TA DZIEWCZYNA
- Przestań. - Poprawię ci kołnierzyk.
Przestań, jesteś pijana.
Wybierz piętro.
Dlaczego nie rusza?
Wybierz piętro.
- Wcisnęłaś? - Nie.
Nawaliłaś się.
Ja…
Myślałam, że ty…
Jak mogłeś?
Trzeba było ze mną zerwać.
Co?
- Daniel… - Nie rozumiem.
Nie potrzebujesz tego.
- Nie. - Nie potrzebujesz…
Cherry.
Jesteś okrutny.
Okrutny?
Zostawiłaś mnie w szpitalu.
Nie przyszłaś nawet.
O mój Boże.
Nie wiesz, co mi powiedziała?
Ciebie też okłamała.
Myliłam się. Nie jesteś snobką, a psychopatką.
Daniel, chodźmy.
Wiesz, co zrobiła?
- Nie można jej ufać. - To pojebane.
Nie musisz tego słuchać.
Mówiła, że nie żyjesz.
Daniel…
Powiedziała, że umarłeś i że był pogrzeb.
Nie zaprosili mnie.
Ale teraz rozumiem dlaczego.
Płakałam przez wiele miesięcy.
Zrobiłaś coś takiego.
Co z tobą nie tak?
Mamo?
Mogę to wyjaśnić.
Proszę.
Daniel?
Tu Daniel, zostaw wiadomość.
Daniel, gdybyś poznał moją wersję,
inaczej byś na to spojrzał.
Wróć do domu, proszę.
I nie rozmawiaj z nikim, póki nie pogadamy, dobrze?
Cholera.
Wszystko dobrze?
Co się dzieje?
Daniel się odzywał?
Nie, a co?
Zastanawiałam się, czy wróci na kolację.
Zostaw go.
Dobrze, że znów wychodzi z domu.
Tak.
Jak tam wystawa Jamala K?
Świetnie.
Tak?
Kiedy ostatnio byłaś w galerii?
Podobno jakiś czas temu.
Sprawdzasz mnie?
Jest tam moje nazwisko.
Dobrze.
To też moje nazwisko i moja galeria.
Przepraszam, jestem zestresowany.
Mam sporo na głowie przez tę delegację.
W porządku.
Odbierz, proszę.
Proszę.
Daniel.
Tu Daniel, zostaw wiadomość.
Nie spodziewałam się ciebie.
Mam się zapowiadać?
Nie, ja…
Wolałabym, żebyś nie omawiała moich spraw z moim mężem.
Zaprośmy…
Jamala, chcę pogadać o artykule.
Był tu.
Co? Kiedy?
Wczoraj.
I mówisz mi o tym teraz?
Wpisałam w kalendarz.
I nie zadzwoniłaś?
Byłaś z Danielem.
A jaki to ma związek?
Zwykle wtedy nie odbierasz.
Co powiedział?
Szczerze mówiąc, wkurzył się, że cię nie ma.
O mój Boże.
Co mogę zrobić?
- Już nic. - Pozwól mi to naprawić.
Nie! Wiesz, co, Harriet? Nie dam tak dłużej rady.
Nie mogę.
Muszę cię zwolnić.
Jeśli sprzedaż aukcyjna jest miarą…
Między 2008 a 2020 rokiem sztuka kobieca składała się z trzech punktów…
Jesteś.
Tak się martwiłam.
Zgubiłeś klucze?
Nie.
To dlaczego dzwonisz?
Mogę wejść?
Oczywiście.
Daniel…
Nie musisz mnie karać.
Tata o tym wie?
Nie.
Oczywiście, że nie.
Dobrze.
Pozwolisz mi wyjaśnić?
Czemu to zrobiłaś?
Myśleliśmy, że nie przeżyjesz.
Lekarz mówił, że szanse są małe…
Powiedziałaś mojej dziewczynie, że nie żyję.
- To chore. - Tak, ale miałam powód…
- Jestem twoim synem. - Wiem.
Wiem.
To skomplikowane.
- Chcieliśmy, żebyś… - Nieważne.
…doszedł do siebie bez szaleństw. A Cherry nie pomagała.
Zostawisz mnie w spokoju?
Boisz się mnie?
Tak, prawda?
Co tu robisz?
Masz mi coś do powiedzenia?
Zniszczyłaś mi życie, Lauro.
Teraz ja zniszczę twoje.
Wyjdź z mojego domu.
Daniel?
Jestem gotowy.
Kurwa!
Przebiła mi opony.
Ma pani dowód, że to ona?
A kto inny? Była w moim domu.
Groziła mi.
Może pani zgłosić sprawę, ale nic więcej nie możemy zrobić.
Wiem, że spróbuje zrobić coś gorszego.
Zawińcie to w tkaninę i folię bąbelkową,
i oznaczcie numerem siedem.
Najlepiej po jednym na pudełko, wtedy…
Jamal.
Zajmę się tym.
Co robisz?
Wycofuję się. Muszę chronić wizerunek.
Co? Dlaczego?
Głośno o tym.
Oskarżenia o mobbing, toksyczne środowisko pracy.
Jamal, to nieprawda.
Ktoś cię pozwał.
- Co? - Za nieuzasadnione zwolnienie.
Nieuzasadnione zwolnienie?
Harriet?
Zasłużyła sobie na to.
Jamal, to dla ciebie zawodowe samobójstwo,
odchodzisz z prestiżowej galerii.
Muszę trzymać się z odpowiednimi ludźmi.
Nie możesz się teraz wycofać.
Podpisaliśmy umowę.
Nigdy jej nie dostałem.
Widzisz już, czemu ją zwolniłam?
Powodzenia.
Tu Daniel, zostaw wiadomość.
Musisz porozmawiać z Cherry.
Powiedz, żeby skończyła te swoje gierki.
Teraz to już nękanie.
Przyniosłam barolo.
Jak źle jest?
Bardzo źle.
Myślę, że nikt nie będzie chciał ze mną współpracować.
Wszyscy zaczęli się wycofywać.
To rytuał przejścia.
Rety, moi najlepsi kupcy mieli przylecieć na wernisaż.
Będę musiała zadzwonić.
Przykro mi.
O mój Boże.
To nie może być przypadek.
O co chodzi?
Muszę ci o czymś powiedzieć.
Dobrze.
Chodzi o Daniela.
Zszedł się z Cherry.
Spadł z naprawdę wysoka, prawda?
Nie odzywa się do mnie.
Postąpiłam niewłaściwie.
Nie powiedziałam Cherry, że doszedł do siebie.
A co jej powiedziałaś?
Pozwoliłem jej myśleć, że umarł.
Dlaczego to zrobiłaś?
- Nie wiem. - Laura.
To była moja jedyna szansa, żeby pozbyć się jej z jego życia.
Ma na niego zły wpływ.
Sama mówiłaś, że chodzi jej o kasę.
To żadne usprawiedliwienie.
Ale miałam rację.
Jest niebezpieczna.
Grozi mi.
Widuję ją przed moją galerią.
- Muszę coś zrobić. - Musisz…
to skończyć.
Natychmiast.
Myślałam, że mnie zrozumiesz.
Martwię się o ciebie.
Rozumiem.
Naprawdę?
Ludzie od zawsze robili szalone rzeczy z miłości.
Bałaś się, że stracisz syna.
I straciłam.
Nieważne, co robię, jak bardzo się staram…
Myślisz, że stracisz wszystko, na czym ci zależy.
Nie chodzi tylko o Daniela…
Ona chce mnie zniszczyć.
Mogę stracić reputację, galerię…
Nie ma mowy. Musisz tylko znaleźć innego artystę.
I nie chodzi tu o mnie.
Czemu nie?
Kiedy miałaś ostatnią wystawę? Dziesięć lat temu?
Tak.
To jedyne, co mogłoby uratować moją galerię.
Nie mówisz „nie”.
Powinnaś odpocząć od tych zmartwień.
Wyglądasz na wykończoną. Kiedy ostatnio spałaś?
W latach 80.
Chcę ci pomóc.
Wystawisz moje obrazy.
Poważnie?
Ale obiecaj, że będziesz o nie dbała.
To moje dzieci.
Oczywiście.
Dziękuję.
Dobra, pokaż.
Proszę.
Może powinnaś na tym zarabiać.
Jesteś piękna.
Zostań tym razem.
Wyluzujesz się.
Nie mogę.
Howard i ja…
Czeka na ciebie?
Nie, nie ma go.
Myślę, że przyda ci się trochę rozrywki.
Będą narkotyki?
Mnóstwo.
Wróciłeś wcześniej.
Czemu siedzisz po ciemku?
Wszystko dobrze?
Howard?
Co się dzieje?
Dlaczego powiedziałaś jej, że zmarł?
Dlaczego?
Nie wiem, to był impuls.
Myślałam, że go straciliśmy.
Wiesz, że okłamałaś nie tylko Cherry?
Okłamałaś Daniela.
I mnie.
Wiem.
Przepraszam.
Nie chciałam.
Ale zrobiłaś to.
Ja mogę ci ufać?
Możesz.
- Tak? - Oczywiście.
Dobrze.
Gdzie byłaś tej nocy?
Powiedz.
Z Lilith.
Kurwa, Laura.
Kurwa.
Potrzebowałam kogoś obok.
Jestem tu!
Jestem tu, kurwa, i robię, co tylko chcesz.
Chciałaś relację otwartą. Zgodziłem się.
Chciałaś to zakończyć.
Zgodziłem się.
Miałem wrażenie, że znów się odnaleźliśmy.
A teraz wracasz do kobiety,
która prawie nas zniszczyła?
O co ci, kurwa, chodzi?
Wiesz w ogóle, czego chcesz?
Ciągle mnie odpychasz.
Nie.
Pierdolę, koniec z tym.
Mam dość.
Zostawiasz mnie?
Nie wiem, Lauro.
Muszę pomyśleć.
Sztuka ma wywoływać w nas emocje.
To dlatego prace Lilith mają takie znaczenie.
Były surowe.
Absolutnie szczere.
Chciałam pokazać jej prace od czasów studiów.
Ale potem wygrała nagrodę Turnera i przestała odbierać moje telefony.
Przez wiele lat śledziłam jej karierę
i jestem zaszczycona, że mogę pokazać jej ogromny talent.
Zajęło mi to zaledwie 30 lat.
Ale udało się.
Także oglądajcie.
Dziękuję za przyjście.
Dziękuję.
Dziękuję, kochanie.
Jest tutaj.
To ta dziewczyna?
Poradzę sobie.
- Chcesz… - Nie, zostań.
Zaraz wracam.
Gratulacje.
Może porozmawiamy na zewnątrz?
Wyrzucasz mnie?
Boisz się, że powiem coś głośno?
Nie wyrzucam cię.
Zejdźmy do mojego biura.
Tam porozmawiamy.
Czego chcesz, Cherry?
To ta kobieta?
Słynna pierwsza miłość?
MAMA MIŚ
Odłóż to.
Należał do Daniela.
Dlaczego mi to zrobiłaś?
Chciałam chronić syna.
Przede mną?
Mam odpowiedzieć? Po tym, co zrobiłaś?
Jeśli jeszcze raz spróbujesz zniszczyć nasz związek,
doigrasz się.
Przyszłaś tu, żeby mi grozić?
Wyjdź albo…
- Co? - Zadzwonię na policję.
I co powiesz? Więcej kłamstw?
Dość już narobiłaś.
Twoja reputacja to żart.
Małżeństwo wisi na włosku.
Syn cię nienawidzi.
Powinnaś wrócić do swojej dziewczyny.
Tylko ona ci została.
Jeśli jeszcze raz mi zagrozisz, przysięgam na Boga…
No co? Co zrobisz?
Skrzywdzisz mnie?
Świat sztuki zacząłby mówić. Zrób to.
No dalej.
O mój Boże!
Mówiła, że nie żyjesz.
I że był pogrzeb.
Nie zaprosili mnie.
Ale teraz rozumiem dlaczego.
Zrobiłaś coś takiego.
Co z tobą nie tak?
Cały czas żył. To pojebane.
I wiesz, co jest najgorsze? Wie, czym jest żałoba,
a mimo wszystko mi to zrobiła.
Zwolnili mnie przez nią, zostałam bez domu.
To nie jest zdrowa kobieta.
Obiecaj, że będziesz trzymać się od nich z dala.
Muszę coś zrobić. Zrujnowała mi życie.
Nie, będziesz tego żałować.
Ci ludzie, Nicholas, Sandersonowie…
im się wszystko upiecze, ale tobie nie.
Tym razem cię nie ochronię.
Co zrobiłaś?
Nic.
Porozmawiamy?
W porządku, mamo.
Śledziłeś mnie?
Nie chcę cię znowu stracić.
Chcę, żebyś wiedziała…
że tęskniłem.
Każdego dnia.
Nie zadzwoniłeś.
Dzwoniłem.
Pisałem wiadomości.
Nic nie dostałam.
Boże, musiała…
To bez znaczenia.
Jestem tu i proszę cię o drugą szansę.
Nigdy nie poznałem kogoś takiego jak ty.
Nie chcę kogoś jak ty. Chcę ciebie.
Dopiero co pozbierałam się do kupy.
Wiem, przepraszam.
Mogę?
W porządku.
Rozumiem.
Zostawię cię samą.
Słuchaj…
Jeśli chcesz, będę później w Bovary.
Będę czekał.
A jak nie, też w porządku, ale będę na ciebie czekał.
Przyszłaś.
Nie spodziewałem się.
Wpadłam, kiedy byłeś w śpiączce,
a byłeś kiepskim towarzystwem.
Słuszna uwaga.
Poproszę martini z wódką.
Oczywiście.
Co teraz?
Nie wiem.
Jest jakiś świat, w którym możemy zacząć od nowa?
- A muszę poznać rodziców? - Nie.
- Absolutnie nie. - Dobrze.
Musi być wściekła, że jesteś ze mną.
Nie wiem.
- Nie jest zła? - Nie mam pojęcia.
Nie widziałem jej.
Zostanę tutaj.
Na spokojnie.
Na spokojnie w pięciogwiazdkowym hotelu.
Chcesz iść na górę?
Nie wiem. Mam wrażenie, że się nie znamy.
To prawda.
Chcesz wejść?
Cholera.
Zepsułeś?
Zepsułem.
- Ty gamoniu. - Przepraszam.
W porządku.
- Tak? - Już nigdy jej nie zdejmę.
Dzień dobry.
Flat white, prawda?
Nie?
Americano?
O co chodzi?
Nie piję kawy.
Cholera, serio?
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Ostatnie tygodnie przed śpiączką są…
jakby za mgłą.
A to pamiętasz?
Dałeś mi to.
Dlaczego?
Nic nie pamiętasz?
Zupełnie?
Byliśmy w ruinach kościoła i…
Nie.
- Przykro mi. - W porządku.
Damy radę.
Muszę zabrać kilka rzeczy.
Z domu.
Potrzebujesz moralnego wsparcia?
Zdecydowanie.
Nie chciałam cię przestraszyć.
Nie szkodzi.
Na pewno?
Chcesz mi coś powiedzieć?
Jeśli nie, wypierdalaj z mojego domu!
Wiesz, że przegrałaś, Lauro.
Wszystko dobrze?
Tak.
Chodźmy stąd.
Jak znalazłeś tak świetne mieszkanie?
Prawda?
Cherry od razu znalazła to miejsce.
Cześć.
To czarodziejka od nieruchomości.
Zaimponowała nawet Kaderowi.
Nie.
Hugo, możemy ją zatrudnić?
Jak znowu zobaczę żywą ścianę,
to zwymiotuję.
Bardzo się cieszymy waszym szczęściem.
Nic nie zazdrościmy.
Daniel nauczył się już obsługiwać pralkę?
Czep się!
Dobrze, że nie ssiesz już cycka mamy.
- Brigitte. Jaki tekst! - No co? Mam rację.
Wiecie, czego bym się dowiedziała?
Chciałabym usłyszeć, jak się zeszliście.
Staram się zrozumieć,
jak Cherry zdołała cię odzyskać.
Nie bądź taka, Brigitte. To było nieporozumienie.
Rodzice Daniela nie powinni winić Cherry za wypadek.
Słucham?
Daniel wam tak powiedział?
Było inaczej.
Powiedziano mi, że nie żyje.
O czym ty mówisz?
To skomplikowane.
Wcale nie.
Co w tym skomplikowanego?
- Przyniosę kolejną butelkę. - Proszę.
- A ja marudzę na twoją mamę. - Błagam.
To twoja przyszła teściowa!
Nie wiem, jak twój tata wytrzymuje. To musi być jakiś koszmar.
Dolać komuś?
Jest wspaniałe. Co to?
To chyba…
Tak mi przykro.
Kiedy cię zobaczyłam, myślałam,
że o nim zapomniałaś.
Byłam w kompletnej rozsypce.
Myślałam, że nie żyje.
Nie wierzę.
Laura jest dla mnie jak druga matka.
Kocham ją.
Ale ostatnio zachowuje się jak wariatka.
Wiesz…
Załatwiłam koleżance pracę w galerii, a Laura zwolniła ją bez powodu.
- Poważnie? - No.
To szaleństwo.
JOGA W PARKU Z FIONĄ W KAŻDĄ SOBOTĘ
Zajmijcie miejsca. Zaczynamy za pięć minut.
Czekamy na kolejne osoby.
Daniel miał problemy i zniknęła na kilka tygodni,
musiałam zająć się wszystkim sama.
Potem oskarżała mnie o brak kompetencji.
- Wyglądasz na pracowitą. - Dziękuję.
I tak było.
To niedorzeczne. Wszystko kręci się wokół Daniela.
Jakby był niemowlakiem.
Zmieniła kody zabezpieczające na datę jego urodzin,
bo to jedyne, co pamięta.
Serio?
Za co cię zwolniła?
Za nic!
To okropne.
Prawda?
Znalazłaś inną pracę?
Jeszcze nie.
To przez to, że Laura mówi, że jesteś bezużyteczna.
- Tak mówi? - Jasne.
To niesprawiedliwe, że słyszą tylko jej wersję.
Mnie wrzuciła na czarną listę.
To okropne.
Znów to zrobi.
Wystarczyłoby powiedzieć o tym w sieci.
Nie wiem jak.
Pomogę ci. Oznaczymy duże galerie, blogerów…
Znam kilku dziennikarzy, którzy jej nie lubią.
Świetnie. Zaczniemy od tego, a potem samo się rozniesie.
Zróbmy to przy brunchu.
Przyniesie mi to ulgę.
TANIE BUDOWNICTWO SOCJALNE CHERRY LAINE
- Jak idzie z biznesplanem? - Dobrze.
Jestem dumny.
Max mówi, że daleko zajdziesz.
Dziękuję.
CZY LAURA SANDERSON CZEKA CANCELLING?
Jasna cholera! Widziałaś?
Im chyba nie kibicujemy?
Oklaskujemy obie strony. Przynajmniej pierwsze gole.
A ile ich jest?
Dużo.
W polo jest jak na wojnie.
Wygrywa ten, kto wytrwa najdłużej.
Dzięki Bogu mają tu bar.
Kiedy byłem mały, uwielbiałem to.
Mama zabierała mnie do konsoli komentatora,
widziałem wszystko z góry.
Nie lubiła polo, ale zabierała mnie.
Rugby tak samo.
Twój tata lubił sportem?
Oczywiście nie polo.
Nie.
Przepraszam, to było głupie.
Mam szczęście, że rodzice tyle dla mnie zrobili.
Zwłaszcza mama. Była niesamowita.
Co?
Dlaczego nie powiedziałeś znajomym, jak było?
To brzmi dziwnie.
Powinni wiedzieć.
Inaczej wyjdę na bezduszną sukę.
Nikt tak nie myśli.
- Dlaczego nie powiesz prawdy? - Bo…
To moja mama.
Wiem, że nawaliła, ale jest moją mamą.
Zawsze będzie częścią mojego życia.
Chciała mnie zniszczyć.
Nie mam zamiaru się kłócić.
Przyniosę nam drinki.
Sztuka ma wywoływać w nas emocje.
To dlatego prace Lilith mają takie znaczenie.
Chciałam pokazać jej prace od czasów studiów.
Ale potem wygrała nagrodę Turnera i przestała odbierać moje telefony.
Także oglądajcie.
Dziękuję za przyjście.
Dziękuję.
Gratulacje.
Zejdźmy do mojego biura.
Jeśli jeszcze raz mi zagrozisz, przysięgam na Boga…
Co zrobisz?
Skrzywdzisz mnie?
Świat sztuki zacząłby mówić.
No dalej.
Zrób to, Lauro.
Nie jestem jak ty.
Wiem, kiedy przestać.
Pieprz się.
Daniel się opamięta i zrozumie, kim naprawdę jesteś.
Prędzej, niż myślisz.
Naprawdę?
Jesteś tylko tanią dziwką z paskudnym charakterem.
I zrobię wszystko, co w mojej mocy,
żebyś nie była z Danielem.
Dobrze.
Zwariowałaś.
O mój Boże!
Zaatakowała mnie.
Nie pozwólcie jej się do mnie zbliżyć.
Zaatakowała mnie.
O Boże.
Boże.
Nie mogę tak.
Nie mogę.
Co robisz?
Przestań.
Cherry, co się dzieje?
Boże, co ci się stało?
- Puszczaj. - Nie, jedziemy do szpitala.
- Nie. - To trzeba zszyć.
- Nie chcę. - Powiedz, co się dzieje.
Nie mogę tak dłużej. Moja mama miała rację.
Powinnam trzymać się z daleka.
Spokojnie.
Co się stało?
Jeśli ci powiem, nie uwierzysz mi.
Uwierzę, mów.
Poszłam do twojej mamy.
Co zrobiłaś?
- Nic nie zrobiłam! - Przepraszam.
Nie jestem potworem. Chciałam porozmawiać.
Dobrze, przepraszam.
Chciałam się pogodzić.
A ona oszalała.
Krzyczała przy wszystkich.
Potem zabrała mnie do swojego biura.
Próbowałam rozmawiać, ale ona się wściekła.
Moja mama nigdy by nikogo nie skrzywdziła.
Nie skrzywdziłaby?
Zapomniałeś już, co mi zrobiła?
Nie rozumiesz, przez co przeszłam.
Prawie zwariowałam z żalu.
Nie widzisz, jaka jest naprawdę.
Pewnie nigdy nie zobaczysz.
Wiesz co?
Nie mogę tak.
- Kocham cię, ale nie mogę. - Co…
- Pozwól mi… - Ona nie może być w moim życiu.
Pozwól mi obejrzeć ranę.
Oczyszczę ją.
Jezu, Cherry.
Nie możesz tak iść do domu.
Proszę.
Ostatni raz.
Co robisz?
Od początku wiedziałem, że jesteś tą jedyną.
Ty miałaś mnie za palanta.
Ja wiedziałem.
Kupiłem mieszkanie, żeby cię poznać.
Każdego dnia chciałem być z tobą.
Każdej nocy.
Ja…
Lubię być przy tobie.
Nie stracę cię ponownie.
Nie mogę.
Wybieram cię.
Cherry Laine…
Wyjdziesz za mnie?
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MICHELLE FRANCES
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski .