Dzieci są tutaj, a my tutaj.
SZPITAL GENERAL
To główny tunel. Tu się zawalił.
Musimy zrobić dwa wejścia, tu i tu.
Możemy też postawić tu tyrolkę i spróbować…
Tu czy po drugiej stronie,
nie ma się czego trzymać.
Z każdym usuniętym kawałkiem, tunel traci stabilność.
Dobrze o tym wiecie.
Jeden zły ruch i wszystko może się zawalić.
Wciąż słychać płacz dzieci?
Już nie.
Takie ślepe usuwanie gruzu jest trudne.
Alicia.
Potrzebujemy Alicii.
Idź po nią. Szybko.
Pracujemy, byście czuli się wygodniej i bezpieczniej.
Tu jest niebezpiecznie, zabierzemy was.
W schroniskach będzie wam lepiej.
Będziecie mogli zacząć rozwiązywać problemy.
Jesteśmy po waszej stronie.
Chcemy pomóc.
Espitia!
Nikt was tu nie chce!
Chodź ze mną.
Pułkowniku.
Dlaczego ludzie nie są gotowi?
Większość przenieśliśmy, zostali ci najbardziej agresywni.
Od czego macie broń?
I jaja?
Pułkowniku, użyjemy buldożerów,
aby usunąć namioty i gruzy.
Potrzebujemy wsparcia wojska.
Tu pułkownik Hernández.
Jesteśmy gotowi was przyjąć i wspierać.
Jesteśmy w drodze.
Słyszałeś?
LICZY SIĘ KAŻDA MINUTA
Irene.
Co jest?
Wracam z Los Pinos.
Jestem pewna, że zrobili coś Ignacio.
Widziałam nagranie i…
Wiem, do czego są zdolni.
Nie wiemy, czy je widzieli.
Wziął je ze sobą. Pomogłam mu zrobić kopię.
Widziałam jego samochód.
Odholowywali go. Wszyscy odwracali wzrok.
Nawet Guillermo i…
Nie chciałam pytać więcej.
Dziewczynki są w samochodzie, jedziemy do rodziców,
póki nic nam nie jest.
Wiesz, że postąpił słusznie, prawda?
Dziękuję.
2 LATA WCZEŚNIEJ
Otwórz.
Zobaczmy.
Będziesz tatą.
Kochanie.
To nie żart?
- Nie. - Nie?
Tak.
Sala 6.
Ignacio, nawet Bóg nie ulży mi w tym bólu.
Zaopiekujesz się bratem, prawda?
Ángel, nic ci nie jest?
Obiecaj, że zawsze będziesz opiekować się bratem.
Żyjesz.
Żyjesz, braciszku.
Moje dziecko.
Zawsze będę dbać o Ángela.
Nie możesz dźwigać całego świata na plecach.
Tak cię wspierałem.
- Przyszedłem przeprosić. - Za późno.
Doktorze?
Zabili Ignacia.
Przykro mi, doktorze.
Kiedy ostatnio go widziałam…
nawet nie spojrzałam mu w oczy.
On nas nie zostawił.
Teraz nasza kolej,
by wstać i walczyć dla tych, którzy są w środku.
Życie będzie miało inne znaczenie.
Później będziemy opłakiwać zmarłych.
Teraz musimy być dla żywych.
To dziecko nas potrzebuje.
Dziękuję.
Przyniosłam ci coś do jedzenia.
Jak się czujesz?
Lepiej.
Coś mnie ominęło?
Tak, Pepín usłyszał płacz dziecka pod gruzami.
Naprawdę?
Ángel miał rację.
Jakaś dobra wiadomość w tym wszystkim.
Ostrożnie.
W tę stronę.
Dalej, dobrze.
To się zawali. Musimy to wzmocnić.
Dobrze.
Doktorze.
Chcę przeprosić za to, co powiedziałem.
Źle się z tym czuję.
Ja też. Przepraszam, że nie słuchałem i byłem uparty,
nie szanowałem cię.
Wyciągnijmy dzieci.
Chodźmy.
Uwaga!
Wojsko chce nas przenieść.
- Carlos. - Tak?
Mają sprowadzić buldożery. Chcą posprzątać gruz
i wszystko usunąć.
Jeśli sprowadzą buldożery, wszystko się zawali.
Wiemy, co to znaczy.
Musimy ich ostrzec. Muszą stąd iść.
Uspokoję sytuację na zewnątrz.
Pójdę z tobą.
Musimy ich powstrzymać.
Nie zejdzie tam. Zwariowaliście.
Alicia chce zejść, ale on jej nie pozwala.
Zaczekaj.
Ciężko nam się z nią porozumieć.
Ezequiel, posłuchaj mnie.
Tylko twoja ciocia może nam pomóc. Wiem, że nie słyszy.
Czekaj.
- Ale czuje. Tak cię uratowaliśmy. - Nie zejdzie. Koniec tematu.
Nie pozwolę jej.
- Co mówi? - Nie.
Wiem, jak to jest być tam na dole. Moi przyjaciele tam zmarli.
Ja też wiem, jak to jest.
Byłem pod gruzami cały dzień.
Trzymałem w ramionach martwe dziecko.
Wyciągnęliśmy też martwą pielęgniarkę
i jeszcze jednego martwego niemowlaka.
Mieliśmy szczęście, że komuś zależało na tyle, by nas wyciągnąć.
Na dole jest niemowlę, które liczy się tak samo jak my.
Tylko twoja ciocia może nam pomóc.
Pomogę im.
To moja decyzja.
Dobrze.
Dobrze, zejdzie.
- Pepín albo ja idziemy za nią. - Mogę ja.
- Bez znaczenia. - Dziękuję.
Nic?
Słyszałem tu płacz dziecka.
Tam jest dziecko!
Nie rozumiem cię. Powoli.
Tutaj… Dziecko.
Ostrożnie. Mam cię.
Ostrożnie, proszę.
I co?
Nie wiem. Szybko wyszła. Nic nie rozumiem.
Dziecko.
O co chodzi?
Dziecko, czułam…
W środku czułam…
Co?
To nie jedno dziecko.
Sześć lub siedem.
Co mówi?
Jest sześcioro lub siedmioro żywych dzieci.
Siedmioro niemowląt. Siedmioro żywych!
- Idziemy! - Doktorze!
Buldożery są w drodze.
Co tu robisz?
Chcą sprzątnąć gruz.
Musimy się pospieszyć. Znasz drogę?
- Tak, ale… - Co? Nie ma czasu. Ja zejdę.
Nie, pójdę z tobą, doktorze.
Zatrzymajcie buldożery. Róbcie, co trzeba.
Zajmiemy się tym.
Dziękuję.
W porządku?
- Zostawcie ich! - Dzięki.
Nic nie zwijamy. Namioty zostają.
Kto sprzeciwia się moim rozkazom?
Te namioty mają stąd zniknąć!
Buldożery są już blisko!
To ostatnia szansa, żeby wsiąść do aut.
Zostajemy.
Nie składajcie namiotów.
Sprzeciwiasz się rozkazom zwierzchnika?
Wiesz, co to oznacza?
Tak. I nie obchodzi mnie to.
Długo byłem żołnierzem.
Nie słucham już rozkazów.
Nikt nie powinien!
- Dobrze, chodź. - Puść mnie.
Spokojnie.
Ty też, Espitia?
Dołączasz do buntowników.
Służba.
Jedynym służącym jesteś ty.
Nie masz dość słuchania bezsensownych rozkazów?
Tylko ja mogę powstrzymać buldożery.
Zniszczą was.
Słyszeliście?
Przejadą po was wszystkich!
Zwijajcie namioty!
I jeśli macie resztki rozumu, wsiadajcie do aut!
- Już! - Słyszeliście, ruchy!
Nie ruszać się!
Nic nam nie zrobią, jeśli będziemy razem.
Nie dajcie się zastraszyć.
Dzięki.
Pułkownik stracił rozum.
Musimy zatrzymać buldożery, jak przyjadą.
Trzeba przekonać żołnierzy.
Nie tylko my widzimy, że pułkownik zwariował.
Mam nadzieję, że Alicia ma rację.
Gdybyś widział to, co ja w CONALEP,
uwierzyłbyś we wszystko.
Wyciągaliśmy tylko ciała.
Ona przykładała dłonie i mówiła, gdzie są żywe osoby, oddychające.
Dzięki niej wyciągnęliśmy trzy osoby,
w tym jej bratanka, którego poznałeś.
Uwierzyłbym we wszystko.
Słyszałeś, doktorze?
Są tu. Można wierzyć!
- Są tutaj. - Spokojnie.
Musimy to wzmocnić.
Przyjadą tu buldożery.
Jeśli coś źle przesuniemy,
nie przeżyją ani dzieci, ani my.
Co to było?
Nie wiem.
Pójdę zobaczyć.
Ty kontynuuj.
W porządku.
Nie rozumiecie, prawda?
Tam są noworodki, wyciągniemy je.
Ja ciebie wyciągnę.
Spokojnie.
Nie chcę niespodzianek.
Są tam, może pan zajrzeć.
Przytrzymamy mundur, żeby się nie ubrudził.
Zwariowałeś od tego leżenia pod gruzami.
Skłamałeś już tyle razy,
że wszyscy ci wierzą.
- Pułkowniku, daj nam wyciągnąć dzieci. - Zamknij się!
Albo zamknę ci buźkę, jak to zrobiłem z twoim bratem.
Mój brat miał jaja.
Jakie macie rozkazy poza kradzieżą wszystkiego?
Powstrzymać nas przed ratowaniem ocalałych?
Pozwolić ludziom tam umrzeć?
Nas jest więcej.
Nie powstrzymacie nas.
Doktorze!
Doktorze.
- Główka. - Trzymam.
Już dobrze, żyjesz.
Jeszcze sześć.
To dziecko cudu.
- Idę za tobą. - To cud, jestem pewna.
- Utknąłeś? - Tak.
Pociągnę cię.
Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa…
Nic ci nie jest?
Nie, muszę wyciągnąć dzieci.
Powiedz, żeby przygotowali wszystko
do tego, czego mnie nauczyli.
Muszę wyciągnąć te dzieci.
Już idę.
- Musimy rozstawić namioty. - Bierzcie koce.
Trzeba rozstawić namioty.
Victoria.
Dziadek.
- Co tu robisz? - Szukałem cię.
Ci młodzi ludzie powiedzieli, że pewnie będziesz tutaj,
i przyszli ze mną.
- Dziękuję, ale… - Nie ma za co, pomagamy sobie.
Żołnierze chcą wszystkich zabrać.
Musimy postawić namioty.
Namioty.
- Co to było? - Nie wiem.
- Jadą buldożery. - Wjechali w alejkę.
Słuchajcie.
Musimy zablokować drogę.
Idziemy!
Pracujemy dla kapitana.
González i García, lewa strona.
Reszta ze mną. Musimy ich zatrzymać.
- Co robisz? - Musimy zatrzymać buldożery.
Pod gruzami są dzieci, próbują je wyciągnąć.
Jesteś bardzo dzielna.
I uparta.
Ale tym razem nie puszczę cię samej. Chodźmy po taksówkę.
- Jesteś pewien? - Tak.
Nie ruszajcie się!
Nic nam się nie stanie!
Bądźcie silni!
- Podaj mi deskę. - Proszę.
Popchnij mnie. Dam znać ile.
- Dalej. - Dobra.
Jeszcze trochę.
Tak jest.
Utknąłem. Pchnij mnie!
Udało się.
Co widzisz?
Żyją!
Ostrożnie.
Chodźmy.
Wydostaniemy się stąd.
Wydostaniemy się, kochanie.
Mamy go.
Jest.
Udało ci się!
Dobra robota.
To cud.
Podaj mi ją.
Ángel!
MEKSYKAŃSKI CZERWONY KRZYŻ
KU PAMIĘCI OFIAR Z 19 WRZEŚNIA 1985 ROKU
I BOHATEREK I BOHATERÓW, KTÓRZY UCZESTNICZYLI W AKCJI RATUNKOWEJ
I KTÓRZY DZIĘKI SWOJEJ ODWADZE WYCIĄGNĘLI NAS Z GRUZÓW
Z UNIESIONĄ GŁOWĄ.
DUMNI Z MEKSYKU.
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński ÓW