PAMIĘCI KOCHANEGO PRZYJACIELA, MOISÉSA ORTÍZ URQUIDIEGO
Jeszcze jakieś dwie godziny, Alberto.
ROK WCZEŚNIEJ
Daj mu coś lekkiego na kolację.
Kanapki z szynką i serem. I połóż go spać.
A Lucía?
Czemu jej nie ma?
Tak, ale jesteś ojcem. Teraz ty za nie odpowiadasz.
Gabriela.
Muszę kończyć.
Cześć.
Ktoś dzwonił?
Nie, panie senatorze.
- Na pewno? - Oczywiście.
To dla ciebie.
Otwórz.
Cudowna.
Naprawdę piękna.
Nie tak jak ty.
- Podoba ci się? - Tak, bardzo.
Jesteśmy sami, prawda?
A co?
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
3 GODZINY PO TRZĘSIENIU ZIEMI
Wygląda na to, że nie było wstrząsu.
To zupełnie inny świat.
Taki, w którym nie ma problemów.
Wszyscy mamy problemy.
Oni mają pieniądze, by sobie z nimi radzić.
W tym kraju liczą się tylko pieniądze i wpływy.
Wiesz, która godzina?
Chyba po dziesiątej.
Wstrząs miał miejsce o siódmej?
O 7.19.
Tak mówili w wiadomościach.
Która godzina?
SZPITAL ÁNGEL
Dzięki.
- Za wcześnie na pomoc. - Doktorze.
Nie mamy mleka. Mamy tylko to.
Nie damy rady tam wejść.
Jest zbyt wąsko, a jeśli będziemy kopać, zawali się.
Może się zmieszczę. Już weszłam, zmieszczę się.
Nawet o tym nie myśl. To zbyt niebezpieczne.
- Więc co teraz? - Czekamy.
Na specjalistów ze sprzętem.
- Mamo! - Skarbie, co ty tu robisz?
Co u twojej babci?
W porządku. Ledwo ich dosięgnęło.
To dobrze.
Tu będzie dobrze.
Dzięki za podwózkę.
- Zaczekać na ciebie? - Nie musisz.
Mój szef na pewno mi pomoże. Lepiej jedź do rodziny.
Nic im nie grozi, nie martw się.
To nie potrwa długo.
Dzień dobry, jestem z biura senatora...
Dzień dobry, senatorze.
Co ty wyprawiasz? Jak mogłaś tu przyjść?
Jeden z budynków w Tlatelolco zawalił się.
Jestem pewna, że to mój.
Zablokowali przejście, a tam są moje dzieci.
Dziwne. Tu do niczego nie doszło.
- Na pewno się zawalił? - Przecież mówię.
- Czego ode mnie oczekujesz? - Pomóż mi.
Tam są moje dzieci.
Zadzwoń do swoich ludzi,
niech ktoś przyśle ratowników...
Nie mogę nic dla ciebie zrobić.
Najlepiej natychmiast stąd wyjdź.
Przykro mi, ale to nie mój problem.
No już.
Mówiłeś, że mój budynek jest bezpieczny.
A teraz moja rodzina jest tam uwięziona.
Moja rodzina zaraz tu będzie.
Jeśli cię tu znajdą, zrobię się nieprzyjemny.
- Błagam, pomóż mi. - Idź stąd.
Jesteś draniem.
Zobaczymy, co powiedzą media, gdy dowiedzą się, że posuwasz sekretarkę!
Jedźmy!
MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH IGNACIO
Proszę.
Nacho.
Musimy odwrócić uwagę od miasta Meksyk.
Promujmy plaże. Acapulco, Puerto Vallarta, Manzanillo, Zihuatanejo.
Obawiam się, że FIFA wykorzysta tragedię, by odebrać nam mundial.
- Wykiwają nas. Co proponujesz? - Nie wiem.
Wyślij armię,
wyślij służby cywilne z całego stanu,
by uratować to, co się da.
Odbudować to, co najbardziej ucierpiało, na przykład szpital.
To potrwa.
Zrób to.
Tymczasem pilnuj, jakie informacje się wydostają.
FIFA musi nam zaufać.
Żadnej prasy zagranicznej.
Żadne zdjęcia nie mogą trafić za granicę.
Pomyślmy.
Trzęsienie ziemi to tragedia,
ale jedyną nadzieją na ożywienie gospodarcze Meksyku
jest przyszłoroczny mundial.
To właśnie trzeba powiedzieć prezydentowi.
Przykro mi, Rogelio. Nie spodziewałam się tego.
Ja też nie.
Wiem, że wszystko słyszałaś, ale to już bez znaczenia.
To, co teraz jest ważne,
to moje dzieci i rodzina.
Nie będę cię osądzać.
Mój mąż nie pracuje od ponad roku.
Ja za wszystko płacę
i pracuję po godzinach, by zadbać o dzieci.
Robię dla nich wszystko.
No i cóż.
Zaczęliśmy spędzać razem dużo czasu,
jedno doprowadziło do drugiego i...
Podobało mi się.
Lubiłam czuć się pożądana.
Lubiłam czuć się młoda.
Oderwać się od problemów.
Ale cóż.
SENATOR
Teraz mam to.
To mi się podobało.
Piszesz się na to?
Nie, odpada.
Mam rodzinę.
Nie chcę tam zginąć.
- Nic mi nie jest. - Pepín.
Co jest?
Hilda jest tam uwięziona.
Jesteśmy z nią w kontakcie.
- Została sama? - Nie.
Jest z nią Rosario, Toña i kilkoro noworodków.
- Trzymają się jakoś? - Na razie tak.
Ale...
Pamiętasz, jak poprosiłam Hildę o jej zmianę?
Pamiętam. Ale co to ma...
Chavela, mówisz mi,
że gdyby nie to, byłabyś na jej miejscu?
Właśnie.
Proszę.
Musisz wejść do tunelu.
Mamy tylko ciebie.
Musimy dać dzieciom płyny, żeby przeżyły
do przyjazdu ratowników.
- Dobrze. - Zaczekaj.
Tylko nie wspominaj o Josém.
Co się z nim stało?
- Rozumiem. - Uważaj na siebie, tatusiu. Proszę.
Nic mi nie będzie, skarbie.
Uważaj na siebie.
Weź butelki.
Wyciągnijcie nas stąd!
ZAWALONY BUDYNEK, TLATELOLCO ALBERTO
Pomocy!
Jest nas troje.
Odeszły jej wody.
Co teraz?
Katia.
Jeśli widać światło, musi być inna droga.
Katia, jesteś przytomna?
Obiecaj, że nie zaśniesz.
A ja obiecuję, że cię wyciągnę. Dobrze, Katia?
- Zostań z nią. - Jestem.
Ja poszukam drogi.
Nie martw się, twojemu tacie nic nie będzie.
Kochanie.
Trzymaj.
Twój tata jest przywiązany.
Jeśli coś się stanie, wyciągniemy go.
Hildo, słyszysz mnie?
Moje ręce są już do niczego.
Odpocznij trochę.
Zawsze myślałam, że umrę jako pierwsza.
Że mnie pochowacie.
Ale jest na odwrót. I tak wszyscy umrzemy.
Nikt nie umrze, Rosario.
Przestań gadać głupoty.
Doktor nas stąd wyciągnie.
Żywe?
Jak długo już tu jesteśmy?
Czy ktoś mnie słyszy?
Tu Pepín!
Pepín?
- To Pepín, prawda? - Pepín?
- Pepín! - Pepín!
- Tu jesteśmy! - Tutaj!
Tutaj! Słyszymy cię!
- Hilda! - Słyszymy cię!
Słyszysz mnie?
Słyszycie mnie? Dajcie znać!
Idę po was! Głośniej!
Już idę.
Widziałeś Joségo? Gdzie on jest?
Nie.
Nie widziałem go.
Gdy przyjechałem, posłali mnie do tunelu.
- Charo? - Dobrze ci idzie, Pepín!
Słyszę cię!
To ja, Toña!
Dobrze, Toña!
Wiedziałem, że ci się uda!
Już do was idę.
Pepín!
Jesteśmy tutaj! Słyszysz nas?
Widzę cię, moja droga.
Znalazłem kobietę!
Ona żyje!
5 LAT WCZEŚNIEJ
Wiesz, jak to działa?
Grubasku.
Pomożesz mi?
Myślisz, że jestem gruby?
Jesteś bardzo przystojny.
Dźwięk budzika czy radio? Stacja 107,9.
Proszę bardzo.
Obudź mnie swoim jazzem, a na śniadanie dostaniesz figę z makiem.
Dzięki.
Coś się stało?
Niepotrzebnie kupowaliśmy to mieszkanie.
Nie mów tak. Dlaczego?
Dowiedziałem się, że to jeden z projektów
tworzonych przy współpracy z rządem.
Co to znaczy?
Zarobili krocie, używając materiałów drugiej kategorii.
Ukradli, co się dało.
To mieszkanie to wszystko, co mamy.
Jesteś pewien?
Muszę z nimi porozmawiać.
A jeśli się wściekną?
Wiesz, z kim zadzierasz, prawda?
Nie mogę milczeć.
Będę naciskał, aż naprawią budynek
i wzmocnią fundamenty.
Jesteś inżynierem.
Na pewno wiesz, co robisz.
Chodźmy spać.
Jesteśmy.
Dziękuję, Rogelio. Naprawdę.
Cieszę się, że mogłem pomóc.
Obyś znalazła swoje dzieci.
Wiem, że żyją.
Zaczekaj.
Ciągle zapominasz torby.
Fakt.
Daj żonie, jest markowa.
Chave.
- Tak? - Stołówka.
- Co z nią? - Jest nienaruszona.
- Nie zawaliła się? - Nie.
Wszystkie budynki są zniszczone.
Ale stołówka nie. Można ją wykorzystać.
No to na co czekamy, doktorze? Chodźmy.
Leż. Dobrze.
Wydostanę ją!
Ciągnijcie! Dam znać!
Jak masz na imię?
- Andrea. - Andrea, wyciągnę cię stąd.
- Gdzie moje dziecko? - Dziecko?
Teraz liczy się tylko to, że cię stąd wyciągnę.
Nie martw się.
- Jak ma na imię twoje dziecko? - Ricardo.
Nadałaś mu ładne imię.
Zabiorę cię do Ricarda.
Zachowaj spokój.
Wyciągnę cię.
Trzymaj się.
Przejścia nie ma, ale za odpowiednią sumę...
Są skorumpowani.
Nie ma przejścia.
Jest.
Jestem w imieniu senatora.
Nie ma przejścia.
Co za barbarzyńcy.
Czemu ją przepuściliście?
- I tak działa ten kraj. - Ja tu stoję od godziny!
Boże, oby nic im nie było.
Proszę.
Znowu te wasze głupoty.
Nagrałem pana, jak bierze pan pieniądze i pozwala wejść wpływowym ludziom.
Pańska decyzja.
- Proszę. - Dziękuję.
Hej.
Ona idzie ze mną.
Zaopiekujcie się dziewczyną. Luis! Więcej worków!
Tu jest strasznie.
Ruchy!
Więcej wiader!
Tędy. Za mną, pomożesz mi.
Będzie dobrze.
- Wiem, że cię boli. - Boże.
Będzie dobrze. Wzrok ci wróci.
ROK WCZEŚNIEJ
Rozmawiałeś z inżynierem?
Tak, nie martw się. Rozmawiałem z inżynierem Padillą,
jakiś skorumpowany pracownik
oszczędzał na materiałach, by coś sobie uszczknąć.
Ale dowiedzieli się o tym
i go zwolnili.
Mimo to wciąż jest niebezpiecznie.
Nie, fundamenty zostały wzmocnione.
Wzmocnili je tylko dlatego,
że Alberto pokazał im, że to niezbędne.
Ale on powiedział, że spartaczyli robotę.
Twój mąż ma paranoję.
Myślisz, że firma kazała wynieść się ludziom bez powodu?
To jedna z najważniejszych firm w kraju.
Sądzisz, że zaryzykują swoją reputację?
Fakt.
Nie.
To przestępcy.
Ta konstrukcja zagraża wielu osobom,
w tym nam.
Beto, masz paranoję.
Myślisz, że największa firma budowlana w kraju
naraziłaby swoją reputację dla czegoś takiego?
Powiedzieli, że wszystko naprawili.
Trzeba było ich posłuchać i dać sobie spokój.
Nie mogłem milczeć.
A gdy problemy wrócą, wszyscy umyją ręce.
Budowlańcy obwinią rząd, a rząd będzie winił budowlańców.
Wszyscy się bogacą, a nikt nie jest odpowiedzialny.
Pewnie.
Łatwo ci być moralnie lepszym od budowlańców i prawników.
A kto opłaci rachunki i kupi jedzenie?
Jak spłacimy hipotekę?
Mów do mnie.
Co, jeśli umrze?
Nie umrze.
Rusza się, czujesz?
A co z twoją rodziną?
Moi rodzice mieszkają w Puebli.
Nie chcą być dziadkami.
Ale nie potrzebuję ich.
Mieszka tu moja babcia.
Obiecuję ci, że się wydostaniemy.
Wiem, że to wydaje się niemożliwe,
ale widziałam już w życiu takie rzeczy.
Katia?
Nie. Katia.
Jeszcze trochę.
To nic takiego.
- Tato. - Jak się czujesz?
Nic mi nie jest.
Bezpieczny tunel, co?
Musisz ją szybko stąd zabrać.
- Już. - Zabierzemy ją do stołówki.
Szybko.
Jest tam kto?
Jesteśmy tutaj!
- Jest tam kto? - Tutaj!
Przepraszam.
Słucham?
Ma pani wpływowych krewnych?
Nie, a co?
Ludzie czekają tam od kilku godzin,
a panią wpuścili.
To niesprawiedliwe.
Jak wszystko.
Cała moja rodzina utknęła pod gruzami.
Mąż mnie ostrzegał.
Powiedział mi, że może tak być, a ja go nie słuchałam.
- Co wiedział pani mąż? - Wszystko.
Wiedział wszystko,
bo pracował dla firmy, która zbudowała ten kompleks.
- Zwolnili go. - Dlaczego?
To wpływowi ludzie.
Nie tylko go zwolnili.
Dostał też wilczy bilet.
Chciałaby pani się wypowiedzieć?
To bardzo ważne.
Tak.
Hilda, Rosario, słyszycie mnie?
Hildo!
Doktorze.
Rosario, Hilda, Toña!
- Doktorze. - Co?
Naraża pan ludzi.
Pepín tam wszedł. Andrea przed nim.
- Jest pan zmęczony. - Musimy ich wydostać.
Trzeba skoordynować działania.
To dobrze, że chce pan ratować ludzi, ale
czy słucha pan innych?
Czy wyłącznie siebie samego?
Doktorze.
Zrobimy, co pan każe.
Ma pan nasze wsparcie.
Ale musimy coś zmienić.
Po roku 1981 wszyscy musieliśmy opuścić budynek.
Tylko dlatego, że mój mąż, Alberto Sánchez, wywarł na nich presję.
- Ale to był teatrzyk. - Co się stało?
Nie zrobili nic.
Gdy mój mąż skonfrontował się z nimi, zwolnili go.
Bóg jeden wie, ile zarobili na budowie,
a potem na rzekomym remoncie.
Ci ludzie to przestępcy.
Owszem.
Doda pani coś jeszcze?
Tylko to, że się myliłam.
Mąż próbował mnie przekonać,
że powinniśmy się przenieść gdzie indziej,
a ja nie słuchałam.
Mówiłam mu, że zwariował.
A okazało się, że tylko on traktował sprawę poważnie.
Dobrze, oby tak dalej. Pamiętaj o badaniach.
- Jeśli dalej... - Tu jest już czysto.
- Musimy zrobić miejsce. - Tak jest.
Wynieść to wszystko.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Jak się czujesz?
Straciliśmy ją.
Jej syn jest z Hildą na dole.
Kto to zorganizował?
Carlos?
Przyjaciele, jeśli nas słyszycie,
jesteśmy świadkami jednego z najsmutniejszych wydarzeń
w długiej historii miasta.
Nie jesteśmy w stanie oszacować liczby rannych
ani liczby ofiar.
Ale z tego, co widzieliśmy,
mamy do czynienia z wydarzeniem, które wymaga solidarności
od wszystkich mieszkańców miasta i kraju.
Po pierwsze, niezbędna jest dyscyplina.
Prosimy wszystkich, by nie opuszczali swoich domów.
Mieszkańcy prowincji,
będziemy państwa informować.
Nie dodamy nic więcej ponad to, co widzimy.
Budynek Ministerstwa Komunikacji i Transportu
częściowo się zawalił i płonie.
Doniesiono nam, że hotel Romano...
Nie wiem, myślałem...
Jest tu kto?
- Słyszeliście? - Pomocy!
Słyszy mnie pan?
Wyciągnijcie nas stąd!
- Nic panu nie jest? Chwila. - Nie!
Ktoś tu jest!
Ktoś jest na dole!
Ktoś tam jest!
Ktoś tam jest.
- Jak się pan nazywa? - Juan Francisco Hernández.
Co się stało? Jest pan w szoku.
Byłem w swoim sklepie...
Zobaczmy. Daj mu to.
Uważaj na palce.
Kolana. Plecy w łuk.
Wszystko w porządku?
Tak! Wyciągnijcie mnie!
- Alberto, to ty? - Gabriela!
- Skarbie! - Tak, to ja!
To mój mąż.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Wyciągniemy cię.
Są z tobą dzieci?
Nie, ale proszę, wyciągnij mnie stąd.
Na dole wciąż są ludzie.
Nie martw się.
- W ten sposób. - Uwaga na palce.
Duży kawał gruzu. Przesuwamy na trzy.
Gotowi.
- Raz, dwa... - ...dwa, trzy.
Skarbie. Jesteś.
Mówi dr Zambrano ze szpitala, który dziś rano się zawalił.
Około 150 osób jest uwięzionych, w tym noworodki.
Zamknijcie się.
Członkowie rodziny, koledzy, lekarze.
Pilnie potrzebujemy mleka dla niemowląt, butelek,
narzędzi, wiader,
koców, wody.
Potrzebna jest każda pomoc.
Pilnie.
- Kochanie. Powoli. - Tak.
Kocham cię, skarbie.
- Nic ci nie jest? - Nie.
- Dzięki Bogu. - Tak.
Tutaj.
Daj mi wodę.
Co jest?
Na dole jest kobieta i ciężarna dziewczyna.
Moje dzieci też tam są,
podobnie jak wasze rodziny.
Proszę, to pilne. Nie ma czasu do stracenia.
- Czy dziewczyna ma na imię Katia? - Tak, Katia. I Regina.
To moja nauczycielka.
Słyszałem wołania o pomoc, więc ktoś przeżył.
Słyszałeś nasze dzieci?
Nie, ale znajdziemy je. Zobaczysz.
Ludzie przeżyli.
Wiemy tylko tyle, ale to już dużo.
Rozumiem.
- Trzeba ich wydostać. - Tak.
Latarki, lampy, narzędzia.
ZAWALONY BUDYNEK TLATELOLCO LUCÍA I PABLO
Pablo.
Pablo?
Pablo, obudź się. Proszę.
Pablo!
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski