Podes botarte atrás.
Non, non podo.
Todos os traballos teñen código.
Seguro que queres facelo?
Tes bo corazón e as mans manchadas de sangue.
Non che é unha boa combinación.
Ei, rapaces. Xa pechamos. Non podedes entrar.
- O que? - Hoxe non.
- Pero é Nadal! - Está pechado!
Veña.
Parade! Onde…?
Carallo! Vistes iso?
- Xa vimos. - A hostia!
Hai que apurar.
Cubrímonos, vale?
Non te matarei antes de pagares. Non son parva.
Dez segundos.
A ver, nenas, agarrade a conicha.
Agora empeza o bo.
- Que carallo foi iso? - Que pasou?
- Cantos pámpanos destes hai? - Como dez?
Non, hai máis de dez.
Merda.
Un sicario vello dá pena,
pero non vou deixar que morras hoxe.
Veña.
Ei!
Vou buscar a Hector.
Volviches.
Volvín.
A matarme?
Isto cambiou desde que marchaches.
A cidade está a piques de rebentar.
Busco a rapaza.
Moita xente a busca.
E moita xente está morrendo.
Quen máis a busca?
Non tes nin idea de onde te estás metendo.
Penso que, se quixeses matarme, xa o terías feito.
Non debiches volver.
Son Stephen Yarrick. Deixa a mensaxe tras o sinal.
Stephen, son eu de novo. Chámame canto antes, si?
Ah, quería preguntarche.
Miraches o da seguridade para a casa?
Si.
- Está controlado. - Ben.
Vémonos na casa.
- Boas, John. - Señor.
Deseguida vén.
Grazas.
Primeiro ministro.
Jim Perryman, do Servizo Secreto.
- Querían alguén presente. - Ministro de Defensa. Todo ben?
Os chineses cren que a CIA asasinou o seu embaixador.
E que os altos cargos da policía o encubriron.
Con quen falaches?
Con dous homes nunha cociña, na festa de Traballo.
Dixeron que eran un enviado e un investigador de Pequín.
- E Yarrick? - Non colle o teléfono.
Xa.
- Está aquí Mitch Porter. - Que pase.
Chamei o xefe da CIA. Seguro que nolo aclara todo.
- Señores. - Grazas por vir.
Que podo facer por vostede?
Wallace falou cos chineses esta noite
e saíu un rumor feísimo sobre a vosa organización.
Estabamos aquí latricando e preguntábame, e que quede entre nós, nenas,
se quizais asasinastes un embaixador chinés?
Vai en serio?
Si.
Creo que debería ter esta conversa co presidente.
É unha conversa que terei co presidente. Pero, antes,
tereina contigo.
Con todo o respecto, eu comprobaría a veracidade das súas fontes,
que, neste caso, parece ser o Goberno chinés.
Que sabe de Cole Atwood?
- Non sei quen é. - Veña, ho.
É o mozo estadounidense da filla de Chen
e vírono fuxir da escena do crime
e entrar na súa embaixada. Non saíu desde aquela.
Mitch,
Cole Atwood é axente da CIA?
Queren falar de axentes da CIA?
Abro a porta para que se oia ben?
Pero que dis?
Digo que neste Goberno hai filtracións.
Todo o mundo o sabe.
Aquí non hai segredos. Sempre acaban saíndo á luz.
Si?
Si.
Perryman.
- Meu Deus. - É broma? Xesús, vale.
- De acordo. - Xa vou.
Cinco minutos.
- Diréillelo. - Meu Deus.
Acharon un corpo nun colector
preto da casa do comisario Yarrick esta noite.
Acaban de identificalo.
Síntoo.
Stephen está morto?
Parece que o torturaron.
Meu Deus…
Eu faría esa chamada ao presidente agora, señor.
MECÁNICO CHAMANDO…
Quen es?
Un secretario.
Un representante de algo máis grande.
Quen es ti, Helen Webb?
Non tiñades que facer iso.
O que lle pasou ao comisario Yarrick foi culpa túa.
Haberá máis violencia
se segues meténdote nos nosos asuntos.
E a miña familia?
Está a salvo?
De verdade pensas que Stephen estaba implicado?
Implicado en que?
Un asasinato que non é tal por un espía que non o é?
Queres o meu posto, non si?
Penso que o acabarás conseguindo.
Cando o fagas,
descubrirás que o mundo non se dirixe como cres.
Non funciona como ti pensas.
Non tardarás en decatarte…
de que case nada do que crías é o que parece ser.
Un conselliño que seguro que ignoras:
deixa isto.
Aí estás.
Víchelo?
Non.
A rapaza que buscamos
é unha tipa noviña, chinesa, drogada nun sofá?
- É. - Pois está aquí.
Que?
Está potente. Ben puideches avisar.
É a que buscabamos eu e Kent.
Tiñamos un número ao que chamar.
Puidéchesmo dicir. A miña compañeira morreu buscándoa.
E matáchela ti. Ben mo puideches dicir.
- Teño que ver onde a meto. - Podemos vixiala nós.
Parece unha bonequiña,
unha Barbie xonqui.
Pois que a vixíe el.
- Non podo levala ao meu hotel. - Por que?
Sinto o de Kent.
Pensándoo en frío, debín dispararlle noutra parte.
Nun pé ou así.
En fin, este choio é así. Son lances do oficio.
Antes ou despois íanos pasar a algunha.
Igual que a nós, non?
Ningún de nós vai vivir moito, francamente.
Fun a súa terceira compi. As outras morreron e logo ela.
Iso lle digo a ela. Calma e prudencia.
Se non, acabas no nicho.
Ou coma ti.
A que te refires?
Andando por aí atormentado polos teus fantasmas.
Coidaremos dela, pero custarache máis.
Isto non é unha gardaría.
Non…
Wallace?
Que…?
Que foi? Ven aquí.
Non pasa nada.
Non podo imaxinar polo que pasou.
Atoparei o responsábel disto
e farei que pague.
Non son quen ti pensas
e quero que saibas quen son porque te quero.
E quero que ti tamén me queiras.
Eu xa te quero.
Non.
Queres a Helen Webb, pero Helen non existe.
Nunca existiu.
Meu Deus!
Vaia, que bonito.
Que carallo fas aquí?
Non pensei que saíses tan cedo.
Nunca fuches de madrugar.
Teño unha filla,
así que non me queda máis remedio que madrugar.
Como se chama?
- Ruby. - Ruby.
Por que viñeches? Fixen todo o que tiña que facer.
- Non lle contei nada a ninguén. - Xa.
E que fas aquí?
Imáns.
E fantasmas.
É…
Sei que…
Sei que presentarme aquí non é… Síntoo.
Pensaches en min?
Imaxino que non, pasado un tempo.
É o que adoita pasar…
Quero dicir…
pensas en alguén, pero asumes que non pensa en ti,
que desapareciches da súa vida,
aínda que todo che lembra a esa persoa.
Estás aí sempre, constantemente, como un acúfeno.
Un acúfeno?
Como un acúfeno non. Máis ben como…
unha canción que non quitas da cabeza.
Unha bonita.
E triste.
Pensei en ti.
Cando me asustaba dunha sombra.
Cando me erguía da cama por un ruído.
Sempre que sentía medo, pensaba en ti.
O que pasou non tiña nada que ver contigo.
- Eses homes… - Polo amor de Deus!
Non me dan medo eses homes.
Dásme medo ti, Sam.
Viviamos xuntos.
Ía compartir a miña vida contigo
e estábasme mentindo.
Eras un descoñecido e entraches.
Deixaches que namorase dunha mentira.
Sabes o terrorífico que é iso?
Vivo cun medo constante a que me volva pasar,
de confiar en alguén
e que resulte ser un lobo con pel de cordeiro.
Síntoo.
Estou en perigo? Está en perigo a miña filla?
Non.
Entón non temos máis que falar.
Oíches falar das Pombas Negras?
Aí vai.
Mira. Conseguíchelo.
Ai, caeu. Caeu ao miralo.
Que pasa aquí?
- Ola. - Ah, Helen!
Ola.
Ofrecinme para decorar a casiña,
pero distraémonos un pouquiño, verdade, Oli?
- O boneco de neve coouse. - Creo que o fixemos peor.
Dani está sendo un encanto.
Oímos o de Stephen. Wallace di que eran moi amigos.
Es moi amábel.
En fin, marcho. Só quería vir a darche o pésame.
Grazas.
- Xenial. - Fixéronos os nenos?
Non, fun eu.
Que divertido.
- Vémonos na oficina. - Si.
Acompáñote.
Que non te asuste o mangallón.
É Jeff, o noso novo axente de seguridade.
- Grazas. - Ei!
- Wallace contoume que es nova. - Levo como un mes.
Vaia corpo. Onde consigo un Jeff?
Vémonos pronto.
Iso espero.
De nena, sempre tiven unha árbore de plástico.
Lembro o meu pai a semana antes de Nadal,
pelexando para sacalo do faiado.
Non parece Nadal
sen verlle as pernas colgando do teito
ou berrándolle á miña nai que suxeitase a escaleira.
Por que me citaches aquí?
Os chineses teñen un vídeo
dun espía estadounidense fuxindo do lugar onde mataron a Chen.
- Quen? - Chámase Cole Atwood.
É o mozo da filla do embaixador.
O mozo de Kai-Ming é un espía estadounidense?
Están preocupados, e con razón,
de que os chineses fagan unha parvada.
Por que ían matar o embaixador chinés?
Ese é o tema: non ten sentido.
É absurdo, mesmo para os ianquis.
Que é isto?
Unha nota duns que queren que mediemos.
Pagaranlle ben a Atwood
se detén todo isto.
Quen son?
Non te preocupes polos detalles, Helen.
Entón queren que socave os chineses,
deserte dos EUA e expoña unha rede de espionaxe a cambio de…?
Máis diñeiro do que podería gastar en dez vidas.
E queres que eu o facilite?
Haiche poucas cousas que me apetezan menos que que ti facilites isto,
sobre todo despois do de Yarrick,
pero apenas temos tempo e es a mellor posicionada.
Por que?
Tes contactos na embaixada, non?
Vanessa?
A mesmiña.
Escribinlle á súa secretaria para que tomedes un café.
Está ilusionadísima. O seu marido está insoportábel.
Cando quededes,
distráea e vai ao último piso.
Atwood está no cuarto J4.
Enviareiche un enderezo onde levalo.
A traballar. Atopa a Cole Atwood e dálle a boa nova.
Terá cartos a moreas e evitará unha guerra.
Só ten que traizoar o seu país.
Ao pecharse unha porta, ábrese unha ventá.
- Exacto. - Si.
Abúrreste de traficar con enganos?
É o que escolliches. Ti querías isto. Querías manchar as mans.
Sam está avanzando.
Axiña saberemos quen anda tras disto e descansaremos.
E todo volverá á normalidade xusto a tempo para celebrar o Nadal.
Espero que así sexa, Helen. De verdade.
Ten unha mensaxe nova.
Son eu. Temos a Kai-Ming. Agora che envío o enderezo.
Quen é?
Son eu.
Tróuxenlle unhas cousas.
Zume de laranxa, uvas,
champaña e… unha torta de chocolate.
É unha heroinómana, Sam, non a túa nai celebrando un aniversario.
- Non sabía que comprarlle. - Bo día, Sam.
Chamáchela?
Disparastes a 17 persoas nunha puta discoteca.
Crías que non sairía no telexornal?
- E Hector non estaba alí? - Non.
Atopareino. Ti tranquila.
O tranquila ou preocupada que podo estar aínda está por ver,
pero deberías darlle voltas ao asunto.
Que de xente. Parece isto Picadilly Circus.
Pasa. Estamos todos aquí.
Helen Webb!
Lenny Lines. Penso que non nos coñeceramos en persoa.
Helen, esta é Williams.
Coñecíchela cando intentou matarte.
- Lémbroo. - E que ía gañando?
- Lembro que erades dúas. - Si, ao principio.
Eleanor, asasina a soldo.
Non acordou?
Non. Vai até as orellas de opiáceos.
Que sorte ten. Entón hai xente que busca esta rapaza?
- Si. - Quen?
Sexan quen for, pagan ben por ela.
A ver, Sam,
Hector segue por aí, á fuga.
Hai que atopalo
ou empezaremos a falar do teu Michael en pasado,
cousa que, coa man no corazón, espero que non pase.
Así que move o cu.
- Metiches a Michael nisto? Hostia. - Non, está ben.
Está ben ou non, dependendo de como se mire.
- Meu Deus! - Mi madriña!
Que pasa? Quen carallo sodes vós?
- Kai-Ming. - Que che parto a cabeza, puta.
A ver, escoita. Non hai…
- Mimá! - A lámpada da miña avoa!
- Kai-Ming, estamos aquí para te axudar. - Non vos coñezo.
Salvámoste da xente que te secuestrou.
Malas noticias.
Vas precisar camelo novo. Matámolos a todos.
- Que? - Kai-Ming.
- Sabes que o teu pai está morto? - Claro.
E que morreron outras tres persoas?
A túa amiga Maggie e dous homes.
Si.
Intentamos atopar os responsábeis.
Precisamos saber que pasou despois de que matasen o teu pai.
Síntoo.
Podes confiar en nós, Kai-Ming. Prométocho.
Queres sentar? Si?
Ben.
Saíra cuns amigos, volvín á casa
e atopei o meu pai morto no meu piso.
E… asustámonos.
O meu mozo, Cole, fuxiu.
E eu non pensaba con claridade.
Estaba colocada
e supoño que me asustei tamén,
así que escapei a…
- Coñezo un sitio. - Un almacén ao sur de Londres?
- Si, pillo drogas alí. - Agora é unha morgue.
En que momento pasaches de ser invitada a refén?
Ao saberen quen son.
Intentei marchar, pero non me deixaron.
- Non paraban de facerme preguntas. - De que tipo?
Preguntáronme por Trent.
- Quen é Trent? - Un coñecido.
É un papán, pero sempre nos axuda a conseguir…
Heroína?
Si.
Creo que a súa familia ten contactos, pero non o sei.
Non paraban de facer preguntas.
E que me podes dicir dun home chamado Jason Davies?
Sabes algo del?
Non. Deixoume unha mensaxe.
Disque era compañeiro de Maggie, que o chamase.
- Compañeiro? - Si.
Que…?
Que quería dicir con iso?
Non o sei.
Non o chamei.
Eu non quería que pasase isto.
Ei! Non te anoxes.
Queres unha copa de champaña?
E… torta de chocolate?
Si? Quere?
Cres que o seu mozo segue vivo?
- Chámase Cole Atwood. É espía. - Non!
Si, axente da CIA. Os chineses pensan que matou o embaixador.
Reed quere que o saque da embaixada dos EUA.
Podería ser útil. Podemos interrogalo
e descubrir quen carallo é Trent e como se viu implicado Jason.
- Iso soa moi arriscado. - Xa.
Queres vir?
Hai varios tipos de compañeiros.
Xa.
Sabes? Ti e mais eu somos compañeiros, por exemplo.
Non significa que mentise.
Estiven a piques de fuxir con el. E se todo era mentira, Sam?
Contácheslle algo?
Sobre ti, digo.
Non, non lle contei nada.
Arelabas marchar con el ou só marchar?
Non o sei. Eu…
Supoño…
Cando empecei, tiña un libriño onde escribía todas as miñas mentiras.
Logo, cando as memorizaba, queimaba as páxinas e punto.
Xa eran reais.
Teño segredos que non sabes.
Igual que Wallace, os nenos ou Reed.
Ás veces esperto e non podo respirar, Sam. Afógome porque…
non sei quen son.
Ninguén o sabe, en realidade.
Non sei por que quería ir con el.
Igual era…
outra páxina en que escribir outra mentira.
Pero parecía amor.
E Michael?
Fun velo.
Que parvada.
Verdade?
Como foi?
Pois… estivo ben confirmar que me odia.
Supoño que é peor non sabelo.
Sempre me preguntei se, ao pasar o tempo…
Sabes?
Síntoo.
Ai, corazón.
Imos estar ben, si?
Probabelmente.
Se fixese unha lista dos edificios de Europa onde máis difícil é entrar,
habería un empate entre este e a discoteca Berghain.
A ver, eu entrei en Berghain, pero aínda así.
Imos precisar un pase e un disfrace dalgún tipo.
Non, hai ascensores de servizo…
Non, vou ir ver a miña amiga Vanessa.
Vanessa?
Si, secretaria diplomática de 45 anos de Delaware.
Creo que é a muller máis aburrida que coñezo,
e iso que o meu círculo social fórmano
os altos cargos do Partido Conservador.
E que fago eu mentres?
Chama aquí. Pregunta por Vanessa Robinson.
Di que é unha emerxencia.
Distráeos todo o que poidas mentres busco a Cole Atwood.
Lembras cando nos coñecemos e te esperei no coche?
A vida repítese, non?
Boa sorte.
Por aquí. As cousas na bandexa.
HELEN WEBB PASE DE VISITANTE
Está aí. Grazas.
- Ola. - Ola.
Mi madriña, que alegría que me chamases.
- Canto tempo. - Pois si.
Vou tolear neste sitio.
- Oíches o de Abby? - Si.
Marcha para ter un bebé, que está moi ben.
Sabes a quen non van cubrir por baixa?
Agora fáltame unha persoa e vou de cu.
Ai, non.
Si?
Que es entón, Sam?
Quen es?
Son…
Se che serve de algo, nada do que digas o vai empeorar.
Son o que se coñece como executor.
Mato xente por diñeiro.
A canta xente…?
Non quero dicircho.
Di un número aproximado.
Máis de 20.
Menos de 50.
Empeoreino, non?
Non o sei.
Michael?
Síntoo moitísimo. Teño…
Podo chamarte nun minuto?
Quero seguir falando.
Estás traballando?
Non.
Quero dicir, non.
Que? Non vas executar alguén?
Non.
Meu Deus, non. Eu nunca… Non.
Mira…
Chámote nun minuto. Síntoo moito.
Ola. Podería falar con Vanessa Robinson? É urxente.
…facer como a miña nai e ser unha amargada.
Fun por Acción de Grazas,
así que penso que pasaremos o Nadal aquí.
- Ah, xa. - Sinceramente, é un alivio.
Vanessa, tes unha chamada. Parece urxente.
- Vale. Un minuto. - Ben.
Agardo aquí.
- Ai, mimá. Perdoe. - Desculpe.
- Son Vanessa. - Ola, señora Robinson.
Chamo da Unidade de Protección da Policía Metropolitana.
Preciso falar con vostede do seu servizo de seguridade.
Non teño diso.
Exacto, e iso preocúpanos.
Pasou algo?
Lamentabelmente, queren matala.
Quen?
É
Al-Qaeda.
- Al-Qaeda? - Si, eses. Desapareceron.
Pero volveron
e están… furiosos. Estamos moi preocupados
polos seus plans.
Boa noite.
Igual non ten autorización para pisos altos. A ver.
Non se preocupe. Vou saír antes. Grazas.
Déixeme ver.
EMBAIXADA DOS EUA NO REINO UNIDO DAVID MILLER
Non podo dicir moito sobre a ameaza.
Non é…
A ver, a min non me quitaría o sono, pero preocuparíame.
Enténdeseme?
Perdoe.
- Que non me debería quitar o sono? - Inténteo.
Hai que durmir sete horas.
Falarei disto co meu supervisor.
A nosa seguridade é moi boa.
Como di que se chama?
Son Kent.
Brockman. Kent Brockman.
Señor Brockman, eu…
Agarde un momento. Preciso máis detalles sobre…
MICHAEL: PENSEI EN TI
MOITO, SUPOÑO.
Señor?
DEBIAMOS FALAR. NON DEBÍN CHAMAR.
Si, desculpe.
Pode agardar un minuto?
MICHAEL CHAMANDO…
PERSONAXE DE THE SIMPSONS
CUARTOS J.01-J.04 I.01-I.10
Si?
Que posibilidade hai de hackear as cámaras da embaixada dos EUA?
A ti sóache posíbel?
Chamaba máis por esperanza que outra cousa.
Xa. Como vai a misión? Ben?
Pois…
Tiven algún problemiña.
Falarei cos de Informática,
a ver se lles poden meter un becho.
Ben. Que empecen por borrar todo o da cámara do ascensor dous
e sigan desde aí.
Síntoo. Non debín facer isto, pero…
Facer o que?
Non sei. Chamarte, escribirche,
collerche o teléfono.
Pero fixéchelo.
Estrañeite.
Non digas iso.
Estrañeite.
Se cadra deberías volver aquí.
Ti queres?
Non o sei.
Eu quero que queiras.
Sam, é que non o sei.
Por que non o pensas?
Pensa que queres, que podes manexar
e escríbeme "si" ou "non".
"Si" se queres que me pase e "non" se non me queres volver ver.
Entenderei ambas.
Vanessa, por onde iamos?
- Quen es ti? - Cole Atwood?
Si.
Toma.
Que é?
Unha oferta. Caduca en minutos.
Mire, preciso o seu número de carné de identidade.
Teño que comprobar unhas cousas.
Ai, vaime levar un anaco.
A saber onde anda.
Teño que facerche unhas preguntas.
Merda.
Que é iso?
A alarma.
Teño que marchar.
Estase movendo. Tes que apurar. Bule!
Fóra hai un BMW marrón bastante ostentoso. Recoñeceralo.
Tes cinco minutos.
Hostia!
- Deixamos o café para outro día, non? - Perdoa!
- Alégrome de verte! - Igualmente!
- Que? - Pois…
Eu dinlla. Non sei. A ver se funciona.
- A alarma é por ti? - Si.
- Algo máis? - Foi un puto desastre.
- Si? - Un pouco.
- Todo ben? - Ola!
- Non vés á festa? - Non, non quería marchar antes ca ti.
En fin, eu…
Non te ofendas,
pero tes pinta de precisar unha copa.
Ah, vale.
Dálle, entón.
Colle cunca.
Cunca?
Vaia, que…
Todo moi propio do Nadal, non?
Vodka no caixón?
É da despedida de Tim.
- Ah, si? - Si.
Como…? Dun grolo? Así?
Dun grolo.
Está bo.
Mira, eu non coñecía a Stephen,
pero din que era boa persoa.
Si.
Eu tamén o pensaba, pero…
xa non o sei.
Todo o mundo ten segredos.
Nunca se coñece de todo a xente.
Oe, a heroína que tal está?
É a mellor sensación do mundo. Despois empeza a arruinarche a vida.
Arrebátacho todo.
Todo o que te facía quen es.
É como un vampiro que che chucha o sangue.
Que lle darías, un sete de dez?
Si.
O meu pai vendíaa.
A ver, non.
Tiña un negocio fam… Unha familia criminal.
Por iso te fixeches…?
Asasina?
- Si. - Si.
Supoño que si.
Sempre fun propensa á violencia.
Presencieina desde moi pequena.
Vin a miña nai asfixiar un home
cunha bolsa de plástico.
Dixo que era algo sexual, pero sabía que mentía.
Xesús, era como unha gardaría para criminais.
Que carallo…?
É el.
Que cona fixeches coa alarma? Eu…
Mimá.
- Helen? - Si.
Coñecémonos nunha conferencia.
Un clásico.
Si, que típico.
Si, foi moi…
conferencial, supoño.
- Que divertido. - Si.
Que?
Non.
Nada. Non debo dicilo.
O que?
Oín un rumor
sobre Helen.
Que rumor?
Non debo dicilo.
Non é asunto meu, así que…
Agora tes que dicilo, non? Que rumor oíches?
Isto é de tolos. Todo isto é unha puta tolemia.
Todo vai ir ben. Só serán unhas preguntas.
Non direi nada até que saiba que vas cumprir a túa parte do trato.
Asegúroche que a cumpriremos.
Só precisamos saber que pasou co embaixador.
Quen o encobre?
Non vos coñezo. Como sei se sodes de fiar?
Mira, sabemos que non o mataches ti,
pero o meu compañeiro está morto.
Falaba con Kai-Ming.
Sabía algo. Matárono a el e outros dous.
Vale. A Maggie coñecíaa. Era amiga de Kai.
Phillip era un periodista de merda e do outro tipo, Jason, nin idea.
Pois matáronos. Igual van pola miña familia. Debo saber quen.
Se a xente que creo que matou o embaixador vai por ti,
estás morta, só que aínda non o sabes.
Meu irmán estudaba para pastor antes do accidente.
Atropelouno un bus de monxas, un sinal para renunciar a Deus.
Eleanor, ven un momento.
Por que vixiabas o embaixador?
Meu Deus, eu non vixiaba a Chen. Non espiabamos os chineses.
Tiña que vixialos a eles, os que o mataron.
Eran o obxectivo.
A quen? A quen vixiabas?
Os Clark.
Onde carallo están?
A empresa familiar dos Clark.
Non che soa de nada?
Unha mestura dos xemelgos Kray e os masóns.
Fixéronse con Londres coma se nada
e expandíronse aos EUA.
Nova York, Miami… Acumúlanse os cadáveres.
Familias criminais, fóra. Redes de distribución, anuladas.
E todo conduce aquí, a Londres.
- Tes o lanzafoguetes? - Teño.
Cólleo.
E Kai-Ming?
Ela só é unha xonqui estúpida con contactos na política.
Só era un contacto?
Non pillaba cabalo na rúa.
Rastrexamos o seu camelo.
- E Trent. - Trent é un neno rico de papá.
É un puto imbécil. É o elo débil da cadea.
Trent traballa para os Clark?
Non, Trent non traballa para os Clark.
Trent é un Clark.
A súa nai, Alex Clark,
é xefa de operacións en Londres. Descubrímolo
e o de Chen detivo a investigación.
A miña hipótese
é que os Clark saben que lle pasou ao embaixador chinés,
porque intentan borrar as probas
do que ocorreu no piso de Kai-Ming.
Pero os chineses cúlpante a ti.
Xa lles gustaría que fose eu.
Un axente da CIA mata o seu embaixador no Reino Unido.
Pensa o que poderían facer con iso.
- É certo. - Os Clark controlan a todos.
Vai en serio.
Se esta xente vai por ti, cóllente fixo.
É aquí.
Xa che contei todo o que podía.
Tes que cumprir a túa parte.
Tranquilo, terás o teu diñeiro.
Diñeiro? Que diñeiro?
Eu só quero saber se a miña familia está a salvo.
Por que lle ían facer dano?
Isto é ridículo.
Mira. Ves?
Os meus pais, a miña irmá e os meus sobriños.
Vin contigo. Agora déixaos en paz.
Pero iso non é o que dixo Reed. Isto non…
Dani?
Que rumor oíches?
Que che é infiel.
Tivo unha aventura cun funcionario.
Cole Atwood!
Meu Deus.
Son axentes chineses?
Coñezo a miña muller. Ela nunca faría algo así.
Nunca coñecemos a ninguén de todo.
Nunca.
Saia do coche!
Traballades para eles?
- Helen? - Podes levarme onda Alex Clark?
Helen?
Farei todo o posíbel por protexelos.
- Lévasme onda os Clark? - Intentareino.
A tomar polo cu. Sam?
MICHAEL: SI, QUERO VERTE
Si, a tomar polo cu!
Corre!
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso