVO LEON, TLATELOLCO BETO
Tato?
Lucía?
Jest tu kto?
Słyszy mnie ktoś?
Kto tam?
Ja. Javi.
Cześć, Javi. Jestem Beto.
Cześć.
Ile masz lat?
Osiem.
Idę do ciebie.
Jesteś sam?
Jestem z mamą w łazience, ale...
Ona się nie rusza.
A twój tata?
W Teksasie.
Mieszka tam.
Nie martw się, idę do ciebie.
Widzisz mnie?
Tak.
Mów do mnie. Lubisz piłkę nożną?
Tak.
Ja kibicuję Chivas. A ty?
Ja też.
Ale mój tata woli Pumas, bo grał tam Hugo Sánchez.
A twoi rodzice?
Gdzie oni są?
Nie wiem, gdzie mój tata.
A mama poszła do pracy.
Twój tata nie?
Mojego tatę zwolnili.
Dlaczego?
Nie wiem.
Mama mówi, że nie umiał trzymać języka za zębami.
Nie martw się. Wszystko będzie dobrze.
- Dosięgniesz mnie? - Tak.
Tak.
Już dobrze.
- Będzie dobrze. - Uważaj na głowę.
Ostrożnie.
- Ile was zostało? - Tam jest ich więcej.
Wyciągniemy je.
Idziemy.
To się zawali. Ten budynek.
Zobaczmy, co znajdziemy. Ty idź tam.
Co z Rosą?
Gdzie Rosa?
Gdzie jest Blanca?
- Erika? - Kogo brakuje?
- Nie ma Alicii. - Jakiej Alicii?
Była na schodach.
- Pójdę po nią. - Ostrożnie.
Jest!
Pomóż mi to podnieść.
Dobrze.
- Podnosimy. - Dobrze.
Raz, dwa, trzy.
- Jest okej? - Tak.
- Na pewno? - Pomóżcie nam.
Dalej.
- Podnosimy. - Dobrze.
Raz, dwa, trzy.
Ostrożnie.
- Zmieszczę się. - Nie.
To nie jest dobry pomysł.
Proszę chociaż użyć liny.
Doktorze.
Pomocy!
Toña? Gdzie jesteś?
Gdzie jesteś?
Tutaj.
Kto ma dzieci?
Ja mam jedno.
Nic mu nie jest.
Już idę.
Gdzie jesteś?
Tutaj.
Toña?
- Hilda? - Tak.
Toña?
- Jestem tu. - Kto tam? Toña?
- Szefowa. - Rosario?
- Tak, Rosario. - Toña tu jest.
- Toña. - Toña.
- Gdzie jesteś? - Toña?
Tutaj.
Toña?
Jesteśmy przy inkubatorach.
Podaj mi dziecko, zobaczysz, czy działa światło.
Coś nie tak? Rosario?
Zobaczmy.
Czyje to dzieci?
Ja mam Ricarda.
To Clara Sanchez.
To chyba Clara.
Jest tam kto?
Czy ktoś mnie słyszy?
Wchodzę.
Hej.
Raz, dwa, trzy.
Dobry Boże.
To ojciec Ricardita.
Spokojnie.
Potrzebujemy ręcznego respiratora. Inaczej dziecko umrze.
- Pokaż. - Proszę.
- Weź go, ostrożnie. - Dzięki.
Sam gruz.
- Wszystko w porządku? - Na zewnątrz.
Alicia.
- O co chodzi? - Nie słyszy.
Nie da rady. Musimy iść naokoło.
- W porządku. - Zobaczmy.
Tak. Poluzowane.
- Masz. - Ostrożnie.
Widzimy drogę.
Dobrze.
- Doktorze. - Tak?
Mieszka pan sam?
- Tak. - Rozumiem.
Ja też.
Dobrze.
- No dobra. - Masz.
Przypomina mi pan mojego tatę.
Cechuje was determinacja.
Twoi rodzice są tutejsi?
- Tak. - Nie szukasz ich?
W ich okolicy nic się nie zawaliło.
Raczej nic im nie jest.
Poza tym nie wiem, czy chcą mnie widzieć.
Jeśli mnie słyszycie, krzyczcie!
Czy ktoś mnie słyszy?
To chyba doktor Ángel.
- Tutaj, doktorze! - Jesteśmy tutaj!
Jesteśmy tutaj, doktorze!
- Pomocy! - Słyszę.
- Pomocy! - Zabierzcie nas stąd!
Idziemy po was!
- Halo! - Doktorze!
- Użyj tego. - Doktorze Ángel!
- Doktorze!. - Pańskie dłonie.
Czuję gaz.
Naprawdę.
Wyciek gazu!
Hilda, przenieś się w inne miejsce! Mamy wyciek gazu!
Uderzyłaś w rurę z gazem.
Nic nie czuję.
Nie wiemy, kiedy się zaczęło.
- Poszukam innego miejsca. - Daj mi je.
- Stracimy przytomność. - Nie wiemy, czy to tutaj.
To czemu drży ci głos?
Wyciek gazu.
- Co się stało? - Wyciek gazu. Zgaście papierosy.
- Co się stało? - Czuję gaz.
Ja nic nie czuję.
- Idą tutaj. - Szefowie.
Zamknęliście je.
Zabraliście tylko tkaniny.
Widzieliśmy, jak zabierają tkaniny,
a pracownice zostawili zamknięte.
Co macie do powiedzenia?
Idź, ja z nią pogadam.
Mieliśmy dużo szczęścia,
że odzyskaliśmy większość tkanin.
Dlaczego zamykacie pracownice na cały dzień?
Były przerażone.
- Przyjechaliśmy po nie. - Zabrali tkaniny.
Uwięziliście je pod kluczem na cały dzień.
Mieliście gdzieś, co się z nimi stanie.
Szukaliśmy czegoś, by otworzyć drzwi.
Gdzie sejf?
Lety, kto zabrał sejf?
A skąd mam wiedzieć? Może trzęsienie ziemi go przesunęło.
Nie wrócicie do domu, dopóki się nie pojawi.
Przeszukaj mnie.
- Ona nie jest sama. - To prywatna sprawa.
Jesteśmy na ulicy.
- Ile za taśmę? - Nie jest na sprzedaż.
Podaj kwotę i spadaj.
To ty powiedz, ile kobiet tam zostało.
Ile kobiet przez was zginęło.
- Zostaw ją! - Lepiej spadajmy.
- Do następnego. - Tchórze.
Były tam zamknięte.
Musi trafić do szpitala.
Oto twarz zaniedbań i nadużyć.
Największe z tragedii 19 września 1985 roku.
Musimy ją zabrać.
Hortensia też jest w złym stanie.
Zabiorę ją do szpitala.
Zostaniemy tu, by uwolnić resztę.
Zajmę się nimi.
- Tak, dobry pomysł. - Dziękuję.
Co robisz, Rosario?
Szukam wycieku. Nic nie czuję.
Głowa mnie boli.
Udusimy się.
- To objawy zatrucia metanem. - Nikt się nie udusi.
Musimy zachować spokój.
Rosario, spróbuj się przemieścić.
Skaleczyłam się.
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
Daję ci pierwsze dziecko.
Teraz kolejne.
Dobrze.
Toña.
Toña, co robisz? Chodź.
Nie zmieścimy się we trójkę.
Zmieścisz się. Przesunę się.
Dzieci potrzebują przestrzeni.
Zostańcie.
Jak budynek wybuchnie, nie będzie to miało znaczenia.
- Słyszę cię. - Toña, proszę, przestań bredzić.
Pani doktor.
Szukam mojej wnuczki.
Przyszła na wizytę.
Jest młoda, ładna i ma długie włosy.
Widziała ją pani?
Przykro mi.
Gdzie jest ginekologia?
Czyste.
To młoda kobieta.
Przytrzyma pani. Tak, nikt nie przyjechał.
Żaden policjant, żadna karetka?
Przyjechał radiowóz, nic nie zrobili.
Nie wiedzieli, co robić.
Dlaczego, skoro to ich praca?
Nie wiem.
Chave, co się stało?
Doktor Ángel wrócił do kopania tunelu.
Proszę mu pomóc.
Jasne. Dzięki.
Tunelu?
Wnuczka zadzwoniła do mnie rano.
Jeszcze spałam.
- Nie zwariowałam. - Oczywiście, że nie.
Mówiła, że ma skurcze.
Że jedzie do szpitala.
Jak nazywa się pani wnuczka?
Katia Martínez.
Była u mnie rano.
Okazało się, że to fałszywy alarm. Wróciła do domu.
Kamień z serca, doktorze.
Co z jej ciążą?
Wszystko w porządku. Pani wnuczki tu nie ma.
Na pewno czeka na panią w domu.
Dziękuję, doktorze.
Proszę ze mną.
- Doktor Ángel Zambrano? - Tak.
Camila Toledo, dziennikarka.
Dokumentuję tę tragedię do czasu przywrócenia transmisji telewizyjnych.
Prowadzi pan akcję ratunkową?
Możemy porozmawiać?
To nie jest dobry moment. Usuwamy gruz.
Przepraszam.
Mogę jakoś pomóc?
- Proszę pani. - Doktorze.
- Gdzie mieszka pani wnuczka? - W Tlatelolco.
W budynku Nuevo León.
- Może pani... - Tak, mam auto.
- Dziękuję. - Ja również.
- Doktorze. - Słucham?
- Muszę panu coś powiedzieć. - Słucham?
Pepín chce, żebym jechała z nim do Kentucky.
Miałaś zostać.
Chciałabym zostać,
ale tam jest więcej możliwości dla Josefy.
Pepín będzie pracował. Nie zostawię dzieci.
- Teraz jedziesz? - Nie w tej chwili.
- Za jakieś dwa tygodnie albo po... - Dwa tygodnie?
To potrwa miesiące, jesteś tu potrzebna.
- Nie wiem, co robić. - Jeszcze pogadamy.
Muszę tam wejść.
Oczywiście. Ma pan rację.
Słyszycie mnie?
- Jesteście tam? - Tak, doktorze!
Nie ma tu wycieku gazu.
Mówiłam.
Uważajcie na rury, dobrze?
Myślisz, że dotrzemy do finału?
Jasne. Mamy Hugo Sáncheza, Hermosilla i Cruza.
Na pewno.
Na bank zagramy w półfinale.
Tata obiecał mi, że pojedziemy na finał.
To super, że twój tata chce jechać.
Kupiliście już bilety?
Javi?
Javi, tata przyjdzie po ciebie.
Jeśli nie, to jak zobaczymy Maradonę?
Wolałbym zobaczyć Brazylię.
Moim idolem jest Careca.
A twój tata?
Nie zabierze cię na mecz?
Mamy jechać na mecz Meksyku.
Nawet Lucía chce jechać, a ona nie lubi piłki nożnej.
Kim jest Lucía?
Moja siostra.
A twoja mama nie lubi piłki nożnej?
Woli koszykówkę.
Kiedyś grała.
Kolejne zawalisko.
Nasi rodzice dobrze by się dogadywali.
Kiedy stąd wyjdziemy, przedstawimy ich sobie.
Mogą zostać przyjaciółmi, jak my.
Dobry pomysł.
Mogą zabrać nas na mecz Chivas, kiedy zagrają przeciwko Pumas.
Lepiej na finał mundialu, żebyśmy zobaczyli zwycięstwo Meksyku.
Posłuchajcie mnie uważnie.
Tam jest ponad 100 noworodków.
Spróbujcie nawiązać kontakt.
Wyciągniemy was.
11 MIES. WCZEŚNIEJ
Lubię zapewnić ludziom piękne i czyste miejsce.
W weekendy zapraszamy całe rodziny,
wtedy w parku najwięcej się dzieje.
Jakieś informacje dla zwiedzających?
Tak, dbajmy o czystość,
żeby park mógł wyglądać jak teraz.
- Jak się pan nazywa? - Ernesto González.
W porządku.
Mówił dla państwa Jesús Sánchez.
- To wszystko. Dzięki. - Dziękuję.
Jesteś dziennikarzem?
- Tak, w czym mogę pomóc? - Dla kogo pracujesz?
Dla każdego.
Nauczysz mnie filmowania?
Po co ci to?
Zapłacę.
Jesteś z Jalisco?
Tak. Ty też?
Tak. Z której części?
Z Zapopan.
- A ty? - Z Tonali.
To co, nauczysz mnie?
A jeśli upuścisz kamerę?
Podniosę ją.
A jeśli się zepsuje?
- Kupię ci lepszą. - Oby, w końcu jesteś z Zapopan.
Jak się nazywasz?
Camila Toledo. A ty?
Jesús Sánchez. Dla przyjaciół Chuy.
No to działamy.
Co mam robić?
Włóż baterię.
No już.
Szybko się uczysz.
- Ktoś ją zna? - Tak, to moja córeczka.
Jest dziewiąta rano. Stoimy przed kolejnym zawaliskiem.
Nie wyobrażam sobie nawet, ile osób jest uwięzionych pod gruzami.
Nie widzę żadnych karetek ani policji,
żadnych strażaków.
Ale mamy siebie.
Meksykanie wiedzą, jak pomagać sobie nawzajem.
Cierpliwości, jesteśmy blisko!
Nie wiem, jak to zrobimy.
Ale poradzimy sobie.
Razem pokonamy tę tragedię.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski