[trzymająca w napięciu muzyka]
[szum deszczu]
[śmieje się gorzko]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[stukot pociągu]
[włączanie silnika]
[buczenie odkurzacza]
[muzyka się urywa]
- Co o niej sądzisz? - Zielona.
- Odwiozłeś ją? - Nie. Została.
Rozumiem. Dobra robota.
Jeśli to wszystko, to idę.
Lenny Lines dzwoniła.
- Zadręczasz ją, by cię przyjęła. - [odkurzacz cichnie]
Chcesz być cynglem?
Mam do zaoferowania więcej niż to, co teraz robię.
Ma zlecenie. Mówi, że byś się nadał.
- Pytała, czy jesteś godny zaufania. - I co?
Powiem ci to samo.
Nikt nie wie, czy to potrafi, póki nie spróbuje.
- Wtedy szybko się dowiaduje. - Chce mnie zatrudnić?
Ale stracisz posadę u mnie.
Ja nie zatrudniam zabójców. Nie moja branża.
Na pewno tego chcesz, Sam?
[prycha cicho]
Idź.
[kobieta przez głośnik] Uwaga, gracze.
Informujemy, że pierwsza gra rozpocznie się za pięć minut.
Przygotujmy się na bingo.
[trzymająca w napięciu muzyka]
Hm.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[pukanie do drzwi]
- [muzyka się urywa] - [skwierczenie oleju]
[Lenny] Proszę.
Zamknij drzwi, bo karaluchy uciekną.
[bulgotanie oleju]
Usiądź.
Jesteś trochę chudy.
Reed mówi, że można ci ufać.
Jak mniemam, masz to we krwi.
No dobrze, cel.
Mężczyzna.
Oszukiwał pewnych ludzi.
Postępował wbrew kodeksowi, a w tej branży kodeks to świętość, rozumiesz?
Nie rozumiesz, ale może to do ciebie dotrze.
W każdym razie facet przekroczył granicę.
Musi zginąć. Musi.
Będzie w tej chińskiej restauracji we wtorek o 20.
Stolik w rogu.
Przyjdzie sam.
Nie robiłeś wcześniej czegoś takiego, prawda?
Nie.
To na pewno wielkie wydarzenie.
- Poradzę sobie. - [Lenny chichocze]
Zobaczymy.
[trzymająca w napięciu muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka narasta do apogeum]
- [strzał] - [brzęk]
[kobieta bierze gwałtowny wdech, krzyczy]
[pisk i stukot pociągu]
- [bębnienie w rytmie serca] - [oddycha nerwowo]
[oddycha nerwowo]
[dźwięk wibracji telefonu]
- [łoskot przesuwanych przedmiotów] - [dźwięk wibracji telefonu]
[pstryknięcie]
[Lenny] Załatwione?
Załatwione.
[Lenny] Trudniej już nie będzie.
[włączanie silnika]
[posępna muzyka]
- [muzyka cichnie] - [wzdycha]
[wycie pociągu w oddali]
[Sam] Mam ci pokazać podstawy.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Chcą, żebyś umiała kogoś skrzywdzić albo zabić.
Żebyś potrafiła ocenić sytuację pod kątem zagrożenia,
zauważyć, że ktoś zaatakuje, i zdecydować, czy lepiej walczyć, czy uciekać.
Masz wykorzystywać otoczenie,
żeby zabijać, okaleczać, chwytać i krzywdzić innych.
- I ty to potrafisz? - Tak.
Pan złota rączka?
- Już nim nie jestem. - No i fajnie.
Czyli nauczysz mnie, jak zostać zimnokrwistą morderczynią?
Kochana, na pewno spróbuję.
[Helen się śmieje]
[szmer rozmów]
- [Sam] Nie wiem, jak to robisz. - Co?
Pijesz jak załamany kapitan rosyjskiej łodzi podwodnej.
[śmieje się cicho]
Spędziłam weekend z żonami Torysów. Daj mi się zabawić.
Wiesz, że nie musisz tego robić?
Jak zostałeś…? Jak na siebie mówisz?
- Cyngiel. - Cyngiel, no tak.
Jak nim zostałeś? Miałeś kiepskiego doradcę zawodowego?
To rodzinny fach.
Tata się nim zajmował.
[cmoka] Miał nawet status legendy.
- Wow. - [Sam] Mm.
Szukasz jego aprobaty.
- Ja swojego nie znałam. - Ja też nie.
Nie był szczególnie… zaangażowany.
Ale… kiedy czuję zapach oleju do broni,
skóry, nikotyny
i rdzy, tata wydaje się…
blisko.
[grzmoty]
[Helen] No tak.
Strzelba Prousta.
Hm.
Nie mogłabym zabijać zawodowo.
To nie tak, jak myślisz.
Mordujesz ludzi, więc chyba jednak dobrze myślę.
Zawsze zabijałem, żeby świat był lepszy.
[śmieje się cicho]
- Spadam. Idziesz ze mną? - Zostanę.
- Skończę to pić. - Dobra.
- [odchrząkuje] - [otwieranie drzwi]
[zamykanie drzwi]
[łagodna muzyka na gitarze]
[niezrozumiała rozmowa]
[otwieranie drzwi]
[zamykanie drzwi]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[muzyka się urywa]
[głęboki wydech]
[stukot pociągu]
[Michael] Ucieszyłem się, że napisałeś. Nie spodziewałem się.
[Sam] No tak. Hm…
Z początku nie chciałem, ale…
- Dobry wieczór panu. - Dobry wieczór.
- Miło pana znów widzieć. - [Sam] Panią też.
Często tu bywasz?
- Tak. - [Michael] Mm.
Tak. Hm…
Lubię to miejsce.
[chichocze]
Rozumiem. [chichocze]
Mogę się do czegoś przyznać?
Jasne.
Nie chciałbym cię urazić,
ale zapisałem cię w telefonie jako „Ciacho z pubu, świetna fryzura”.
A ja ciebie jako „Wysportowany gość z palarni?”.
[Michael się śmieje]
[cmoka] Hm…
- Sam? - Tak.
Michael?
[szeptem] Tak.
[śmieją się]
Byliśmy wtedy nieźle najebani.
- [chichocze] - [kelnerka] Zupa wonton?
- [Michael] Dzięki. - [kelnerka] Zupa z kurczakiem.
Smacznego.
[Sam] Dziękujemy.
- [Michael] Czym się zajmujesz? - [Sam] Ubezpieczeniami.
[Michael] Mm, fajnie.
- No… [chichocze] - [Michael ze śmiechem] Nie.
- Podpuszczam cię. [śmieje się] - [Sam] To znaczy…
Lubię tę robotę.
- Dużo podróżuję. - [Michael] Mhm.
Mówiłem, że nie spodziewałem się wiadomości do ciebie,
a ty, że nie zamierzałeś pisać, ale… I dalej nie dokończyłeś.
Powiedz.
Twoje oczy.
[Michael] Oczy?
[Sam] Mhm.
[łagodna muzyka na gitarze]
Ciągle je widziałem.
Hm… Kiedy zamykałem swoje.
To było…
miłe.
Kiedy zamykam oczy, nie zawsze… Hm…
widzę miłe rzeczy.
Chciałem cię znowu zobaczyć.
[romantyczna muzyka]
Żeby mieć pewność, że nie wymyśliłem sobie tych oczu.
[Michael] I co?
Wymyśliłeś je sobie?
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[chichocze nieśmiało]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
- [muzyka się urywa] - [świst noża]
- [Sam] Bardzo dobrze. - Tak.
- [sapie] - [Sam chichocze]
Mów. Co to za chłopak? Jak ma na imię? Czym się zajmuje?
Michael.
[brzęk noża]
Jest artystą.
Jakim?
Abstrakcyjnym. Maluje i takie tam.
Maluje i takie tam?
Tak.
Hm.
Czemu nie?
Ty i artysta.
- Serio? - Dobrze by ci to zrobiło.
- Przydałoby ci się nieco kultury. - Spadaj!
Co ostatnio czytałeś?
Coś Zadie Smith. W komnatach Wolf Hall?
Dziesięć lat nie czytałeś. Co mówiłeś o pracy?
- Że robię w ubezpieczeniach. - A wiesz coś o nich?
Wiem, że artysta nie będzie pytał.
Sprytnie.
- Jutro ta sama pora? - Hm, nie mogę.
Bo…
wyjeżdżam na weekend.
Dokąd cię zabiera?
Rodzina Wallace’a ma domek letniskowy na wyspie Skye.
Poważna sprawa.
Spakuj sweter.
[otwieranie drzwi]
- A przyszły tydzień? - [Helen] Też wyjeżdżam.
Awansowali go.
Jedzie do Waszyngtonu i chce mnie zabrać.
No dobrze…
- Daj znać, kiedy będziesz wolna. - Dam.
- Trzymaj się. - Do zobaczenia, Sam.
[w tle piosenka „Renegades” X Ambassadors]
- [Zack] Niech wam się dobrze mieszka. - [Sam] Dzięki.
Piękne mieszkanie.
Wspaniałe.
Drobiazg od nas.
O, dziękuję.
Najpierw otwórz.
Dzbanek z filtrem Brity. To porządna firma.
Dzbanek z filtrem.
Woda w tej okolicy ma dużo kamienia.
Trzeba było mnie spytać, zanim tu zamieszkałeś.
O, arancini!
[Zack] Nie przejmuj się nim.
Wspaniałe mieszkanie. Proszę.
- [Sam] Och. - [Zack] To, żeby upamiętnić was.
[Michael] Dzięki.
Zadbam o to, żeby się nie udławił.
- Weźmiesz je? - [Sam] Tak.
[w tle wciąż piosenka]
[reporter] …wciąż jeszcze kilka mandatów,
ale Konserwatyści przekroczyli linię mety
i oficjalnie wygrali wybory.
Niemal na pewno zyskają większość absolutną.
Na podstawie zliczonych już głosów możemy powiedzieć…
[dźwięk dzwonka do drzwi]
- [Michael] Sam, drzwi. - Tak, już idę.
[niezrozumiałe słowa reportera w oddali]
[wypuszcza dym]
- Co mam z tym zrobić? - Woda z kranu lepiej dzięki temu smakuje.
- Moja kranówa jest w porządku. - Tak…
Moja też.
Co to za goście?
[Lenny] Bracia Newmanowie. Nowa organizacja.
Zapuszczają korzenie na południu rzeki.
Ktoś chce ich wyeliminować.
To raczej łatwa robota.
Co drugi weekend przyjeżdżają od matki z Croydon.
Dostaniesz szczegóły.
Jest też czwarty. Hector.
Nie mam zdjęcia.
Jego też załatw.
Nie chcę tego.
To prezent.
No tak.
[bębnienie deszczu]
[grzmoty]
[odgłos nadjeżdżającego auta]
[trzymająca w napięciu muzyka]
Hej, przepraszam. Coś się stało z moim autem.
Nie wiem dokładnie co, ale nie mogę…
[strzały]
- [mężczyzna 1 jęczy] - [w tle wciąż ta sama muzyka]
[Sam oddycha ciężko]
[mężczyzna 2] W każdym fachu obowiązuje jakiś kodeks.
[chłopiec oddycha nerwowo]
[mężczyzna 2] Zawsze możesz coś zrobić właściwie
albo niewłaściwie.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Czy zabijanie nie jest złe?
[ojciec] Nigdy nie zabiłem nikogo, kto na to nie zasłużył.
Zawsze zabijałem, żeby świat był lepszy.
[oddycha ciężko]
[muzyka narasta]
[dźwięk wibracji telefonu]
[muzyka cichnie]
[Lenny] Załatwione?
Tak.
Załatwione.
[Lenny] Mój niezawodny Sam.
[stukanie]
[Michael] Cześć.
[Sam] Cześć.
[wzdycha głośno]
[pociąga nosem]
[Michael] Zastanawiałem się, gdzie jesteś.
O.
Spróbujesz?
Gorące.
Czegoś brakuje. Może kostki bulionowej? Nie wiem.
Soli? Soliłeś?
[Michael] Cholera! Zapomniałem.
Aha.
Hm… Poszedłem do Veroniki zobaczyć jej dziecko.
Te malutkie stópki! Miałem ochotę je schrupać!
[Sam chichocze]
Ale przyprawiłeś je?
[z ironią] Cha, cha. [śmieje się]
Wszystko dobrze?
Tak.
Chcesz otworzyć wino?
- I o to chodziło. - Tak?
[Sam się śmieje]
- Mogę potem schrupać twoje stópki. - Fuj!
- Spadaj! - [Michael chichocze]
- [stuk naczyń] - [melancholijna muzyka]
- [w tle wciąż ta sama muzyka] - [cichy świergot ptaków]
[cmoknięcie]
[wzdycha]
[muzyka cichnie]
[przestaje nalewać]
[ciche skrzypienie drzwi]
- [strzał] - [oddycha gwałtownie]
[brzęk łuski]
[napastnik 1 stęka]
- [odgłos upadającego ciała] - [strzał]
- [Sam stęka] - [napastnik 2 jęczy]
[stęka]
[napastnik 2 jęczy]
[stęka z wysiłkiem]
[brzęk szkła]
[napastnik 2 jęczy]
[Sam krzyczy]
- [jęki] - [uderzenia]
[dyszy]
[złowieszcza muzyka]
[oddycha nerwowo]
[ryk silnika]
[piski opon]
[pulsująca muzyka]
- [zamykanie drzwi] - [oddycha nerwowo]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[Lenny] I co? Nie żyje?
- Hectora tam nie było. - [Lenny] Rozczarowujesz mnie.
- Może ci się wymknął? - Nie. Ktoś wcześniej zaatakował magazyn.
Widziałem nagranie jego ucieczki. Gdzie mógł się zaszyć?
[Lenny] Jeśli się przestraszył, pewnie ukrywa się w Peckham.
Sprowadził swoich chłopców, zamknął się i zrobił twierdzę.
Co to znaczy?
[Lenny] Że musisz zatrudnić ludzi, jeśli chcesz, by Michael żył.
[śmieje się zjadliwie]
Martwiłam się, wiesz? Kiedy cię poznałam.
Z tyłu głowy słyszałam głosik: „Niezły, ale może nie ma tego »czegoś«”.
A potem mnie zaskoczyłeś,
zaliczyłeś test i wszyscy się podekscytowaliśmy.
Ale powinnam była posłuchać tego głosu, bo teraz widzę, że masz dobre serce.
A dobre serce i krew na rękach to kiepskie połączenie.
Dokończ robotę, Sam.
Zabij Hectora.
Wtedy będziemy kwita i wszystko będzie, jak należy.
Fajnie by było, nie?
[złowieszcza muzyka]
[śmiechy kobiet]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[grzmoty]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Helen] Nie jestem tym, kim myślisz.
[Jason] Nie ma znaczenia, kim jesteś.
Ani co zrobiłaś.
Wyjedźmy razem.
Z twoimi dziećmi.
Zaczniemy od nowa.
Zbudujemy coś prawdziwego.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[ciche dzwonienie]
[wzdycha]
[muzyka cichnie]
[muzyka w telewizji]
- [Wallace] Nie grają pasterzy? - Zmienili im role.
Rozumiem. To wspaniale.
Trzej królowie to większa rola.
[Helen] No nie wiem. Chyba wciąż drugoplanowa.
- Tak? - Jak impreza upamiętniająca?
[Wallace] W porządku.
Zdaje się, że Jason był dość skryty.
Nie pracował z nami jakoś długo, więc nikt go za dobrze nie znał.
- Okropna sprawa, tak czy siak. - [Wallace] Tak.
Jasełka zaczynają się o 13. Spotkamy się przy wejściu?
[Wallace z wahaniem] Nie.
Yyy… Zajmij nam dobre miejsca. Spóźnię się pięć minut.
Nie wpuszczą cię po rozpoczęciu.
Niby dlaczego? Nie wystawiają Equusa, Hels. [śmieje się]
- Wpuszczą mnie. - Bądź na pewno.
- Będę. - Dobrze?
- Ładnie wyglądasz. - Dzięki.
- Na razie. - Cześć.
[otwieranie i zamykanie drzwi]
- Potrzebujesz naszej pomocy? - Tak.
Mamy ci pomóc zabić Hectora Newmana?
- Tak. - [ze śmiechem] Niby dlaczego?
Bo obowiązuje nas kodeks.
Potrzebuję was, żeby zrobić coś dobrego.
- I nie mam nikogo innego. - Będzie niebezpiecznie?
Bardzo. Chodzi o uzbrojonych gangsterów, którzy spodziewają się ataku.
Procentowe prawdopodobieństwo sukcesu wynosi 20:80.
- [prycha] Co? - To nie procent, tylko ułamek.
Proporcja. I to słaba.
Mam rację? Proporcja?
- Hm, nie wiem. - Chuj wie.
To będzie jebana masakra.
Wysadźmy jego chałupę. Mam wyrzutnię rakiet.
- Od kiedy? - Od zeszłego Bożego Narodzenia.
[Sam] Dobra, po pierwsze,
nie ma szans, żeby mała odpaliła wyrzutnię w Peckham.
Po drugie, muszę stamtąd kogoś wyciągnąć.
- Kogo? - [Sam] Laskę.
- Jaką? - Ładną?
- Słucham? A… co to ma do rzeczy? - Chcę sobie wyobrazić.
Nie mogę wam o niej nic powiedzieć.
Potrzebna mi wasza pomoc. Bo sam nie dam rady i bo…
- W tym fachu obowiązuje kodeks. - I reputacja.
Pomóżcie mi z Hectorem Newmanem, a ją zyskacie.
Będziecie najlepsze.
To w sumie dobry argument.
[odgłos zapisywania]
Nasza stawka.
Zapłacę pół.
Zapłacisz całość.
Zgoda.
No dobra.
Ale nie kumplujemy się. To niczego między nami nie zmieni.
Oczywiście.
Napijmy się podwójnego ginu z tonikiem
i chodźmy zajebać ludzi, tak?
[rechoczą]
[trzymająca w napięciu muzyka]
[Helen] Musimy pogadać o Yarricku.
Wallace mówił, że nie znał Braya, ale to nieprawda.
Phillip przyszedł omówić z nim artykuł na temat nagrania z Yarrickiem,
które miało związek z Chinami.
Jestem pewna, że Elmore Fitch szukał tego samego nagrania.
Wczoraj Wallace oskarżył Yarricka o to, że był zamieszany w śmierć Phillipa.
Phillip Bray przychodzi i mówi, że ma o tobie materiał.
Podobno związany z Chinami. A teraz nie żyje.
Miałeś coś wspólnego z jego śmiercią?
Ukrywasz coś?
Czyli zanim odnajdę Kai-Ming,
będę musiał porozmawiać ze Stephenem Yarrickiem.
[Helen] Zgadza się. Może nam pomóc znaleźć zabójców Jasona.
Ale nie rób mu krzywdy.
Chyba że będziesz musiał.
Był na każdej imprezie urodzinowej moich dzieci.
Jeździliśmy razem na wakacje.
Wspierał Wallace’a na każdym kroku.
Boisz się, że go zastrzelę?
Nasze dzieci chodzą razem do szkoły. Będzie dziś po południu na jasełkach.
Dorwę go tam?
Tak myślę.
Zobacz, czy ci coś powie.
- I zdobądź jego telefon. - Dobrze.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Spójrz.
- Znalazłem Kai-Ming. - [Hector] Spadajmy! Szybko!
Prawdopodobnie trzymają ją w kryjówce gangu w Peckham.
Jedźmy po nią.
- [Sam] To zbyt niebezpieczne. - Damy radę.
- Nie. - Sam…
Helen.
Miałem cię chronić, a nie wciągać w coraz większe strzelaniny.
Zaplanowałem, jak się tam dostać. Załatwię to.
Ale po mojemu, dobrze?
[w tle wciąż ta sama muzyka]
- [Bill] Wal? Co dziś na siebie włożysz? - [muzyka cichnie]
Nic. Jakieś domowe ciuchy. O co ci chodzi?
- Wigilia w Ministerstwie Pracy. - Na szczęście mnie nie zaproszono.
To poważne przeoczenie, ale się zreflektowali.
- Jestem ministrem obrony. - Chińczycy się odezwali. Chcą spotkania.
- Ze mną? - Tak, ale nieoficjalnie.
Potrzebne było miejsce, w którym mógłbyś wpaść na nich przypadkiem.
I pomyśleliście o wigilii w Ministerstwie Pracy?
- Nie mieliśmy za dużo czasu. - Nie wątpię.
Pójdzie całe nasze ministerstwo. Weź żonę. Pięć minut rozmowy na boku, i tyle.
Wiemy, o czym chcą rozmawiać?
Cóż, załóżmy, że o zmarłym ambasadorze.
Jeśli okaże się, że o szansach Arsenalu na Ligę Mistrzów,
to się miło zaskoczymy.
Poślę po ciebie auto.
Dobrze?
BRAK WOLNYCH POKOI
[dzwonek telefonu]
[szmer rozmów]
[dzwonek komórki]
Stephen, nie ma czasu.
To ktoś z rządu. Muszę odebrać. Będę za dwie minuty.
Wepchnijmy się przed te ślamazary i zajmijmy miejsca z przodu.
Yarrick. Słucham?
Halo?
Halo? Halo?
Nie?
No dobra…
[Sam] Nie obracaj się.
Idź przed siebie.
Wejdź tu.
Dalej.
[zamykanie drzwi]
Usiądź.
Siadaj!
[chłopiec 1] Jesteśmy już?
[Oli] Nie.
Jeszcze bardzo daleko!
- [publiczność się śmieje] - Pytałeś mnie już pięć minut temu.
Nie każ mi zawracać wielbłąda.
Cierpliwości.
Spotkanie z nowo narodzonym Jezusem wynagrodzi nam tę podróż.
[dziewczynka] Mędrcy kontynuowali podróż, nie mogąc doczekać się…
[Sam] Co było na nagraniu Braya?
- Nie wiem, o czym mówisz. - [Sam] Wiesz.
- Znalazł coś i nie żyje. - Nie mam z tym nic wspólnego.
Ale Chiny mają.
- Nie. - Zauważ brak intonacji pytającej.
To nie było pytanie.
Dowiedział się czegoś o tobie. I ambasadorze. Dlatego nie żyje.
Co było na nagraniu, Stephen?
Czego wszyscy szukają?
[chłopiec 1] Szukamy noclegu…
Przy okazji: musimy dziś iść… na imprezę wigilijną.
- Dziś? - Tak.
Głupie spotkanie. Z Chińczykami.
Tajne. Szybko to załatwię.
- [chłopiec 2] Nie ma miejsca! - [Sam] Odblokuj telefon.
[stukanie]
No już.
[kliknięcie]
- [oddycha nerwowo] - Nie odwracaj się.
Sporo nocnych połączeń z numerem zapisanym jako „Warsztat”.
I, o… [chichocze]
Jest też SMS do nich z piątej rano 13 grudnia.
Wtedy właśnie zamordowano ambasadora.
Zobaczmy, co napisałeś.
- DAJ ZNAĆ PO SPRAWIE. - ZAŁATWIONE.
„Załatwione”. Co takiego?
- Ambasador? Nie wiem, o czym mówisz. - O morderstwach.
Zawodowych. Drogich.
Ambasador, Phillip Bray, Maggie Jones, Jason Davies.
Wiesz, kto ich zabił. Nie udawaj.
Może zapytam w Warsztacie? Zadzwonić?
Nie rób tego.
[jęczy]
Przejrzę każdy numer, kontakt i każdą wiadomość.
Znajdę wszystkie twoje tajemnice. I wszystkie wyjdą na jaw.
[Stephen] Przestań. Proszę.
Dobrze?
Odejdź. Nie wiesz, w co się pakujesz.
[Sam] No to mnie oświeć. W co jesteś zamieszany?
Nie uwolnisz się od tego, Stephen.
Nie pomogę ci bez nazwiska zleceniodawcy.
[cicha muzyka pełna napięcia]
[Stephen oddycha ciężko]
Nie możesz mi pomóc.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Zastrzelisz mnie tutaj?
Gdybyś był mądry,
już byś uciekał.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[otwieranie drzwi]
[zamykanie drzwi]
[dzieci śpiewają kolędę w oddali]
[śpiew dzieci]
[aplauz]
[aplauz cichnie]
[muzyka pełna napięcia]
WARSZTAT
- DAJ ZNAĆ PO SPRAWIE. - ZAŁATWIONE.
[stukanie na klawiaturze]
MAMY TELEFON YARRICKA I WAS ZNAJDZIEMY
[złowieszcza muzyka]
[kliknięcie]
CHYBA ŻE MY ZNAJDZIEMY WAS PIERWSI
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
Czyli właściciel budynku to Hector Newman?
Tak?
Mogłeś go zabić siedem lat temu i nie skorzystałeś z okazji?
Tak.
- No dobra. - Pewnie teraz żałujesz.
- Obowiązuje mnie kodeks moralny. - Jezu, ty i te twoje kodeksy.
W tym fachu kodeks jest wszystkim.
Czyli darowałeś mu życie… żeby zabić go siedem lat później?
Tylko po to, żebyście nie zabiły mojego byłego.
A to tylko dlatego, że ty zabiłeś moją partnerkę.
Ona chciała zabić moją przyjaciółkę.
- Cóż… - Ja pierdolę! Zamknijcie się wreszcie!
Zwariować można! Dwoje morderców i sobie moralizują.
Pierwsze zlecenie zrobiłam w wieku 17 lat.
Za dwie stówy zniszczyłam hamulce chłopaka kuzynki.
Wjechał w stację benzynową. Niezły wybuch.
Robię to od lat. Jestem zajebista.
Sam, chcesz pomóc jakiejś lasce
i mówisz, że możemy tam zginąć, tak?
Tak. To tego…
Mnie się to podoba.
I to, że zrobimy coś dobrego.
Potem możemy wrócić do podrzynania sobie gardeł.
Jeśli oczywiście przeżyjemy.
[śmieje się z ironią]
[otwieranie drzwi]
Miło było, prawda? Yyy…
Zobaczyć dzieci na jasełkach?
- To chyba mój ulubiony element świąt. - Mój też. [śmieje się]
- Chodźmy. - Dobrze.
[w tle piosenka „Free Yourself” Jessie Ware]
Są moi ludzie. Przyprowadzeni tu na muszce.
[chichocze] Pójdę po alkohol, a ty ich zagrzej do walki.
Dobrze.
[w tle wciąż piosenka]
Dwa razy czerwone wino.
Dziękuję.
- [Helen] Dziękuję. - Proszę.
[kobieta prycha]
- Jak…? - Nie powinnam prychać.
- I to tak głośno. - Wybacz. [śmieje się]
Napijesz się?
- Nie, dziękuję. - Cześć.
Hej. Hels, to Dani. Nie wiem, czy już się znacie.
UROCZE
[werble]
- Chyba nie. Cześć. - Miło mi.
- Wallace ciągle o tobie mówi! - No nie!
Wallace, możemy na chwilę?
Tak. Przepraszam na sekundkę.
[chichoczą niezręcznie]
Ładna suknia.
Dziękuję. Ładne skarpetki.
[śmieje się] To taki nasz żart w biurze.
- [śmieją się] - [dzwonek telefonu]
[dźwięk wibracji telefonu]
To twój?
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Przepraszam. Dziękuję.
DZWONI: WARSZTAT
[dzwonek i wibracja telefonu]
[mężczyzna] Kimkolwiek jesteś, masz poważne kłopoty.
Szukasz czegoś, ale podniosłeś kamień, pod którym był wąż.
Jadowity wąż.
Wąż, który ukąsi, jeśli się nie wycofasz.
To była chujowa metafora.
A może powiesz mi, kim jesteś i gdzie cię znaleźć,
to pogadamy o tym twarzą w twarz?
[mężczyzna] Nie wydaje mi się.
Pozwól, że ci pokażę, z czym masz do czynienia.
[sygnał wiadomości]
- [stuknięcie] - [złowroga muzyka]
[ciężki oddech]
[mężczyzna] Pobudka, Stephen.
[muzyka narasta]
[Stephen jęczy z bólu]
[Wallace] Jaka atmosfera?
[bierze wdech] Lodowata.
Wyjdź.
Chang Hao, chiński poseł.
Pan Webb.
- Jak się pan ma? - To Wu Lin.
Witam.
Prowadzi śledztwo w sprawie śmierci ambasadora.
Bezprawne śledztwo, hm?
Bez zezwolenia ani współpracy policji.
W tej sprawie współpraca z waszą policją nie jest możliwa.
- Dlaczego? - Bo uważamy, że są w nią zamieszani.
Naprawdę? Zamieszani?
Obawiam się, że w tym kraju mamy nad policją większą kontrolę
niż wy w waszej ojczyźnie, panowie.
Co to?
Mieszkanie Kai-Ming Chen.
Godzinę przed odnalezieniem w środku ciała ambasadora.
Mężczyzna, który ucieka, to Cole Atwood.
Chłopak Kai-Ming
i agent CIA.
[Chang Hao] Sprawdziliśmy monitoring i prześledziliśmy trasę Atwooda
z miejsca zbrodni aż do ambasady USA.
Jak dotąd nie wyszedł.
Mamy dużo materiałów z monitoringu.
Ale kiedy pan Lin szukał nagrań
uchwyconych w pobliżu mieszkania Kai-Ming w czasie zabójstwa, żadnych nie znalazł.
Jak gdyby ktoś usunął wszystkie dowody na to, co się wydarzyło.
[sygnał wiadomości]
[złowieszcza muzyka]
[jęki i odgłosy bicia na nagraniu]
[Chang Hao] Nasz ambasador nie żyje, a jego córka zaginęła.
Wasi sojusznicy dopuścili się aktu agresji.
Wasz rząd pomógł to zatuszować.
To niczego nie dowodzi, panowie.
Jeszcze nie, ale proszę spytać Amerykanów, czy Cole Atwood to agent CIA.
Jeśli zaprzeczą, niech mi pan powie, czy im wierzy.
Dlaczego ja?
Nasz rząd złożył kilka propozycji rozmaitym brytyjskim firmom
w sprawie kontraktów wojskowych pierwszej kategorii.
Jak dotąd propozycje te odrzucano.
Chętnie złożymy je ponownie.
Nie robimy z wami takich interesów.
Dajemy panu szansę, żeby uniknąć katastrofalnej eskalacji przemocy.
Radzilibyśmy to rozważyć.
Alternatywę także.
[Wallace parska]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[otwieranie drzwi]
[zamykanie drzwi]
[cicho] Kurwa mać.
[Stephen jęczy na nagraniu]
Wódkę proszę.
[rytmiczna muzyka]
- [głęboki wydech] - Wszystko dobrze?
- [chichocze] - Wódka?! To mi się podoba!
Musimy iść.
Tak szybko?
Mam nagłe spotkanie.
Taka nasza dola.
Miło było, Helen.
Przykro mi, że cię zabierają.
- Rozkręcałaś się dopiero. - No coś ty.
Szybko wrócimy i siądę sobie przed telewizorem.
Zamykają się drzwi, otwiera się okno.
Masz rację.
[trzymająca w napięciu muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka się urywa]
- Chcę się wycofać. - [Reed] Helen.
Nie próbuj mnie od tego odwieść. Nie uda ci się.
Zmarnowałybyśmy swój czas, a ja muszę co 15 minut sikać,
więc lepiej się pospieszmy.
- Dlaczego teraz? - [Helen] Dzieci.
- Nie mogą w tym brać udziału. - [Reed] A Wallace?
- Nie chcę go zranić. - [Reed] Więc czemu chcesz go zostawić?
Nie jego. Chcę zostawić was.
Musiałabyś wyjechać. Tutaj byłabyś dla nas niewygodna.
- Mam kryjówkę. - [Reed] Daleko?
- Nie znajdziesz jej. - Jeśli nie będę szukać.
To twoja decyzja. Pewnie szybko znajdziemy zastępstwo.
Po rozstaniu będzie łatwym celem.
Zastępstwo?
[Reed] Myślałaś, że Wallace nie pozna nikogo innego?
Przecież on nie jest panną Havisham. Nowa dziewczyna, nowy związek.
Wallace ma potencjał, by zostać długoterminowym źródłem.
Dlatego owszem, będzie zastępstwo.
Zamykają się drzwi, otwiera się okno, jak mawiam.
[pulsująca, trzymająca w napięciu muzyka]
[dźwięk wibracji telefonu]
[przestaje wibrować]
Hej!
[Sam] Helen!
[Helen] Miło cię słyszeć.
Mocno jesteś w ciąży?
[zamykanie drzwi auta]
[Helen] Co się dzieje?
Wpadłem.
Więc… mam przejebane.
Przyjechali po mnie. Musisz ewakuować Michaela.
Już jadę. Zaczekaj.
[Sam] Helen, będzie źle.
Zaraz będę.
[posępna muzyka]
- Sam, co się dzieje? - [Sam] Ubierz się.
- Co się dzieje? - Ubierz się.
- Nie. - Ubieraj się!
Musimy porozmawiać. Kto to był? Czemu nas zaatakowali?
Nie zaatakowali nas, tylko mnie.
Posłuchaj mnie teraz. Wszystko będzie dobrze.
Nic ci nie będzie. Ale ubierz się. Reszta się nie liczy.
Wyjdziemy teraz na zewnątrz. Będziesz trzymał się za mną.
[cicho] Sam…
A teraz zamknij oczy. Trzymaj się.
Idź i zatrzymuj się, kiedy ci powiem.
- [odgłos strzałów] - [brzęk]
Zamknij oczy.
[odgłos strzałów]
[Michael dyszy]
Chodź.
Nie wychylaj się. Przed nami schody.
Teraz w dół.
I jeszcze.
Nie wychylaj się.
- Trzymaj się. - Dobrze.
- [odgłosy strzałów] - [Sam] Do tyłu.
- [łagodna muzyka na gitarze] - [oddech się uspokaja]
[przytłumione odgłosy strzałów]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Sam czule] Chodź.
[odgłos strzałów]
- Tak. - [brzęk łusek]
Dobrze. Za mną. Prawie jesteśmy.
[odgłos strzałów]
[Michael dyszy]
- Trzymaj się. - [Michael] Tak.
Stopnie.
[w tle wciąż łagodna muzyka]
Dobra. Nie wychylaj się. Idź z tyłu.
Nie wychylaj się.
[Michael pojękuje]
- [muzyka narasta] - [Michael oddycha ciężko]
- [muzyka się urywa] - Kurwa!
[Michael szlocha]
[odgłos strzału]
[pstryk broni]
Jedź!
[pisk opon]
[oddychają nerwowo]
[Michael] Kurwa. [jęczy]
[szeptem] Sam… Sam.
[Michael jęczy, dyszy]
Michael…
- Nic ci nie jest? - Przykro mi.
[Michael płacze]
[posępna muzyka]
[Michael oddycha szybko]
Zajmę się tym. Musisz uciekać.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[otwieranie i zamykanie drzwi]
- [zamykanie drzwi] - [włączanie silnika]
[pisk opon]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[grzmoty]
[muzyka cichnie]
[dzwonek komórki]
- Halo? - [Helen] To ja.
Jedno ciało na ulicy
przy Preston Road N1, kilka w mieszkaniu.
Rozumiem.
[Helen] Trzeba wyciągnąć Sama i zapewnić ochronę jego partnerowi.
Helen, takie rzeczy kosztują.
I są pracochłonne.
Nie mogę udzielić takich usług byle komu.
Nie odejdę. Zapomnij tamtą rozmowę.
Muszę wiedzieć, czy mogę ci ufać.
[Helen] Możesz. Daję słowo.
Cieszę się, że to słyszę.
Podzwonię. Pogadamy w poniedziałek.
Sam ma szczęście, że cię ma.
Sam miał załamanie i musiał wyjechać.
Hm… Ty cierpiałeś i na jakiś czas też wyjechałeś.
Do rodziców.
Zadzwoni do ciebie pani Reed. Rób, co powie. Dzisiejszy dzień zapomnij.
Rozumiesz? Nikomu o tym nie mów. Inaczej nie gwarantuję ci bezpieczeństwa.
[Michael pojękuje]
Co to będzie?
Dziewczynka i chłopiec.
[muzyka pełna napięcia]
[melancholijna muzyka]
STEPHEN, EMMA + DZIECIAKI
[złowieszcza muzyka]
[muzyka się urywa]
[mężczyzna] Wytłumacz to mojej starej. Nie byłoby żadnej dyskusji.
Podoba jej się to, co?
Mogłam jednak wziąć tę wyrzutnię.
Jak ważna jest ta laska w środku?
[trzymająca w napięciu muzyka]
Obiecałem przyjaciółce, że ją znajdę.
Jest bardzo ważna.
[odgłos szperania]
[kliknięcie broni]
Możesz się jeszcze wycofać.
[Lenny] Mężczyzna.
Oszukiwał pewnych ludzi.
Postępował wbrew kodeksowi.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
A w tej branży kodeks to świętość.
Rozumiesz?
Nie rozumiesz, ale może to do ciebie dotrze.
W każdym razie facet przekroczył granicę.
Musi zginąć.
Musi.
[pełna napięcia muzyka organowa]
[ojciec] Kiedy kogoś zabijasz,
patrzysz mu prosto w oczy.
To najbardziej intymna rzecz, jaką z kimkolwiek zrobisz.
Jesteś zachodzącym słońcem.
Zapadającym zmrokiem.
Ostatnim słowem jego historii.
- [muzyka pełna dramatyzmu] - [strzały]
- [pstryknięcie broni] - [brzęk łusek]
[bierze głęboki wdech]
Więc patrzysz mu w oczy.
Jesteś mu to winien.
Nic więcej.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[ojciec] I jest po wszystkim.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[grzmoty]
[Williams] Sam.
Możesz się wycofać.
Nie.
Nie mogę.
[muzyka słabnie]
[muzyka cichnie]
[w tle piosenka „My Baby Shot Me Down”]
[muzyka cichnie]
Napisy dla niesłyszących: Monika Bartz
Na podstawie tłumaczenia Krzysztofa Bożejewicza