- Como está? - Moi verde.
- Leváchela á casa? - Non, quedou.
Bo traballo.
Se era todo, vou marchar.
Chamoume Lenny Lines. Di que a andas a acosar para traballar para ela.
Queres ser sicario, Sam?
Creo que podo ofrecer máis do que fago agora, si.
Dixo que ten un encargo para ti.
- Preguntou se eras de fiar. - Que dixeches?
O mesmo que a ti: ninguén sabe se pode até que proba.
Axiña te dás conta.
Quere contratarme?
Xa non poderás traballar comigo. Irás por libre.
Non contrato asasinos. Non me dedico a iso.
Seguro que queres facelo, Sam?
Vai, logo.
Prepárense, xogadores.
Informámolos de que empezaremos en cinco minutos.
Prepárense para o bingo.
Adiante.
Cerra a porta, que escapan as cascudas.
Senta.
Que fraquiño me estás, non?
Reed di que es de fiar.
Supoño que o levas no sangue, non?
A ver, o obxectivo.
Hai un home
que estafou varias persoas.
Violou o código, por así dicilo.
Neste negocio, hai códigos. Entendes?
Non, pero xa o entenderás. Pode.
En calquera caso, este home pasouse da raia.
Hai que desfacerse del si ou si.
Estará nun restaurante chinés o martes, ás 20:00,
na mesa da esquina,
só.
Nunca fixeches nada coma isto, non?
Non.
Pois éche toda unha experiencia.
Soportareino.
Xa veremos.
Xa está?
Está.
O primeiro é o máis difícil de todos.
Queren que che ensine o básico.
SEIS MESES DESPOIS
Queren que saibas como facer dano.
Queren que saibas como matar.
Queren que saibas como analizar as ameazas nunha situación,
saber se te van atacar,
se podes con alguén ou se podes fuxir.
Queren que saibas usar o teu contorno
para matar, mutilar, capturar e facer dano en todo momento.
- E ti sabes facer todo iso? - Sei.
O home para todo?
Xa non son o home para todo.
Alégrome por ti.
Entón vasme ensinar como ser unha asasina desapiadada?
Corazón, vouno intentar.
- Non sei como o fas. - O que?
Beber coma un capitán dun submarino ruso cunha crise de nervios.
Levo todo o fin de semana coas tories. Precísoo.
Se tanto o odias, non tes por que facelo.
Como te fixeches…? Como o chamarías?
Executor.
Executor. Moi ben. Como te metiches niso?
Non te orientaron moi ben, non?
É un negocio familiar. Coma o meu pai.
De feito, éche case unha lenda.
Así que buscas a súa aprobación.
- Eu non coñecín o meu pai. - Eu tampouco.
Non estaba moi… presente.
Pero o cheiro a aceite para armas,
coiro, nicotina
e feluxe é como…
se volvese.
Xa.
A escopeta de Proust.
Non podería gañar a vida matando.
Non é como pensas.
A ver, matas xente, non? Si que é como penso.
Nunca disparei que non mellorase o mundo.
Marcho. Ti vés?
- Non, vou acabar isto. - Ben.
Este…
Alégrame que escribises. Non contaba, a verdade.
Xa.
Non pensaba facelo, pero…
- Boa noite. - Ola.
- Alédame velo de novo. - Igualmente.
Vés moito por aquí?
Si.
Gústame.
Vale. Podo admitir algo directamente?
Claro.
Non quero pasarme nin ofenderte,
pero téñote gardado no móbil como "tipo sexy do bar con pelazo".
Eu téñote como "tipo forte da zona de fumadores, interrogación".
- Sam? - Si.
Michael?
O mesmo.
Levabamos unha negra onte, eh?
- Sopa wonton. - Si.
- Grazas. - E a sopa de polo.
Que aproveite.
Grazas.
E a que te dedicas?
Aos seguros.
Que divertido.
- A ver… - Non, xa…
Era broma. Perdoa.
Non, a ver…
Gústame. Viáxase moito.
Díxenche que non pensaba que me foses escribir
e ti contestaches que non o ías facer,
pero non acabaches a frase.
Dimo, anda.
Os teus ollos.
Os meus ollos?
Non deixo de velos.
Pechaba os ollos e víaos.
Era…
Era agradábel.
Cando pecho os ollos, non adoito… non sempre…
vexo cousas agradábeis. Quería velos de novo.
Para asegurarme de que non os imaxinara.
E
imaxináralos?
Moi ben.
A ver, conta. Quen é o rapaz? Como se chama? A que se dedica?
Michael.
É artista.
De que tipo?
Fai arte abstracto. Cadros e esas cousas.
- "Cadros e esas cousas." - Si.
Pois pégache, eh? Ti cun mozo artista.
- En serio? - Si. Hache facer ben.
- Fáltache cultura. - Oe, eu teño cultura.
Último libro lido?
Un de Zadie Smith. Wolf Hall?
Levas dez anos sen ler. Que pensa que fas el?
Seguros.
Sabes algo de seguros?
Sei que un artista non me vai facer preguntas diso.
Que listo.
- Mañá á mesma hora? - Non podo.
Vou…
Esta fin de semana marcho.
Onde te leva?
A familia de Wallace ten unha casiña de campo na illa de Skye.
Ides en serio.
Leva un bo xersei, eh?
- E a semana que vén? - Non vou estar.
Ascendérono e vai ir a Washington.
Díxome que o acompañase.
Vale, pois…
- Avisa cando esteas libre. - Moi ben.
- Cóidate, corazón. - Xa nos vemos, Sam.
Feliz inauguración!
- Grazas. - Que preciosidade de casa.
É moi bonita.
- Trouxémosvos un detalle. - Ai, moitas grazas.
- Non as deas até abrilo. - Un filtro de auga.
É de boa marca.
Un filtro de auga.
A auga desta zona ten moito cal, Samuel.
Puidéchesme preguntar antes de vos mudar aquí.
Hostia, arancini!
Non lle fagas caso.
A casa é unha marabilla. Toma.
Un detalliño para vós os dous.
Grazas.
A ver se non atragoa cos arancini.
- Podes poñer isto nalgún sitio? - Si.
…aínda quedan varios escanos,
pero os conservadores acaban de cruzar a meta
e gañar oficialmente as eleccións.
Todo parece indicar que acadarán a maioría absoluta,
mais, baseándonos nos resultados, podemos dicir que…
- Sam, a porta. - Vou.
- E que fago eu con isto? - Quítalle o mal sabor á auga da billa.
A miña auga sabe ben.
Xa, a miña tamén.
Quen son eses tipos?
Os irmáns Newman.
Son novos.
Estanse estabelecendo ao sur do río.
Alguén os quere fóra.
Debería ser fácil.
Veñen desde a casa da nai en Croydon cada dúas fins de semana.
Enviareiche os detalles.
Hai outro máis, Hector,
pero non teño foto del.
Mátao tamén.
Non a quero.
É un agasallo.
Xa.
Ola. Perdoade. É o meu coche.
Non sei que lle pasa, pero non…
Todos os traballos teñen un código, Sam.
Fagas o que fagas, hai unha forma correcta
e unha incorrecta.
Non te sentes mal facéndolles dano ás persoas?
Nunca matei ninguén quen non o merecese.
Nunca disparei que non mellorase o mundo.
Xa está?
Si.
Xa está.
Ti sempre tan de fiar, Sam.
Ola.
Preguntábame onde andarías.
Proba isto.
Está quente.
Creo que lle falta algo. Un cubiño de caldo? Non sei.
Sal? Puxécheslle sal?
Merda, esqueceume.
Hoxe fun ver a Veronica e o bebé.
Tiña uns peciños que daban gana de comelos.
Espero que os sazonases antes.
Estás ben?
Si.
Queres que abramos un viño?
- Aí falaches. - Si?
- Logo cómoche os pés a ti. - Ai, que noxo. Saca de aí!
Que? Matáchelo?
- Hector non estaba alí. - Vaia, que decepción.
Igual liscou sen que o vises.
Non, atacáraos alguén antes ca min.
Había un vídeo del escapando. Onde pensas que iría?
Se se asustou, estará na súa gorida de Peckham.
Mete os seus homes, pecha todo e iso é un forte.
Entón que?
Busca alguén bo se queres que Michael saia vivo.
Preocupeime, sabes? Cando te coñecín.
Tiña unha voz na cabeza que me dicía:
"É bo, pero non vai poder."
Pero sorprendíchesnos,
pasaches a proba e ilusionámonos contigo.
Porén, debín escoitar esa voz,
porque agora véxote e tes un bo corazón
e as mans manchadas de sangue.
Non che é unha boa combinación.
Acaba o traballo.
Mata a Hector.
Ti e mais eu quedaremos en paz e o mundo estará en harmonía.
Estaría ben, non si?
Non son quen ti pensas.
Dáme igual quen sexas.
Ou o que fixeses.
Fuxide comigo.
Ti e mais os nenos.
PASAPORTE
Empezaremos de cero.
Podemos facelo.
CIDADÁ BRITÁNICA
- Non ían de pastores? - Cambiáronlles o papel.
Vaia.
A ver, está xenial porque o papel de Reis Magos é mellor.
Seguen sendo personaxes secundarios.
- Ti cres? - Que tal o evento de onte?
Estivo ben.
Parece que Jason non se xuntaba moito coa xente.
Levaba pouco tempo traballando con nós,
así que ninguén o coñecía ben.
- É horríbel, en calquera caso. - Pois si.
A función empeza á unha. Vémonos na porta?
Non.
Vai collendo sitio, que igual tardo uns minutos.
Non che van deixar pasar.
Como non? Mira que non é Equus, Hels.
- Hanme deixar. - Ti non faltes.
- Claro que non. - Si?
- Que guapa. - Grazas.
- Adeus. - Abur.
- Precisas a nosa axuda? - Si.
Queres axuda para matar a Hector Newman?
- Si. - E por que fariamos tal?
Porque neste negocio hai códigos e precísovos para facer o correcto.
- E non teño ninguén a quen pedirllo. - É perigoso?
Moitísimo. Haberá decenas de gánsters armados até as orellas.
Se queres unha porcentaxe de éxito,
é 20/80 na nosa contra.
- 20/80! - Iso non é unha porcentaxe.
É unha ratio, e moi mala.
É unha ratio, non?
- Non sei. - Quen carallo sabe?
Unha merda, iso é o que é.
E se o bombardeamos? Teño un lanzafoguetes.
- Desde cando? - Desde o Nadal pasado.
Vale, primeiro:
non vou deixar que a Polly Pocket esta use un lanzafoguetes.
Segundo: nada de bombas. Teño que sacar unha persoa.
- Quen? - Unha.
- Unha? - Está boa?
Que se está que?
- Que máis dá? - Por facerme unha idea…
Non podo dicirvos quen é nin nada dela.
Pero precísovos. Non podo facelo só porque…
- Porque hai códigos. - E reputacións.
Se liquidades a Hector, seredes as raíñas da cidade.
As mellores.
Non lle falta razón.
A nosa tarifa.
Podo pagar a metade.
Podes pagar todo.
De acordo.
Pois veña.
Pero non somos amigos. Non quedamos en paz, queda claro?
Clarísimo.
Mandámoslle cadanseu gin-tonic dobre
e a matar xente, non?
Falemos de Yarrick.
Wallace dixo que non coñecía a Phillip Bray, pero mentiu.
Chamouno para confirmar algo
sobre un vídeo de Yarrick relacionado con China.
Estou segura de que é o mesmo que buscaba Elmore Fitch.
Ademais, onte,
Wallace acusou a Yarrick de estar implicado na morte de Phillip.
Phillip Bray acode a min dicindo que ten algo sobre ti
relacionado con China e agora está morto, hostia.
Tiveches algo que ver coa súa morte?
Ocultas algo?
Ben, até que atope a Kai-Ming,
o seguinte co que debo falar é Stephen Yarrick.
Concordo. Creo que nos podería axudar a atopar os asasinos de Jason.
Pero, Sam, non lle fagas dano,
só se non tes máis remedio.
Veu a todos os aniversarios dos meus fillos.
Fomos de vacacións xuntos.
Estivo con Wallace nas boas e nas malas.
Preocúpache que lle dispare ou algo?
Os fillos estudan cos meus.
Vai vir á representación do belén esta tarde.
Podo chegar a el?
Imaxino que si. A ver se consegues que cante.
- Tráeme o seu móbil. - Ben.
Mira isto.
- Atopei a Kai-Ming. - Sacádea de aquí!
Creo que a teñen na gorida dunha banda en Peckham.
Vamos buscala.
- É moi perigoso. - Nós podemos.
- Non. - Sam…
Helen.
Enviáronme para manterte viva, non para arrastrarte dun tiroteo a outro.
Teño un plan. Sei como entrar. Xa me ocupo eu.
Fagámolo ao meu xeito, si?
Wal! Que vas poñer hoxe á noite?
Que vou poñer? Nada. Quero dicir, roupa normal. De que me falas?
É a festa de Nadal de Traballo.
Non me convidaron, por sorte.
Un descoido atroz que xa rectificaron. Vas ir.
- Son ministro de Defensa, sabes? - Chamaron os chineses.
- Queren unha reunión. - Comigo?
Non queren que o saiba ninguén. Hai que atopar un sitio
onde sexa críbel que o ministro se atope cuns enviados chineses.
E a festa de Nadal foi o primeiro que se che ocorreu?
- Foi moi repentino. - Pois terá que ser.
Levarei a todo o mundo. Trae a muller.
Cinco minutos de reunión e liscas.
Sabemos de que queren falar?
Asumamos que da morte do embaixador.
Así, se logo preguntan se o Arsenal vai á Champions,
será unha agradábel sorpresa.
Mandarei un coche.
Si?
COMPLETO
Stephen, non hai tempo.
É un número do Goberno. Teño que coller. Será só un minuto.
Veña, adiantámoslles a estas reumas
e sentamos diante.
Diga? Son Yarrick.
Ola?
Non? Vale.
Non te xires.
Móvete. Avanza.
Entra aí.
Sigue.
Senta.
Xa chegamos?
Non, aínda queda unha tirada de coidado.
Como hai cinco minutos, cando preguntaches.
Mira que lle dou volta ao camelo.
Paciencia, por favor.
Veredes como todo paga a pena cando coñezamos o neno Xesús.
Os sabios continuaron a viaxe, ansiosos por coñecer…
Que tiña o vídeo de Phillip Bray?
- Non sei de que falas. - Si sabes.
Sabía algo de ti e agora está morto.
Non era sobre min.
- Era algo sobre China. - Non.
Reparaches na entoación ao final da frase?
Non era unha pregunta. Sabía de algo que fixeras,
algo do embaixador, e matárono.
Que había no vídeo, Stephen? Por que o busca todo o mundo?
Buscamos onde pasar a noite…
Esta noite temos un evento. Temos que ir. Unha festa de Nadal.
- Esta noite? - Si.
É só unha reunión, cos chineses.
Todo moi misterioso, pero non ha durar moito.
- Estamos cheos! - Desbloquea o móbil e dámo.
Bule.
Non te xires.
Moito chamas polas noites a un número gardado como "Mecánico".
Ah, mira. Unha mensaxe ás cinco da mañá do 13 de decembro.
A noite que mataron o embaixador Chen.
A ver que pon.
AVISA CANDO ESTEA FEITO XA ESTÁ
"Xa está." O que estaba?
Non sei de que me falas.
Falo de asasinatos.
Asasinatos profesionais, caros.
Chen, Phillip Bray, Maggie Jones, Jason Davies.
Sabes quen os matou. Non finxas que non.
Vou preguntar no mecánico. Chámoo agora?
Non, para.
Vou mirar cada número, contacto e mensaxe.
Descubrirei todos os teus segredos e deixarán de selo.
Para, por favor.
Vale?
Marcha. Non tes nin idea de a que te enfrontas.
Pois ilumíname. En que andas metido?
Isto non se vai esquecer, Stephen.
Non podo axudar se non dis para quen traballas.
Non podes axudarme.
Vasme disparar nesta aula?
Se foses listo,
estarías fuxindo.
MECÁNICO
AVISA CANDO ESTEA FEITO XA ESTÁ
TEMOS O MÓBIL DE YARRICK E ATOPARÉMOSVOS
NON SE VOS ATOPAMOS NÓS PRIMEIRO
Entón o dono deste sitio é Hector Newman?
Si?
Tiñas a oportunidade de matalo hai sete anos e non o fixeches?
Correcto.
- Pois vale. - Arrepentiraste, imaxino.
Teño código ético.
Meu Deus, ti e mais o código.
Sen código, non tes nada.
Entón deixáchelo vivir… para vir matalo sete anos despois?
Só o fago porque vós queredes matar o meu ex.
Ti mataches a miña compañeira.
Porque ía matar a miña amiga.
Xesús bendito, calade dunha puta vez.
Que pesados.
Dous asasinos pelexando a ver quen é máis bo.
Sabedes? O meu primeiro traballo foi con 17 anos.
Corteille os freos ao mozo da miña curmá.
Chocou contra a gasolineira. Oíuse desde Bridgend.
Levo anos facéndoo. Son a hostia.
Sam, dis que hai unha rapaza alí que precisa axuda
e que é posíbel que morramos todos?
Si. Que?
Gústame esa posibilidade
e facer algo bo, para variar.
Xa nos cortaremos o pescozo uns aos outros logo.
Se algún de nós sae vivo, claro.
Estivo ben, non?
Ver o belén dos nenos.
É a miña parte favorita do Nadal.
A miña tamén.
- Vamos. - Si.
Aí están. Puxéronlles unha pistola na cabeza para viren.
E se vou buscar algo de beber para nós
mentres te reúnes coa tropa?
Paréceme ben.
Dúas copas de tinto, por favor. Grazas.
- Grazas. - Aí ten.
- Como…? - Que risa me saíu.
- Oíuse ben. - Perdón!
Queres unha copa?
- Non, estou ben. - Ola!
Hels, esta é Dani. Non sei se vos coñecedes.
QUE LINDOS
- Creo que non. Ola. - Un pracer.
- Wallace fala moito de ti - Que horror!
Wallace, podes vir un momento?
Si, desculpádeme.
Bonito vestido.
Grazas. Gústanme os teus calcetíns.
É unha broma da oficina.
É o teu?
Ai, perdoa. Descúlpame.
Nada.
Perdoe. Grazas.
CHAMADA ENTRANTE MECÁNICO
Non sei quen es, pero metícheste nunha boa.
Andas na procura de algo,
pero debaixo da pedra hai unha serpe.
Unha serpe velenosa.
Unha serpe que vai saltar se non te sacas do medio.
Hostia, que metáfora tan elaborada.
Mira, por que non me dis quen es e onde estás
e falamos cara a cara?
Vai ser que non. Igual isto che axuda a ver onde te metes.
Esperta, Stephen.
Como está o ambiente?
Conxelado.
Ti, fóra.
Chang Hao, enviado chinés.
Señor Webb.
- Todo ben? - Este é Wu Lin.
Como está?
O señor Wu investigou a morte do embaixador.
Unha investigación non autorizada?
Sen permiso nin axuda da Policía Metropolitana.
Lamentabelmente, a colaboración non era posíbel neste caso.
Por que?
Porque cremos que son cómplices do crime.
Ai, si? Cómplices?
Verán, neste país,
contrólase máis os polis
do que están acostumados no seu.
Que é isto?
O piso de Kai-Ming Chen,
unha hora antes de se atopar o corpo do embaixador nel.
O home que fuxe é Cole Atwood,
o mozo de Kai-Ming
e axente da CIA.
Grazas ás cámaras,
seguimos a pista de Cole Atwood
desde a escena do crime até a embaixada dos EUA.
Aínda non o vimos saír.
Hai moitos vídeos de seguridade.
Mais, cando o señor Lin buscou imaxes
dos arredores do piso de Kai-Ming á hora do asasinato, non atopou ningún.
É coma se alguén tentase eliminar as probas do que aconteceu no apartamento.
Señor Webb, o embaixador está morto e a súa filla, desaparecida.
O seu aliado cometeu un acto de guerra
e o seu Goberno estao encubrindo.
Isto non demostra nada, señores.
As probas chegarán. Pregúntelles aos estadounidenses se Atwood é da CIA.
E logo dígame se pensa que menten cando o neguen.
Por que eu?
Hai propostas no noso Goberno
para varias empresas británicas sobre contratos militares importantes.
Até agora, denegáronse todas. Gustaríanos que as reconsiderasen.
Non facemos eses negocios con vostedes.
Ofrecémoslle a oportunidade
de evitar a escalada catastrófica da violencia.
Aconsellámoslle que o considere,
e a alternativa.
Merda.
Un vodka.
Todo ben?
É vodka? Encántame.
Ei, temos que marchar.
- Tan cedo? - Si, teño unha reunión.
Hai que traballar arreo. Un pracer coñecerte, Helen.
Sinto que teñas que marchar, agora que empezaba o bo.
Nada, con sorte evitamos o atasco e nunha hora estou en pixama.
Se se pecha unha porta, ábrese unha ventá.
Supoño que si.
Quero deixalo.
Ai, Helen.
Non intentes convencerme de quedar. Non o vas conseguir.
Perderemos o tempo e teño que mexar cada 15 minutos,
así que teño présa.
- Por que agora? - Polos nenos.
- Non poden ser parte disto. - E Wallace?
- Odio facerlle dano. - Por que queres deixalo?
Non intento deixalo. Quero deixarte a ti.
Para iso terías que marchar. Non podemos deixar cabos soltos.
Teño onde ir.
- Lonxe? - Non o atoparías.
Iso será se non busco.
É decisión túa. Non nos ha custar infiltrar outra persoa.
Estará vulnerábel cando marches.
Infiltrar outra persoa?
Que cres, que non estará con ninguén cando marches?
Non é a señorita Havisham. Buscaremos outra muller, outra relación.
Wallace é unha fonte a longo prazo.
Así que si, meteremos outra persoa.
Como se adoita dicir, se se pecha unha porta, ábrese unha ventá.
Ola!
Helen.
Alégrome de saber de ti!
De canto estás?
Sam, que pasa?
Estou exposto.
Estou fodido.
Están aquí. Michael tamén. Sácao de aquí.
Agora vou. Aguanta.
Helen, isto pinta feísimo.
Vou agora mesmo.
- Sam, que ocorre? - Teste que vestir.
- Que carallo pasa? - Vístete.
- Non. - Vístete xa!
Dimo. Quen eran eses homes? Por que nos atacan?
Non nos atacaron, atácanme a min.
Escóitame, non pasa nada.
Vas estar ben. Vístete. Non te preocupes por nada máis.
Ven, imos saír. Ti vai detrás de min, de acordo?
Sam…
Pecha os ollos e agárrate a min.
Móvete e para cando eu cho diga.
Pecha os ollos.
Vamos.
Non te levantes. Hai escaleiras.
Baixa.
Outra.
Sigue así.
- Agárrate. - Si.
Atrás.
Ven aquí.
Así.
Así, detrás de min. Xa case está.
- Máis escaleiras. - Si.
Máis.
Vale, sigue agachado e detrás.
Así.
Merda!
Vamos!
Merda.
Sam…
Michael…
- Estás ben. - Síntoo moito.
Xa me ocupo eu.
Ti tes que liscar. Marcha.
Si?
Son eu. Hai un cadáver na rúa,
no 1 de Preston Road, e varios dentro.
Xa.
Preciso unha vía de escape para Sam e protección para a súa parella.
Unha cousa así ten o seu prezo.
É moito traballo.
Ese servizo non llo damos a calquera.
Non marcho. Esquece o que dixen antes.
Preciso saber se podo confiar en ti.
Podes. Xúroo.
Alégrame que digas iso.
Farei chamadas e falamos o luns.
Sam ten sorte de terte como amiga.
Dilles aos amigos que tivo unha crise,
que estabas desconsolado e marchaches
onda os teus pais. Vaite chamar unha tal Reed.
Fai o que che diga. Esquece o de hoxe.
Entendido? Nunca lle contes a ninguén o que pasou.
Se non, estarás en perigo.
Que vai ser?
Nena e neno.
STEPHEN, EMMA + NENOS
Tenta explicarllo á miña muller. Non o entendería.
Encántalle, non? Encántalle iso.
Merda. Debín traer o lanzafoguetes.
Tan importante é esa moza para salvala?
Prometinllo a un amigo,
así que si.
Podes botarte atrás.
Hai un home
que estafou varias persoas.
Violou o código, por así dicilo.
Neste negocio, hai códigos.
Entendes?
Non, pero xa o entenderás.
Pode.
En calquera caso, este home pasouse da raia.
Hai que desfacerse del si ou si.
Cando mates alguén,
mírao aos ollos
porque é o máis íntimo que farás xamais con outra persoa.
Es o sol que se pon.
Es a noite que avanza.
Es a última palabra da súa historia.
Así que mírao aos ollos.
Débeslle iso.
Nada máis.
E así acaba.
Sam.
Podes botarte atrás.
Non.
Non podo.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso