[w tle piosenka „Fairytale of New York” The Pogues]
[wszyscy śpiewają]
[w telewizji] …na razie nic podejrzanego…
ŚLEDZTWO W SPRAWIE ŚMIERCI AMBASADORA CHIN
[barmanka] Proszę, złotko.
[Mikołaj] Dziękuję! [śmieje się]
[śpiewa chaotycznie, chichocząc]
- Tak! - [radosne okrzyki]
- [brzęk dzwonka] - [zamykanie drzwi]
[Mikołaj] Juhu! Wesołych świąt!
[niepokojąca muzyka]
- [skomlenie psa] - [Mikołaj] Hoł hoł!
- [brzęk dzwonka Mikołaja] - [Mikołaj] Wesołych świąt! Hoł hoł hoł!
Dobry wieczór panu. Hoł hoł hoł!
[w tle wciąż niepokojąca muzyka]
[wycie syreny w oddali]
[dźwięk wibracji telefonu]
- Maggie? - [Maggie] Dzwoniła.
Byłam w łazience. Próbowałam oddzwonić, ale nie odbiera.
[stęka] Ktoś mnie śledzi.
- Kto? - Nie wiem.
- [Maggie] Na pewno? - [sygnał]
Chwila. Phillip dzwoni.
[sygnał drugiego połączenia]
- Jason jest na linii. - [Phillip] Namierzyłaś ją?
- Próbowała dzwonić. - Phillip, gadałeś z kimś?
- Nie. - Na pewno? Muszę wiedzieć.
To, czy z kimś gadałem, czy nie… [pociąga nosem]
w ogóle cię nie dotyczy, więc…
Znów do mnie dzwoni.
Rozłączam się.
- Czekajcie. - Maggie, najpierw…
- Maggie? - Rozłączyła się.
Phillip, posłuchaj.
Powiedz, czy z kimś rozmawiałeś. Ktoś mnie śledzi.
[brzęk sztućców]
Co… co chcesz przez to powiedzieć?
A jak, kurwa, myślisz?
Hm… Gdzie jesteś?!
- Widzisz kogoś? Jesteś bezpieczny? - [sygnał drugiego połączenia]
To Maggie.
Daj ją na linię.
Maggie? Rozmawiałaś z nią? Wszystko z nią dobrze?
[złowieszcza muzyka]
Maggie?
Maggie… rozmawiałaś z nią?
Mag…
[stęka]
[Jason] Phillip?
Maggie? Halo?
Jesteście tam?
[w tle wciąż złowieszcza muzyka]
[oddycha ciężko]
IGRASZKI
[sygnał łączenia]
[głos kobiecy] Abonent jest czasowo niedostępny.
- Zostaw wiadomość po sygnale. - [piknięcie sekretarki]
Cześć, to… ja.
Wiem, że nie powinienem, ale…
Ale…
[oddycha nerwowo]
…chyba mam…
kłopoty.
I chciałem do ciebie zadzwonić. Yyy…
[pociąga nosem]
[śmieje się cicho]
Chciałem ci powiedzieć, że…
- [strzał z broni z tłumikiem] - [stęka]
[muzyka cichnie]
[oddycha słabo]
[cicha, niepokojąca muzyka]
[stęka cicho]
[oddycha słabo]
[posępna muzyka]
[muzyka cichnie]
[bicie dzwonów]
RZYM
[pstryknięcie zapalniczki]
- [brzęk talerzy] - [mężczyzna mówi po włosku]
- [kobieta mówi] - [trzymająca w napięciu muzyka]
[mężczyzna mówi]
[rozmawiają po włosku]
[dźwięk wibracji telefonu]
[wciąż dźwięk wibracji]
PANI REED
[muzyka – głośniej]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[szum fontanny]
[dźwięk wibracji telefonu]
- [wzdycha z irytacją] - [dźwięk wibracji]
[mówi po angielsku] Tak?
Dobrze. Rozumiem.
[muzyka cichnie]
[wciąż szum fontanny]
Dzień dobry.
[w tle piosenka „Merry Christmas Everyone”]
- Dzieci! Zęby, buzie i ręce! - [dziewczynka] Ostatni to zgniłe jajo!
[kobieta 1] Oli?
- Oli! - [Oli] Co?
Przy drzwiach masz inhalator!
[mężczyzna] A co chciałby mieć saudyjski książę?
Międzykontynentalny pocisk balistyczny?
Manchester United? Wtedy miałby komplet.
Muszę kończyć. Postaraj się mu dogodzić.
- Wszystko dobrze? - To tylko Saudyjczycy. Widziałaś?
Słowa „Chiny żądają” w nagłówku nie nastawiają optymistycznie.
Czego oni chcą?
Ambasador zmarł, bo przedawkował.
Znaleźli w nim tyle hery, że Zeus byłby zazdrosny.
- A jego córka? - [mężczyzna] Pewnie się ukrywa.
Nie chce wracać do ojczyzny.
Jesteś w stanie coś z tym zrobić w ciągu 20 minut?
- Raczej nie. - Właśnie.
Wypij to i się szykuj. Zostawiłam ci koszulę na łóżku.
- Jesteś aniołem. - Wiem.
Chodźmy. Zaraz! Otworzyliście kalendarze adwentowe?
- Tak. - [kobieta 2] Tak?
Co było?
- Pasterz! - Gwiazda…
Fantastycznie. Chodźmy do taksówki.
[dzieci mówią jedno przez drugie]
[dziewczynka] …włącza się dźwięk wybuchu przy starcie!
[Oli mówi]
[cicho] Dzieci, ciszej.
[dzieci mówią jedno przez drugie]
[mężczyzna] Zawsze, gdy mówi „Tajwan”…
[kobieta] No dobrze!
Spiszcie to, bo inaczej Mikołaj zapomni.
[mężczyzna] Nie wspominaj o ambasadorze.
Były z nim kłopoty, kiedy żył, a co dopiero teraz.
[w tle melodia „Joy to the World”]
[szmer rozmów]
- Yyy… - [brzęk szkła]
Witajcie!
Będę się streszczać.
Hm… Przemiło was tu wszystkich widzieć.
To jedna z naszych ulubionych tradycji.
Spotykamy się ze wspaniałymi ludźmi…
Hm… i zbieramy pieniądze dla wyśmienitych fundacji.
Chciałam powiedzieć, że dla wielu z nas to był trudny rok.
Wiem, że ja sama,
gdy świat wydaje się niepewny, szukam światła.
I często znajduję je właśnie w takich miejscach.
Dziękuję, że jesteście moim światłem w ciemności.
A tobie Wallace, że świecisz tak mocno.
[wszyscy chichoczą]
Co ja mówię, przepraszam! Napiłam się i są święta.
Zdrowie was wszystkich. Wesołych świąt.
[wszyscy] Wesołych świąt.
- [kobieta] Jak było? - Pięknie.
- Weźmiesz ode mnie łyżkę? - Daj.
- Dzięki, że jesteście! - Nie żartuj!
- [Wallace] Stephen. - To najlepsza świąteczna impreza.
- Piękne przemówienie, Helen. - Sentymentalna jest.
Skąd! Jestem nieczuła i cyniczna. Niech wam nie wmawia.
Cynik nie miałby tu tyle ozdób.
[chichoczą]
Przepraszam was bardzo, ale mam pięć minut na pogaduszki
i muszę wracać do biura.
Opanować tę sprawę z ambasadorem Chin.
Ale Em zostanie.
Mm. Stanę przy drzwiach, przez które będą wnosić prosecco.
Idź… Do zobaczenia.
Wesołych świąt.
[Wallace] Zaprosiłaś ich w drugi dzień świąt?
[Helen] Pewnie.
- Przepraszam, panie ministrze. - Wystarczy Wallace.
Dziękuję za tę imprezę.
Proszę dziękować organizatorce.
Pani Webb. Wspaniała impreza.
Przyjęcia kanclerza skarbu się nie umywają.
[śmieją się]
- Wesołych świąt. - [Wallace] Wzajemnie.
- Znasz ją? - Nie.
Ja też nie. Pewnie jakaś dawna doradczyni.
Musimy zrobić zdjęcie przed choinką do twojego newslettera.
- Dobrze. - Hm… Idę do toalety, a ty każ dzieciom
odłożyć minipizzę i wyjść spod stołu z kanapkami.
Postaram się.
[muzyka klasyczna w oddali]
Co tu robisz? Nie możesz ot tak…
Dziś w nocy o godzinie 0.30 zamordowano niejakiego Jasona Daviesa.
Znałaś go?
Ja…
Tak. To…
urzędnik.
Pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości…
- Widzieliśmy się raz… na przyjęciu. - [kobieta] Helen.
Bacznie cię ostatnio obserwowałam.
Jadłaś z nim wczoraj obiad.
W zeszłym tygodniu między 18.30 a 20.00 byłaś z nim w hotelu.
Poznaliście się 20 listopada.
Nie wiem, kiedy romans się rozpoczął, ale tym to właśnie było, prawda?
Romansem?
[trzymająca w napięciu muzyka]
[muzyka narasta]
- [muzyka cichnie] - Tak.
[kobieta] Jak długo?
- Trzy miesiące. - [kobieta] Po co?
- Słucham? - [kobieta] Po co?
Chciałaś mieć kontakt w ministerstwie? Rozpracowywałaś kogoś?
Nie rozpracowywałam. Nie chodziło o pracę, tylko…
Tylko o co?
O miłość.
[kobieta] Jezu.
[wzdycha]
Może to pomyłka?
Zamordowano także Maggie Jones i Phillipa Braya.
Phillip pracował w tabloidzie.
Maggie w sklepie jubilerskim.
Oficjalnie ich śmierci się nie łączy, ale spotkali się wczoraj
tuż przed twoim obiadem z Jasonem, a teraz wszyscy troje nie żyją.
- [łamiącym się głosem] Cierpiał? - [kobieta] Co?
Czy cierpiał?
Słuchasz mnie w ogóle?
Spotkali się, a teraz nie żyją.
Widziałaś się z Jasonem po tym spotkaniu.
Dał ci coś.
Cierpiał?
Zabili go w minutę. Co było w torbie?
- Czy to ja byłam celem? - Nie wiemy.
- Kto go zabił? - Nie wiemy.
- Wy? - Nie.
Wy go zabiliście?
[kobieta] Nie. Co było w torbie?
[trzymająca w napięciu muzyka]
- [wzdycha nerwowo] Prezent na święta. - Jaki?
- Jeszcze nie otworzyłam. - Bo?
Bo jeszcze nie ma świąt, do cholery!
Zdradził ci coś, przez co mógł zginąć?
- Nie. - Wiedział, kim jesteś?
A może chciał poznać twoją prawdziwą tożsamość?
- Nie. - Tożsamość Black Doves?
- Nie. - Na pewno?
To ja nawiązałam kontakt.
- Mogą cię po nim odnaleźć? - Byliśmy ostrożni.
- Ja byłam. - [prycha] Nie.
Byłaś lekkomyślna i głupia.
To nie było żadne zadanie, tylko po prostu…
Miłość?
Tak.
Jedno jest jasne: przez romans
jesteś teraz w niebezpieczeństwie.
Być może naraziłaś siebie, a także całą organizację.
- Rozumiesz powagę sytuacji, Helen? - Jeśli mnie wycofujecie, zabieram dzieci.
Zabieram dzieci,
a jeśli spróbujesz mnie powstrzymać, zabiję cię.
[drży]
Zadźgam cię tu i teraz.
[brzęk noża sprężynowego]
Nie. Jesteś naszą wtyką na Downing Street.
Masz szczęście, że jedyną. Inaczej byłoby po tobie.
Co z moją rodziną?
Pracujemy nad tym. Na razie nie wzbudzaj podejrzeń.
Trzymaj się protokołu.
Przynajmniej nie muszę się już martwić o romanse.
Narobiłaś nam kłopotów.
Wiele osób się tobą rozczarowało.
Pani Webb.
- [posępna muzyka] - [oddalające się kroki]
[bierze głęboki wdech]
[szmer rozmów]
[śmiech]
- Kochanie. - Wszystko dobrze?
Dzieci wciąż są pod stołem. Mają więcej siły niż ja.
[pogodna muzyka]
- Wszystko dobrze? - Tak. Hm…
- To nasza impreza. - Mhm.
Musimy zatańczyć.
- Nie róbmy tego. - Musimy.
[w tle „Walc kwiatów” Piotra Czajkowskiego]
[Wallace chichocze]
I obrót. [wzdycha afektowanie]
- Dziękuję. - No dobra.
- [Helen chichocze] - Może być?
Wspaniale. Brawo. [śmieje się]
Jak co roku.
[w tle nadal ta sama muzyka]
[muzyka się urywa]
[Helen] Przepraszam… ale chyba pana skądś znam.
Nie, proszę nie mówić skąd.
Już sobie przypominam…
[Jason się śmieje]
[Helen] Portcullis House. International Unity… coś tam.
Foundation. Tak, uroczyste otwarcie.
[Helen] Rozlał pan mojego drinka.
[Jason] Rzeczywiście. Pamięta pani?
Tak, bo naprawdę chciałam się napić.
Nie wątpię. [chichocze]
Helen.
Jason.
[świst samolotu]
[w tle piosenka „Lonely this Christmas” Mud]
[wciąż ta sama piosenka w radiu]
[w tle wciąż muzyka]
[piosenka się kończy]
- [mężczyzna] Zatrzymałaś moje auto. - Nie korzystałeś z niego.
Dziękuję, że wróciłeś. Wiem, że nie chciałeś.
Gdyby chodziło o kogoś innego…
Dlatego poprosiłam ciebie. Dostałeś ściągawkę?
Tak.
Nie chciałaś wkroczyć?
Kiedy zauważyłaś, że…
Co? Że zaczęła romans?
Domyśliłam się niedawno.
Zacierała ślady. Choć niewystarczająco.
- Zrobiła się niechlujna. - Zdarza się.
Siedzi za głęboko, żeby ją wycofać?
[przełyka]
Żeby tylko.
Gdybyś ją tylko widział. Mąż, dom, bliźnięta.
Dziesięć lat dostarcza rządowe tajemnice. Wiesz, jakie to lukratywne.
Mhm. Dlatego tak cenicie agentów.
Jeśli jej mąż dowie się, że szpieguje albo zdradza,
albo obie te rzeczy,
to mamy przesrane, ona wylatuje i nie wiem, co dalej.
Dowiedz się, czy ktoś jej szuka.
Jeśli tak, to pozbądź się tych osób.
Mam polować na zabójców?
Nie na takich już polowałeś.
Sytuacja jest delikatna. I ona też jest.
Potrzebny mi zaufany człowiek.
I ktoś, komu ona będzie ufać.
No i jesteś jej to winien.
W porządku. Świetnie.
Ten gość… z którym miała romans. Wspominała dlaczego?
[stuk szklanki]
Tak.
Z miłości.
[śmieje się bezgłośnie]
No…
To za miłość.
[reporterka] Wyłania się z tego skomplikowany obraz.
Wiemy, że wydarzyło się to w kilku miejscach.
W dwóch domach.
Natomiast trzecia ofiara,
niejaki Jason Davies, został zamordowany…
[Wallace] Hels, muszę jechać do pracy.
[Helen] Teraz? Co się stało?
Chińczycy odrzucają raport z sekcji zwłok
i uważają, że ambasador zginął w wyniku przestępstwa.
Co to znaczy?
To znaczy, że zaraz chuj wszystko strzeli.
- Prasa nie wie. Jeszcze. - [prycha]
[Wallace] Ale mamy spotkanie z premierem.
Pewnie będę spał w biurze. Przepraszam.
Ponoć morderstwa są powiązane.
Jedna z ofiar to urzędnik.
Znałeś go?
Nie znałem żadnego z nich.
Jezu, co za miasto! Co tu się dzieje?
Kupmy sobie pistolet.
[śmieją się bezgłośnie]
Zamknij drzwi na dwa zamki.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
[reporterka] Co takiego łączyło tych troje cywili, że wszyscy zginęli?
- Na tym etapie nie wiemy. - [złowieszcza muzyka]
Spodziewamy się, że policja poinformuje nas jutro,
kiedy najpewniej komisarz Stephen Yarrick zorganizuje konferencję prasową.
[zamykanie drzwi]
[w tle wciąż złowieszcza muzyka]
[muzyka swingowa]
[mężczyzna] Ja… muszę się jeszcze napić. Zacznijcie beze mnie, dobra?
- Łu! Cześć. [śmieje się] - [barman] Dobry wieczór.
- Wódkę z wodą gazowaną proszę. - [barman] Robi się.
- [brzęk kostek lodu] - [mężczyzna wzdycha]
Co świętujesz?
Nic.
Pijesz szampana.
Gdybym pił go, żeby świętować, rzadko by się to zdarzało.
Przykre w chuj.
Dziękuję.
- [kobieta 1] Chodź! - [kobieta 2] Idę. Wyluzuj.
Więc… zatrzymałeś się w hotelu czy przyszedłeś na imprezę?
- Zatrzymałem się. - Rozumiem.
A gdzie masz dom?
- Słuchaj. - Zwykle…
- Jak ci na imię? - Daniel.
- Mhm.
Skończę pić szampana i pójdę do siebie na górę.
Jeśli zdejmiesz tę czapkę… możesz pójść ze mną.
[w tle wciąż muzyka swingowa]
[muzyka narasta]
[muzyka się urywa]
- [ciche dźwięczenie] - [mechaniczne buczenie]
[trzymająca w napięciu muzyka]
[prycha cicho]
[tępy stuk]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[dźwięk dzwonka do drzwi]
[muzyka cichnie]
Przepraszam za tak późną wizytę.
Chodzi o to… że mężczyzna, który wynajmował mieszkanie na górze…
[kobieta] Wiem, kochanie.
Była tu policja. Cały dzień oglądałam wiadomości.
Nie mogłam w to uwierzyć. Taki miły mężczyzna.
[cicho] Tak.
A pani jest…?
[dźwięk telewizora w tle]
Jestem…
[z wahaniem] jego partnerką.
[kobieta] Tak mi przykro.
[Helen oddycha nierówno]
[szeptem] Dziękuję.
Nie urządził się jakoś szczególnie, ale… [wzdycha]
nie mieszkał tu długo.
Policja zabrała kilka jego rzeczy.
Ale jeśli zauważy pani coś swojego,
proszę się nie krępować.
[oddalające się kroki]
[zamykanie drzwi]
[posępna muzyka]
[oddycha niespokojnie]
[Jason oddycha nerwowo]
Cześć, to ja. Hm…
Wiem, że nie powinienem, ale…
Ale… [oddycha niespokojnie]
chyba mam…
kłopoty.
- [Helen chichocze] - [w tle wciąż muzyka]
- [Helen wzdycha] - [Jason] I chciałem do ciebie zadzwonić.
[oddycha ciężko] Yyy…
- [wącha] - Ja… chciałem ci powiedzieć, że…
[w tle wciąż posępna muzyka]
[jęczy cicho]
[wzdycha]
[trzask e-papierosa]
[wzdycha cicho]
[muzyka cichnie]
[dźwięk dzwonka do drzwi]
[policjantka] Policja. Proszę otworzyć drzwi.
[dźwięk dzwonka do drzwi]
DO: REED WPADŁAM
WYŚLIJ LOKALIZACJĘ
[jęki mężczyzn]
[Daniel] Kurwa!
[jęczą]
[dźwięk wibracji telefonu]
Nie rób tego. Nie.
- Muszę sprawdzić… - Nie.
- Muszę tylko… - [Daniel] Nie.
- [wciąż dźwięk wibracji] - [Daniel jęczy]
[chrząka]
- [wciąż dźwięk wibracji] - [oddycha ciężko]
PANI REED
[wciąż dźwięk wibracji]
[wzdycha]
Dobry wieczór.
Nazywam się Williams, a koleżanka Kent. Mieszka tu pani?
[kobieta] Jestem właścicielką budynku.
[Williams] Przepraszamy za najście,
ale szukamy przedmiotów osobistych Jasona, które pomogą w dochodzeniu.
Na przykład… telefonu, laptopa, kamery i tym podobnych.
Mogą się panie rozejrzeć,
ale koledzy wszystko już zabrali, więc…
Rozumiem.
Mam pytanie.
Przychodzili do niego goście?
Młoda kobieta?
Jest tu jego dziewczyna. Możecie z nią pomówić.
- [Williams] Jest tutaj? - [kobieta] Na górze.
Aha.
[strzały z broni z tłumikiem]
[łomot osuwającego się ciała]
[Helen oddycha ciężko]
[cichy dzwonek w telefonie]
POKÓJ DZIECI
[cicho] Kurwa.
Mamo?
[cicho] Jestem. Zaraz przyjadę.
Gdzie jesteś?
Wracaj do łóżka.
- Gdzie jesteś? - Jacqueline, do łóżka!
Zaraz przyjadę! Kocham cię!
[skrzypienie drzwi]
[brzęk noża]
- [odgłos dźgnięcia] - [Kent krzyczy]
- [przytłumione strzały] - [jęki]
- [strzały] - [Helen stęka]
- [strzał] - [Williams oddycha z trudem]
[stękają]
- [strzały] - [Kent jęczy]
- [łomot] - [Williams stęka]
[stęka głośno]
- [Helen stęka] - [Kent jęczy]
[w tle jęki i krzyki]
[krzyczy]
[strzał]
- [stuk łusek] - [Williams stęka]
[szybko oddalające się kroki]
[Helen oddycha ciężko]
- [brzęk szkła] - [wzdycha głośno]
Sam!
Cześć, kochana.
Pierdolona strzelba?!
Tylko ją miałem przy sobie.
[łka cicho]
Nie wierzę, że jesteś.
Jestem.
Ale musimy ruszać.
Dwie sekundy!
Kurwa…
- [sygnał syreny w oddali] - [stęka]
Kurwa.
- [sygnał syreny – głośniej] - [Helen wzdycha]
Myślałam, że przyślą cię, żeby mnie zdjąć.
- Nie zgodziłbym się. - [prycha]
- [sygnał syreny – głośniej] - Chyba że dobrze by płacili.
[warkot silnika]
[wycie syren]
[syreny milkną]
- [Helen] Kiedy wróciłeś? - [Sam] Dziś wieczorem.
- A kto…? - Reed do mnie zadzwoniła.
Co powiedziała?
Tylko to, co musiała.
Że masz kłopoty.
Kto to w ogóle był?
Kent i Williams.
Teraz już tylko Williams.
Myślisz, że to one zabiły Jasona?
Wątpię.
Jasona zabito z dystansu.
One raczej wolą dać kulkę w łeb albo poderżnąć gardło.
Masz bliźnięta?
Tak. [śmieje się wesoło] Są wspaniałe. Musisz je poznać.
A mąż?
Wiesz, jak to Wallace.
Spodobałby ci się.
Tylko nie macie ze sobą nic wspólnego, więc nie wiem, o czym byście rozmawiali.
[Sam śmieje się cicho]
Niedługo wasza dziesiąta rocznica.
[wzdycha] Tak.
Tylko…
Ciągle chciałam odejść i to zakończyć, ale potem urodziły się dzieci i…
nie było dobrej chwili.
A potem Wallace dostał pracę w rządzie.
- Podwyższyli mi stawki. - [Sam chichocze]
Dobre wyniki w sondażach i nagle jestem żoną ministra obrony.
Wszyscy dobrze wiedzą,
że po przetasowaniu dostanie lepszą posadę i…
Downing Street 10.
- Żona premiera. - [Sam] Mhm.
Helen Webb, agentka w samym sercu rządu.
Podobno się zakochałaś.
Tak.
Głupota.
Prawda?
W cywilu zastrzelonym przez snajpera w South Bank.
Ukrywał w ścianie twardy dysk.
Pewnie w coś się wpakował.
- [odgłos hamulca ręcznego] - [silnik cichnie]
Tęskniłeś?
Za czym?
Za domem.
Nie wiem.
Ja za tobą tęskniłam.
Ja za tobą też.
Przykro mi z powodu Jasona.
I przepraszam, że… cię…
zostawiłem.
Sam, obiecasz mi coś?
Zapewnisz mojej rodzinie bezpieczeństwo?
I nie dasz mi umrzeć?
Żebym dowiedziała się, kto go zabił i dlaczego?
I mogła się zemścić tak,
jak uznam za stosowne?
Kochana,
dołożę wszelkich starań.
[subtelna, eteryczna muzyka]
[Helen śmieje się cicho]
[wzdycha]
[szeptem] Kocham was.
[cicho] Kocham was. Kocham.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[dźwięk włączanego dysku]
[ciche dzwonienie]
OTWIERANIE DYSKU ZEWNĘTRZNEGO
PRZYZNANO DOSTĘP
[Helen] Numeru nie zapisuj pod moim nazwiskiem
i codziennie kasuj nasze wiadomości.
- Wpadasz w paranoję. - [Helen] Jestem ostrożna.
[Jason] No dobra, to jak mam zapisać twój numer?
IGRASZKI
[muzyka narasta]
[kliknięcie]
CZEŚĆ. MIŁO BYŁO NA CIEBIE WPAŚĆ (TU JASON TAK WGL)
[przytłumione, radosne okrzyki dzieci]
[klikanie klawiatury]
[w tle wciąż muzyka]
CZEKAM NA TO, CO BĘDZIE DALEJ…
JA TEŻ. KOCHAM CIĘ.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE GŁOSOWE
[kliknięcie długopisu]
[odgłos zapisywania]
JEŚLI NA NAGRANIU RZECZYWIŚCIE JEST SY, TO SPRAWA JEST POWAŻNA
[złowieszcza muzyka]
[muzyka country na gitarze]
- [dźwięk dzwonka] - [w tle wciąż muzyka w stereo]
[zamykanie drzwi]
Witaj, przystojniaku.
[Sam chichocze]
Kurwa, kopę lat!
Cześć, Bingo.
Chcesz się rozejrzeć?
[Bingo] Nie spodziewałem się tu ciebie.
- Słyszałem, że działasz za granicą. - No wiesz, nie ma to jak w domu.
- [brzęk kluczy] - [Bingo] Dużo się tu pozmieniało.
[Sam] To znaczy?
Pogorszyło się w chuj.
Pojawiły się nowe agencje, stare siatki agentów próbują się pozabijać
albo poprzekupywać, a wszyscy to gówniarze!
Dwudziestodwulatkowie biegają po ulicach z uzi.
Inaczej niż za twoich czasów.
Ty przynajmniej zabijałeś z klasą.
Mm. Ale klasa kosztuje.
[Bingo] Sama prawda.
Pytanie tylko, jak wielkie chcesz spowodować zniszczenia.
Potencjalnie dość spore.
[Bingo] Częstuj się, młody.
[intrygująca muzyka]
- [dźwięk dzwonka] - [w tle wciąż ta sama muzyka]
[mężczyzna] Sam? Sam!
- Sam! - [muzyka cichnie]
- [ze śmiechem] Ja pierdolę! - [Sam chichocze]
- Ja pierdolę! - [Sam chichocze] Cześć, Arnie.
Idę sobie i kątem oka zauważam przystojniaka w ładnej kurtce.
Myślę sobie: „No proszę!”, a potem okazuje się, że to ty.
Kiedy przyjechałeś?
Wczoraj.
[klepie go] Tak, kurwa, bez słowa?
- Nie wiedziałem, czy… - Co?
- [chichocze] Czy będziesz… - Nic już, kurwa, nie mów.
Pewnie, że chcę cię zobaczyć. I Zack też.
Ale super!
Myślałem… o tobie ostatnio.
Ja… Przyjdziesz do nas na kolację.
Jak długo zostajesz? Nieważne. I tak przyjdziesz. Dzisiaj.
Dzisiaj, Samuel.
Tak.
Specjalnie zmieniam plany, więc lepiej przyjdź.
Przyjdę.
Dobrze. Wiążąca umowa.
- Wpisz tu swój numer. - Dobra.
Uczysz się… grać na gitarze?
Powiedzmy.
- Michael wie, że jesteś? - Nie. I nie mów mu. Poważnie.
Nie pisnę ani słowa. [wzdycha] Kurwa!
- Dobrze cię widzieć. - [chichocze]
A właściwie to… dziwnie cię widzieć.
Ale tęskniłem. Nie… dzwoniłeś.
- Ani razu. - Przepraszam.
A czym się zajmujesz?
Nadal ubezpieczeniami?
Tak. Wiesz, jak to z nimi jest.
- Tak. - [Sam chichocze]
Siedem lat dla przyjaciół to nic.
Do zobaczenia.
- Tak? - Tak.
Tak. [chichocze]
[energiczna muzyka funk rock]
[ciche dzwonienie]
KONTO ADMINISTRATORA: WEBB, WALLACE
PRZYZNANO DOSTĘP
[sygnał łączenia]
- [pstryknięcie] - To ja.
[Helen] Przed śmiercią Jason pięć razy dzwonił na niezapisany w telefonie numer.
Podejrzane, prawda?
- Reed chciała, żebym ja się tym zajął. - Tak, ale ty jesteś zawodowym zabójcą.
Ja jestem agentką. Potrzebny ci mój polot.
[Sam] Słucham?
Mój polot, spryt i przebiegłość.
- Jasne. - Jeszcze coś. Phillip, ten dziennikarz.
Wysłał Jasonowi wiadomość o jakimś Sy’u.
[Sam] Sy’u?
- S-Y. Może to właśnie jego numer. - Jasne.
- Warto sprawdzić. - Tak.
Każę Reed sprawdzić numer.
Niech mi go wyśle.
- Sam, chcę brać w tym udział. - Wiem.
I to wszystkich martwi.
A co potem robisz?
- [Sam] Idę na kolację. - Na kolację?!
[Sam] Tak. Chyba mogę jeść?
DANI: ŁADNE SKARPETKI
[trzymająca w napięciu muzyka]
- [kliknięcie myszki] - [sygnał wiadomości]
RETY, AKURAT MAM PRANIE.
SĄ UROCZE. JUTRO ZAŁOŻĘ SWOJE.
Hm.
ALEŻ PROSZĘ. OŻYWISZ TO MIEJSCE.
- [muzyka cichnie] - [Sam] Halo?
Do kogo idziesz?
- Starych znajomych. - A co z szukaniem zabójcy?
Może nam się poszczęści i to jeden z nich.
[Helen] Twoi znajomi to zabójcy?
Nie. Architekci.
- Ale z nim się nie spotkasz? - Nie.
- Z Michaelem nie. - To byłby zły pomysł.
- [sygnały wiadomości] - [Sam] Masz do nich awersję.
Jak się trzymasz?
ZAŁOŻĘ JE DO PUBU
[Helen] Daję radę.
NO TO MUSZĘ WPAŚĆ.
Słuchaj.
Zadzwonisz, kiedy coś ustalisz?
Sam?
Będę cię informować.
[pstryknięcie telefonu]
DANI (NOWA ASYSTENTKA)
[trzymająca w napięciu muzyka]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[muzyka narasta]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[brzęk dzwonka rowerowego]
[muzyka świąteczna z głośników]
George.
Sam.
- Co słychać? - Wszystko dobrze.
Masz coś dla mnie?
Tak, łuskę. Trzeba sprawdzić odciski i DNA.
Nie przyjmujemy gotówki.
[piknięcie czytnika kart]
- Nie było mnie tu trochę. - Aha.
[piknięcie czytnika]
- Teraz wróciłem. - Mm.
Chce pani wypróbować nasze nowe podkłady?
No i chuj.
[cmoka] Ekspresem to?
- Owszem. - To płatność ekstra.
[piknięcie czytnika kart]
Siedem lat, wiesz?
- Naprawdę? - [piknięcie]
- [Sam] To długo. - Mhm.
Cóż… Miło cię było znów zobaczyć.
Mhm.
[muzyka jazzowa]
[odgłos hamulca ręcznego]
GEORGINA: TRZY ODCISKI NA ŁUSCE.
SZCZEGÓŁY PÓŹNIEJ
[piknięcie zamka]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Arnie] Witam.
- [Sam] Hm. - Witam.
- Wchodź. - Prezent.
No ja myślę.
- [Sam] No cześć. - Cześć.
- Wyprzystojniałeś. - Ty też.
Prawda? Brawo my. No chodź.
- Czerwone, białe, musujące? - Musujące, proszę.
Ja tylko czerwone.
[Sam] Ładnie pachnie. Co przygotowujecie?
Mój słynny coq au vin.
To po francusku ptaszek Vinniego.
Poznałeś go chyba w saunie? Dostał w zamian przepis na kurczaka.
Darujmy sobie ten kabaret, bo Sam znowu wyjedzie.
- Czekam na tego twojego ptaszka. - O cholera.
Zapomniałem, że jesteś równie zły.
- Ładne mieszkanie. - Dzięki.
Wprowadziliśmy się po ślubie. Zaprosilibyśmy cię, ale…
Zniknąłeś.
Spokojnie. Zaproszę cię na następny.
No, chyba jako pana młodego.
[chichocze]
[kobieta w filmie] Pomyślałam na dworcu:
„To ostatni raz z Alekiem.
Zobaczę to ponownie, ale już bez Aleca”.
Próbowałam o tym nie myśleć.
By nie zepsuć ostatnich wspólnych chwil.
[romantyczna muzyka klasyczna]
Chińczycy odrzucają raport z sekcji zwłok ambasadora.
Sytuacja może się pogorszyć. Wallace się denerwuje.
Jest też trochę o Saudyjczykach.
Trochę się wściekają, ale to tyle.
Rozmawiałam z Samem.
Kiedy do ciebie przyjechał, walczyłaś na noże z dwiema zabójczyniami.
Czuł się w obowiązku wziąć strzelbę i poukładać jednej w głowie.
„Nie wzbudzaj podejrzeń”. Tak ci powiedziałam.
Szukały czegoś.
[mężczyzna] Cii!
Cokolwiek to było, Sam ma się tym zająć. Po to go sprowadziłam.
Znalazłam numer telefonu, pod który Jason dzwonił przed śmiercią.
Nie musisz mówić mnie. Powiedz Samowi.
Ale proszę, sprawdź, do kogo należy.
Jest na pierwszej stronie.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[szeptem] Dość walk na noże.
- [chrupie] - Broń Boże.
[kobieta w filmie] Chcę umrzeć.
Gdybym tylko mogła umrzeć.
- [Sam się śmieje] - [Zack] No weź!
- [Arnie] Nie! - [Zack] Dalej!
- Nie ma mowy. - [Zack się śmieje]
- [Sam] Biedny Eric. To znaczy… - Co to, to nie.
- [Arnie] Żaden biedny. - [Zack] Przestań.
Nie chcę o tym mówić.
[chichoczą]
Musisz powiedzieć, gdzie byłeś, czemu nie dzwoniłeś
- i co teraz robisz. - [Arnie rechocze]
- Zaczynamy od małych rzeczy? - Zostawmy je na potem.
[Zack] Co u ciebie? Czemu wyjechałeś?
Musiałem się wyrwać.
Wyjechać… wiecie?
[brzęk sztućców]
Zaczęło się sypać.
[bezgłośnie]
Pojechałem do Francji.
W ciche miejsce w górach.
Pomyślałem, że może tam zostanę.
- Może na zawsze. - Co się stało?
Musiałem pójść naprzód.
[Zack] Hm.
Pewnie nie chcesz… o nim rozmawiać, ale Michael nie powiedział, co się stało.
Nigdy?
[Zack] Tylko… że musiałeś wyjechać… Że miałeś problemy…
Załamanie czy coś.
- I nic więcej nie mówił? - [Arnie] Nie.
Niczego nie wyjaśnił poza tym, że za bardzo się różniliście.
Jasne.
[Zack] I że nie jesteś tym… za kogo cię uważał.
- Czy on…? - [Zack] Tak.
Ustatkował się?
Ma córkę.
Skorzystał z partnerem z surogatki.
Kocie.
To nic. Po prostu…
Wy zapytaliście.
[chichocze niezręcznie] Dawno o nim nie myślałem.
- [Arnie] Mm. - [Sam bierze wdech]
[wciągają nosem]
[brzęk talerzy w oddali]
- [Arnie] Michael nikogo nie ma. - Co?
Miał męża, ale się rozstali. Teraz nikogo nie ma.
- Poważnie? - Nie.
Pewne rzeczy należy zostawić za sobą,
a pewne przyciągnąć do teraźniejszości.
Wciągaj krechę.
[wciąga]
- Nie mów, że wróciłem. - Nie powiem.
Już to zrobiłeś?
Nie. Tak. Kurwa, przepraszam, ale on chciałby wiedzieć.
- A gdybyś wpadł na niego na ulicy? - Jesteśmy w Londynie.
- [Arnie] Ja na ciebie wpadłem. - To się nie powtórzy.
W waszym przypadku – owszem.
Niektórzy ludzie są… jak magnesy.
Przyciągają się. I nic nie poradzisz. Serio.
Powinien wiedzieć.
Jak zareagował?
Wysłałem SMS i… godzinę nie odpisywał. Potem napisał: „Wszystko z nim dobrze?”.
- Tak napisał? - Mhm.
- A ty? - Że chuj wie.
No bo tak naprawdę chuj wie.
No dobra. Nie zadzwonię do niego.
Nie. Nie wypadałoby.
Pierdol się.
[chichoczą]
GEORGINA: ODCISK ZIDENTYFIKOWANY TO NIEJAKI ELMORE FITCH
Kochany, muszę lecieć.
Przed minutami władze Chin wydały oficjalne oświadczenie,
w którym odrzuciły brytyjski raport z sekcji zwłok ambasadora Juna Chena.
[dźwięk wibracji telefonu]
Dla kogo to?
- [Helen] Halo? - [Sam] Mam go.
Zabójcę Jasona.
Zidentyfikowali mi go po odcisku na łusce.
To znaczy, że masz…?
Adres? Oczywiście.
Czy to blisko?
[Sam] W Londynie.
Jadę z tobą.
[reporterka] Bezprecedensowe niezależne dochodzenie Pekinu ma wykazywać,
że Chen zginął wskutek przestępstwa,
ale szczegółów nie znamy.
W oświadczeniu Chiny sugerują,
iż londyńska policja, twierdząc,
że Chen zmarł we wtorek rano wskutek przedawkowania narkotyków,
zignorowała ważne dowody.
Pekińscy śledczy szukają również
Kai-Ming Chen, córki Chena, której miejsce pobytu pozostaje nieznane.
Kurwa!
[Sam] To nie wszystko.
Reed namierzyła numer, pod który dzwonił Jason.
Jest zarejestrowany na Kai-Ming Chen.
Zanim go zamordowano, twój chłopak
dzwonił do córki ambasadora Chin.
Sprawa jest poważniejsza, niż myśleliśmy.
Sam, chcę jechać z tobą. Chcę to załatwić razem.
Ja też. Dlatego czekam przed twoim domem.
[trzymająca w napięciu muzyka]
- [Jacqueline] Wiesz, dla kogo to? - [kobieta] Tak?
- Tajemnica. - [kobieta] Aha.
[kobieta] Co robisz?
Daj mi dwie minuty.
[w tle ta sama muzyka]
[piknięcie sejfu]
[muzyka narasta]
[muzyka narasta do apogeum]
[muzyka cichnie]
[w tle piosenka „My Baby Shot Me Down”]
Napisy dla niesłyszących: Monika Bartz
Na podstawi tłumaczenia Krzysztofa Bożejewicza
[muzyka cichnie]