Jesteśmy na szpitalnej stołówce,
gdzie doktor Ángel Zambrano przeprowadził cesarskie cięcie.
Kobieta niestety straciła życie po tym,
jak budynek Nuevo León zawalił się w Tlatelolco.
Drodzy wolontariusze,
narodziny tej dziewczynki to prawdziwy cud.
Mówi się, że nadzieja umiera ostatnia.
W szpitalu wszystko zaczyna się od krzyku nadziei.
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
Hej, mamo.
Co, jeśli rodzice się nie pojawią?
- Są inni krewni. - A jeśli nikt się nie pojawi?
Ktoś się pojawi.
A jeśli nie?
Czy doktor Ángel je zatrzyma?
Nie wygłupiaj się.
Oddamy dzieci opiece społecznej lub do sierocińca.
Wiesz, co się stanie z dziećmi?
Trafią do sierocińca.
To źle, prawda?
- Naprawdę? - To zależy.
Kobieta, którą zabrałaś do Tlatelolco, jest babcią dziewczynki.
Gdzie ona jest?
Zgubiłam ją, gdy dotarłam do budynku Nuevo León.
Widziałam ją przed chwilą. Na zewnątrz.
Idź. Niech zabierze wnuczkę.
Tak, doktorze. Chodźmy.
- Mogę cię prosić o przysługę? - Jasne.
Spiszesz nazwiska rannych?
Oczywiście.
Musimy nadać je jak najszybciej, żeby znaleźli się krewni.
Jasne. Wystarczy kilka chwil.
- Chave. - Słucham?
Chciałam cię przeprosić.
Dziś rano
poprosiłaś mnie o podwózkę, a ja odmówiłam.
Zabierz mnie do szpitala.
Nie możemy. Przykro mi.
Poszukaj innej osoby.
Nie martw się, wszyscy byliśmy w szoku.
Ale byłoby świetnie,
gdybyś pokazała ludziom, przez co przechodzimy.
Staram się.
Mój tata prawie został zmiażdżony w tunelu.
Oczywiście.
Wolontariusze ciężko pracują,
wkładają w ratowanie ludzi mnóstwo wysiłku,
dobrze byłoby to pokazać.
Pokażę, obiecuję.
7 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Dobre zdjęcia.
Dziękuję.
Masz ładne oczy.
Potrzebujesz tylko kogoś, kto weźmie cię pod swoje skrzydła.
Opowiedz mi o sobie.
Moim marzeniem jest być dziennikarką.
Już w dzieciństwie bawiłyśmy się z siostrą w serwis informacyjny.
Jesteś na dobrej drodze.
Trafiłaś do mojego biura. To zasługuje na uznanie.
Chyba tak.
Mów mi Ernesto.
Trzeba odświeżyć wizerunek naszych zagranicznych biuletynów.
To coś dla ciebie?
Tak, sprawy zagraniczne bardzo mnie interesują.
Pokaż się. Wstań.
Cofnij się.
Dobrze.
Obróć się.
Telewizja to medium wizualne.
Nie ma miejsca na nieśmiałość.
Odwróć się.
Dobrze.
Spódnica jest nieco za długa,
ale zawsze można to zmienić.
Chcę być dziennikarką.
Nie potrzebuję do tego krótszej spódnicy.
Tylko tyle, ile trzeba.
Garderoba się tym zajmie.
Pokaż, czy masz dłonie dziennikarki.
Chodź.
No chodź.
Dłonie.
Bardzo dobrze.
Przyjdź do mojego gabinetu.
Pokażę ci, jak być bardziej seksowną,
jak się wyluzować
i przełamać nieśmiałość.
To twoja decyzja.
Chcesz być nową twarzą wiadomości, Cami?
Oczywiście,
ale nie tak.
I mam na imię Camila.
Nie Cami.
Jak chcesz robić karierę?
Nie wiem.
Ale na pewno nie w ten sposób.
Krew 0 Rh-?
- Krew 0 Rh-? - Nie.
Szukamy mojej szwagierki, Maríi Consuelo Pérez Ojedy.
Była pacjentką czy miała konsultację?
Nie, pracuje w stołówce.
To dobrze. Stołówka nie ucierpiała.
Ale nie możemy jej nigdzie znaleźć.
Poza tym nasza okolica się zawaliła.
Przykro mi.
Mieszkamy razem w Morelos.
Wiem, że to zły moment,
ale pilnie szukam dawców z grupą krwi 0 Rh-.
On ma grupę krwi 0 Rh+, a ja swojej nie znam.
Znam go lepiej niż siebie.
Czy może pani
pójść ze mną na stołówkę?
- Rozejrzymy się. - Wolę szukać dalej.
Rozumiem.
- Ktoś z was ma grupę krwi 0 Rh-? - Nie.
Kto wie, gdzie ona jest.
Nawet jeśli ją znajdziemy, co jej powiemy?
„Pani wnuczka nie żyje, ale oto nagroda pocieszenia”.
Ty nie będziesz mówić nic.
Ostrzegam. Ja będę mówić.
Jak chcesz.
Nie może być daleko.
Chodź.
Jak się nazywa?
Nazywa się Valerio Landa.
- Dziękuję bardzo. - Dzięki.
- Przepraszam, jak masz na imię? - Darío.
- Darío, zrobisz coś dla mnie? - Jasne, co mam zrobić?
Potrzymaj kamerę.
Świetnie.
Nagrywa?
Kilka godzin temu
ochotnicy ze szpitala nawiązali kontakt
z trzema pielęgniarkami z oddziału ginekologii,
które są uwięzione pod gruzami z kilkorgiem noworodków.
Widzimy najgorszą i najlepszą stronę Meksyku.
Z jednej strony mamy do czynienia ze sparaliżowanym rządem,
który nie reaguje na tę tragedię.
W obliczu tej rzeczywistości nie mamy wyboru,
musimy prosić o pomoc resztę świata.
Meksykanie proszą was, byście kontynuowali pracę,
której rząd Meksyku stanowczo...
Dość. Wyłącz to.
Dosyć tego. Już.
Kraj nie chce sensacji.
Reportaż to nie sensacje.
Jako dziennikarka musisz wiedzieć,
że cywile i władze muszą się dogadać,
działać ramię w ramię.
My, wolontariusze, jesteśmy zjednoczeni.
Ostrzegam cię.
Grozi ci odebranie licencji.
Z kim mam przyjemność?
Wszyscy chcemy tego samego.
Jako władze mamy obowiązek zdobyć odpowiednie informacje,
zanim podejmiemy jakiekolwiek działania, żeby nie popełnić błędu,
który pogorszy już i tak złą sytuację.
Na razie ani wy, ani my, ani pani
nie wiemy, co się naprawdę dzieje.
Dlatego zachęcam wszystkich,
żebyście zadbali o ostrożność, bo tylko tak będziemy skuteczni.
Dziękuję, że jesteście. Dbajcie o siebie.
Masz moje słowa.
A teraz wyłącz tę cholerną kamerę.
Nie wyłączymy.
Oddaj kamerę. Idź po niego.
Szybko!
Ignacio.
Ángel.
Dałem ci słowo i wróciłem.
Powiedz mi, kim jest ta dziennikarka.
Poprosiłem ją, by spisała nazwiska noworodków i pacjentów,
żeby przyszli po nich krewni.
Prosi o zagraniczną pomoc.
Przecież jej potrzebujemy.
Przecież nie jesteśmy ratownikami.
Pomoc jest w drodze,
ale jak sam widzisz, w obliczu tak potężnej katastrofy
opracowanie planu
nie jest proste.
Najważniejsze, żeby zaprowadzić porządek.
Jaki porządek?
Rozejrzyj się. Pomagamy.
Nie będę się z tobą kłócić.
Jeśli będzie nagrywała każdy szczegół katastrofy,
kraj pogrąży się w chaosie, kiedy wrócą transmisje telewizyjne.
Będzie sparaliżowany.
- Strach nikomu nie pomoże. - A co mogłoby pomóc?
Zobaczmy.
Mam tu prawą rękę ministra spraw zagranicznych.
Proszę, zachowaj spokój.
Poszedł mi na rękę
w zorganizowaniu wszystkiego.
Inne kraje nie muszą o tym wiedzieć.
Meksyk sam sobie poradzi.
Czyli o to chodzi.
- Meksyk musi sobie poradzić. - Ángel.
Ludzie umierają.
My ryzykujemy życiem w każdej sekundzie.
Nikt nie wie, jak zabezpieczyć tunel. Nie mamy narzędzi...
Dlatego zaczekajcie.
Jak długo?
Właśnie uratowaliśmy najlepszego neurologa w kraju.
Jeszcze dziesięć sekund i byłby martwy. Nie mamy czasu.
- Potrzebujemy pomocy. - Posłuchaj, Ángel.
Powiem ci, o co chodzi.
Jeśli FIFA dowie się, że ta katastrofa nas przerasta,
odbiorą nam Mistrzostwa Świata.
Po całym tym bałaganie,
jeśli nie zorganizujemy mundialu, gospodarka Meksyku ucierpi.
Świat nie może dowiedzieć się o powadze sytuacji.
O skali tej katastrofy.
- Jest. - Biegiem!
- Wypuść go. - Daj mu spokój.
Zostaw mnie.
Oto jak rząd traktuje
- studentów i dziennikarzy. - Spokojnie.
Wszyscy chcemy pomóc, prawda?
Tak.
Pani musi spisać nazwiska wszystkich pacjentów,
żeby po powrocie sygnału telewizyjnego,
rodziny będą mogły ich zabrać.
Potrzebujemy łóżek.
To nie wymaga zagranicznej pomocy.
Możemy oddać jej kamerę?
Proszę.
Jak miło.
Tak, ale taśmę zabiorę.
Pomoc jest w drodze.
Chcę tę taśmę.
Chwileczkę.
Czasem trochę się zacina.
- To wszystko? - Tak.
Czyli czekamy na pomoc.
Pomoc jest w drodze.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Doktorze, proszę na chwilę.
ZAWALONY BUDYNEK NUEVO LEÓN LUCÍA I PABLO
Noga wciąż cię boli?
Nie czuję jej.
Nic nie czuję.
Nie mogę nią ruszyć.
Odcięło ci krążenie?
Nie wiem.
Nie chcę tu umrzeć.
Jesteśmy uwięzieni.
Nie możemy się wydostać. Gruz nas przygniecie.
Słyszysz?
Głosy. Szukają nas.
Pomocy, proszę!
Pomocy, jesteśmy tutaj!
Pomocy!
Proszę!
Tutaj!
Na dole.
Nie przyjdą po nas.
- Umrzemy. - Nie.
- Umrzemy. - Nie umrzemy!
Co jest?
Pepín coś usłyszał. To chyba Hilda, ale już nie odpowiada.
Hej. Nie ma przejścia.
Co się stało?
Chciałem wejść, ale jest za wąsko.
Może ja się zmieszczę.
Proszę.
- Ciasno? - Tak.
Proszę krzyczeć, pociągnąć, a my szybko panią wyciągniemy.
Dobrze.
Idę.
Ostrożnie!
Pepín?
Tak, tędy.
Idę.
- Idę. - Powoli.
Ostrożnie. Wszystko w porządku?
Tak. Proszę.
Dzięki.
- Jestem Camila. - Miło poznać.
- To gruz. - Zabrać go?
- Tak. - Dobrze.
Czy to dzieci?
Tak.
- Muszę to otworzyć, żeby je wydostać. - Zejdę ci z drogi.
Nie zmieścimy się oboje.
- Ostrożnie. - Jasne.
Ostrożnie.
Udało ci się.
Uważaj tam na górze.
Znakomicie.
Słyszałam dziecko.
Żyje.
- Trzeba je wydostać. - Napij się.
- Dajcie jej coś. - Dobrze.
Nigdzie jej nie ma.
Jestem głodna.
Jeśli to anyżowe, to nie chcę.
Jak oni potrafią tak szybko liczyć zmarłych?
Nie wiem. Chyba nie potrafią.
Więc kiedy mówią, że jest 3000 ofiar,
to jest ich więcej, prawda?
Tak myślę, skarbie.
Skoncentruj się, Josefa.
Pomóż mi szukać tej pani.
Jestem na rogu Bucareli i Avenida Chapultepec
i oglądam krajobraz po katastrofie.
Na rogu Avenida Chapultepec...
- Jak idzie? - Słyszałam płacz dziecka.
Dopóki jest tam Pepín, mamy nadzieję.
Mamy mało czasu i potrzebujemy pomocy.
Oby brat doktora ją przysłał.
Stoję przed Federalną Agencją Ochrony Konsumentów...
Mam dużo materiału.
Może zaniosę go panu Jacobo.
Nie ufam politykom.
Nie mamy nic do stracenia.
Nie wahaj się. Zrób to.
Camila, tu Chuy.
6 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Chuy?
- Dzięki. - Wejdź.
Co ty tu robisz?
Przyniosłem kolację.
Dziękuję.
Słyszałem, że nie dostałaś się do wiadomości z zagranicy.
Przykro mi. Myślałem, że to już pewne.
Ja też.
Co się stało?
Producent zaprosił mnie do gabinetu.
Ernesto Llanos?
Chciał, żebym pokazywała mu nie tylko wiadomości.
Stary zbereźnik.
Wszystko gra? Zrobił ci coś?
Tylko namieszał w głowie.
Ale wiesz co?
Wolę sprzedawać gazety na ulicy
niż rozkładać nogi.
Połóż talerze.
Dobrze, że się postawiłaś.
Znajdziesz inną pracę.
Kogo ja oszukuję, Chuy?
Nie mam nawet pieniędzy na studia.
Wiesz, co powinnam zrobić?
Ujawnić to.
Ktoś musi go powstrzymać.
Chyba nie jestem jedyna.
Nie wiem.
Odradzałbym ci to.
Prawie wszyscy producenci są tacy.
Musisz dać się złamać. Tak działa telewizja.
Nie zgadzam się. Usiądź.
I tak nie mam pracy, powinnam jeszcze milczeć?
To niesprawiedliwe.
Podobno szukają kogoś do wiadomości.
Nie wiem, o co chodzi,
ale szukają nowych twarzy.
Mężczyzn i kobiet.
Pomogę ci.
W porządku.
Jest 12.40,
a wciąż nie ma oficjalnej odpowiedzi prezydenta.
Jesteśmy w pobliżu rynku Tepito,
gdzie zawaliło się kilka pobliskich osiedli.
Wygląda na to, że na jednym z nich wybuchł zbiornik paliwa.
Posłuchajmy mieszkańców.
Uwaga, stopień.
Doktorze. Pani González.
Dziękuję, Chave.
Zaraz do pani przyjdą.
To pani prawnuczka.
Chce pani potrzymać?
Maleństwo.
Taka piękna.
Jak twoja mama.
A moja wnuczka?
Jest tu?
Proszę pani,
wysiłek pani wnuczki był niesamowity.
Dzięki niej to dziecko przyszło na świat.
Ale...
Niestety pani wnuczka nie przeżyła.
Bardzo mi przykro.
Chcę ją zobaczyć, doktorze.
Oczywiście. Pójdę z panią.
- Tak? - Tak.
- Chave? - Tak, doktorze?
- Pomożesz nam? - Tak.
Pomóc pani z dzieckiem? Pójdę z panią.
Dziękuję.
Tędy.
Proszę.
Boże, jakie to okrutne.
Ja żyję i widzę cię martwą.
Moje dziecko.
Proszę tak nie myśleć.
Dobrze, że jest pani na tyle silna, by zaopiekować się prawnuczką.
Tak.
Obiecuję.
- Doktorze. - Słucham?
Dziękuję bardzo, doktorze.
Nie ma za co dziękować.
Będziesz się nazywać Isela.
Jak ja.
Dwie Isele.
Obie wytrwałe.
Niech ci młodzi ludzie zgodzą się być jej chrzestnymi.
Proszę.
- Oczywiście. - Dobrze.
Widzisz?
Nic ci nie grozi.
Bóg jest z tobą.
Chodźmy, proszę.
Tędy.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie,
święć się imię Twoje.
Przyjdź królestwo Twoje...
Gotowa?
Cztery, trzy, dwa.
Meksykanizacja przemysłu wydobywczego przyniosła korzyści...
5 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
...dzięki zwiększeniu produkcji i eksportowi.
Niestety tylko nieliczni mogą się tym cieszyć,
elita biznesowa przemysłu wydobywczego.
Podczas gdy pracownicy i miejscowa ludność
zostają z poważnymi problemami społecznymi i ekologicznymi.
Wystarczy. Podobała mi się ta historia.
Dźwięk i obraz są bez zarzutu, Chuy.
Dziękuję bardzo.
Możemy zatrudnić pana na stałe.
- Postaramy się to zorganizować. - Cudownie.
Kiedy poleci ten materiał?
Przykro mi, ale pani nie pasuje do naszego profilu.
Dlaczego nie?
Jest pani za młoda. Brak pani wiarygodności.
Ludzie nie uwierzą w to, co pani mówi.
Ale ona ma dyplom.
Może mieć i pięć,
ale widzowie widzą niewinną młodą kobietę.
A takie są tylko w telenowelach.
Pańskie spotkanie.
- Gratulacje, Chuy. - Dziękuję.
Odezwiemy się jeszcze.
Kiedyś przyćmię Jacoba Zabludovskiego,
wtedy zrzednie im mina.
- Jak się masz? Miło cię widzieć. - Dobrze. A ty?
To dla mnie zaszczyt.
Co z Cruz Azul? Znowu przegrali?
Rozczarowanie.
- Tak, ta decyzja... - Barbarzyńcy i kłamcy.
Pomoc na pewno przybędzie.
Pytanie tylko, kiedy.
Ja będę kontynuował objazd.
Z Bogiem. Powodzenia.
Przepraszam.
Rząd nie chce, by ludzie wiedzieli, co się dzieje.
Nie chce, by FIFA zmieniła zdanie
i woli unikać międzynarodowej pomocy,
by nie narażać szans na mundial.
Masz to na taśmie?
- To wrażliwy temat. - Wiem.
Potrzebujesz wiarygodnych źródeł,
bo tylko największa stacja w Ameryce Łacińskiej
może pokazać twoją historię,
a to ta sama stacja, która organizuje mundial.
Ta sama, dla której pracujesz.
Co chcesz teraz zrobić?
Sprowadzić pomoc. Zdecydowanie.
- Z zagranicy? - Owszem.
W El Universal mają łączność satelitarną
i współpracują z międzynarodową agencją prasową w Teksasie.
Nic więcej nie mogę powiedzieć.
Nie słyszałaś tego ode mnie.
Jasne.
Jeśli opublikujesz tę historię, nigdy nie trafisz do wiadomości,
nawet lokalnych, a tym bardziej w krajowej sieci.
Rozumiesz?
Zaryzykuję.
- Mamy dawcę. - Ktoś się zgłosił?
Tak.
Jest pan bohaterem. Naprawdę to doceniamy.
Dziękuję.
Idę z Moreno.
Okazałeś się upierdliwy,
ale teraz masz dawcę.
Najwyższy czas stanąć po drugiej stronie pola bitwy.
Nie.
Nie potrzebujemy cię. Nie chcemy bałaganu. Odpoczywaj.
I kto to mówi.
No cóż.
Mam tu mnóstwo materiału.
Władze próbowały mi go zabrać, ale oto i on.
To gazeta, nie stacja telewizyjna.
Nic na to nie poradzę.
Nie szukam sławy ani pieniędzy.
Chcę tylko poprosić o pomoc z zagranicy.
Potrzebujemy jej.
Ludzie są zdesperowani i sfrustrowani.
Milczenie byłoby zbrodnią.
Jutro to będzie na pierwszej stronie. Tylko tyle mogę obiecać.
- To za mało. - Proszę pomyśleć.
Kiedy wróci sygnał telewizyjny, cały świat się o tym dowie.
Nie możemy czekać.
Musimy działać. Teraz.
Naprawdę? Jak?
No więc...
Możemy wydać międzynarodowy komunikat prasowy.
Macie łączność satelitarną?
Nie mogę ryzykować.
Mówiła pani, że rząd nie chce, żeby świat o tym wiedział.
Mają swoje powody.
Niehumanitarne, zapewniam.
Jest pan redaktorem najważniejszej gazety w kraju.
Musi być miejsce na negocjacje z rządem.
Pora je wykorzystać.
Spójrzcie na to, co dzieje się w szpitalu.
Lekarze, pielęgniarki i zwykli ludzie próbują ratować dzieci,
noworodki, które przeżyły pod gruzami.
Proszę na to spojrzeć.
Proszę.
Zna pani angielski?
Poradzę sobie.
Połącz nas z Dallas.
Tak jest.
Mogę rozmawiać ze Steve'em Johnsonem?
Mam tu młodą reporterkę, która chce coś powiedzieć.
Camilę Toledo.
Dzień dobry.
Słychać mnie?
Mówi Camila Toledo, dziennikarka z Meksyku.
W stolicy doszło do trzęsienia ziemi.
Straciliśmy kontakt z resztą świata.
Zobaczmy, co wie ta pseudoreporterka.
Rząd odmawia wykonywania swojej pracy.
Zwykli ludzie, nauczyciele, lekarze, a nawet sąsiedzi
ryzykują życiem,
by ratować ludzi uwięzionych pod gruzami.
- Dzień dobry, jestem Camila Toledo... - Przewiń.
Potrzebujemy zapasów, wody, czystych ubrań.
Potrzebujemy pomocy jak najszybciej.
Dziękuję.
- Wykopała sobie grób. - Suka.
Połącz mnie natychmiast z dowódcą Santosem Aguirre.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski re.