แม่มดแห่งการอวยพร โซฟี เฮเตอร์.
น้องใหม่ที่อายุน้อยที่สุดของเซเวน เซจ
ผู้ได้รับฉายาว่า อัจฉริยะด้วยอายุเพียง 17 ปี.
และเชื่อหรือไม่ เธอมาที่ เมืองอันห่างไกลอย่างลาพิส
เพื่อเปิดประตูที่งานเทศกาลโลกอื่น.
ยิ่งไปกว่านั้น...
เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ที่อนุญาตให้โซฟีพักอยู่ที่นี่สองสามวัน
เธอจะเปิดประตูไปยังโลกอื่น.
โซฟีเป็นอัจฉริยะ. เรียนรู้จากเธอเท่าที่จะทำได้.
ฉันได้รับคำสั่งให้ช่วยเธอ.
ฉันหมายถึง จริงเหรอ?
-ประตู. -หา?
ฉันอยากไปในที่ที่ประตูจะถูกเปิด.
อ-อ่า คุณอยากเห็นที่ที่คุณจะไปทำงาน งั้นเหรอ? ได้สิ ฉันจะพาคุณไปที่นั่น.
ฉันชื่อเม็ก ราสเบอรี่. ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ.
ยินดีที่รู้จักนะ เอสเบอรี่.
เป็นการย่อชื่อของฉันได้อย่างประหลาดจริงๆ.
กาลครั้งหนึ่งกับความตายของแม่มด
ได้รับพรจากการเปิดประตู
ว้าว ฉันรู้ว่าวันนี้มันหนาว ว่ามั้ย?
ฉันหมายถึง ดูสิ. ครึ่งหนึ่งของแม่น้ำแข็งเป็นน้ำแข็ง.
คุณรู้ไหม ครั้งหนึ่งฉันเคยเอาไม้กวาด ของนายหญิงไปเล่นและกลิ้งบนน้ำแข็ง.
เธอโกรธมากเลยทีเดียว.
เธอช่างมีออร่าที่โดดเด่น.
มันรู้สึกไม่จริงที่ได้เดินข้างๆ เธอ ในเมืองที่มีบรรยากาศซึมเซาแบบนี้.
มีอะไรเหรอ?
โอ้ เอ่อ ฉันก็แค่คิดว่า คุณมีใบหน้าที่น่ารักดี.
ผ-ผมสีฟ้าและตาสีแดงของคุณ ดูสวยและลึกลับมากกว่าอะไรอีกด้วย.
อย่างนี้เอง.
ฉันเห็นวีดีโอการเดินพาเหรดของคุณ. คุณดูเป็นอีกอย่างเลย.
เรามีอายุเท่ากัน แต่คุณประสบความสำเร็จอย่างมาก.
คุณเป็นอัจฉริยะจริงๆ. มันน่าทึ่งมากเลยจริงๆ.
ก็ไม่เชิง.
-นี่เอสเบอรี่... -มันคือ ราสเบอรี่ ต่างหาก.
เธอมีชื่อเล่นไหม?
คุณถามฉันแบบนั้นงั้นเหรอ?
เอสเบอรี่ เธอเป็นเด็กฝึกของฟาวส์.
ราสเบอรี่ค่ะ.
มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอจะมีชื่อเล่น.
จำเป็นต้องมีด้วยเหรอ?
จอมเวทย์โดยมากมีชื่อเล่น.
แต่ชื่อเล่นพิสูจน์ว่าเธอได้รับการจดจำ.
เห เอ่อ ไม่ใช่สำหรับฉัน. ฉันไม่ใช่คนพิเศษ.
เอสเบอรี่แม่มดไร้ตัวตน.
นั่น ไม่ใช่ ชื่อเล่นของฉัน.
และเป็นครั้งสุดท้าย ฉันชื่อราสเบอรี่.
ขอโทษที่ถามนะ
แต่คุณคือโซฟีจริงๆ งั้นเหรอ?
ฉันอาจจะก่อความวุ่นวาย ถ้าฉันเข้าเมืองในฐานะของตัวเอง.
ว-ว้าว! มันแค่แป๊บดียวเอง.
เป็นความจริงว่าจะเป็นจุดสนใจ ถ้าผู้คนรู้ว่าคุณโซฟีมาที่เมืองนี้
แต่ก็น่าเสียดายที่ไม่ได้ เปิดเผยผมและดวงตาที่สวยงามของคุณ.
ฉันอยู่ไม่นาน. ก็แค่มาอยู่ชั่วคราวน่ะ.
ยังไงซะ ฉันหนีสี ของผมและดวงตาของฉันไม่พ้นหรอก.
หมายความว่ายังไง?
ทำไม ถ้าไม่ใช่เด็กฝึกของคุณฟาวส์. เธอมีธุระในเมืองงั้นเหรอ?
ค่ะ นิดหน่อยน่ะ.
เฮ้ เด็กฝึก. นั่นเพื่อนของเธอเหรอ?
ค่ะ ใช่แล้ว?
มาเล่นด้วยกันสิคะ คุณแม่มด.
วันนี้ฉันยุ่งน่ะ. เอาไว้คราวหน้านะ.
สัญญานะคะ?
นั่นแม่มดฝึกหัดใช่ไหม!
ตัวสำรองตลอดกาล!
แบนเหมือนแผ่นกระดาน!
แบร่! ใครพูดแบบนั้นยะ?!
ฉันจะเอาขี้วัวและขี้หมูยัดปากพวกเธอ!
ขอโทษสำหรับความปั่นป่วนนะคะ.
ว่าแต่ การปลอมตัวนั่นได้ผลดี.
ไม่มีใครระแคะระคายว่าคุณคือคุณโซฟี.
เฮ้ นักเรียนของคุณฟาวส์.
ฝากความระลึกถึงคุณฟาวส์ด้วยนะ.
มันเป็นแบบนี้เสมอเหรอ?
อืม ฉันคิดว่างั้นนะ. มันเป็นเมืองเล็กๆ. คุณมีโอกาสได้พบคนที่รู้จักโดยบังเอิญ.
เอสเบอรี่.
ราสเบอรี่ค่ะ. มีอะไรเหรอ?
ไม่มีอะไร. ฉันสังเกตว่า ไม่มีใครเรียกชื่อจริงของเธอเลย.
หืม? คุณพูดถึงเรื่องนี้ คุณพูดถูก.
เอ่อ นายหญิงเป็นแม่มดผู้ยิ่งใหญ่ และผู้คนรู้จักฉันในฐานะเด็กฝึกของเธอ.
ฉันคิดว่ามันเป็นแบบนั้นนะ.
ฉันรู้แล้วล่ะว่า ทำไมเธอถึงไม่มีชื่อเล่น เอสเบอรี่.
มันคือราส-เฮ้?
พวกเขายังจดจำเธอไม่ได้.
เธอมีปัญหาอะไรกันแน่?
ประตูจะถูกเปิดขึ้นที่นี่.
โอ้ ว้าว! คุณทำอะไรน่ะ?
สร้างประตูเสมือนจริง.
เดี๋ยวนะ อะไรน่ะ?!
นี่เป็นขนาดที่ถูกต้องใช่ไหม?
อ-อืม. เอิ่ม นี่เป็นเวทมนต์
แบบเดียวกันกับที่คุณใช ้ในการเดินพาเหรดไหม?
ใช่. มันเป็นการประยุกต์ใช้เวทมนต์ภาพลวงตา.
แต่ฉันยังไม่ได้บอกเกี่ยวกับ สรรพคุณของเวทมนต์แห่งผืนดิน
หรือว่าประตูก่อสร้างแบบไหน.
อธิบายความสามารถ ของโซฟีได้แค่เพียงว่าสุดยอด.
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนเหล่านั้น จึงประทับใจกับการเดินพาเหรดของเธอ.
เรามีอายุเท่ากัน ช่องว่างระหว่างเรามันช่างน่าหดหู่.
แต่นี่ก็เป็นโอกาสที่ดีครั้งหนึ่งในชีวิต.
เอิ่มคุณโซฟี คุณเรียนรู้การทำแบบนี้มาจากไหนเหรอคะ?
หลักการก็ง่ายๆ.
ข้อแรก เธอต้องเข้าใจ กลไกของวิทยาศาสตร์และฟิสิกส์
จากนั้นก็สร้างมันขึ้นมาใหม่ด้วยเวทมนต์.
ด้วยความรู้พื้นฐานเหล่านั้น มันก็ไม่ยากที่จะก่อสร้าง.
เข้าใจแล้ว. ไม่มีทางที่ฉันจะทำแบบนั้นได้.
ฉันหิวแล้ว.
ฉันฟังไม่ทันเลยค่ะ.
อร่อยมากเลย.
ใช่มั้ยล่ะ? นี่คือร้านเบเกอรี่ที่ดีที่สุดในเมือง.
เมืองนี้เป็นเมืองที่ดี.
มันเงียบสงบ และทุกคนก็เป็นมิตร.
นั่นเป็นลักษณะ ที่ช่วยบรรเทาในเมืองที่อยู่ห่างไกล.
นี่ เอสเบอรี่...
ราสเบอรี่ค่ะ.
ทำไมเธอเรียนรู้เวทมนต์ล่ะ?
ว่าไงนะ? คุณถามว่าทำไมงั้นเหรอ? มันก็แค่เกิดขึ้น.
เธอหมายความว่าไง?
ฉันเป็นเด็กกำพร้า. นายหญิงรับฉันไปเลี้ยง.
ตั้งแต่ฉันจำความได้ เวทมนต์เป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตไปแล้ว.
เด็กกำพร้าเหรอ?
คุณเองก็เรียนรู้ เวทมนต์ตั้งแต่เด็กใช่ไหมคะ?
มันเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับฉันน่ะ.
จำเป็นงั้นเหรอ?
-เอสเบอรี่. -ราสเบอรี่ค่ะ.
มีอะไรบ้างไหมที่เธออยากทำด้วยเวทมนต์?
หาเงินไงคะ.
แต่ก่อนอื่น ฉันต้องมีชีวิตรอดก่อน.
มีชีวิตรอดเหรอ?
ค่ะ. การมีชีวิตที่ยืนยาวมาก่อน.
มีผู้คนมากมายที่ฉันไม่อยากลืม.
เธอนี่ช่าง เจียมเนื้อเจียมตัวจริงๆ ราสเบอรี่.
เอสเบอรี่ค่ะ.
เอ่อ ไม่นะ เดี๋ยวก่อน! ฉันงงไปหมดแล้ว!
แต่สิ่งที่เธออยากทำ ไม่จำเป็นต้องใช้เวทมนต์.
หา?
โลกทุกวันนี้ มีวิธีมากมาย ที่หาเงินได้อย่างมีประสิทธิภาพ
และมีชีวิตที่ยืนยาวมากกว่าการใช้เวทมนต์.
และการที่เธอเลือกเวทมนต์
เธอไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจนในการศึกษามัน.
นั่นคือเหตุผลที่เธอยังไม่ได้เป็น
ที่จดจำในฐานะแม่มด ถึงแม้ว่าจะเรียนกับฟาวส์.
งั้น เป้าหมายของคุณคืออะไรคะ?
เป้าหมายของฉันคือกำจัดเวทมนต์จากโลกใบนี้.
ฉันจะกำจัดเวทมนต์ที่เอาทุกอย่างไปจากฉัน.
นั่นคือเหตุผลที่ฉันศึกษามัน.
เนื่องจากสถานการณ์ ของเราไม่ต่างกัน ฉันจะบอกเธอ.
เธอครอบครองหลายสิ่งมากเกินไป เอสเบอรี่.
เธอไม่สามารถศึกษาเวทมนต์ โดยไม่ละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างได้.
ครอบครัว บ้านเกิด เพื่อน ความฝัน...
ละทิ้งทุกอย่างเพื่อให้ไปถึงเป้าหมายของเธอ
เป็นหนทางที่สุดยอด ในการเรียนรู้เวทมนต์อย่างรวดเร็ว.
ข-ขอร้องล่ะ เพลาๆ กับเรื่องตลกหน่อยเถอะ.
เรื่อง-ตลก.
เรื่อ-ง-ตลก.
ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น.
แม่มดแห่งการอวยพรผู้ซึ่งเคลื่อนย้าย ผู้คนด้วยเวทมนต์อันงดงามชองเธอ
ต้องการกำจัดเวทมนต์ทั้งหมด?
เดี๋ยวนะ ทำไม?
หา?!
เฮ้!
มันเหลือน่ะ.
มัน ไม่ได้ เหลือนะ! ฉันคิดไว้ว่าจะกินทีหลังน่ะ!
เฮ้!
ฉันจะดูดมันออกจากปากของคุณดีมั้ย แม่มดแห่งความหิว?
การแสดงออกของเธอก่อนหน้านี้...
นั่นคือโซฟีที่แท้จริงงั้นเหรอ?
ฉันไม่เข้าใจ!
เป้าหมายของฉันคือการกำ จัดเวทมนต์จากโลกนี้.
มันก็ถูกของเธอ.
ถ้าฉันไม่เคยรู้จักเวทมนต์
ความสวยของฉันอาจจะ ทำให้ฉันเป็นดาราพันล้านไปแล้วก็ได้
และฉันก็ไม่ต้องถูกสาป ให้เหลือชีวิตอีกแค่ปีเดียว.
แต่...
ถ้าไม่มีเวทมนต์...
ฉันค่อนข้างมั่นใจว่า... มันจะต้องเป็นความจริงสำหรับโซฟีเช่นกัน.
ฉันคิดอะไรไม่ออกเลย.
ฉันจะไปชงชา.
โอ้ย.
โอ้ คุณลุกเดินได้แล้วเหรอคะ?
ใช่. ยาพอกที่เธอให้ฉันใช้ได้ผล.
โซฟีอยู่ที่ไหนล่ะ?
เธอหมดสติในห้องวาดรูปตอนที่เรากลับมา.
อย่างนี้เอง. เธอคงจะเหนื่อยมาก.
เอิ่ม เกี่ยวกับโซฟี...
เธอบอกว่าเธออยากกำจัดเวทมนต์
และที่ว่าฉันครอบครองหลายสิ่งเกินไป.
ฉันเข้าใจแล้ว.
จากมุมมองของโซฟี ก็อาจจะใช่.
คุณหมายความว่าไงคะ?
เม็ก เธอรู้ไหมว่า โซฟีออกจากบ้านตอนอายุเท่าไหร่?
ไม่ใช่ตอนที่เธอเป็นเซจเมื่ออายุ 17 เหรอคะ?
อายุห้าขวบ.
หา. ยังเด็กมากเลย.
เดี่ยวนะ ห้าเหรอ?!
เธอฉลาดมากกว่าใครๆ. ฉลาดเกินไปจนไม่ดีกับตัวเธอเอง.
และไม่มีใครยอมรับเธอ.
มันเป็นเรื่องที่อึดอัดและเกินจะรับได้.
โซฟีเกิดในประเทศเล็กๆ ทางตอนเหนือ พร้อมด้วยเวทมนต์ที่ได้รับการยอมรับ.
เพราะอย่างนั้น อีกทั้งผมสีฟ้าและตาสีแดงของเธอ
ผู้คนเรียกโซฟีว่า "เด็กปีศาจ."
โซฟีฉายแววฉลาดตั้งแต่เล็ก.
แต่นั่นทำให้ผู้คนรอบตัวเธอ
และพ่อแม่ของเธอเว้นระยะห่างจากเธอมากขึ้น
จากนั้น เมื่อเธออายุห้าขวบ เวทมนต์ของโซฟีก็เบ่งบาน.
แต่ทางตอนเหนือ ความรู้เรื่องเวทมนต์มีจำกัด
มันถูกมองว่าเป็นการกระทำของปีศาจ.
ในที่สุด โซฟีถูกนำตัวไปเลี้ยงดูโดยสภาเวทมนต์.
โซฟีถูกคนที่สำคัญที่สุดทอดทิ้ง
เพราะว่าความสามารถอันยอดเยี่ยมของเธอ.
แม้ว่าสถานการณ์ของเธอจะคล้ายคลึงกัน เธอห้อมล้อมไปด้วยผู้คน.
นั่นอาจทำให้โซฟีมองว่า เธอได้รับสิทธิพิเศษ.
โซฟีเกลียดเวทมนต์
เธอก็เลยทนไม่ได้ที่เห็นฉัน ศึกษาเวทมนต์โดยไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน.
แล้ว ทำไมโซฟีถึงได้ แสดงเวทมนต์ไปรอบโลกล่ะค่ะ?
เพราะว่าเธอยังแสวงหาการติดต่อกับมนุษย์.
เธอเชื่อว่าสักวันเธอจะได้รับการจดจำ
ถ้าเธอทำให้ผู้คน มีความสุขโดยการใข้เวทมนต์.
เธอพยายามใช้เวทมนต์เพื่อเรียกคืน ในสิ่งที่เธอสูญเสียไปเพราะเวทมนต์.
ถึงแม้ว่าเธอจะเกลียดเวทมนต์. เธอคงจะสิ้นหวัง.
เม็ก. เธอเทียบไม่ได้กับโซฟี. เธอเป็นคนเอะอะ อ่อนโยน และโง่เขลา.
จุดแข็งข้อเดียวของเธอก็คือทักษะในครัว.
ได้โปรดอย่าดูถูกกันนักเลย.
แต่ฉันไม่เคยตรวจพบความไม่ซื่อสัตย์ของเธอ.
หา?
แสงสว่างภายในตัวเธอ จะละลายน้ำแข็งที่อยู่ในตัวโซฟี.
เธอร้องขอโลกของแม่มดฝึกหัดอีกแล้ว?
แต่ เอ่อ...
ฉันไม่อยากทิ้ง หญิงสาวผู้น่าทึ่งไว้ในแบบที่เธอเป็น.
เฮ้ เม็ก!
โอ้ ไฟน์!
ฉันเอาของขวัญมาให้.
ขอบคุณนะ! แต่งงานกันเถอะ!
อย่างน้อยก็ถามว่าฉันรู้สึกยังไงก่อน.
แต่แน่นอนว่ามีอะไรบางอย่าง.
การเปิดประตูต้องสร้าง เทคนิคเวทมนต์ทั้งเจ็ดระดับ.
เนื่องจากเรา ขอความช่วยเหลือในการจัดการส่วนนั้น
หน้าที่ของฉันคือการรวบรวมวัตถุดิบ.
คุณฟาวส์ปวดหลัง ใช่ไหม? การช่วยเหลือของเธอจะไม่เป็นไรใช่ไหม?
แหงล่ะ เธอทรงพลังเป็นอย่างมาก.
อะไรของเธอ ชายวัยกลางคนงั้นเหรอ? และคุณฟาวส์ก็เป็นผู้หญิง?
ไม่ต้องห่วง. เธอเป็นภรรยาตามกฎหมายของฉัน ไฟน์.
ในความฝันของเธอ.
เอสเบอรี่ เธอเอาทองแดงไว้ที่ไหน?
อ-เอิ่ม นั่นโซฟีจากเซเวน เซจใช่ไหม?
ใช่. เธอเป็นภรรยาคนที่สองของฉัน.
ในฝันน่ะสิ!
เอ่อ-โอ้ เม็ก. ฉันคิดว่าฉันจะทำให้ตัวเองเปียก.
เธอไม่เป็นไรนะ? อยากให้ฉันดื่มให้ไหม?
ไม่ต้อง.
เทคนิคที่เจ็ด ซึ่งเป็นเทคนิคสุ ดท้ายได้รับการก่อสร้างแล้ว
เราเตรียมพร้อมแล้วสำหรับ เทศกาลโลกอื่นที่จะเริ่มในวันพรุ่งนี้.
ความพยายามหลายวันที่ผ่านมาคุ้มค่าจริงๆ.
แม้ว่าความพยายามเรื่อง นี้ของฉันจะไม่ก็ตาม.
ฝึกซ้ำ. เป็นเพียงหนทางเดียว.
หา?
คุณโซฟี เทคนิคการทำให้ การเชื่อมต่อระยะห่างของโลกอื่นสม่ำเสมอ
ดูเหมือนจะแตกต่าง จากของนายหญิงนิดหน่อยนะคะ.
ฉันประทับใจที่เธอสังเกตเห็น.
ฉันช่วยเธอทุกปี ฉันจึงคุ้นเคยกับการก่อสร้าง.
แต่ทำไมคุณถึงเปลี่ยนมันล่ะ?
ฉันทำให้ประตูใหญ่ขึ้นกว่าปีก่อนๆ.
จนถึงตอนนี้ประตูคงที่
แต่มันเล็กเกินกว่าจะเป็นทางเข้าออก.
อ้า ฉันเข้าใจแล้ว. แบบนั้น ผู้อาศัยอยู่ในโลกอื่นสามารถมาที่นี่ได้
ทำให้เทศกาลครึกครื้นมากยิ่งขึ้น.
คุณคิดแบบนั้นใช่ไหมคะ?
แต่ใครจะรู้ว่า จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามันทำให้ประตูไม่มั่นคง.
อย่างน้อย เราควรปรึกษานายหญิงก่อนนะคะ.
ไม่เป็นไรหรอก. ฉันจะไม่พึ่งพาฟาวส์.
ฉันเคยทำงานกับคาถาขนาดใหญ่จำนวนมากมาก่อน.
การก่อสร้างจะได้ผล.
ไม่มีปัญหาหรอก. ฉันยืนยัน.
ฉันจะเอาชีวิตเป็นเดิมพันเลย.
ว้าว คุณ. อย่าเอาชีวิตของคุณไปทิ้ง.
ที่นี่มีคนมากมาย.
เอ่อ ใช่. เทศกาลโลกอื่นกำลังจะเริ่มแล้ว.
คุณชอบบรรยากาศก่อนเทศกาลไหมคะ?
ฉันก็ไม่ได้ไม่ชอบนะ.
คุณโซฟี ยังไงซะคุณก็ชอบผู้คนอยู่ดี.
-"ยังไงซะ" เหรอ? -โอ้ เอ่อ...
ทีแรก ฉันคิดว่าคุณไม่ชอบคนเยอะ.
ไม่มีใครพูดแบบนั้นนี่.
ฟาวส์เล่าอะไรให้เธอฟังเหรอ?
ก็นิดหน่อยค่ะ.
เรื่องซุบซิบอะไรอีกล่ะ.
ฉันชอบเวทมนต์.
ฉันเชื่อว่าฉันมาอยู่ที่นี่ ทำเรื่องนี้กับคุณก็เพราะเวทมนต์.
คุณไม่มีอะไรแบบนั้นเหรอคะ?
ฉันไม่รู้.
ที่ที่คุณเกิดไม่ใช่ที่เดียวของคุณ.
ถ้าคุณรู้สึกเหงา ออกไปเที่ยวกับฉันได้นะคะ.
เราจะมีผู้ชมจำนวนมากและทำเงินมหาศาล.
ฉันจะตัด 50%.
-เอสเบอรี่. -คะ?
ฉันจะฆ่าเธอ.
ปีนี้น่าทึ่งมากเลย.
เอสเบอรี่ เธอพร้อมหรือยัง?
แน่นอน.
เริ่มการใช้งานเทคนิคที่หนึ่ง.
สอง. จากนั้น ใช้งานสาม.
เราเชื่อมต่อกับโลกอื่นแล้ว. ถัดไปคือ...
เริ่มใช้งานเทคนิที่สี่และห้า.
ใช้เวทมนต์สนับสนุน เพื่อให้มั่นคงและยึดพื้นที่.
หก เปลี่ยนแปลงประตู.
เจ็ด ก่อตั้งเกราะกำบัง.
โอเค. เอาล่ะเราจะต้องคงมันเอาไว้ จนกว่าประตูจะเปิดโดยสมบูรณ์—
คุณโซฟี!
โอ้ย.
พวกเขามองเห็นมัน?
แบบนี้ไม่ดีแน่.
โดยทั่วไป มีสิ่งที่เป็นอันตรายในโลกอื่นเช่นกัน.
เชื้อโรคที่ไม่รู้จัก และสัตว์ประหลาดลึกลับที่ไม่มีในโลกนี้.
สิ่งที่ฆ่าคนเป็นล้านแค่เพียงสัมผัส.
เกราะป้องกันระบุตัวตน และนำสิ่งเหล่านั้นออกไป แต่มันหายไปแล้ว.
แย่แล้ว.
แย่แล้ว!
โซฟี ก่อสร้างเทคนิคเกราะป้องกันอีกครั้ง.
ฉันจะซื้อเวลาด้วยเกราะกำบังธรรมดา!
ฉันไม่มีเวลาให้ทรุดลงไปกับพื้น.
นี่เป็นทางเลือกเดียว!
ไม่เป็นไร. ฉันทำได้.
ฉันทำได้แล้ว.
ไม่นะ แค่นั้นยังไม่พอ!
เร็วขึ้น. มากขึ้น.
เร็วเข้า! มากขึ้น! เร็ว!
คุณโซฟี?
ทำได้ดี เอสเบอรี่. ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว.
สวยมากเลย.
ยังมีฉากสุดท้ายอีกนะ.
หา?
น่าเหลือเชื่อ.
ว้าว!
เม็ก!
ฉันทำพัง.
ฉันไม่อยากจะเชื่อว่า มันไม่มีปัญหาอะไรถึงแม้ว่าเกราะจะพัง.
ถ้าทิ้งไว้สองสามวัน
มันจะมีปัญหา แต่รับมือในทันที ก็ไม่มีผลกระทบอะไรมาก.
ฉันไปที่บทสรุปในทันที.
ฉันเอากระดาษทิชชูอุดจมูกไว้ ระหว่างการปราศรัยครั้งสุดท้าย.
เลือดกำเดาที่แสนดี. ทุกคนสนุกสนาน.
แต่ศักดิ์ศรีความเป็นผู้หญิงของฉัน!
ทำไมเธอต้องโกหก เอสเบอรี่?
โกหก?
ที่ว่าเธอเป็นคนที่ทำพลาด
โอ้ ฉันละเลยมัน แม้ว่าฉันจะไม่ได้สังเกตดูก่อน.
อีกอย่าง แม่มดฝึกหัด ก็แค่โดนตำหนิเมื่อทำพลาด.
-แต่... -คุณเองก็พยายาม
ทำให้เกิดเทศกาลที่ดี.
ฉันไม่อยากให้คุณจากไป พร้อมความทรงจำที่ไม่ดีเกี่ยวกับลาพิส.
เอสเบอรี่...
คุณเป็นคนสร้างภาพเหล่านี้ คุณโซฟี.
อืม.
เอาล่ะ คุณโซฟี เราไปเดินชมรอบๆ กันเถอะ-
โซฟี.
หา?
เรียกฉันว่าโซฟี.
คุณ...
ใบหน้าของคุณน่ารักมาก!
เธอเป็นชายวัยกลางคน เอสเบอรี่.
คุณเรียกใครว่าชายวัยกลางคน?
ไปกันเถอะ โซฟี.
ดอกไม้บานบนท้องฟ้าในค่ำคืนของเทศกาล
แปลโดย พนิตภรณ์