[melancholijna, skłaniająca do refleksji muzyka]
GOŚĆ
[dyszy]
[skrzek mew]
[oddycha głęboko]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[oddycha spokojniej]
[mężczyzna] Dlaczego chce pani pracować dla naszej firmy?
[Helen] Yyy… Zauważyłam ogłoszenie w gazecie.
Szukali państwo tłumacza, a ja…
potrafię tłumaczyć, więc… [śmieje się cicho]
[mężczyzna] W pani CV jest kilka dużych dziur.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat nie było mnie w kraju.
[mężczyzna] Od 18 roku życia. Stąd języki.
Francuski, niemiecki i rosyjski. Imponujące.
Zwykle wymagamy od kandydatów wykształcenia wyższego.
Widzę, że miała pani propozycję z Cambridge.
Przepraszam. Jak…?
[mężczyzna] Zawsze jest ślad w aktach, nawet jeśli ktoś chciał go ukryć.
Była pani wspaniałą uczennicą.
Pewnie dlatego zaproponowano pani stypendium?
A jednak… odrzuciła pani tę propozycję,
żeby wyjechać z kraju na dziesięć lat.
Podoba mi się to.
To odważne.
[śmieje się cicho]
[mężczyzna] Matka nie żyje, miejsce pobytu ojca nieznane.
Napisała pani, że nie ma rodzeństwa.
Co może pani powiedzieć o Bonnie Weir?
[niepokojąca muzyka]
Yyy…
Była moją przyrodnią siostrą przez… trzy lata, kiedy byłyśmy nastolatkami.
Mama wyszła za jej ojca, ale nie byli razem długo. Mama…
Zmarła.
No i… Bon…
Bonnie już nie była moją przyrodnią siostrą, tylko…
Nie wiem, czy to się w ogóle jakoś nazywa. [śmieje się niezręcznie]
Przyrodnia siostra, kiedy mama umiera i nie jest już żoną jej ojca?
Tak.
To nadal przyrodnia siostra.
Rozumiem.
Nie wiedziałam tego, kiedy…
A gdzie przebywa Bonnie?
W więzieniu.
Odsiaduje wyrok dożywocia za zabójstwo swojego biologicznego ojca, pani ojczyma.
Może i nie są panie już siostrami…
Siedzi w więzieniu od dziewięciu i pół roku, prawda?
Osadzono ją tuż przed pani pospiesznym wyjazdem z kraju.
[cicha, posępna muzyka]
[cmoka]
Daisy, obowiązuje nas polityka firmy.
Nie możemy zatrudnić kogoś z takimi problemami rodzinnymi.
[śmieje się cicho]
Rozumiem. Yyy…
- Przepraszam, że zmarnowałam pana czas. - Skąd.
[w tle ta sama muzyka]
[odgłos zapisywania]
[odgłos dartego papieru]
Proszę zadzwonić pod ten numer.
Połączy się pani z kobietą o nazwisku Reed.
Proszę się powołać na mnie.
Powiedzieć jej, że znalazłem.
Co pan znalazł?
Czarną gołębicę.
[melancholijna muzyka]
[szelest papieru]
Czarną gołębicę.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[muzyka cichnie]
[zamykanie drzwi samochodu]
- [Reed] Witaj. - [Helen] Dobry wieczór.
[Reed] Daisy, jak mniemam.
Tak.
[Reed] Chciałaś się zatrudnić jako dziewczyna na posyłki.
[Helen] Jako tłumaczka.
Nie pozwolili ci ze względu na rodzinne powiązania
z brytyjskim więziennictwem.
- Tak. - [Reed] Masz szczęście.
Zamykają się drzwi, otwiera się okno.
- Znasz francuski, niemiecki i rosyjski? - Tak.
- [Reed] Wszystkie płynnie? - Niemiecki konwersacyjnie.
No tak, Niemcy są tacy konwersacyjni.
Próbowałaś nauki innych języków?
- Jakich? - [Reed] Chińskiego, koreańskiego, farsi?
- Nie. - [Reed] Dlaczego?
- W Iranie nie ma pracy w barach. - Genialnie się tam bawiłam.
Ach, młodość w Teheranie…
Szuka pani tłumaczki?
Nie.
- Szanowna pani. - Pani Reed.
Pani Reed.
Nie wiem, kim pani jest, ani co i gdzie pani robi.
Ale jeśli nie chce pani nikogo zatrudnić…
Otóż chcę.
Ale na inne stanowisko.
[cicha, niespokojna muzyka]
Co to za praca? Kim są czarne gołębice?
Jesteśmy pozyskiwaczami.
Obracamy informacjami. Zbieramy je, a potem sprzedajemy.
- Jesteście szpiegami? - Tak.
Dla naszego kraju?
To organizacja kapitalistyczna, a nie ideologiczna.
Kapitalizm to ideologia.
Brzmisz, jakbyś jednak studiowała na tym Cambridge.
[cmoka] A więc… zbieracie informacje i sprzedajecie je… komu?
Temu, kto da najwięcej.
Chinom? Rosji? Iranowi?
Temu, kto da najwięcej.
- Łamałabym prawo? - Tak.
- Narażałabym się? - [Reed] Tak.
Zdradzałabym ojczyznę?
- [Reed] Czasem byś jej pomagała. - A innym razem?
Ty będziesz tylko troszkę pomagać kręcić karuzelą.
[śmieje się gorzko]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[oddalające się kroki]
Skąd pomysł, że będę chciała?
[Reed] Jesteś inteligentna, lubisz ryzyko i wiesz, jak przetrwać.
Coś stało się twojemu ojczymowi i zniknęłaś na dziesięć lat.
Ludzie widzą w tobie piękną kobietę.
Ja widzę kogoś gotowego do działania.
Widzę broń.
Od razu zmierzyłaś mnie wzrokiem.
Masz w głowie plan ucieczki.
Wiesz, gdzie są wyjścia i że w tych butach nie pobiegnę.
Pewnie pamiętasz moją rejestrację.
G174 SAP.
Wiem też, że zacisnęłaś pięść w kieszeni i jesteś gotowa uderzyć.
Nie masz na imię Daisy, prawda?
Może chcesz nowe imię?
[w tle wciąż cicha, niespokojna muzyka]
[Wallace] Nasz naród ma ogromny potencjał.
Na nas spoczywa obowiązek jego mądrego wykorzystania.
Wsławmy się pragmatyzmem, umiejętnością porozumienia
oraz zaangażowaniem w budowę silniejszego i spójniejszego społeczeństwa.
[intrygująca muzyka]
Yyy…
Przepraszam. Hm…
Tak. Pora, byśmy zapoczątkowali pozytywną zmianę.
Bądźmy zdecydowani, by sięgać wyżej i dalej.
To właśnie zapewnię moim wyborcom, proszę państwa.
Wiem, że ludziom w domach, zwykłym ludziom, naszym wyborcom
na tym zależy najbardziej.
[aplauz]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Helen] Poproszę tequilę z lodem.
Długi dzień.
Prawda?
- Widziałam pańską przemowę. - Tak? I jak wrażenia?
Musi pan jeszcze poćwiczyć.
Auć.
Ja tylko… Przepraszam. Chodziło mi o sposób prezentacji.
Kontakt wzrokowy. Zaangażowanie.
Przyzwoity garnitur.
A co z moim jest nie tak?
Poza fasonem, kolorem i materiałem? Nic.
- Jasne. - [barman] Tequila.
- Dziękuję. - Dobra.
A jakiś komentarz… na temat treści przemówienia?
Tego, co mówiłem.
Uważam, że nikt nie będzie słuchał
tych pięknych słów, jeśli zaniedba pan sposób prezentacji.
- Sceptyczka. - Przyznaję się.
- Okej. - [Helen] Mhm.
Ale rzecz w tym, że ja mówiłem to wszystko szczerze.
- Tak. - [Helen się śmieje]
- Naprawdę? - Tak.
- Idealista. - No cóż.
Jak spełnić marzenie, jeśli się go nie ma?
- Fan Rodgersa i Hammersteina? - [śmieją się]
Przyznaję się.
Jak pani na imię?
Helen Dawson. Miło cię poznać, Helen.
Ciebie również, Wallace.
[oddycha spokojnie]
[cichy wydech]
[trzymająca w napięciu muzyka]
[brzęczenie laptopa]
[piknięcie]
KOPIOWANIE PLIKÓW
[w tle wciąż ta sama muzyka]
ZAKOŃCZONO
[muzyka się urywa]
- Proszę. - Dobry wieczór.
- Co? - Dobry wieczór.
Co tam? Jak ci na imię? Dziękuję, że czekasz.
Standardowe formułki,
kiedy spotyka się kogoś po raz pierwszy.
Ty sobie żarty stroisz?
Jestem uprzejmy.
Mam na imię Sam.
- Dais… Helen. - No tak…
Uważaj, żeby ci się nie wymsknęła połowa starego imienia.
To chyba podstawy szpiegostwa.
Kim jesteś? Należysz do Black Doves?
[wzdycha głośno] Nie. Nie jestem szpiegiem.
Czasem nieoficjalnie pracuję dla Reed.
Świetnie. Pan złota rączka, co?
Ja bym tak tego nie nazwał.
Pewnie użyłbyś bardziej prestiżowego określenia?
[szum deszczu]
Jak dzisiejsze zadanie?
[Helen wzdycha]
- Przepraszam. Nie moja sprawa. - Nie.
Był ohydny?
Nie. Był…
dżentelmenem. [prycha]
- Dżentelmenem? - Mhm.
Rozumiem. [wzdycha głęboko]
- Dokąd cię zabrać? - Do stacji metra.
Szlag.
- Co? - Zostawiłam coś.
- Co? - Zapalniczkę.
- Kup nową. - Nie. Należała do mamy.
Mogę ci coś poradzić, Dais… Helen?
Hm… Nie bądź sentymentalna.
Głębokie. Dziękuję.
Co się mówi o powrocie na miejsce zbrodni?
Nie pamiętam, czy się powinno wracać, czy nie.
- Masz coś, kurwa, za dobry humor! - Próbuję uchronić cię przed głupstwem.
- Już za późno! - Posłuchaj.
Zrobimy tak: ja tu poczekam.
Widzę twój pokój. Jeśli się nie przydam, zaciągnij zasłony.
Jeśli ich nie zaciągniesz, za 15 minut przyjdę.
Wparuję tam i cię wydostanę.
Pierwsze zadanie?
Tak.
Świetna robota.
Dziękuję.
- [wzdycha z irytacją] - Zaczekam.
Dobrze?
[pukanie do drzwi]
Wyszłaś.
- Tak. - [Wallace] No dobra.
A teraz wracasz?
[śmieje się cicho]
Tak.
- Co robisz? - [Wallace chichocze]
Pracuję.
- O trzeciej rano? - [Wallace] Mhm.
Mam dużo do zrobienia.
Nad czym pracujesz?
Nad przyszłością.
- Czemu wróciłaś? - [śmieje się cicho]
[łagodna muzyka]
[wzdycha]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[brzęk kluczy]
[warkot silnika]
[muzyka cichnie]
[Sam] To on.
Elmore Fitch. To prawdziwe nazwisko?
Były snajper SAS.
Zabił 45 osób w Afganistanie.
Zakończył służbę w 2015 roku i zaczął pracować na zlecenie.
Miałeś z nim do czynienia?
- Nie, ale słyszałem to i owo. - Na przykład?
Na przykład to, że był snajperem i zabił 45 osób w Afganistanie.
Dlaczego Jason dzwonił do córki ambasadora Chin?
Nie mam pojęcia, ale zabójczynie z jego mieszkania mówiły,
że szukają jakiejś dziewczyny.
A ona się rozpłynęła?
- Nie mogą jej znaleźć? - Zgadza się.
A jej ojciec zginął od przedawkowania?
Chińczycy się z tym nie zgadzają. Uważają, że go zamordowano.
Prawdopodobnie zamordowany ambasador i jego zaginiona córka.
Dzwonił do niej urzędnik państwowy w dniu, w którym zabito jego i dwoje innych ludzi.
[parska głośno]
[śmieje się ironicznie]
Pomieszanie z poplątaniem, co?
Piłeś?
Co?
Pachnie od ciebie winem.
Hm, byłem na kolacji.
Jesteś nawalony?
Mogę chyba wypić trzy kieliszki sauvignon blanc
i skutecznie wykonywać pracę.
Były tylko trzy kieliszki?
Cztery.
[trzymająca w napięciu muzyka]
Pięć.
I myślałem, że kreska kokainy,
ale zaczynam podejrzewać, że to była…
- Ketamina. - Super.
Czyli butelka wina i keta.
Coś jeszcze? Po drodze dałeś sobie w żyłę pod mostem?
Właśnie wyszedłem z miłego wieczoru ze znajomymi,
żeby zabić dla ciebie płatnego mordercę.
Mogłabyś tak mocno nie oceniać?
[ta sama muzyka – głośniej]
[muzyka cichnie]
[bezgłośnie] Dobra.
[cicho] Masz rozszerzone źrenice.
- Dam radę. - Jesteś najebany w trupa!
Wszyscy jesteśmy trupami.
[pstrykanie zamka]
[zamykanie drzwi]
[niespokojna muzyka]
[cichy tykot]
[tykot]
[Sam wzdycha]
[muzyka cichnie]
Kurwa.
Nie ma go.
Nie.
[Helen wzdycha] Ja pierdolę.
[wzdycha]
Jak wpadłeś na trop?
Znalazłem łuskę z odciskami palców.
- Mm. - Tam, skąd zastrzelono Jasona.
[cicha, niepokojąca muzyka]
Jasne…
Co?
Nie, nic. Po prostu…
Trochę to niedbałe, nie?
Profesjonalny zabójca, który służył w SAS,
zostawił łuskę z odciskami palców,
która doprowadziła nas pod jego drzwi.
[tykot i brzęk]
[muzyka narasta]
Szlag! W nogi!
[odgłos strzału]
[muzyka – głośniej]
[muzyka cichnie]
[kliknięcie]
[subtelna, niepokojąca muzyka]
[Helen łapie oddech]
Jezu! [łapie oddech]
[Sam] Kurwa.
Chodźmy.
[sygnał syreny w oddali]
- [dyszy] To moja wina. - Nie.
Owszem. To była pułapka. Co ja sobie myślałem?
- W porządku. - [Sam] Nie.
Jestem jebanym idiotą.
- [Helen] Staniemy? - Po co?
Bo zwichnęłam bark, kiedy mnie pociągnąłeś z balkonu.
[stęka] Kurwa.
- [stęka] - Imponujące.
Stary, ja wypchnęłam dwoje ludzi z waginy jednego popołudnia.
- To dla ciebie normalka, co? - Wal się!
[trzymająca w napięciu muzyka]
- [muzyka się urywa] - Sprawdź każdy pokój. Potem napisz.
Dobrze.
[Sam] Kolorowych snów.
[sygnał wiadomości]
- [brzęk kluczy] - [warkot silnika]
[cicha muzyka]
[muzyka cichnie]
[odgłos nalewania]
[ciche stęki]
[mężczyzna jęczy]
Nie, nie. Cii!
Twoja rodzina śpi na górze.
Żyją.
I może tak zostać. Chyba tego chcesz?
W takim razie zapewnijmy im to.
Jestem tu, bo moi zleceniodawcy sądzą, że możesz mieć coś, na czym im zależy.
Uważają też, że wiesz, gdzie znajduje się osoba, której szukają.
Rozumiesz?
[trzymająca w napięciu muzyka]
Szukają cyfrowego urządzenia rejestrującego.
To mała, czarna kamera.
Masz ją?
Wiesz, gdzie jest?
Mogła ją mieć dziewczyna, która nazywa się Kai-Ming Chen.
Znasz ją?
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Daj mi to, czego szukam,
albo czeka cię powolna śmierć i nie oszczędzę twojej rodziny.
Zagroziłeś mojej rodzinie już dwa razy.
Dla własnego dobra nie rób tego ponownie.
Elmore Fitch, prawda?
Tak.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Przed dwiema nocami zastrzeliłeś mężczyznę w South Bank. Zabiłeś go.
Tak.
Pożałujesz.
Żałuję każdego zabójstwa.
To czemu to robisz?
A czemu ptaki śpiewają?
Z poezją mi wyjeżdżasz?
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Co o mnie wiesz?
Helen Webb, żona polityka, wpadła w tarapaty.
Nie mówili, że się bije.
Może nie wiedzieli.
[przytłumione strzały]
[Elmore stęka]
[Helen stęka]
[chrapie]
[Helen sapie]
[Elmore stęka]
[Elmore jęczy z bólu]
[Elmore krzyczy]
- [przytłumiony krzyk] - Cii…
- [brzęk noża] - [Elmore jęczy]
[przytłumiony jęk] Kurwa…
[oddycha ciężko]
Czemu zabiłeś Jasona?
[oddychają ciężko]
- Takie zlecenie. - Gówno prawda.
To był człowiek, ktoś ważny. A ty go zabiłeś.
Zabrałeś mi go. Nie miałeś prawa.
- Prawo nie ma tu znaczenia. Dobrze wiesz. - Kto cię wynajął?
[Elmore jęczy]
W zmywarce mam tarkę do sera.
Mam obieraczkę, szpikulce i czajnik.
A nawet blender.
Jak Boga kocham, znajdziesz się w nim w kawałeczkach
i, kurwa, zrobię z ciebie smoothie, jeśli nie zaczniesz gadać.
Nie wiem, kto mnie wynajął.
Dostałem tylko zdjęcie i nazwisko.
I dobę na wykonanie zadania.
Pozwolili mi zaproponować stawkę.
I ile był dla ciebie wart?
[Elmore] Sto tysięcy funtów.
[Helen] Zginiesz za Jasona i grożenie moim dzieciom.
Dowiem się, kto cię wynajął,
a potem go zabiję.
To już twoja sprawa, nie?
Co teraz?
[przez zęby] Ogród.
[ciche kroki]
Otwórz.
Twój przyjaciel musiał być wyjątkowy,
skoro wynajęli mnie.
Nie spodziewał się.
Ledwie się zorientował.
Zabij szybko.
[przytłumiony strzał]
[łomot upadającego ciała]
[ponura muzyka]
[złowieszcza muzyka]
[Wallace oddycha spokojnie]
[przejmująca muzyka]
[szeptem] Zdradzić ci tajemnicę?
Możesz mi mówić wszystko.
Mógłbyś przestać mnie lubić.
[Jason] Wszystko.
[muzyka narasta i cichnie]
- [niezrozumiała rozmowa w radiu] - [brzęk sztućców]
[odgłos malowania pisakiem]
[Wallace] Cześć, Marie.
- Cześć. - [dzieci] Cześć.
[Wallace] Co robiłaś w nocy?
Byłam umówiona na imprezę.
[Wallace] No tak. Co u was, dzieciaki?
Mam Rudolfa.
[Wallace] Wiesz, że to nie jest oficjalny renifer?
Wymyślił go producent zabawek.
- [Jacqueline] Co? - Niezłe.
Mam śnieżynkę.
To prawdziwy renifer!
Żaden nie jest prawdziwy, kochanie.
[chichocze] Zresztą nieważne.
Właśnie. Wszyscy kochamy Rudolfa. Dokończ śniadanie, proszę.
Co dziś porabiasz?
Mam imprezę upamiętniającą tamtego urzędnika.
- Jamesa. - Jasona.
[Wallace] Rzeczywiście. Muszę zapamiętać.
Impreza jest w pubie w Westminster.
Przyjdzie sporo ważnych ludzi. Ściągnęli nawet Stephena.
Hm…
- Rozmawialiśmy o zabezpieczeniu domu. - Tak.
Porozmawiam z kimś.
- Świetny pomysł. - Mm.
[Wallace] Hm…
- Nie będę późno. - Dobrze.
Pa, dzieciaki!
- Ej! - Czekoladowy renifer!
Jest prawdziwy! Dobre!
- Mówiłam! - [Wallace] Kocham cię!
[brzęk świątecznych dzwonków]
[jazzowa muzyka świąteczna]
POSZUKIWANIA KAI-MING TRWAJĄ
Halo?
[Reed] Samuelu, muszę się zobaczyć z tobą i Helen.
Już jadę.
Cześć, Lenny. I Williams.
Wyobraź sobie, jak mnie wcięło, kiedy usłyszałam, że wróciłeś.
[rechocze]
No i co zrobisz? Zasmarujesz mnie na śmierć?
Pod stołem ma broń.
- Ty też. - I ja.
No dobrze.
Nie zrobimy strzelaniny w Soho w biały dzień.
Przychodzę tu jeść, na miłość boską.
- Kto to? - Eleanor.
Partnerka.
Szybko zastąpiłaś starą. Masz listę oczekujących?
W razie noclegu podczas podróży służbowych nalegaj na osobny pokój.
Podobno niezła z niej lubieżnica. Czego chcesz?
No nie wiem, Sam.
Czego mogłabym chcieć od gościa, który zwiał mi siedem lat temu?
Mógłbyś zacząć od przeprosin, przejść do wyjaśnień
i dojść do zadośćuczynienia.
Tamto z partnerką to w toku pracy.
I tak cię zabiję.
[ze śmiechem] No tak, ale zabójstwo zabójstwu nierówne.
Chcesz mi rozwalić łeb? Jasne.
Bylebyś tego nie rozwlekała.
Pozwól, że zachowam to, co postanowiłam, dla siebie.
- Utniesz mi fiuta? - Nie od razu.
- Skąd wiesz, że wróciłem? - Mam ludzi w całym mieście.
Myślałeś, że się nie dowiem, że mój cyngiel je śniadanie w centrum?
- Kto cię sprowadził? - [Sam] Nic nie powiem.
Nie będę przepraszać ani niczego ci wynagradzać.
Nie mamy ze sobą już nic wspólnego.
Naszą sprawę na razie odłóż.
Kto was wtedy wynajął?
Anonim. Miałyśmy wejść i wyjść. Łatwa kasa. Zepsułeś to.
- Po co byłyście? - Nie twój interes. A ty?
- Nie twój interes. - Słuchaj! Zapomnij o innej robocie.
Nie powinieneś dla nikogo pracować. Nie w Londynie, kiedy jesteś mi dłużny.
- Niby co? - Dobrze wiesz, malaka!
Hectora Newmana.
[złowroga muzyka]
[grzmoty]
[oddycha ciężko]
Nie przyjechałem… załatwić Newmana.
[Lenny] Nie. Ale widzisz, jednak owszem.
Bo nie zrobiłeś tego, kiedy ci kazałam.
A teraz gość to problem. Dla wszystkich.
Ja jestem chujem, który wysyła innego, żeby zabił trzeciego, a ty zawiodłeś.
To mi poważnie zszargało reputację.
Dlatego użyczysz mi swoich umiejętności,
aż uznam, że zadośćuczyniłeś za to, co w przeszłości spierdoliłeś.
Inaczej zatrudnię te dwie.
[śmieje się ironicznie]
Ona i tak chce mnie zabić.
[Lenny] Tak, ale nie zatrudnię jej, żeby zabiła ciebie.
Każę jej zabić twojego chłopaka, Michaela.
Bardzo łatwo było go znaleźć.
Razem z córką.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Mojego byłego? Tak chcesz wywrzeć nacisk?
[śmieje się nerwowo]
Nie widziałem go od lat. Mam go w dupie.
- [Williams] Kłamie. - Nie.
- [Eleanor] Oko ci drga. - Buzia ci się rusza.
[Lenny] Dokończ moje zadanie.
Inaczej te dwie zabiją Michaela.
- [brzęk filiżanki] - Tak się umówmy.
Aha.
Tak wygląda teraz.
Ma magazyn z narkotykami w Brixton. Będzie strzeżony.
Rozwal go.
- Lenny, nie mogę. - Posłuchaj.
Nie masz wyjścia, ogóreczku.
Niech cię to pocieszy.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Uprzejmie byłoby przeprosić za zabójstwo mojej partnerki.
- Przepraszam, że ją zabiłem. Sztama? - [zamykanie drzwi]
Nie. I tak cię zajebię.
Jasne.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Williams się śmieje]
[muzyka narasta]
[otwieranie drzwi]
- Szlag. - [zamykanie drzwi]
[ta sama muzyka – głośniej]
- [muzyka cichnie] - [buczenie]
[cichnie]
[reporterka] …żadnych informacji, które pomogłyby odnaleźć
córkę zmarłego ambasadora Chin.
Kai-Ming Chen, lat 21, ostatnio widziano w środę rano.
Następnie w jej mieszkaniu odkryto zwłoki ojca.
Chen, stała bywalczyni londyńskich imprez,
była często przedmiotem tabloidowych spekulacji
- ze względu na koneksje… - [sygnał łączenia]
- [mężczyzna] Szefie? - Tamta dziewczyna.
Nadal tu jest?
[mężczyzna] Tak, w biurze Kelly’ego.
- Pokaż mi obraz z kamery. - [mężczyzna] Jasne, robi się.
[reporterka] Eksperci obawiają się, że…
[Hector] Zabierz ją na górę. I nie wypuszczaj.
[reporterka] …w niebezpieczeństwie.
- Idę. - [mężczyzna] Jasne.
[reporterka] …Yarrick skomentował wzrost przemocy w mieście
w tygodniu poprzedzającym święta i powiedział, że jest zaniepokojony.
Jak stwierdził:
„Powinniśmy teraz przeżywać okres świątecznej radości,
a tymczasem wzrasta liczba przestępstw”.
[Hector] No proszę, poszczęściło się nam.
- [mężczyzna 1] Proszę. - [mężczyzna 2] Dzięki.
Chińczycy kwestionują raport z sekcji zwłok.
Ale mamy inny problem.
To, kogo Chińczycy oskarżają.
- Oskarżają kogoś? - Tak.
- Chyba nie nas? - Amerykanów.
- Niedobrze. - Mówią, że pomogliśmy to zatuszować.
- Jeszcze, kurwa, gorzej. - Tak.
Co na to Amerykanie?
[mężczyzna 2] Mocno zaprzeczają.
Wiemy, czy Pekin przedstawi jakieś dowody?
- Czekamy z zapartym tchem. - Wręcz uwielbiam tak czekać.
- A co z Kai-Ming? - Nieodnaleziona.
Muszę o to zapytać.
[parska]
Co, jeśli mówią prawdę, Bill?
Że Jankesi zabili ambasadora?
[Wallace] Mhm.
Wykop sobie schron.
- [śmieje się gorzko] - [Bill wzdycha]
Święta odwołane, co?
[skrzek ptaków]
[plusk kroków w kałużach]
Co się dzieje?
Elmore Fitch wpadł do mnie w nocy.
Co? Co się stało? Dzieci są całe?
- Zastrzeliłam go. Leży w składziku. - Nie żyje?
W składziku?
To co? Koniec?
Jeszcze nie.
Musimy znaleźć ludzi, którzy wysłali jego i innych.
Mogą wysłać jeszcze kogoś.
To było anonimowe zlecenie. Tak zakładam.
Fitch szukał kamery?
Tak. Kent i Williams też.
Czyli jest jakieś nagranie, które ludzie chcą zdobyć.
- [Reed] Dzisiaj to norma. - [Helen] Fitch też szukał Kai-Ming.
Jest w tej sprawie kluczowa.
Spośród trojga zamordowanych
to Maggie chodziła do szkoły z Kai-Ming Chen.
Phillip w ciągu dwóch lat napisał
dla gazety Weekday 12 marnych artykułów o imprezowym życiu Kai-Ming.
Jason z kolei…
Poza tym, że przed śmiercią dzwonił do niej pięć razy,
to nie znaleźliśmy nic, co łączyłoby Jasona
z Kai-Ming ani resztą zamordowanych.
Zapytam raz jeszcze, Helen.
Mówiłaś Jasonowi coś, czego nie powinnaś?
- Nie. - [Reed] A on nigdy nie pytał?
O to, czy jestem agentką? Nie!
Co dziwne, nie pytał.
Ale może zamiast mnie przepytywać,
zrobiłabyś coś pożytecznego, choćby znalazła Kai-Ming?
[trzask drzwi]
[Reed] Już wiemy, że jest celem.
Jeśli ktoś ją zabije, to będzie o tobie źle świadczyć.
- Obyś się przyłożył. - Ma rację co do Kai-Ming.
Musimy ją znaleźć i przepytać.
Tak, ale bądźcie ostrożni.
Córki ambasadorów mnie stresują. Nie chcę incydentów dyplomatycznych.
- Zwłaszcza że mi ich nie zlecono. - Ostrożność, jasne.
Przyślę sprawozdanie.
A co z ciałem w składziku Helen?
Ach. Ja posprzątam.
Jak zwykle.
[powolne kroki]
[niespokojna muzyka]
[wzdycha]
CHIŃSKA INFLUENCERKA
[pulsująca muzyka]
KIM JEST KAI-MING CHEN?
KOMISARZ STEPHEN YARRICK KOMENTUJE
[wzdycha głęboko]
„TRAKTUJEMY CHIŃSKICH ŚLEDCZYCH POWAŻNIE”
NA NAGRANIU JEST SY
[Wallace] Impreza upamiętniająca.
Ściągnęli nawet Stephena.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[kobieta] Wiem, to bardzo przykre, prawda?
[zamykanie drzwi]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
- Stephen. - [Stephen] Wallace.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[otwieranie drzwi]
[zamykanie drzwi]
- [Stephen] Przygotowani do świąt? - To zadanie Helen.
- Słusznie. Wszystko u niej dobrze? - [Wallace] Tak.
- [Stephen] A u dzieci? - Też.
[niewyraźna rozmowa]
[piknięcie zamka]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
- Jak tam ogromne sale w Westminster? - Pogrążone w stresie.
[szum zakłóceń]
- [trzaski] - [zniekształcone głosy]
[kobieta 1] Gram w Balderdash. Świetna gra.
[kobieta 2] To było wieki temu.
[Wallace] …mimo to sprawa z ambasadorem wymyka się spod kontroli.
Chińczycy zarzucą Amerykanom udział w zabójstwie.
- [Stephen] Nie mają chyba dowodów? - [Wallace] Nie wiemy, co mają.
[Stephen] Badam sprawę. Na pewno nie mają.
- Jak premier? - Martwi się.
- [Stephen] Chyba nie wypowiedzą wojny? - [Wallace] Mogą, kurwa.
Jeśli naprawdę obwiniają Amerykanów? Kurwa.
Pomówmy o Phillipie Brayu.
Kontaktował się ze mną i mówił, że ma jakieś nagranie z tobą.
[Stephen] Mogłeś mi powiedzieć.
Tak, ale Bray nie żyje, Stephen.
[parska śmiechem]
[Stephen] Phillip Bray to pismak, który pracował w brukowcu, Wallace.
Nie wiem, o czym mówił, ani co to za nagranie.
[Wallace] Ale Chińczycy twierdzą, że pomogliśmy zatuszować zbrodnię.
- Nie było zbrodni. - Stephen.
O co ci chodzi?
O co mi…? [prycha]
Phillip Bray przychodzi i mówi, że ma o tobie materiał.
Twierdzi, że to związane z Chinami. A teraz nie żyje.
Miałeś coś wspólnego z jego śmiercią?
- Ukrywasz coś? - [Stephen] Jezu, Wallace.
[Wallace] Próbuję zrozumieć, co tu się dzieje.
[Stephen] Właśnie.
Próbujesz.
- Stephen. - [Stephen] Posłuchaj.
Chińczycy mogą robić ile krzyku chcą,
ale moi ludzie zbadali sprawę śmierci ambasadora
i nie było zbrodni.
Nie wiem, o co chodziło Phillipowi Brayowi,
i nie wiem o żadnym nagraniu.
Musisz odpocząć, Wally.
Jesteś zmęczony.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[pstryknięcie]
[zamykanie walizki]
- Hm. - [warkot silnika]
[muzyka cichnie]
[smutna, niepokojąca muzyka]
[Helen] Zdradzić ci tajemnicę?
[Jason] Możesz mi mówić wszystko.
[Helen] Mógłbyś przestać mnie lubić.
[Jason] Wszystko.
Nie jestem tym, kim myślisz.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
A kim?
Słyszałeś kiedyś o Black Doves?
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Helen] Jestem historyjką, którą opowiadam innym.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[muzyka się urywa]
[Williams] Uroczy widok.
Aż serce mięknie.
Poradzić ci coś?
Nie bądź sentymentalny.
Myślisz, że jesteś psychopatką?
Możliwe, tak.
Czasem boję się, że ja też.
Psychopaci nie stoją przed mieszkaniem byłego,
usychając z tęsknoty.
Wykonam zadanie Lenny. Możecie iść.
No nie wiem. Może tu sobie trochę postoimy.
Akurat jest ładna noc.
Tak. Powodzenia ze zleceniem.
Podobno ostatnio z Hectorem ci nie wyszło, więc…
nie myśl o tym za wiele.
[trzymająca w napięciu muzyka]
[muzyka narasta]
[sygnał łączenia]
- [pstryknięcie] - [Sam] Lenny, jestem w drodze.
[Lenny] Hector dowodzi narkotykową działalnością
z drugiego piętra magazynu.
Będzie miał ochronę.
Przygotuj się.
Posłuchaj.
Jeśli chcesz chronić ukochanych…
[dźwięk odciąganego kurka]
…zrób to dla mnie, a będziemy kwita.
Zadzwoń po wszystkim.
Sam?
Tym razem nie rób mnie w chuja.
[odgłos zaciąganego hamulca]
[trzepot skrzydeł]
[brzęk potłuczonego szkła]
[odgłos włączającej się maszyny]
[w oddali piosenka „Santa Baby” Earthy Kitt]
[skrzypienie drzwi]
[w tle wciąż ta sama piosenka]
[w tle wciąż ta sama piosenka – głośniej]
- [pstryknięcie] - [muzyka się urywa]
[muzyka pełna grozy]
[oddycha ciężko]
[pikanie kamery]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Hector] Los chciał, żebyś trafiła tutaj, Kai-Ming.
Gadaj.
Natychmiast.
[strzały na nagraniu]
- [mężczyzna 1] Hector! - [mężczyzna 2] Idą!
[mężczyzna 1] Są tu!
Zabierz ją!
[Hector] Kurwa, Clarkowie! Musimy spadać! Szybko!
- Do klubu! Szybko! - [Kai-Ming krzyczy]
[strzały na nagraniu]
- [Kai-Ming krzyczy] - [kliknięcie]
[trzymająca w napięciu muzyka]
[muzyka narasta]
- [wzdycha] - [muzyka narasta]
Szlag.
[muzyka się urywa]
[w tle piosenka „My Baby Shot Me Down”]
Napisy dla niesłyszących: Monika Bartz
Na podstawie tłumaczenia Krzysztofa Bożejewicza
[muzyka cichnie]