Het heeft lang geduurd, we waren het niet altijd eens.
Maar we moesten een keuze maken.
We houden er acht en roepen ze één voor één op het podium.
-Vooruit, Éric. -Sofiane.
Bravo, Sofiane.
We roepen Tom Boudet.
Natuurlijk.
Lou-Anne Protin.
Yassir.
Nadim.
Léandre.
Bravo, Léandre.
Brahms.
Brahms, om eerlijk te zijn,
je hebt het net gehaald. We waren niet allemaal akkoord.
We hebben je gehouden.
We hebben begrepen dat absurd je thema niet is.
Maar je bent er, je bent charmant en grappig.
Bij de volgende sketch zul je geweldig zijn.
Er is nog maar één plaats over.
Het niveau wordt heel hoog.
Ik denk dat ik de finale kan halen.
Er zijn trouwens maar drie vrouwen.
Ik wil mijn geslacht verdedigen.
Al vanaf het begin had ik het doel de finale te halen.
Ik wil niet stoppen.
Het is een verschrikkelijk moment.
Het zwaard van Damocles hangt boven je.
Het niveau is hoog, ik wil naar de volgende ronde
als ze het toestaan.
We moeten enkele mensen wegstemmen
en we houden alleen...
Camille.
Een daverend applaus voor Audrey.
-Ayrton en Bénin. -Bedankt.
Bravo.
Nu een applaus voor de tien geselecteerden
voor de volgende challenge.
Dit was de Hit Machine met Charly en Lulu.
Tot volgende week met Ophélie Winter.
COMEDY CLASS BY ERIC AND RAMZY
Maak zoveel mogelijk lawaai voor de heren Éric en Ramzy.
Goedenavond.
Hoe gaat het?
Alles goed?
Je begon...
-Hij is hol. -Hij is dik.
Ramzy, ik wilde zeggen dat...
Hij kan niet sexy doen.
Even serieus...
Even zonder microfoon.
-Je hebt een holle rug. -Dat klopt.
Verdomme, dat valt op.
Voor deze tweede uitdaging...
-Ik zag het. -Ongelofelijk.
-We zagen het vliegen. -Zoveel DNA.
Ik kreeg een golf over me heen.
Op het podium...
-Ik kwam uit de douche. -Je kwijlde.
Je spuugde op het podium.
Ik had nog nooit gespeeld. Jij wel, blijkbaar.
Jij had 'technieken'.
Sorry dat ik niet kan articuleren, mijn mond niet kan beheersen.
Mijnheer doet dat zo goed.
Jij vindt dat pretentieus, dat ik kan slikken.
-Hij vindt dat arrogant. -Hij slikt...
Mijnheer slikt op 'volwassen leeftijd'.
Ik kan niet slikken, ben ik daarom een eikel?
Nee, maar dat is walgelijk.
Vandaag is het thema humor van zwarten.
-Zwarte humor. -Sorry.
Zwarte humor en geen Afrikaanse humor.
In orde.
Zwarte humor.
Ja.
Het is zwarte humor.
Vanavond, dames en heren hebben we tien kandidaten.
Er zullen er drie afvallen. De tien hadden 48 uur
om een sketch te schrijven.
Hopelijk wordt het grappig,
maar we moeten aardig zijn, want zo snel een sketch schrijven,
dat kunnen wij niet.
Heel weinig mensen kunnen dat.
Onze films worden in 48 uur geschreven, maar onze sketches niet.
-Wij moeten... -We schreven Les Dalton in 2 uur.
We hadden tien of 15 Daltons kunnen schrijven.
Nu moeten ze optreden voor 200 personen.
-Voor Éric Judor. -Toe maar.
-Dat is eng. -De Daltons.
-Ik was Joe. -Joe Dalton.
Hello, ik heb carrière gemaakt, sorry.
Wat doen we nu?
-We laten ze komen. -Hier komen de tien talenten.
Als je een sketch schrijft, ook als hij heel goed is,
wordt hij pas echt goed als je hem vaak hebt gedaan.
Je weet wat je moet veranderen.
Dat kan nu niet. Ze schrijven en voeren hem rauw op.
Je moet 200 mensen laten lachen,
plus Ramzy en het genie.
Dat is doodeng.
-Dat wil ik niet beweren. -Ik zeg het.
Ik weet het. Het siert je.
We zijn overal in Frankrijk geweest en hebben alle komieken gezien.
Dit zijn de tien besten.
We laten jullie alleen op het podium, dat jullie je eigen gaan maken.
En om van jullie optredens te genieten,
-hebben we een guest. -Ze weet wat humor is.
Ze is een expert in zwarte humor.
Marina Foïs.
Sta op voor Marina.
Marina Foïs, wat een queen.
Marie-Joëlle, de Robins des Bois, mijn kindertijd.
Marina, hier.
Ja, dat lacht wat af.
-Marina, goedenavond. -Goedenavond.
-Welkom bij Comedy Class. -Bedankt.
We zijn heel blij dat je hier bent.
-Kennen we elkaar al 30 jaar? -We hebben al veel samen beleefd.
Ik ben intact, maar bitter, jij, opgewekt, maar geschonden.
Ja, dat is goed.
Ik ben er ook nog.
Je bent fantastisch.
Ik kan niet kiezen tussen jullie twee, stop.
-Toch wel. -Je moet.
In het begin van onze carrière speelden we in het theater
na de Robins des Bois,
-maar er was niemand... -Daarvoor.
-Ervoor? -Je begint niet bij het begin.
-Zeg op. -Eigenlijk
waren we nog niet de Robins des Bois.
We speelden in een café-theater
van twee vierkante meter met drie sofa's.
Op een avond zagen we een sketch met twee personen.
Dat was hun eerste keer op het podium.
En toen, dankzij jou...
Binnen de drie maanden waren jullie bekender dan wij.
Maar jij speelde in La Tour Montparnasse. Marie-Joëlle.
Marie-Joëlle van La Tour Montparnasse infernale.
Marie-Joëlle, sorry, Marina,
hier zijn de tien kanshebbers op de 50.000 euro.
Ja, de winnaar krijgt 50.000 ballen.
We gaan iedereen zien en aan het einde
beslissen we wie er doorgaat.
Als iemand ons enthousiast maakt, gaat die door.
Zijn jullie klaar?
Ga maar naar achteren, naar de masseuses.
Bereid jullie voor.
Zwarte humor is humor waarvan je zegt 'Oh.
'Dat zeg je niet.'
Het gaat zo ver dat je alleen maar kunt lachen
om de tragiek te neutraliseren.
Alsof je een ballon opblaast...
Geen vergelijking nodig, dat was al perfect.
Ik ben bang dat het beeld de helderheid teniet doet.
Terwijl het fantastisch was, wat je zei.
We moeten de ballon eruit knippen, wat hij ook zegt.
Ik denk dat mijn stoel bezeten is.
Papa? Want mijn vader is dood.
De mijne ook.
We hebben iets met elkaar gemeen, onze dode vaders.
-Yes. -De mijne leeft nog.
Nee, hij is dood.
Vooruit, we zijn klaar voor de zwarte humor.
Mevrouw Camille Lorente.
Mijn strategie is
alle mijn zwarte onderwerpen samenvoegen
en dan vat ik ze samen
en ik houd wat hard aankomt.
Want in deze fase van de wedstrijd moet je hard slaan.
CAMILLE LORENTE 34 JAAR
Goedenavond.
-Goedenavond. Alles goed? -Ja.
Ongelofelijk, wat een energie.
Ik ben ook blij om bij jullie te zijn.
Vanavond spreken we over donkere dingen.
Ik heb weinig sombere dingen meegemaakt. Dat vind ik best jammer.
Mijn moeder maakt zich toch zorgen, zoals moeders doen.
Ze geeft me raad.
Ze leent me haar auto en zegt: 'Maar...
'geen ongelukken, hè?'
'Kom op, mama.
'Een beetje over de kop.'
Ze zegt dat omdat ik een ongeluk gehad heb.
Geen ernstig ongeval. Niet voor mij, tenminste.
Voor de auto van mijn moeder was het fataal.
Het hoofd van het kind knalde zo tegen de koplampen.
Het was verschrikkelijk.
Hij stuiterde en bleef hangen tussen de ruitenwissers.
'Help.'
Het was trouwens mijn schuld niet,
iemand had me een berichtje gestuurd.
Stuur geen berichtjes naar mensen die rijden.
Ze rijden. Je zit achter het stuur,
dus je legt je broodje neer,
pauzeert je podcast, draait de dop op je wodka,
het is vervelend.
Een hel.
Er is niets sombers gebeurd.
Ik loop achter op mijn maten.
Zij hebben moeilijkheden doorstaan.
Ik denk: verdorie, mijn kasjmier pluist.
Dat is vervelend.
Ik loop achter.
We drinken iets onder vrienden,
ik bestel patat, alles gaat goed.
Twee vriendinnen praten over het overlijden van hun vader,
ze hebben ze alle twee verloren aan kanker.
Zo, dezelfde sfeer bij het aperitief.
Dat is vervelend.
Ik ken niemand die gestorven is aan kanker dus kan ik niet meepraten.
Bedankt.
Ik luister respectvol.
Eén van hen neemt me apart,
ze kijkt me in de ogen en praat in detail
over de laatste dagen van haar vader
en mijn patat wordt gebracht.
Die eet je warm.
Maar je kunt geen kant op.
Je kunt geen patatje in de mayonaise dopen en zeggen: 'Ah...'
Fantastisch.
'Dus al zijn organen begaven het één voor één?'
Het is dus moeilijk voor mij, dat zei ik al.
Ik eet mijn patat koud in een trui die pluist.
Dat was het voor mij. Bedankt, jullie waren super.
Geweldig. Dit thema past perfect bij je. Die indruk krijg ik.
Was je hier al mee bezig?
Ik vertel graag verschrikkingen, ja.
En zoveel grappen...
Ja, gestoord.
Overdonderend, prachtig.
Als ik mag,
wat super is, is dat het vreselijk is,
maar het gaat over jou. Jij bent je eerste doelwit.
En dat heb ik graag.
Camille, je mag gaan uitrusten.
-Ontspan je, rustig. -Bravo.
Camille Lorente.
Ik ben dol op wat ze deed.
Bedankt.
Yes.
Ik heb genoten.
Dames en heren, Een daverend... Echt, warm hem op,
hij heeft zijn sketch gisteren geschreven. Het is een moeilijke opdracht.
Een daverend applaus, liefde en gelach
voor meneer Brahms.
BRAHMS 35 JAAR
Zwarte humor. Niet mijn ding, maar een mooie uitdaging.
Ik ga het hebben over gendergelijkheid.
Over de spanning tussen feminisme en hoffelijkheid.
Ik heb iets beleefd op het metroperron.
Er staat een dame naast me. De metro komt aan, overvol
en er blijft één zitplaats over.
Ik ben feminist.
Voor gendergelijkheid.
Ik ga zitten, wat heel normaal is.
Ziezo, rustig, weet je.
Ja.
Feministen, we steunen jullie.
Ik voel dat ze boos is. Ze beweegt voortdurend.
Dan kijkt ze naar me en zegt: 'Jullie mannen verdienen klappen.
'Ik heb je zo niet opgevoed.'
Het was mijn moeder,
maar zulke dingen zeg je niet in het openbaar.
We geven onze stoel op voor oudere mensen, hè?
Maar die zijn gemeen geworden.
Op het metroperron
hebben ze energie.
Ze zijn in vorm, met nog 20 jaar te leven.
Maar als ze geen zitplaats ziet in de overvolle metro:
'Die oorlog van '14-'18, of Indochina...'
'Het kan me niet schelen,
'je blijft staan tot het eindpunt.'
Bedankt.
Ik kreeg de indruk dat je plankenkoorts had.
Dat je je sketch niet goed genoeg beheerste
om je uitstekende grappen in ons gezicht te smijten.
En wij... Marina niet, blijkbaar.
Maar wij en heel de zaal vonden dat geniaal. Bravo.
Éric, wie gaat hen straks nee zeggen?
-Marina. -Ah, ja.
-Je komt daarna niet meer terug. -Dat klopt.
Ze mogen je haten.
Ik ben geen komiek, dus kan het beter van mij komen.
Jij vertegenwoordigt de mode.
Ik ben model, actrice en mama.
-De Césars. -Ik heb er geen.
Echt geen enkele.
Loser. Nee, sorry.
Éric, nu komt Adel Fugazi.
Je moet weten dat Adel Fugazi...
Er zijn mensen die we onmiddellijk aannemen. Zoals Adel.
Kondig je hem aan?
We gaan huilen van het lachen, hier is Adel Fugazi.
Ik doe niet aan zwarte humor.
Ik hou me aan het thema, maar op mijn manier.
Met een Fugazisausje.
ADEL FUGAZI 28 JAAR
Het probleem met de zwarten
is dat ze afwezig zijn in de Franse cinema.
Omdat ze nooit op tijd zijn voor de casting.
Want onderweg worden ze gecontroleerd door de politie.
Omdat ze slecht rijden.
-Hij is gestoord. -Hij is nog eens sterk.
Omdat ze vluchten voor de politie die hen wil doden.
Zoals George Floyd.
Die was schuldig.
Schuldig aan zwart zijn.
In een racistische wereld.
Die wordt beheerst door de Joden.
De Joden, de Arabieren, de zwarten
en de Chinezen.
De Chinezen
lijken allemaal op elkaar.
In hun werkkracht,
hun zelfopoffering.
O, verdomme toch.
In tegenstelling tot de Arabieren.
Dat zijn dieven.
Je moet weten dat men vroeger de hand van dieven afhakte.
Men hakte ze de hand af en het hoofd met de guillotine.
De guillotine.
Dat woord is te schattig voor wat het is.
Guillotine, net een taartje.
'Twee chocoladebroodjes, een croissant en een guillotine.'
'Meneer, hier zeggen we brood met guillotain.'
'Mijn fout.'
'Geef me een brood met guillotain, trut.'
Een Fransman bedacht de guillotine.
Een Fransman. Cocorico.
Als iemands hoofd werd afgehakt,
was het hoofd niet helemaal dood.
Vier seconden lang was je niet helemaal dood.
Je was nog vier seconden alive.
Vier seconden is voldoende
om valse hoop te geven.
Hoeveel mensen dachten:
ik ben onsterfelijk. O, nee.
Bedankt voor het luisteren.
Bedankt, Éric.
Ja, eens.
Bedankt, Marina.
Verdomme, Adel.
Je begon met 'het probleem met de zwarten'
en je boeide me tot het einde. Je optreden was gestoord.
Je zei enkel waarheden.
Het was om te huilen van het lachen.
Het begin was onstuitbaar.
-Het is gestoord. -Bedankt.
Ik daal, maar het is top.
-Heb je hoogtevrees? -Ik ben liever beneden.
Dit is een niveau waarop er niets meer te zeggen valt.
-We hebben de besten. -Bedankt, Ramzy.
-Je gaat onmiddellijk door. -Dat is aardig.
Heel erg bedankt.
Bedankt, Ramzy.
Jij bent als gewoonlijk.
-Super. -Bedankt.
Bravo, Adel.
-Applaus voor Adel Fugazi. -Heel erg bedankt.
Prettige avond.
Zijn er al meer door?
Ben ik de eerste?
Momenteel ben je de enige.
Ongelofelijk. Dat wist ik niet.
Ik had meer bedankt moeten zeggen.
Dat had ik niet verwacht. Ongelofelijk.
-Er zijn nog zeven kandidaten. -Nog een klant, Éric.
-Verdomme, hij is ook sterk. -Tom Boudet.
Tom Boudet.
Ik heb een onschuldige kop. Ik lijk de onschuld zelve.
TOM BOUDET 21 JAAR
Ook al liggen er 17 lijken rond me,
dan vragen ze me nog: 'Tom, wat doe je daar?'
'Ik had een opwelling, ik heb iedereen gedood.'
'O, doe niet zo gek, Tom.
Verdomme.
We weten dat jij het niet was. Je maakt een grapje.
Was je handen, ze zitten onder het bloed. Gekkie.'
Ik heb goed nagedacht en er zijn voordelen aan crimineel zijn.
Ten eerste ben je zelfstandige.
Er is geen boekhouding, je maakt je eigen planning.
Je hebt een groot budget voor brandstof en vuilniszakken,
maar je hebt passie voor het vak.
Een ander voordeel is dat criminelen soms hun hele familie doden,
zich verbergen in een ander land en een nieuw leven beginnen.
Ik vind dat goed.
Daarna kunnen ze niet opscheppen.
Je hoort er nooit een zeggen: 'Ik deed marketing,
'maar dat was niets voor mij.
'Toen heb ik mijn hele familie gedood
'en mijn roeping gevonden: terrassen bouwen.'
Nee, dat bestaat niet.
Heel erg bedankt.
-Je schrijft zo harmonieus. -Dat is het woord.
-Je vertelt ons... -Is dit harmonieuze zwarte humor?
Juist.
Harmozwart, zou ik zeggen.
Hij speelt harmonica. Harmozwart.
Meneer Boudet...
Een hele grote bravo.
Een sketch testen als er iets op het spel staat, moeilijker kan niet.
Ze zijn allemaal heel sterk, we kunnen niet zeggen:
'Dat is goed, dat is niet goed.'
Dat voelen we ook.
Zeggen: 'Nee, je moet zo doen, of zo'
Als we dat spelletje spelen, krijgen we spijt.
Absoluut.
We zijn dol op hem.
Sofiane Soch.
Ik kan dingen vertellen die wat op het randje zijn,
met mijn naïeve kant.
Ik zit in de modus try hard, we gaan brokken maken
en een ongeziene sketch opvoeren.
SOFIANE SOCH 21 JAAR
Alles goed?
Ja.
Mijn tante heeft downsyndroom.
Wallahi.
Elke dag.
Maandag, dinsdag, woensdag, zelfs op donderdag.
Zelfs tijdens feestdagen.
Ze weet het zelf niet.
Ik zweer het.
Ook al heeft ze thuis veel spiegels.
Ik ben dol op mijn tante. Ik zou haar 21 van de 20 geven.
Mijn tante is de beste.
Ik zweer het.
Mijn tante werkt
in de fabriek.
Ze draait de doppen erop.
Thuis doet ze dat ook, we drinken niet meer.
Mijn tante werkt, dus heeft ze een cv.
Op haar cv heeft ze 'cv' geschreven.
Met een fout zelfs: 'Ça va.'
In haar motivatiebrief schreef ze: 'Motivatie.'
Mijn tante is de beste.
Stel je voor dat mijn tante trouwt en kinderen krijgt.
Wie wast wie?
Wie roept: 'Ik ben klaar'?
Met haar sta ik nooit in de rij in een pretpark.
Nooit in de rij.
Ze had ook nog een rolstoel.
Een rolstoel plus downsyndroom.
En ze gelooft in God.
Dat is mijn tante, ik ben dol op haar.
Laten we een vuist maken: maak lawaai voor mongooltjes.
Dankzij hen bestaat deze sketch.
-Bedankt. -Bravo, Sofiane. Zo sterk.
Je thema is gewaagd en persoonlijk, lijkt me.
Je tante heeft het downsyndroom.
Dat zie ik graag bij komieken, authenticiteit.
Iets nieuws bij Sofiane is zijn nieuwe ritme.
We vroegen het ons in het begin af,
je bent een tgv, een Japanse trein, je gaat supersnel,
het verontrustte ons wat, want we vroegen ons af
of we een optreden van een uur van Sofiane aankonden.
Ramzy zei 'Japanse trein' na tgv, want de Japanse
gaat 500 km per uur en de tgv slechts 300.
-Bedankt. -Ziezo.
Er zijn veel dingen die goed zijn in Frankrijk, dat mag gezegd worden.
Het is waar, ik zie je voor de eerste keer
en je hebt je eigen muziek.
Het is heel uniek, je bent goed.
Bedankt, Japanse Sofiane.
Bedankt.
-Bravo. -Tot straks.
Ze lagen in een deuk.
Dat was fijn, want ik kende de tekst niet goed
een kwartier geleden.
Er zijn nog vijf talenten over.
Ik ga van iedereen het optreden zien.
-Dat doen we. -Niet op dezelfde avond.
Zoals vandaag.
Nee, ik ga iedereen apart zien.
Hun optreden.
Ramzy.
Hop, uitzending, Amazon Prime. Comedy Class.
Je moest me wakker maken met 'Ramzy' voor Léandre.
Maak lawaai voor Léandre.
LÉANDRE 20 JAAR
Ik zag een reportage over de Tweede Wereldoorlog
waarin ze voormalige nazi's interviewen.
De voormalige nazi's moesten zich verstoppen. Hij niet.
Zijn vrienden zijn in Argentinië, heten Juanito,
en hij zegt op tv: 'Hé, gasten,
'kom terug, ze zijn niet kwaad meer.'
De voormalige nazi zei deze zin:
'We dachten dat we de goeien waren.'
Er zijn veel tekenen dat je een slechte bent.
Als iedereen zich verstopt zonder dat je
'wie niet weg is, is gezien' hebt gezegd, ben je slecht.
Voormalige nazi...
Hoe stop je met nazi te zijn?
Is er groepstherapie voor?
'Ik ben Gunther. Ik heb al vijf maanden niet gemoord.'
'Dag, Gunther.'
Zeker weten?
Er waren verlegen nazi's.
Je weet wel, van 'Heil'.
'Wat zei je daar?'
'Heil.'
Nazi's met één arm...
Er zijn ook hun kinderen, die een schuld dragen die niet van hen is.
Een kind draagt de toorts van zijn papa en is nog altijd nazi.
Die kijkt naar Schindler's List met popcorn.
'Dat is mijn lievelingsscène.
'Zet het geluid harder.'
Bedankt, allemaal.
Je bent heel erg op je gemak,
met je effecten, de tijd en zo.
Ik was dol op de grap: 'We dachten dat we de goeien waren.'
Fantastisch.
Een heel goed nazi-accent ook. Heel goed nagedaan.
Je had een verband kunnen leggen met hedendaagse nazi's.
Aangezien dit een actueel thema is,
zijn er veel bronnen waarnaar je een link had kunnen leggen.
Bedankt, Léandre.
Ik ben dol op je schoenen, je bent zo elegant, Marie-Joëlle.
-Je hebt een mooie huid. -Ik kom net van Guadeloupe.
Dat is een kleurtje uit Basse-Terre, dat herken ik.
-Zijn jullie er nog? -Dat zie je toch.
-Hier is... -Lou-Anne Protin.
Zwarte humor is echt mijn ding.
Daarom maak ik humor.
Ze verwachten iets van me, ik mag niet falen.
Kom op.
Goedenavond, alles goed?
LOU-ANNE PROTIN 24 JAAR
Ik wil vanavond de mannen bedanken.
Bedankt dat jullie het niveau verhogen op veel vlakken
vergeleken met vrouwen.
Wacht op het vervolg.
Bedankt dat jullie beter zijn dan wij
in liegen, haarverlies, autorijden.
Autorijden, dames,
daar kunnen we niks van, nul op tien, ik nog het minst.
Ik heb twee rijfobieën:
slechte auto's en oude mensen.
Ik heb reden om bang te zijn, mijn neef is aangereden.
Hij zat op zijn motor.
Hij gaat goed, godzijdank, hij rijdt nog.
Iemand duwt hem voort.
Hij is nu verlamd.
Hij heeft een rolstoel van 8000 euro,
zijn hoofd scheef, kwijlend, kijkt naar boven.
Sinds Intouchables is het hip om gehandicapt te zijn.
Nog hipper dan zwart zijn.
Mensen dromen eerder van niet lopen dan van hard lopen.
Het is een racistisch cliché, maar ik ben geen racist, nee.
Ik woon samen met een Algerijn.
Ze zijn ook overal.
Bravo.
Moedig.
Altijd dezelfde...
In ieder geval, alles gaat goed met hem.
Ik denk dat we gaan trouwen, maar in mijn traditie,
geen gedwongen huwelijk.
Eigenlijk is een gedwongen huwelijk
niet zo vreselijk.
Verwar een gedwongen huwelijk niet met een gearrangeerd huwelijk.
Gearrangeerd is dat van een oom uit het dorp.
Een gedwongen huwelijk is het jouwe met jouw oom.
Je man van tevoren al kennen
blijft het voordeel van incest.
Ziezo, bedankt voor het luisteren.
Maak lawaai voor Lou-Anne Protin.
Ik heb de indruk dat Lou-Anne de enige is tot nu toe
-die pure zwarte humor doet. -Ja.
Alleen al daarvoor, bravo.
Je gaat er hard tegenaan
en dat past bij je, je bent als een zwarte vis in het water.
Ik heb de indruk
dat je in je register
nog erger dan erg moet zijn.
Als in het begin iets stoort of de mensen begrijpen het niet,
is dat een goed teken.
Bravo, we spreken elkaar straks.
-Bravo. -Bedankt, Lou-Anne.
Er werd niet heel veel gelachen,
dus vroeg ik me af of ik te ver ging voor dit publiek.
Ik weet het niet.
Is het...
-Spreken jullie tegen mij? -Ja.
Wordt het gefilmd? Worden we gefilmd?
-Zijn er geen camera's vanaf het begin? -Nee.
We doen dit alles voor het algemene geheugen.
Dat is geweldig. Ik was bang om gefilmd te worden,
dus paste ik op alles wat ik zei, mijn houding.
-Ik ben niet opgemaakt. -Net uit bed.
-Ja. -Verdomme. Zo knap, die vrouw.
-Gaan we verder? Er zijn er nog drie. -We gaan verder.
Het is fijn als jij aankondigt.
Hier komt Yassir.
Ik ben geconcentreerd, ik wil ervan genieten.
We zien wel of het grappig is. Ik hoop van wel.
YASSIR 30 JAAR
Goedenavond.
Ik ben blij om bij jullie te zijn.
Ik probeer goed te zijn.
De uitdaging is om heel even
je problemen te vergeten en het lijden van de ander te aanvaarden.
We lijden allemaal.
Ik heb pijn aan mijn anus, oké?
In het dagelijkse leven is dat moeilijk,
want alle kleine dingen worden ingewikkeld.
Zitten is moeilijk.
Ik leid een internationale werf.
Er komen jongeren uit de hele wereld
die op de werf willen werken.
Eén van hen, Mozrab, vertelt dat hij gevlucht is voor oorlog.
Hij zegt: 'Yassir, ik vertel je mijn verhaal, kom zitten.'
Ik zeg: 'Broer, we gaan wandelen.
'We maken een ommetje.'
Hij vertelt dat hij uit Soedan is gevlucht,
via Egypte, naar Libië.
Hij weet niet wat er in Libië gebeurt. Hij zit er vier jaar vast.
We wandelen pas vijf minuten,
de informatie is zwaar.
Ik heb tranen in mijn ogen.
Want het schuurt.
Hij zegt: 'Yassir, ze hebben me verkocht.'
En het enige waar ik aan denk is...
'Hoeveel?'
Ik wil het niet vragen.
Hoe is de verkoop verlopen? Was er een adviseur bij?
'Mag ik u inlichten?
'Goed, u kijkt alleen rond.
'Is het een cadeau of voor u?
'Zal ik hem inpakken?'
Ik zeg niets.
Ik probeer goed te zijn.
Hem de prijs vragen, kan dus niet.
Per toeval geeft hij me die zelf.
Hij zegt: 'Ga zitten, dit is zwaar.'
Ik zeg: 'Ik ben sterk, ik blijf staan.'
Vierhonderd euro.
Ik kijk naar die prachtige jongen. Hij is mooi.
Ik bekijk hem goed en ik bedenk me:
'Ik ben vast minder waard.'
En je hersenen zijn slecht.
Je begint verwarde berekeningen te maken.
Op mijn bankrekening heb ik vier Mozrabs.
Met 50.000 euro kan ik er 125 kopen.
Dat zijn grappen, dat is slavernij, het is verschrikkelijk.
En het ergste is
dat me dat op dat moment niet raakt.
Ik denk te veel aan mijn reet.
Ik ben Yassir.
-Bedankt. -Maak lawaai voor Yassir.
Bedankt.
-Bravo, Yassir. -Bedankt.
Hij koos voor de zwarte gat-humor.
-Als ik dat mag zeggen. -Goed gevonden.
-Het was supergoed, supersubtiel. -Heel erg.
Het was heel cinematografisch. Ik zag de scène voor me.
Ik vond dat supergoed,
heel persoonlijk, fantastisch. Ik vond het geweldig.
Het zijn uitstekende grappen. Niets te zeggen.
Bravo, Yassir.
Heel erg bedankt.
-Bravo, Yassir. -Ciao.
Het was een gok, het was moeilijk.
Ik ben trouw aan mezelf gebleven.
Ramzy, wie komt er nu?
Ramzy, waarom stel jij iedereen voor? Jullie zijn met twee.
We tonen de foto aan de camera, die staat aan mijn kant.
Ik hoop dat je meer betaald wordt, je werkt harder.
-Mijn arm doet pijn. -Hij heeft een tennisarm.
Hij wordt beter betaald.
-Dat hebben ze me gezegd. -Natuurlijk.
Wil je Nadim aankondigen, aangezien ik dat niet meer mag doen?
Dit is Nadim.
Wat wilde ik zeggen? Te veel grappen.
NADIM 40 JAAR
Ik hou zo veel van kinderen. Van een ouderlijk standpunt gezien.
Ik ben dol op mijn kinderen. Enkel op hen, trouwens.
Ik hou van anderen, maar, punt uit.
Wat kan ik zeggen? Ik heb te veel grappen.
Ik ga wat acteren. Ik ben dol op acteren.
Ik speel een seriemoordenaar die netheidsfreak is. Hier gaan we.
Nadim, toon ons je skills.
Ik ontmoette Cédrine in het ziekenhuis.
Na ons ontslag, vijf jaar later, gingen we samenwonen.
Maar we waren het niet eens over
het schoonmaken.
En ze is dood.
We stonden op het balkon, 15e verdieping, we praatten over schoonmaken.
We kregen ruzie en om haar te kalmeren
raakte ik haar aan.
En ze viel om.
Ze verliet het gesprek.
Ze daalde af, de leegte in. Bij aankomst beneden...
Ze stootte zich.
Ze is op definitieve wijze overleden.
Ik weet niet of jullie dat zien...
Ik heb het erg leuk gehad met jullie.
Ik merkte dat hij maar 48 uur had.
Je was soms even de draad kwijt, waardoor ik afhaakte.
Ik zie je nu voor het eerst en ik heb de indruk dat chaos je ding is.
Bedankt, Nadim.
Éric, het wordt moeilijk om er drie weg te stemmen als dat zo verder gaat.
O, verdomme.
Als iedereen geweldig is, gaan we lootjes trekken.
-Het leven is wreed. -Zwarte humor.
-Bravo voor de zwarte humor. Fantastisch. -Bravo, Marina.
Hier hebben we je voor uitgenodigd.
Voor je donkere ziel.
Het is fantastisch dat je hem laat zien.
Ik wilde hem op televisie tonen.
Ik laat hem normaal thuis, waar alleen mijn zoons hem zien.
Er is er nog maar één.
Voor de zwarte humor...
Eliott Doyle.
ELIOTT DOYLE 30 JAAR
Dames en heren...
Goedenavond.
Welkom.
ARTE doet aan zwarte humor.
Hoe herkent men een brief van een leprapatiënt?
Zijn tong zit nog aan de postzegel geplakt.
Ja, maar... Zit dat zo?
-De maillot... -Ja.
Onlangs heb ik een soep van planten gemaakt.
Het moeilijkste om te mixen
was de rolstoel.
-Ah, nee. -Toch wel, sorry.
Dat kun je niet maken.
-Toch wel, ik ben een slet. -Wie denkt hij dat hij is?
Kun je in bad als je diarree hebt?
Ja, als er genoeg is.
Nee...
Nee, stop.
Ik ben het niet, het is de opdracht.
Wacht.
Ik word gebeld. Hallo?
Ja.
Nee, zeg het maar.
Hummus en tzatziki, ja, dat is goed.
Oké, cool, tot straks.
Waar was ik? Ja.
Je hebt geen grenzen.
Laat me zwarte humor doen en het publiek betoveren.
Jij, kom.
Wat hebben een necrofiel en een Bretoen gemeen?
Ze zeggen dat het eerst koud is, maar lekker als je erin bent.
-Nee. -Toch wel.
Laat haar, het is niet waar.
Wat hebben een hoer en een pizza gemeen?
Je kunt pizza zonder champignons bestellen.
O, nee.
Zelfs de cameramensen.
Die gast is geschift.
Hij is aan het freewheelen.
Zwarte humor is te gek.
Daar houden we van, we pijpen vrienden.
Bedankt iedereen.
Zwarte humor en dat was het.
O, man.
Eliott Doyle, dames en heren.
Éric, we stoppen met praten.
Meneer Doyle...
Ramzy, het is goed, hij gaat meteen door.
-Hij gaat door. -Onmiddellijk.
-Bedankt. -Maar, ja.
-Natuurlijk. -Gaat het niet?
Hij gaat meteen door,
want zijn prestatie
was totaal anders dan de rest.
Totaal anders. Dit bestond nog niet, drie minuten geleden.
Hij deed van alles en we keken ernaar
en we lachten.
We volgden het, ook al was het bizar.
Maar nee. Het is heel filosofisch, maar supergrappig.
Het is belachelijk en hij heeft een walgelijke maillot...
Er zit een soort... Daar.
-We hebben geluk dat je er bent. -Bedankt. Ik hou van jullie.
Eliott Doyle, dames en heren.
Eliott Doyle en zijn danseressen.
Vooruit. Kus.
Je voelt de emotie, toch?
Op basis van het applaus.
Van de tien die we hebben gezien,
hebben we er twee geselecteerd.
Eliott en Adel gaan meteen door.
Dus we hebben nog vijf plekken over.
We stemmen er drie, twee, zeven weg...
Ja, want twee plus vijf is zeven, plus drie, tien,
tien min drie, zeven.
-Klopt. -Dat is groep drie.
Ramzy heeft toch een briefje nodig.
Ik heb alles genoteerd.
We gaan onmiddellijk overleggen.
Bedankt.
-Yassir... -Ik ben verliefd.
Ik hang hem hier, maakt me niets uit.
We hebben nog nooit zo'n bazige peettante gehad.
-En kwaadaardig -Jij beslist niet. Rustig.
Als jullie hem niet kiezen, maken jullie een grote fout.
Dus hij is een ja. Klaar.
Sommigen hebben heel persoonlijke thema's gevonden
en rake klappen uitgedeeld, maar niet aan mensen of categorieën
die al zo vaak klappen krijgen.
Sommigen waren creatiever dan anderen.
Er is een muziek, een flow, een ding.
En we houden van hem...
Dat vind ik respectloos.
Dat kwam uit de buis, er zit een gevangene in.
Meneer, we komen je halen. Maak je niet ongerust.
-Heb je niet geboerd terwijl ik praatte? -Nee.
Dat zou respectloos zijn.
Ik leef mee met de persoon in die buis.
Dankzij deze stilte hebben we hem gehoord.
Als hij nog eens boert, helpen we hem. Dus, opgelet.
Meneer.
Alles goed, meneer?
Gaat het, meneer?
Hij zit vast tijdens het verteren.
Je moet nooit eten en dan in een buis kruipen.
Zo professioneel om de man in de buis te laten kruipen
om het overleg te beëindigen.
Hij zit er nog. In plaats van te kletsen, zouden we hem kunnen bevrijden.
Je hebt een grote bezem nodig om hem in de buis te duwen.
-Weet je, die dingen... -Auw.
Nee. De andere kant.
Een zuignap.
Dat was het overleg.
Laten we gaan.
Bravo, Eliott. Bravo, Adel.
Jullie waren geweldig, we zijn sinds het begin fan.
Wat jullie deden was onstuitbaar, wij zijn kleintjes,
toeschouwers in jullie nieuwe wereld.
Maar opgelet, ze zitten vlak achter jullie.
-Echt. -Ja.
-Jullie hebben nog niet gewonnen. -Ze zitten in het wiel.
Nu moeten we er nog vijf houden.
Dit was de moeilijkste beslissing tot nu toe.
De eerste die op het podium komt
en geselecteerd is...
Die spanning is dodelijk.
Vertaling: Kristien Dubois Pizarro
Creatief supervisor Xander Purcell ot nu toe.