GOŚĆ
Dlaczego chce pani pracować dla naszej firmy?
Zauważyłam ogłoszenie w gazecie.
Szukali państwo tłumacza, a ja…
potrafię tłumaczyć, więc…
W pani CV jest kilka dużych dziur.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat nie było mnie w kraju.
Od 18 roku życia. Stąd języki.
Francuski, niemiecki i rosyjski. Imponujące.
Zwykle wymagamy od kandydatów wykształcenia wyższego.
Widzę, że miała pani propozycję z Cambridge.
Przepraszam. Jak…?
Zawsze jest jakiś ślad w aktach, nawet jeśli ktoś chciał go ukryć.
Była pani wspaniałą uczennicą.
Pewnie dlatego zaproponowano pani stypendium?
A jednak odrzuciła pani tę propozycję,
żeby wyjechać z kraju na dziesięć lat.
Podoba mi się to.
To odważne.
Matka nie żyje, miejsce pobytu ojca nieznane.
Napisała pani, że nie ma rodzeństwa.
Co może pani powiedzieć o Bonnie Weir?
Była moją przyrodnią siostrą przez… trzy lata, kiedy byłyśmy nastolatkami.
Mama wyszła za jej ojca, ale nie byli razem długo. Mama…
Zmarła.
No i… Bon…
Bonnie już nie była moją przyrodnią siostrą, tylko…
Nie wiem, czy to się w ogóle jakoś nazywa.
Przyrodnia siostra, kiedy mama umiera i nie jest już żoną jej ojca?
Tak.
To nadal przyrodnia siostra.
Rozumiem. Nie wiedziałam tego, kiedy…
A gdzie przebywa Bonnie?
W więzieniu.
Odsiaduje wyrok dożywocia za zabójstwo swojego biologicznego ojca, pani ojczyma.
Może i nie są panie już siostrami…
Siedzi w więzieniu od dziewięciu i pół roku, prawda?
Osadzono ją tuż przed pani pospiesznym wyjazdem z kraju.
Obowiązuje nas polityka firmy.
Nie możemy zatrudnić kogoś z takimi problemami rodzinnymi.
Rozumiem.
- Przepraszam, że zmarnowałam pana czas. - Skąd.
Proszę zadzwonić pod ten numer.
Połączy się pani z kobietą o nazwisku Reed.
Proszę się powołać na mnie.
Powiedzieć jej, że znalazłem.
Co pan znalazł?
Czarną gołębicę.
- Witaj. - Dobry wieczór.
Daisy, jak mniemam.
Tak.
Chciałaś się zatrudnić jako dziewczyna na posyłki.
Jako tłumaczka.
Nie pozwolili ci ze względu na rodzinne powiązania
z brytyjskim więziennictwem.
- Tak. - Masz szczęście.
Zamykają się drzwi, otwiera się okno.
- Znasz francuski, niemiecki i rosyjski? - Tak.
- Wszystkie płynnie? - Niemiecki konwersacyjnie.
No tak, Niemcy są tacy konwersacyjni.
Próbowałaś nauki innych języków?
- Jakich? - Chińskiego, koreańskiego, farsi?
- Nie. - Dlaczego?
- W Iranie nie ma pracy w barach. - Genialnie się tam bawiłam.
Ach, młodość w Teheranie…
Szuka pani tłumaczki?
Nie.
- Szanowna pani. - Pani Reed.
Pani Reed.
Nie wiem, kim pani jest, ani co i gdzie pani robi.
Ale jeśli nie chce pani nikogo zatrudnić…
Otóż chcę.
Ale na inne stanowisko.
Co to za praca? Kim są czarne gołębice?
Jesteśmy pozyskiwaczami.
Obracamy informacjami. Zbieramy je, a potem sprzedajemy.
- Jesteście szpiegami? - Tak.
Dla naszego kraju?
To organizacja kapitalistyczna, a nie ideologiczna.
Kapitalizm to ideologia.
Brzmisz, jakbyś jednak studiowała na tym Cambridge.
Zbieracie informacje i sprzedajecie je… komu?
- Temu, kto da najwięcej. - Chinom? Rosji? Iranowi?
Temu, kto da najwięcej.
- Łamałabym prawo? - Tak.
- Narażałabym się? - Tak.
Zdradzałabym ojczyznę?
- Czasem byś jej pomagała. - A innym razem?
Ty będziesz tylko troszkę pomagać kręcić karuzelą.
Skąd pomysł, że będę chciała?
Jesteś inteligentna i lubisz ryzyko.
I wiesz, jak przetrwać.
Coś stało się twojemu ojczymowi i zniknęłaś na dziesięć lat.
Ludzie widzą w tobie piękną kobietę.
Ja widzę kogoś gotowego do działania.
Widzę broń.
Od razu zmierzyłaś mnie wzrokiem.
Masz w głowie plan ucieczki.
Wiesz, gdzie są wyjścia i że w tych butach nie pobiegnę.
Pewnie pamiętasz moją rejestrację.
G174 SAP.
Wiem też, że zacisnęłaś pięść w kieszeni i jesteś gotowa uderzyć.
Nie masz na imię Daisy, prawda?
Może chcesz nowe imię?
Nasz naród ma ogromny potencjał.
Na nas spoczywa obowiązek jego mądrego wykorzystania.
Wsławmy się pragmatyzmem, umiejętnością porozumienia
oraz zaangażowaniem w budowę silniejszego i spójniejszego społeczeństwa.
Przepraszam…
Tak. Pora, byśmy zapoczątkowali pozytywną zmianę.
Bądźmy zdecydowani, by sięgać wyżej i dalej.
To właśnie zapewnię moim wyborcom, proszę państwa.
Wiem, że ludziom w domach, zwykłym ludziom, naszym wyborcom
na tym zależy najbardziej.
Poproszę tequilę z lodem.
Długi dzień.
Prawda?
- Widziałam pańską przemowę. - Tak? I jak wrażenia?
Musi pan jeszcze poćwiczyć.
Przepraszam. Chodziło mi o sposób prezentacji.
Kontakt wzrokowy. Zaangażowanie.
Przyzwoity garnitur.
A co z moim jest nie tak?
Poza fasonem, kolorem i materiałem? Nic.
- Jasne. - Tequila.
- Dziękuję. - Dobra.
A jakiś komentarz na temat treści przemówienia?
Tego, co mówiłem.
Uważam, że nikt nie będzie słuchał
tych pięknych słów, jeśli zaniedba pan sposób prezentacji.
- Sceptyczka. - Przyznaję się.
W porządku.
Ale rzecz w tym, że ja mówiłem to wszystko szczerze.
- Naprawdę? - Tak.
- Idealista. - No cóż.
Jak spełnić marzenie, jeśli się go nie ma?
Fan Rodgersa i Hammersteina?
Przyznaję się.
Jak pani na imię?
Helen Dawson. Miło cię poznać, Helen.
Ciebie również, Wallace.
KOPIOWANIE PLIKÓW
ZAKOŃCZONO
- Proszę. - Dobry wieczór.
- Co? - Dobry wieczór.
Co tam? Jak ci na imię? Dziękuję, że czekasz.
Standardowe formułki,
kiedy spotyka się kogoś po raz pierwszy.
Ty sobie żarty stroisz?
Jestem uprzejmy.
Mam na imię Sam.
- Dais… Helen. - No tak…
Uważaj, żeby ci się nie wymsknęła połowa starego imienia.
To chyba podstawy szpiegostwa.
Kim jesteś? Należysz do Black Doves?
Nie jestem szpiegiem.
Czasem nieoficjalnie pracuję dla Reed.
Świetnie. Pan złota rączka, co?
Ja bym tak tego nie nazwał.
Pewnie użyłbyś bardziej prestiżowego określenia?
Jak dzisiejsze zadanie?
- Przepraszam. Nie moja sprawa. - Nie.
Był ohydny?
Nie. Był…
dżentelmenem.
Dżentelmenem?
Rozumiem.
- Dokąd cię zabrać? - Do stacji metra.
Szlag.
- Co? - Zostawiłam coś.
- Co? - Zapalniczkę.
- Kup nową. - Nie. Należała do mamy.
Mogę ci coś poradzić, Dais… Helen?
- Nie bądź sentymentalna. - Głębokie. Dziękuję.
Co się mówi o powrocie na miejsce zbrodni?
Nie pamiętam, czy się powinno wracać, czy nie.
- Masz coś, kurwa, za dobry humor! - Próbuję uchronić cię przed głupstwem.
- Już za późno! - Posłuchaj.
Zrobimy tak: ja tu poczekam.
Widzę twój pokój. Jeśli się nie przydam, zaciągnij zasłony.
Jeśli ich nie zaciągniesz, za 15 minut przyjdę.
Wparuję tam i cię wydostanę.
Pierwsze zadanie?
Tak.
Świetna robota.
Dziękuję.
Zaczekam.
Dobrze?
Wyszłaś.
- Tak. - No dobra.
A teraz wracasz?
Tak.
Co robisz?
Pracuję.
O trzeciej rano?
Mam dużo do zrobienia.
Nad czym pracujesz?
Nad przyszłością.
Dlaczego wróciłaś?
To on.
Elmore Fitch. To prawdziwe nazwisko?
Były snajper SAS.
Zabił 45 osób w Afganistanie.
Zakończył służbę w 2015 roku i zaczął pracować na zlecenie.
Miałeś z nim do czynienia?
- Nie, ale słyszałem to i owo. - Na przykład?
Na przykład to, że był snajperem i zabił 45 osób w Afganistanie.
Dlaczego Jason dzwonił do córki ambasadora Chin?
Nie mam pojęcia, ale zabójczynie z jego mieszkania mówiły,
że szukają jakiejś dziewczyny.
A ona się rozpłynęła?
- Nie mogą jej znaleźć? - Zgadza się.
A jej ojciec zginął od przedawkowania?
Chińczycy się z tym nie zgadzają. Uważają, że go zamordowano.
Prawdopodobnie zamordowany ambasador i jego zaginiona córka.
Dzwonił do niej urzędnik państwowy w dniu, w którym zabito jego i dwoje innych ludzi.
Pomieszanie z poplątaniem, co?
Piłeś?
Co?
Pachnie od ciebie winem.
Byłem na kolacji.
Jesteś nawalony?
Mogę chyba wypić trzy kieliszki sauvignon blanc
i skutecznie wykonywać pracę.
Były tylko trzy kieliszki?
Cztery.
Pięć.
I myślałem, że kreska kokainy,
ale zaczynam podejrzewać, że to była…
- Ketamina. - Super.
Czyli butelka wina i keta.
Coś jeszcze? Po drodze dałeś sobie w żyłę pod mostem?
Właśnie wyszedłem z miłego wieczoru ze znajomymi,
żeby zabić dla ciebie płatnego mordercę.
Mogłabyś tak mocno nie oceniać?
Masz rozszerzone źrenice.
- Dam radę. - Jesteś najebany w trupa!
Wszyscy jesteśmy trupami.
Kurwa.
Nie ma go.
Nie.
Ja pierdolę.
Jak wpadłeś na trop?
Znalazłem łuskę z odciskami palców.
Tam, skąd zastrzelono Jasona.
Jasne…
Co?
Nie, nic. Po prostu…
Trochę to niedbałe, nie?
Profesjonalny zabójca, który służył w SAS,
zostawił łuskę z odciskami palców,
która doprowadziła nas pod jego drzwi.
Szlag! W nogi!
Jezu!
Kurwa.
Chodźmy.
- To moja wina. - Nie.
Owszem. To była pułapka. Co ja sobie myślałem?
- W porządku. - Nie.
Jestem jebanym idiotą.
- Zatrzymamy się? - Po co?
Bo zwichnęłam bark, kiedy mnie pociągnąłeś z balkonu.
Kurwa.
Imponujące.
Stary, ja wypchnęłam dwoje ludzi z waginy jednego popołudnia.
- To dla ciebie normalka, co? - Wal się!
Sprawdź każdy pokój.
Potem do mnie napisz.
Dobrze.
Kolorowych snów.
Twoja rodzina śpi na górze.
Żyją.
I może tak zostać. Chyba tego chcesz?
W takim razie zapewnijmy im to.
Jestem tu, bo moi zleceniodawcy sądzą, że możesz mieć coś, na czym im zależy.
Uważają też, że wiesz, gdzie znajduje się osoba, której szukają.
Rozumiesz?
Szukają cyfrowego urządzenia rejestrującego.
To mała, czarna kamera.
Masz ją?
Wiesz, gdzie jest?
Mogła ją mieć dziewczyna, która nazywa się Kai-Ming Chen.
Znasz ją?
Daj mi to, czego szukam,
albo czeka cię powolna śmierć i nie oszczędzę twojej rodziny.
Zagroziłeś mojej rodzinie już dwa razy.
Dla własnego dobra nie rób tego ponownie.
Elmore Fitch, prawda?
Tak.
Przed dwiema nocami zastrzeliłeś mężczyznę w South Bank. Zabiłeś go.
Tak.
Pożałujesz.
Żałuję każdego zabójstwa.
To czemu to robisz?
A czemu ptaki śpiewają?
Z poezją mi wyjeżdżasz?
Co o mnie wiesz?
Helen Webb, żona polityka, wpadła w tarapaty.
Nie mówili, że się bije.
Może nie wiedzieli.
Kurwa…
Czemu zabiłeś Jasona?
- Takie zlecenie. - Gówno prawda.
To był człowiek, ktoś ważny. A ty go zabiłeś.
Zabrałeś mi go. Nie miałeś prawa.
- Prawo nie ma tu znaczenia. Dobrze wiesz. - Kto cię wynajął?
W zmywarce mam tarkę do sera.
Mam obieraczkę, szpikulce i czajnik.
A nawet blender.
Jak Boga kocham, znajdziesz się w nim w kawałeczkach
i, kurwa, zrobię z ciebie smoothie, jeśli nie zaczniesz gadać.
Nie wiem, kto mnie wynajął.
Dostałem zdjęcie i nazwisko.
I dobę na wykonanie zadania.
Pozwolili mi zaproponować stawkę.
I ile był dla ciebie wart?
Sto tysięcy funtów.
Zginiesz za Jasona i grożenie moim dzieciom.
Dowiem się, kto cię wynajął,
a potem go zabiję.
To już twoja sprawa, nie?
Co teraz?
Ogród.
Otwórz.
Twój przyjaciel musiał być wyjątkowy,
skoro wynajęli mnie.
Nie spodziewał się.
Ledwie się zorientował.
Zabij szybko.
Zdradzić ci tajemnicę?
Możesz mi mówić wszystko.
Mógłbyś przestać mnie lubić.
Wszystko.
Cześć, Marie.
- Cześć. - Cześć.
Co robiłaś wczoraj w nocy?
Byłam umówiona na imprezę.
Rzeczywiście. Co u was, dzieciaki?
Mam Rudolfa.
Wiesz, że to nie jest oficjalny renifer?
Wymyślił go producent zabawek.
- Co? - Świetne.
Mam śnieżynkę.
To prawdziwy renifer!
Żaden nie jest prawdziwy, kochanie.
Zresztą nieważne.
Właśnie. Wszyscy kochamy Rudolfa. Dokończ śniadanie, proszę.
Co dziś porabiasz?
Mam imprezę upamiętniającą tamtego urzędnika.
- Jamesa. - Jasona.
Rzeczywiście. Muszę zapamiętać.
Impreza jest w pubie w Westminster.
Przyjdzie sporo ważnych ludzi. Ściągnęli nawet Stephena.
- Rozmawialiśmy o zabezpieczeniu domu. - Tak.
Porozmawiam z kimś. Świetny pomysł.
- Nie będę późno. - Dobrze.
Pa, dzieciaki!
Czekoladowy renifer!
Jest prawdziwy! Dobre!
- Mówiłam! - Kocham cię!
POSZUKIWANIA KAI-MING TRWAJĄ
Halo?
Samuel, muszę się zobaczyć z tobą i Helen.
Już jadę.
Cześć, Lenny. I Williams.
Wyobraź sobie, jak mnie wcięło, kiedy usłyszałam, że wróciłeś.
No i co zrobisz? Zasmarujesz mnie na śmierć?
Pod stołem ma broń.
- Ty też. - I ja.
No dobrze.
Nie zrobimy strzelaniny w Soho w biały dzień.
Przychodzę tu jeść, na miłość boską.
- Kto to? - Eleanor.
Partnerka.
Szybko zastąpiłaś starą. Masz listę oczekujących?
W razie noclegu podczas podróży służbowych nalegaj na osobny pokój.
Podobno niezła z niej lubieżnica. Czego chcesz?
No nie wiem, Sam.
Czego mogłabym chcieć od gościa, który zwiał mi siedem lat temu?
Mógłbyś zacząć od przeprosin, przejść do wyjaśnień
i dojść do zadośćuczynienia.
Tamto z partnerką to w toku pracy.
I tak cię zabiję.
No tak, ale zabójstwo zabójstwu nierówne.
Chcesz mi rozwalić łeb? Jasne.
Bylebyś tego nie rozwlekała.
Pozwól, że zachowam to, co postanowiłam, dla siebie.
- Utniesz mi fiuta? - Nie od razu.
- Skąd wiesz, że wróciłem? - Mam ludzi w całym mieście.
Myślałeś, że się nie dowiem, że mój cyngiel je śniadanie w centrum?
- Kto cię sprowadził? - Nic nie powiem.
Nie będę przepraszać ani niczego ci wynagradzać.
Nie mamy ze sobą już nic wspólnego.
Naszą sprawę na razie odłóż.
Kto was wtedy wynajął?
Anonim. Miałyśmy wejść i wyjść. Łatwa kasa. Zepsułeś to.
- Po co byłyście? - Nie twój interes. A ty?
- Nie twój interes. - Słuchaj! Zapomnij o innej robocie.
Nie powinieneś dla nikogo pracować. Nie w Londynie, kiedy jesteś mi dłużny.
- Niby co? - Dobrze wiesz, malaka!
Hectora Newmana.
Nie przyjechałem załatwić Newmana.
Nie. Ale widzisz, jednak owszem.
Bo nie zrobiłeś tego, kiedy ci kazałam.
A teraz gość to problem. Dla wszystkich.
Ja jestem chujem, który wysyła innego, żeby zabił trzeciego, a ty zawiodłeś.
To mi poważnie zszargało reputację.
Dlatego użyczysz mi swoich umiejętności,
aż uznam, że zadośćuczyniłeś za to, co w przeszłości spierdoliłeś.
Inaczej zatrudnię te dwie.
Ona i tak chce mnie zabić.
Tak, ale nie zatrudnię jej, żeby zabiła ciebie.
Każę jej zabić twojego chłopaka, Michaela.
Bardzo łatwo było go znaleźć.
Razem z córką.
Mojego byłego? Tak chcesz wywrzeć nacisk?
Nie widziałem go od lat. Mam go w dupie.
- Kłamie. - Nie.
- Oko ci drga. - Buzia ci się rusza.
Dokończ moje zadanie.
Inaczej te dwie zabiją Michaela. Tak się umówmy.
Tak wygląda teraz.
Ma magazyn z narkotykami w Brixton. Będzie strzeżony.
Rozwal go.
- Lenny, nie mogę. - Posłuchaj.
Nie masz wyjścia, ogóreczku.
Niech cię to pocieszy.
Uprzejmie byłoby przeprosić za zabójstwo mojej partnerki.
Przepraszam, że ją zabiłem. To co, sztama?
Nie. I tak cię zajebię.
Jasne.
Szlag.
…żadnych informacji, które pomogłyby odnaleźć
córkę zmarłego ambasadora Chin.
Kai-Ming Chen, lat 21, ostatnio widziano w środę rano.
Następnie w jej mieszkaniu odkryto zwłoki ojca.
Chen, stała bywalczyni londyńskich imprez,
była często przedmiotem tabloidowych spekulacji
ze względu na polityczne koneksje…
- Szefie? - Tamta dziewczyna.
Nadal tu jest?
Tak, w biurze Kelly’ego.
- Pokaż mi obraz z kamery. - Jasne, robi się.
Eksperci obawiają się, że Kai-Ming…
Zabierz ją na górę. I nie wypuszczaj.
…to ogromne zagrożenie.
- Zaraz będę. - Jasne.
…Yarrick skomentował wzrost przemocy w mieście
w tygodniu poprzedzającym święta i powiedział, że jest zaniepokojony.
Jak stwierdził:
„Powinniśmy teraz przeżywać okres świątecznej radości,
a tymczasem wzrasta liczba przestępstw”.
No proszę, poszczęściło się nam.
- Proszę. - Dziękuję.
Chińczycy kwestionują raport z sekcji zwłok.
Ale mamy inny problem.
To, kogo Chińczycy oskarżają.
- Oskarżają kogoś? - Tak.
- Chyba nie nas? - Amerykanów.
- To źle. - Mówią, że pomogliśmy to zatuszować.
- Jeszcze, kurwa, gorzej. - Tak.
Co na to Amerykanie?
Mocno zaprzeczają.
Wiemy, czy Pekin przedstawi jakieś dowody?
- Czekamy z zapartym tchem. - Wręcz uwielbiam tak czekać.
- A co z Kai-Ming? - Nieodnaleziona.
Muszę o to zapytać.
Co, jeśli mówią prawdę, Bill?
Że Jankesi zabili ambasadora?
Wykop sobie schron.
Święta odwołane, co?
Co się dzieje?
Elmore Fitch wpadł do mnie w nocy.
Co? Co się stało? Dzieci są całe?
- Zastrzeliłam go. Leży w składziku. - Nie żyje?
W składziku?
To co? Koniec?
Jeszcze nie.
Musimy znaleźć ludzi, którzy wysłali jego i innych.
Mogą wysłać jeszcze kogoś.
To było anonimowe zlecenie. Tak zakładam.
Fitch szukał kamery?
Tak. Kent i Williams też.
Czyli jest jakieś nagranie, które ludzie chcą zdobyć.
- Dzisiaj to norma. - Fitch też szukał Kai-Ming.
Jest w tej sprawie kluczowa.
Spośród trojga zamordowanych
to Maggie chodziła do szkoły z Kai-Ming Chen.
Phillip w ciągu dwóch lat napisał
dla gazety Weekday 12 marnych artykułów o imprezowym życiu Kai-Ming.
Jason z kolei…
Poza tym, że przed śmiercią dzwonił do niej pięć razy,
to nie znaleźliśmy nic, co łączyłoby Jasona
z Kai-Ming ani resztą zamordowanych.
Zapytam raz jeszcze, Helen.
Mówiłaś Jasonowi coś, czego nie powinnaś?
- Nie. - A on nigdy nie pytał?
O to, czy jestem agentką? Nie!
Co dziwne, nie pytał.
Ale może zamiast mnie przepytywać,
zrobiłabyś coś pożytecznego, choćby znalazła Kai-Ming?
Już wiemy, że jest celem.
Jeśli ktoś ją zabije, to będzie o tobie źle świadczyć.
- Obyś się przyłożył. - Ma rację co do Kai-Ming.
Musimy ją znaleźć i przepytać.
Tak, ale bądźcie ostrożni.
Córki ambasadorów mnie stresują. Nie chcę incydentów dyplomatycznych.
- Zwłaszcza że mi ich nie zlecono. - Ostrożność, jasne.
Przyślę sprawozdanie.
A co z ciałem w składziku Helen?
Ja posprzątam.
Jak zwykle.
CHIŃSKA INFLUENCERKA
KIM JEST KAI-MING CHEN?
KOMISARZ STEPHEN YARRICK KOMENTUJE
„TRAKTUJEMY CHIŃSKICH ŚLEDCZYCH POWAŻNIE”
NA NAGRANIU JEST SY
Impreza upamiętniająca.
Ściągnęli nawet Stephena.
Wiem, to bardzo przykre, prawda?
- Stephen. - Wallace.
- Przygotowani do świąt? - To zadanie Helen.
- Słusznie. Wszystko u niej dobrze? - Tak.
- A u dzieci? - Też.
- Jak tam ogromne sale w Westminster? - Pogrążone w stresie.
Gram w Balderdash. Świetna gra.
…mimo to sprawa z ambasadorem wymyka się spod kontroli.
Chińczycy zarzucą Amerykanom udział w zabójstwie.
- Nie mają chyba dowodów? - Nie wiemy, co mają.
Badam sprawę. Na pewno nie mają.
- Jak premier? - Martwi się.
- Chyba nie wypowiedzą wojny? - Mogą. Dobrze o tym wiesz.
Jeśli naprawdę obwiniają Amerykanów? Kurwa.
Pomówmy o Phillipie Brayu.
Kontaktował się ze mną i mówił, że ma jakieś nagranie z tobą.
Mogłeś mi powiedzieć.
Tak, ale Bray nie żyje, Stephen.
Phillip Bray to pismak, który pracował w brukowcu, Wallace.
Nie wiem, o czym mówił, ani co to za nagranie.
Ale Chińczycy twierdzą, że pomogliśmy zatuszować zbrodnię.
- Nie było zbrodni. - Stephen.
O co ci chodzi?
O co mi…?
Phillip Bray przychodzi i mówi, że ma o tobie materiał.
Twierdzi, że to związane z Chinami. A teraz nie żyje.
Miałeś coś wspólnego z jego śmiercią?
- Ukrywasz coś? - Jezu, Wallace.
Próbuję zrozumieć, co tu się dzieje.
No właśnie.
Próbujesz.
- Stephen. - Posłuchaj.
Chińczycy mogą robić ile krzyku chcą,
ale moi ludzie zbadali sprawę śmierci ambasadora
i nie było zbrodni.
Nie wiem, o co chodziło Phillipowi Brayowi,
i nie wiem o żadnym nagraniu.
Musisz odpocząć, Wally.
Jesteś zmęczony.
Zdradzić ci tajemnicę?
Możesz mi mówić wszystko.
Mógłbyś przestać mnie lubić.
Wszystko.
Nie jestem tym, kim myślisz.
A kim?
Słyszałeś kiedyś o Black Doves?
Jestem historyjką, którą opowiadam innym.
Uroczy widok.
Aż serce mięknie.
Poradzić ci coś?
Nie bądź sentymentalny.
Myślisz, że jesteś psychopatką?
Możliwe, tak.
Czasem boję się, że ja też.
Psychopaci nie stoją przed mieszkaniem byłego,
usychając z tęsknoty.
Wykonam zadanie Lenny. Możecie iść.
No nie wiem. Może tu sobie trochę postoimy.
Akurat jest ładna noc.
Tak. Powodzenia ze zleceniem.
Podobno ostatnio z Hectorem ci nie wyszło, więc…
nie myśl o tym za wiele.
Lenny, jestem w drodze.
Hector dowodzi narkotykową działalnością z drugiego piętra magazynu.
Będzie miał ochronę.
Przygotuj się.
Posłuchaj.
Jeśli chcesz chronić ukochanych…
zrób to dla mnie, a będziemy kwita.
Zadzwoń po wszystkim.
Sam?
Tym razem nie rób mnie w chuja.
Los chciał, żebyś trafiła tutaj, Kai-Ming.
Gadaj.
Natychmiast.
- Hector! - Idą!
- Są tu!
Zabierz ją!
Kurwa, Clarkowie! Musimy spadać! Szybko!
- Do klubu! Szybko! - No już!
Szlag.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz