Sierra-dwa-zero-jeden. Odbiór.
Stan krytyczny i brak reakcji. Ciśnienie niskie.
Przygotowujemy do rezonansu.
Proszę tu zaczekać.
TA DZIEWCZYNA
- Witaj. - Dziękuję.
Kocham tę dzielnicę.
- Tak. - Wspaniale.
Laura.
Jak miło.
Cherry.
Co myślisz?
Ja…
Współczesna architektura jest piękna,
ale czy to dobra inwestycja?
Lepsza niż przedwojenna kamienica.
Trzeba zrobić wszystko od nowa.
Jaki to koszt?
Półtora miliona.
Mam tyle.
Wiem, kochanie.
Dzięki hojności twojego ojca.
Nie podoba ci się?
Tego nie powiedziałam.
Daj mi chwilę.
Podoba mi się.
Dzięki Bogu.
To dobry wybór.
Zaczekajcie.
Zatem… jesteśmy.
Ty jesteś.
Tak, jestem.
Nie wyraziłam się jasno?
Tak, ale nie jestem dzieckiem i nie będziesz mi rozkazywać.
Mam nadzieję, że nas zaakceptujesz.
Ja i on…
Nie zniknę.
Zobaczymy.
Twoje kłamstwa w końcu cię dopadną.
Zadbam o to.
Powinniśmy to uczcić.
- Gratuluję, kochanie. - Dziękuję.
Dziękuję.
Piękne patio. Możesz wstawić grilla.
Prawda?
- Sypialnia jest na dole? - Tak.
I miejsce na siłownię albo bar.
Czym się teraz zajmujesz, Pandoro?
Mam dużo na głowie, szefie.
Ale wszystko idzie sprawnie.
Jeszcze zobaczysz.
Jakaś sprzedaż?
Miałabym coś,
gdyby ona mi jej nie ukradła.
Ale po kolei. Nie ma się czym martwić.
Trochę się jednak martwię.
Wszyscy zdają się senni.
Jesteś tu, Cherry?
Tak.
Dalej nie ruszyło się nic z apartamentem, co jest?
Trzy osoby się wycofały. Ale to teraz mój priorytet.
Oby się udało.
Oczywiście.
Może ktoś ze znajomych twojej mamy?
Włączę mamusię w sprawę.
Co się stało?
Chciałam spotkać się z mamą. To źle?
Jasne, że nie.
Mogę zobaczyć twoje biuro?
Poznać kolegów z pracy?
Nie dziś, wszyscy są zajęci.
Mówiłam ci, że Crohn Pauli wrócił?
Być może będzie musiała mieć woreczek.
Mamo, czy ktoś się z tobą kontaktował? Pytał o mnie?
O co chodzi? W co się wpakowałaś?
O nic.
Mam z kimś na pieńku
i boję się, że może szukać informacji.
Nic nie powiesz, prawda? Wiesz, o czym…
Odbierałem klucze od nadzorcy
i powiedzieli mi, że cię tu znajdę.
Ty pewnie jesteś Danny.
A pani to…
Tracey. Mama Cherry.
- Miło panią poznać. - Nawzajem.
Powodzenia z nadzorcą.
- Do widzenia. - Chyba że…
Mogę dołączyć?
Byłoby wspaniale.
- Jesteś lekarzem, prawda? - Tak.
Mogę o coś spytać?
Mamo, nie.
Spokojnie.
Proszę mówić.
Chodzi o to…
Że mam okropną wysypkę.
Mamo!
- Zawsze jest taka naiwna? - Tak.
- To tutaj. - Dobrze.
- Było miło. - Wspaniale.
Proszę wpaść, jak się urządzimy.
Dziękuję, chętnie.
Jak on na ciebie patrzy.
- Trzymaj się. - Tak, pa.
- Pa. - Do zobaczenia!
Przepraszam, jest…
Przezabawna.
Polubiłem ją.
Czym się tak stresujesz?
Bałam się, że jak ją poznasz i ci się nie spodoba,
zniechęci cię to do mnie.
To niemożliwe.
Poznałaś moją mamę. Zniechęciło cię to?
- Jasne, że nie. - No właśnie.
Panie Sanderson…
Dzień dobry.
Znów zostałaś na noc?
Musimy zacząć pobierać opłatę.
Mają tu dobrą obsługę.
Rozmawialiśmy z Danielem o naszej urodzinowej tradycji na sobotę.
Jakiej tradycji?
Co roku idziemy z mamą na musical,
a potem jemy pierożki w chińskiej dzielnicy.
Nie wiedziałam, że lubisz musicale.
To dla zabawy.
No więc…
Szkoda, bo właściwie…
Zarezerwowałem nam wycieczkę w weekend.
Dokąd?
Do Wintour Leap.
Wspinaczka.
Żartujesz?
Nie wiedziałem, że słuchasz,
- kiedy o tym wspomniałem. - Ale spokojnie, przebukuję.
- Możesz iść na musical. - To miłe, Cherry.
Sam zdecyduj, to twoje urodziny.
Wybieraj.
Tak, to twoja decyzja, kochanie.
Zawsze możemy pójść za tydzień, prawda?
Oczywiście, nie ma problemu.
Zostawię was samych.
AKTUALNY STAN KONTA -203,67 FUNTÓW
URLOP W WINTOUR’S LEAP PROMOCJA NA WEEKEND
20-LECIE PRZYGODY I LUKSUSU
ZAPŁAĆ TERAZ 577 FUNTÓW POTWIERDŹ
DEBET 780 FUNTÓW
Ja pierdolę.
Nicholas.
Gratuluję zaślubin.
Mam nadzieję, że miałeś boskie wesele.
Masz tupet.
Wiemy, że to ty.
Co ja?
Powiadomię policję.
Nicholas, zwariowałeś.
Zwariowałeś.
Ale jeśli to zrobisz, to będę musiała porozmawiać z twoją żoną.
Chętnie opowiem jej o kilku rzeczach.
Posłuchaj mnie, ty chora suko.
Jeśli ty lub twoja amerykańska znajoma, Laura Sanderson,
znów zadzwonicie do mojej żony,
to dorwę cię, Cherry, i zrobię ci krzywdę.
Mamo.
Tak, kochanie?
Mam prośbę.
O co chodzi?
Gdyby policja pytała o wieczór 26.,
powiedz, że cały dzień byłam z tobą.
Coś ty narobiła?
Nic. Nic złego, słowo.
Proszę.
Oglądałyśmy Wojny magazynowe.
Usnęłaś i…
byłaś wykończona.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że stara Cherry nie wróciła.
Boję się jej.
Czy jestem złą osobą?
Bardzo złą.
Powiedziałbym…
że zasługujesz na małą karę.
Jezu, Cherry. Jasne, że nie.
Dlaczego tak mówisz?
Co się dzieje?
Chodzi o Nicholasa.
Twojego byłego?
Co się stało?
Chodzi o to, że…
kiedy byliśmy razem…
kontrolował mnie i mną manipulował.
Kiedy odeszłam, zrobił się agresywny.
Dowiedział się, że jestem z tobą,
i znowu się zaczęło.
Rozsiewa o mnie plotki.
Jakie plotki?
Ktoś spierdolił mu wesele i teraz mnie obwinia.
Powinienem z nim porozmawiać.
- Nie, proszę. - Tak.
Nie chcę, by stawał między nami. Właśnie o to mu chodzi.
Nie stanie.
Nie odejdę od ciebie.
Nie, lepiej o 16.
Rozmawiałaś z Nicholasem.
Oddzwonię, Harriet.
Zrozum, Lauro,
Nicholas to zły człowiek. Chce mnie skrzywdzić.
Niesamowite.
- To prawda. - Kłamiesz.
Wszystko dobrze? Co z tobą?
Dlaczego się mieszasz?
Nie rozumiem. Dlaczego chcesz mnie skrzywdzić?
Lauro, błagam cię.
Możesz błagać, mam to gdzieś.
Nie lubię cię i ci nie ufam.
Mamo!
Cherry, zaczekasz na zewnątrz?
Posłuchaj mnie.
Nie jest tym, kim myślisz.
Ty mnie sprawdzasz?
We wszystkim ślicznie wyglądasz.
Ślicznie? Raczej „seksownie”.
Tak, seksowna śliweczko.
- Pora cię zerwać. - Nie!
Zostaw mnie.
Nie mogę zwiedzać dziwnych ruin z tobą.
To nie ruiny.
To dom Boży.
Kaplica.
Spójrz.
Tak.
Cherry…
Czy ty…
pomożesz mi ze sznurówkami? Rozwiązały się.
Ale z ciebie dupek.
- Co? Spodziewałaś się czegoś innego? - Nie.
Niczego.
Chcę się z tobą ożenić.
Poważnie?
Co?
Może być?
Zanim znajdę lepszy pierścionek?
- Tak. - Tak?
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Cholera.
Powinieneś wiedzieć, że mam lęk wysokości.
- Poważnie. - Przestań.
Serio.
Dziękuję, że to zorganizowałaś.
Proszę bardzo.
- Tak dobrze? - Tak.
Co?
- Pełna profeska. - Boże.
Ja pojadę pierwszy, ty za mną.
Dobrze.
Jasna cholera.
Świetnie, Cherry.
Właśnie tak.
Dobrze.
Z lewej strony masz za co złapać.
Tak jest.
Nieźle.
W porządku?
- Myślisz, że dam radę? - Jasne. Świetnie ci idzie.
Boże.
W porządku, mam cię.
Kurwa.
Wszystko gra?
Nie.
Jezu, Daniel.
Cholera.
Nic mi nie jest.
Boże.
Ta jest trudniejsza.
- Ale dasz radę. - Daniel.
Trzymasz się?
Średnio.
Świetnie ci idzie.
Kurwa mać.
Poluzujesz linę?
Tak, przepraszam.
Dziękuję.
Tak dobrze?
Idealnie!
Nie przypinasz się?
Nie muszę.
Patrz na to.
Bez popisów.
Gotowa?
Oddzwonię z auta.
- Cześć. - Cześć.
Jak tam Paryż?
Dużo imprez i alkoholu.
Myślę, że zrobiłam sporą dziurę w naszych finansach.
Nic nowego.
Jakaś akcja?
Tylko zawodowo.
Dokąd się wybierasz?
Coppélia. Spóźniam się.
Nie lubisz baletu.
To ty go nie lubisz.
Niektórzy uważają, że to romantyczne.
Ale mogę zostać.
Nie, Marianne czeka na ciebie.
Ładnie.
Dziękuję.
Baw się dobrze.
Ostatnio o tobie myślę
Lilith Wiesz, gdzie mnie znaleźć
Cholera.
Cześć.
Bardzo cię przepraszam.
Wcześnie wróciłaś, nie sądziłem, że…
Możecie nie uprawiać seksu w moim basenie?
Jasne.
To sensowna prośba.
- Chociaż w sumie… - Koniec rozmowy.
Tak, dobrze.
Cieszę się, że wróciłaś.
Mam dobrą wiadomość, którą chciałem przekazać osobiście.
O co chodzi?
Pamiętasz mieszkanie przy Royal London, które znalazła Cherry?
Złożyłem ofertę i…
zgodzili się.
Gratuluję.
Pójdziesz tam ze mną?
Oczywiście, chętnie.
Mój Boże. Wyfruwasz z gniazda.
Nie będę ci już potrzebna.
Nie, wciąż będziesz musiała robić mi pranie.
Wiesz, że nie dam rady bez ciebie.
To smutne.
Tak.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nie wierzę, że zamieszkasz sam.
Jesteś już dorosły.
Nie do końca.
Zamieszkam z Cherry.
Jak poszło?
Lubi nas podglądać.
Powiedziałem, że zamieszkamy razem.
Boże! I co powiedziała?
- Nic. - Poważnie?
Halo?
Kto mówi?
Czy to Millie?
Nie zna tego numeru.
Kto mówi?
Nazywam się Laura Sanderson.
Mamy wspólną znajomą, Cherry Laine.
Chciałam o niej chwilę porozmawiać.
Daj nam spokój.
Zorganizowałam nam wyjazd na weekend.
Wintour's Leap, wspinaczka.
Żartujesz?
Ale możesz iść na musical, zmienię termin.
Możemy przełożyć to na następny tydzień, prawda?
Tak, jasne.
Świetnie.
Lubisz musicale, co?
Lubiłem, kiedy byłem mały.
Hej, wielki rozrzutniku Spędź trochę czasu ze mną
- Śmiali się ze mnie. - Brigitte cały czas się ze mnie śmieje.
Śmieje się z tobą.
Nieprawda.
Co o niej sądzicie po wakacjach w Hiszpanii?
Ja ją polubiłam.
Ma w sobie coś z wariatki,
ale jest też zabawna.
Nawet jeśli stoi za aferą z tortem,
to w pewnym sensie to doceniam.
- Brigitte! - Serio.
I są w sobie naprawdę zakochani.
Choć, szczerze mówiąc,
mogliby się mniej miziać.
Ja chciałabym więcej.
Jesteś zboczona.
Tak, jestem.
Ale ta jej zaborczość…
Jakby miała nad nim władzę.
Całowała go i patrzyła mi prosto w oczy.
- Nie wymyślasz? - Nie, jestem pewna.
Przysięgam… Wiecie co?
Chce mi pokazać, że należy do niej.
Możemy zmienić temat?
Uwielbiam cię, ale ostatnio nie przestajesz mówić o Cherry.
- Dziękuję za przyjście. - Oczywiście.
Bardzo to doceniam.
Przepraszam za wcześniej.
W porządku. Poświęcicie mi chwilkę?
Mam kilka pytań. Usiądziemy?
Dziękuję.
Spotyka się z moim synem.
Słyszeliśmy.
Dlatego przyszłam.
Musisz zrozumieć,
że kiedy wbije szpony, nie poddaje się.
Jest niebezpieczna?
Jest jak trucizna.
Zawsze była pełna energii, odurzająca, ale…
Kiedy z nią zerwałem, zwariowała.
Zaczęła kłamać na mój temat, manipulować.
Oskarżała go o jakieś groźby.
A kiedy zeszliśmy się z Millie, zrobiło się naprawdę nieciekawie.
Widywałeś ją przed mieszkaniem.
Tak.
Bałam się, co będzie dalej.
Na szczęście mój wujek jest adwokatem i załatwiliśmy zakaz zbliżania się.
O mój Boże.
Myśleliśmy, że przestała, aż…
Słyszałaś o naszym ślubie?
Wiecie, że to ona?
Oczywiście, że tak,
To pieprzona wariatka.
Ma paskudny charakter.
Kiedy coś nie idzie po jej myśli, atakuje.
Daniel, posłuchaj.
Nie jest osobą, za jaką ją masz.
Rozmawiałam z jej byłym. Widziałam się z nim.
Zaraz. Jak to widziałaś?
Tak, mówi, że to Cherry zepsuła jego wesele.
Prześladuje ich.
Boi się jej.
To jasne, że tak mówi.
Musiał nawet wystąpić o zakaz zbliżania się.
- Rozumiesz? - Nie wiesz, o czym mówisz!
Nie masz pojęcia, przez co przechodzi,
a to, że wierzysz w jego kłamstwa…
To ona kłamie, a nie on.
Znam moją dziewczynę lepiej od ciebie.
Boże, kochanie, ja tylko chcę cię chronić.
Dusisz mnie!
Jezu!
Nie znoszę cię takiej.
Dziękuję, Howardzie.
- Co z tobą i mamą? - Nie teraz.
- Wyjeżdżamy. - Nie znam cię takiego.
Uspokój się.
- Spytaj ją, co się stało. - Dobrze, ale uspokój się.
- Cherry. - Przykro mi.
Dbaj o niego. Niech jedzie ostrożnie.
- Jedź… - Pogadaj z nią.
Dobrze, ale jedź ostrożnie.
Zwolnij!
Laura, co tu się dzieje?
- Zaraz wyjaśnię. - Przestań, proszę.
Nie wierzę, że tak się na nią uwzięłaś.
- To miła dziewczyna. - Howard.
Czy tylko ja widzę, jaka jest naprawdę?
Ciągle kłamie,
idzie na szczyt po trupach i szuka sponsora.
- To absurd. - Nie widzisz tego?
Zawsze martwiła mnie twoja obsesja na punkcie Daniela.
- Obsesja? - Tak.
Czasem myślałem: „to dziwne”.
Ale ignorowałem to.
Ale teraz… Ty tego nie widzisz.
Ale te szalone oskarżenia…
Ona ma w tym cel, Howard.
I kto na tym ucierpi? Twój syn.
Nienawidzisz jej, bo myślisz, że cię zastąpi.
To wszystko przez traumę i żal po stracie Rose, koniec z tym.
To musi się skończyć.
Szlag.
Lilith?
Znalazłaś klucz.
Czasem powinnaś go gdzieś przełożyć.
Od kilku dekad tam leży.
Jak to możliwe, że po tylu latach
wciąż wyglądasz tak samo?
Ty za to wyglądasz fatalnie.
Wszystko dobrze?
Co się dzieje?
Kochanie…
Już dobrze.
Przepraszam.
W porządku.
Już dobrze, skarbie.
Jezu Chryste!
Wierzysz mi?
Oczywiście, że tak.
Czemu nie?
Bo jesteś jedyna.
O mój Boże.
Musi być bystra, skoro tak wszystkich nabiera.
Zostań dziś na noc.
Zrobię pyszną carbonarę
i trochę się wstawimy.
Z tobą zawsze śpię lepiej.
Ja nie, bo potwornie chrapiesz.
Ale dam radę.
Jutro rano wrócisz do domu i zagrasz w jej grę.
Wszystkich przeprosisz, a ją w szczególności.
Nie.
Musi myśleć, że wygrała.
I co dalej?
Po prostu czekaj.
Te kompulsywne kłamstwa nie mogą się długo ciągnąć.
Daniel w końcu przejrzy na oczy.
A co najważniejsze, nie będzie winił za to ciebie.
To twoje?
Tak.
- Wspaniałe. - Dziękuję.
Pozwól mi je wystawić.
Muszą ujrzeć światło dzienne.
Myślę, że dalej jestem na nie, Lauro.
Ci instagramerzy i blogerzy…
Wiem, pogubiłam się.
To nie tak.
Czasem tak bywa.
Tęskniłam.
Wiem.
Boże, to ona.
No tak.
Słucham?
Laura, tu Cherry.
Przepraszam, coś się stało Danielowi.
O mój Boże.
Przepraszam, to był wypadek.
Wspinał się, a ja nie utrzymałam liny.
Pójdę po lekarza.
Mogę go dotknąć?
Nie chcę cię widzieć.
- Lauro, nie. - Wyjdź, proszę.
Zrobimy nacięcie i usuniemy mały kawałek czaszki,
by zmniejszyć nacisk na mózg i ustabilizować sytuację.
Zapobiegnie to krwawieniu i zmniejszy ryzyko komplikacji.
Ale musimy działać szybko.
Lauro…
Nie możemy go stracić.
Wiem.
Cholernie jej nienawidzę.
Cherry.
Jak się ma?
- Jego stan jest stabilny. - Dobrze.
Dzięki Bogu.
Teraz jest pod obserwacją.
Mogę tam pójść?
Przykro mi, to niemożliwe.
Wyglądasz na zmęczoną.
Idź do domu, prześpij się.
Weź auto Daniela. Masz klucze?
Chcę zostać. Zostanę.
Nie, Cherry.
Musi być teraz z rodziną.
Lepiej stąd idź.
Będziemy cię informować.
Dobrze?
Dobra.
Poszła.
Dziękuję.
Bałam się, że go straciliśmy.
Wszystko będzie dobrze.
Jeśli nasza ostatnia rozmowa
miałaby być ostatnią, to…
Nie będzie.
Wyjdzie z tego.
Tak.
Tu Laura, zostaw wiadomość.
Laura, tu Cherry. Jak on się czuje?
Dojechałam do domu i nie wiem, co robić.
Oddzwoń, proszę.
Dziękuję.
Laura, jak on się czuje? Zadzwonisz?
Laura, to ja. Chcę wiedzieć, co z nim.
Możesz do mnie oddzwonić, proszę?
Laura, tu Cherry. Co z nim?
- Co się dzieje? - Krwotok.
- To znaczy? - Zabieramy go na salę operacyjną.
Boże.
OSTATNIE
Przykro mi, ale pojawiły się komplikacje.
Nie udało się powstrzymać krwawienia.
To prawdopodobnie jego ostatnie godziny.
Przykro mi.
Pozwolę wam się z nim pożegnać.
Mój Boże.
Odbierz. Dzwonię od kilku dni.
Proszę, naprawdę muszę wiedzieć, co z nim.
Odbierz albo oddzwoń.
Proszę. Błagam cię.
Kurwa!
Odłączyliśmy respirator.
Teraz wszystko zależy od niego.
Przepraszam, daj mi chwilę.
Halo?
Laura?
Cześć, Cherry.
Laura, cześć.
Dziękuję, że odebrałaś. Co z nim?
Jak się czuje?
Laura?
Wiem, że ci ciężko, ale mnie też.
Pojadę go dzisiaj zobaczyć.
Nie masz po co wracać, Cherry.
Przykro mi.
Daniel nie żyje. Zmarł dziś rano.
Daniel, kochanie, tu mama.
Wiem, że mnie słyszysz.
Jestem przy tobie.
Nie możesz odejść.
Nie umiem żyć bez ciebie.
Jesteś moim światem.
Proszę, Daniel.
Daniel?
WEDŁUG POWIEŚCI MICHELLE FRANCES
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski acji.