DWIE GODZINY PO TRZĘSIENIU ZIEMI
- Uważaj na sufit. - Dobrze.
Idę za tobą.
Boże.
Tędy.
Czy ktoś mnie słyszy?
Jesteśmy tutaj, doktorze!
Hildo!
Jesteś tam, kochana?
Mów do mnie. Tu Chave.
Chavelita, dobrze, że nic ci nie jest.
Wyciągniemy cię!
Cofnijmy się powoli tą samą drogą.
- Ty pierwsza. - Dobrze.
Wszystko gra.
Gruz się rusza, to normalne.
Z powrotem.
Dobrze.
Chave.
- Dobrze. - Okej.
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
26 LAT WCZEŚNIEJ
Przepraszam, obudziłem panią?
Nie. Coś się stało twojej mamie?
Nie o to chodzi.
Przyszedłem po jajka i mleko dla niej.
- Jasne, daj mi chwilę. - Oczywiście.
Niech to.
Owoce, jajka, mleko, chleb.
Mów, jeśli czegoś potrzebujecie.
Dziękuję.
Pozdrów mamę.
- Oczywiście. Dziękuję. - Drobiazg.
Mamo.
Zjedzmy śniadanie.
Mam mdłości.
Dzwonię po lekarza.
Ignacio.
Nawet Bóg nie ulży mi w tym bólu.
Zaopiekujesz się bratem, prawda?
Ma pieniądze na autobus.
Dziś. Ale jutro...
Jutro też będzie miał.
I każdego dnia.
Ignacio, musisz mi obiecać, że będziesz opiekował się bratem.
Zawsze.
Powiedz to.
Zawsze będę dbał o Ángela.
Dziękuję, synku.
Odpoczywaj, mamo.
... przed trzęsieniem ziemi prezydent Miguel de la Madrid...
Wstęp wzbroniony.
Dzień dobry.
Otwórz bramę.
- Jadę do szpitala. - Oczywiście.
Otworzyć bramę.
Budynek Ministerstwa Komunikacji i Transportu
częściowo się zawalił i płonie.
Doniesiono nam, że hotel Romano,
znajdujący się między Iturbide i Artículo 123, zapadł się częściowo.
W Strefie 37 zawaliły się dwa budynki.
Zaczekajcie na mnie!
Ostrożnie z tym drzewem.
SZPITAL OGÓLNY IGNACIO
Ostrożnie.
- Wszystko w porządku? - Tak, dziękuję.
Ángel.
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Co u dziewczynek? U Irene? - Dzięki Bogu dobrze.
- Twój dom? - Wszystko gra.
Nic się u nas nie zawaliło.
Grunt, że jesteś cały. Wyszedłeś w samą porę.
Wielu ludziom się nie udało. To ważne.
Doktorze, dzieci potrzebują mleka. Co mamy zrobić?
Ignacio nam w tym pomoże.
Mleko dla noworodków? Oczywiście.
Jeśli załatwi pan nam antybiotyki i leki przeciwbólowe,
będziemy wdzięczni.
- Oczywiście. - Dziękujemy.
- Dobrze, że nic ci nie jest. Mleko. - Jasne.
Ángel.
Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi,
teraz i w godzinę śmierci naszej.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna.
Proszę.
Jak się czuje?
Już lepiej.
Nie potrzebuje respiratora.
Co oznaczało to westchnięcie?
Sama już nie wiem.
Nie mam już do kogo wzdychać.
Ty jesteś dobrej myśli,
bo wiesz, że José na ciebie czeka.
Ta myśl mnie pociesza.
Wiadomo.
José jest najlepszy.
A jak zmrużyć oczy, nie jest nawet taki brzydki.
Bez takich, Toña.
Cichutko.
Ángel.
Tu jest bardzo niestabilnie. Lepiej stąd wyjdź.
Nie musisz tu być.
Tam jest metalowy pręt.
- Użyj tego. - Czego?
Nie rozumiem, czemu masz mi za złe, że mi na tobie zależy.
To naturalne i ludzkie,
że najpierw martwimy się o swoich.
Nic nam nie jest.
Moi ludzie są tutaj.
BUDYNEK NUEVO LEÓN ALBERTO
Boże, proszę.
Jezus cię ocalił.
Sąsiadko.
- Nic pani nie jest? - Dobrze, że pan żyje.
- Musimy się stąd wydostać. - Jak?
Tamtymi schodami.
Obok instalacji hydraulicznej jest szafa rozdzielcza.
- Tam? - Tak, możemy się wydostać.
Spróbujmy.
W torbie... To moja torba.
Mam latarkę.
Przypiętą.
Dobrze.
- Jesteś. - Wstęp wzbroniony.
Mieszkam tu.
- To dla pani dobra. - Tam są moje dzieci.
- Nie. - Który budynek się zawalił?
- Proszę odejść. - Ktoś wie?
Czy ktoś wie, który budynek się zawalił?
Minęły ponad dwie godziny, a nikt się nie odezwał.
Błagam, proszę pozwolić mi przejść.
Niech pani podjedzie z drugiej strony.
Może się pani uda. Nie wie pani tego ode mnie.
Wstęp wzbroniony.
Ostrożnie. Nie uderz się.
Wiesz, że nic to nie da?
Bez narzędzi nikogo nie wyciągniesz.
To robota dla specjalistów,
górników, ratowników.
Załatw mi takich ludzi.
Wykorzystaj swoje kontakty
albo spędzimy tu kolejne sześć lat.
Zrobię, co w mojej mocy.
Dzięki.
Powiem coś, co ci się nie spodoba.
Najwyższy czas, żebyś przestał się zadręczać.
Daj sobie szansę.
Wybacz sobie.
Rozejrzyj się. Życie samo nas karze.
Potrzebujemy mleka.
Noworodki się odwodnią.
Pieluch, wody, lekarstw.
Zrobię dziurę, żeby móc wszystko przekazać.
Jesteś wykończony. Kiedy ostatnio spałeś?
- Nic mi nie jest. - Bzdura.
Nie możesz dźwigać świata na swoich barkach.
Też to robiłem, pamiętasz?
- Przestałem się szkolić na urzędnika... - Chciałeś nim być.
Tylko żeby utrzymać rodzinę.
Znowu jesteś ofiarą?
To ty się na nią kreujesz,
bo wbiłeś sobie do głowy, że musisz się karać.
Chcę, żebyś sobie wybaczył, Ángel.
I zaczął żyć.
Życie jest tutaj.
Oni umierają. Potrzebujemy pomocy.
Szlag.
Zostawiłem kluczyki w marynarce.
Przyniosę je.
- Profesorze Huerta. - Ignacio. Słucham.
Przyniosłem esej z ostatnich zajęć.
23 LATA WCZEŚNIEJ
Z ostatnich zajęć?
Jesteś do tyłu. Grozi ci powtarzanie semestru.
Nadrobię zaległości za tydzień.
Musisz dać z siebie wszystko.
Wiem, przepraszam.
Dla mnie to bez różnicy.
Mój ojciec zmarł i zostawił nas z długami.
To był dla nas szok.
To żadna wymówka.
Ale zaliczę semestr.
Zobaczy pan.
Miłego weekendu.
Zambrano.
Zamknij drzwi.
Są dwa rodzaje biedy.
Pierwszy sprawia, że jesteś na tyle zdesperowany, że zaczynasz walczyć,
a drugi tego nie robi.
Obyś należał do pierwszego.
Nie powiesz nikomu?
Nie.
Skończyło się mleko dla noworodków!
Wiem!
Niedługo je dostaniemy!
Trzeba poczekać!
Doktorze,
jak się czuje José?
Widział go pan?
Co z nim?
Proszę mi coś powiedzieć.
Widział go pan?
Doktorze?
Po 20 latach męczarni ze mną
zasługuje na ładny pierścionek. Podaruję jej go na plaży.
Hilda!
- José! - Pepe!
Nie.
José się tu nie zmieści.
Porozmawiam z nim.
- Moja wnuczka tu jest? - Mam nadzieję.
- Gdzie? - Tam.
- Daj spokój! - Budynek wciąż się wali.
To dla państwa dobra.
- Nie wolno nagrywać. - Spokojnie.
Szukamy wnuczki tej pani.
Mieszka w budynku Nuevo León. Wpuścicie nas?
To dla państwa bezpieczeństwa.
Nie odezwała się. Jest w ciąży.
- Zawaliły się jakieś budynki? - Nie wiem.
A kto może nam powiedzieć?
Czekamy na informacje.
Od dwóch godzin?
Jeśli i tak nic nie robicie, to chociaż nie blokujcie drogi.
Czemu ludzie się tak zachowują? Przepuśćcie nas.
To nadużycie władzy.
Dziesięć metrów od taśmy albo zabiorę pani kamerę.
Mam tego dość.
Bez broni byście nas nie zatrzymali.
Posłuchaj.
Ty też jesteś uzbrojona. Masz kamerę.
Podobno zawaliły się dwie sekcje budynku Nuevo León,
ale jedna wciąż stoi.
Jesteśmy w pobliżu osiedla Tlatelolco.
Zawalił się budynek Nuevo León.
Policja stworzyła kordon
i nie pozwala ludziom szukać swoich rodzin.
Przesłuchajmy policjantów,
którzy twierdzą, że to dla dobra ludzi.
Proszę powiedzieć ludziom,
dlaczego tutejsza policja...
Nie prowokować.
Dlaczego nie przepuszczacie ludzi?
Chodzi o bezpieczeństwo. Proszę się odsunąć.
Nie wiem, jak pan znajduje drogę w tym chaosie.
Jestem inżynierem, znam rozkład budynku.
- Skąd? - Pracowałem dla firmy, która go budowała.
Ostrzegałem ich, że to się może stać.
Kogo?
Nieważne. To sukinsyny.
Musimy znaleźć drogę na górę. Pójdę pierwszy.
Dobra. Idę za tobą.
- Ostrożnie! - Tak.
Dobrze.
Co się stało?
Wszystko gra?
Sprawdzę.
Muszę sprawdzić.
Płytka rana. Będzie dobrze.
Musimy być ostrożni.
Każdy ruch może spowodować zawalenie. Ale nie mamy wyboru.
Co teraz?
CENTRUM MIASTA DOBER I COMOSAMA
Nie otworzę. Nie jesteś głodny?
Jakiś czas temu widziałem gościa z tacos.
Czym zapłacimy, jeśli nie otworzysz? Myślałem, że masz talent.
- Otwieraj. - Nie mogę pracować z pustym żołądkiem.
Tylko jedno taco.
Jeśli nie otworzysz, nie będzie czego jeść.
Dalej.
Patrz, nasze śniadanie.
A dokąd to, kochana?
Szukam moich dzieci. Proszę mnie przepuścić.
- Okażcie serce. - Spokojnie.
Mamy serce. Ale jesteśmy głodni i nie mamy kasy.
Uspokój się i rób, co mówimy.
- Kolczyki. - Proszę.
Masz. Żebyś nie marudziła.
Pa, kochanie.
Gabriela? Co ty tu robisz?
- Nie wiem. - Wszystko gra?
To ja, Rogelio z papierniczego.
- No tak, Rogelio. - Co tu robisz?
Okradli mnie.
Usłyszałam, że tędy dostanę się do Tlatelolco,
ale nie wiem, gdzie jestem i jak mam znaleźć moje dzieci.
Pomogę ci.
Naprawdę? Dziękuję, Rogelio.
Jest naprawdę źle. Nikogo nie przepuszczają,
nawet członków rodziny, ani tu, ani z drugiej strony.
Znasz drogę do Virreyes?
Tak sądzę.
Ponoć w Polanco nic się nie zawaliło.
Podwieziesz mnie?
Znam kogoś, kto mi pomoże.
- Jasna sprawa. - Dziękuję!
Dziękuję.
- Rana może się otworzyć. - Chave.
Słucham?
Nie znalazłem mleka, ale wciąż szukam.
Mam nadzieję, że to pomoże.
Dziękuję. Wszystko jest na wagę złota.
- Zawołać pańskiego brata? - Nie ma potrzeby.
Powiedz mu, że wciąż próbuję
znaleźć kogoś, kto wydostanie stąd pielęgniarki i dzieci.
Bardzo by to nam pomogło.
Biedny doktor pracuje od 60 godzin, a teraz to.
Przekonaj go, żeby odpoczął.
Jeśli nie posłucha pana, to mnie też nie.
Powiedz, że pomoc jest w drodze.
Oczywiście. Proszę pana!
Dziękuję.
20 LAT WCZEŚNIEJ
Nawet nie zaczynaj.
- Zostań tu, ja wezmę torby i... - Nic mi nie jest.
To nie jest tylko na pokaz.
- Zostań. - Ale już mnie nie boli.
Zostań tu. Dobrze?
Dlaczego nie odbierałeś telefonu?
Mój brat złamał nogę.
Musimy porozmawiać, Ignacio.
Zostań. Zaraz wracam.
Rozumiem, że nie byłeś u notariusza.
Przepraszam.
Ktoś inny będzie musiał to podpisać.
Nie mam czasu na żarty.
Czekaliśmy na tę chwilę pięć lat.
Nie mogę tego zrobić.
To wszystko, co ma.
Fałszowanie dokumentów to jedno,
a cierpienie niewinnych to co innego.
To będzie ostatni raz,
a za niecały miesiąc
dostaniesz pracę w Ministerstwie Turystyki.
Co takiego?
W turystyce. Już ustalone.
Chyba że w ostatniej chwili się wycofasz.
Obedrą cię ze skóry.
A ja nie będę mógł nic na to poradzić.
To twoja decyzja.
Pójdę jutro.
Jedźmy.
Katia.
Kochana.
Znasz może Katię?
- Katię? Kto to? - Moja wnuczka.
Była rano w szpitalu.
Pewnie utknęła w korku.
- Prawda? - Nie wiem.
- Poszukam jej. - Nie. Niech pani tu czeka.
Zobaczmy, jak się przedostać.
Mieszkasz tu?
Nie, szukam kogoś,
bo tego właśnie chcieliśmy uniknąć.
Chcesz się wypowiedzieć?
- Jeśli mogę. - Dzięki.
- W porządku? - Tak.
- Twoje imię? - Bárbara.
Jestem tu, bo szukam mojej nauczycielki baletu.
Nazywa się Regina Carrasco.
Jest szczupła, trochę wyższa ode mnie.
- Mieszka tutaj? - Tak.
W budynku, który ponoć się zawalił.
Przepraszam, ma pani może mleko dla niemowląt?
- Przykro mi. - A sól fizjologiczną?
Też nie.
Przepraszam, ale szpital się zawalił,
a dzieci potrzebują opieki.
Może moja sąsiadka coś ma.
Gdzie mieszka?
- Pójdę z tobą. - Cudownie.
Dziękuję.
Hildo, słyszysz mnie?
Tak, doktorze!
Jesteśmy już blisko! Trzymaj się tam!
Dobrze.
Pomocy.
Tędy. Ostrożnie, doktorze.
Ostrożnie.
Nic panu nie jest?
- Wszystko w porządku, doktorze? - Tak.
Nikt się tam nie przeciśnie.
Mam nadzieję, że pański brat załatwi pomoc.
Cholera. Szybciej, Ignacio.
Doktorze, znaleźliśmy kogoś!
W porządku.
Ostrożnie.
Światło.
Tam jest wyjście.
Jesteśmy przy wyjściu.
Do przodu.
Pomocy!
Pomocy, proszę!
- Pomocy! - Pomocy!
- Ratunku! - Pomocy, proszę!
Wyciągnijcie nas stąd!
- Zablokowane. - Nie wyjdziemy.
Nie uda nam się.
- Poszukajmy innej drogi. - Tak.
Ktoś tu jest.
- Żyje? - Nie wiem.
GINEKOLOGIA
- Gdzie Chave? - Tam.
Jestem wściekła. Chcę, żeby wszyscy o tym wiedzieli.
Firma budowlana przysięgała, że budynek jest bezpieczny.
Spójrzcie na to. Co za dranie.
O nie.
To Katia, moja sąsiadka.
Jest w ciąży.
Proszę pana.
Musimy pana o coś poprosić.
Zdarza się, że gruczoły sutkowe matek
nadal produkują mleko,
nawet po śmierci.
Są skorumpowani.
W 1979 miało miejsce trzęsienie ziemi, które uszkodziło budynek.
Firma budowlana się nie pojawiła.
Obiecali pomoc, ale nic nie zrobili.
- Oddycha? - Nie wiem.
Wyczuwam puls. Słaby, ale jest.
Trzeba ją stąd zabrać.
Katia.
Udało nam się wydostać część noworodków.
Są odwodnione.
Nie mamy mleka.
Jej śmierć nie pójdzie na marne.
Proszę, doktorze.
Jeśli nie będziemy się wspierać, nikt nam nie pomoże.
Chcemy tylko wiedzieć, czy naszym rodzinom nic nie jest.
Pomocy!
Wyciągnijcie nas stąd!
Pomocy!
Proszę rozpowszechnić naszą wiadomość.
- Wyciągnijcie nas! - Ratunku!
- Jest nas tu troje! - Pomocy!
Pomocy!
Dobrze.
Tak.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski ie jest.