Możesz się wycofać.
Nie mogę.
W każdym fachu obowiązuje kodeks.
Na pewno tego chcesz, Sam?
Masz dobre serce i krew na rękach.
To kiepskie połączenie.
Mamy dziś zamknięte. Nie możecie wejść.
- Co?! - Dziś zamknięte.
- Są święta! - Zam…
Chodźcie.
Stać! Dokąd…?!
O kurwa, widzieliście?
- Tak. - Zajebioza!
Przyśpieszymy to?
Chronimy się nawzajem, tak?
Nie zapłaciłeś mi jeszcze, więc cię nie zdejmę.
Dziesięć sekund.
Panienki, trzymajcie się za cipki.
Czas na wielkie bum.
- Co to, kurwa, było? - Co jest?
Ilu tych ciuli tu jest?
Dziesięciu?
Nie. Więcej.
Kurwa.
Nie ma nic smutniejszego niż stary zabójca, ale nie dam cię zabić.
Chodź.
Znajdę Hectora.
Wróciłeś.
Tak.
Żeby mnie zabić?
Zmieniło się od twojego wyjazdu.
To miasto rozerwie się na kawałki.
Szukam dziewczyny.
Dużo osób jej szuka.
I sporo umiera.
Kto jeszcze jej szuka?
Nawet nie wiesz, w co się wpakowałeś.
Gdybyś chciał mnie zabić, już byś to zrobił.
Nie powinieneś był wracać.
Tu Stephen Yarrick. Zostaw wiadomość po sygnale.
Stephen, to znowu ja. Oddzwoń jak najszybciej.
Chciałem zapytać,
czy coś załatwiłeś z zabezpieczeniem domu.
Tak.
- Wszystkim się zajmę. - Dobrze.
Do zobaczenia w domu.
- John. - Proszę pana.
Zaraz przyjdzie.
Dziękuję.
Panie premierze.
To Jim Perryman z Secret Service. Chcieli, żeby ktoś był obecny.
Panie ministrze. Wszystko dobrze?
Chińczycy uważają, że CIA zabiło ich ambasadora.
I że policja zatuszowała sprawę.
Z kim pan rozmawiał?
Z dwoma mężczyznami na wigilii w ministerstwie.
Przedstawili się jako poseł i śledczy z Pekinu.
- Rozmawiałeś z Yarrickiem? - Nie odbiera.
Rozumiem.
- Jest Mitch Porter. - Niech wejdzie.
Wezwałem szefa placówki CIA. Na pewno wszystko nam wyjaśni.
- Panowie. - Dzięki, że jesteś.
Co mogę dla pana zrobić?
Wallace rozmawiał dziś z Chińczykami
i usłyszał plotki na temat waszej organizacji.
I tak tu sobie gawędzimy, zastanawiając się między sobą,
czy mogliście zlecić zabójstwo ambasadora.
Pyta pan poważnie?
Tak. Poważnie.
Taką rozmowę powinien pan przeprowadzić z prezydentem.
I przeprowadzę, ale najpierw,
Mitch, prowadzę ją z tobą.
Z całym szacunkiem, proszę pana, ale sprawdziłbym wiarygodność źródła,
a tym był chyba chiński rząd?
Co pan wie o Cole’u Atwoodzie?
- Nie znam człowieka. - Bez takich.
To chłopak córki ambasadora Chena.
Widziano, jak ucieka z miejsca zbrodni w stronę ambasady USA.
- Wciąż tam jest. - Mitch.
Czy Cole Atwood to agent CIA?
Chce pan rozmawiać o agentach CIA?
Otworzyć drzwi, żeby wszyscy słyszeli?
Co to ma znaczyć?
To, że ten rząd jest nieszczelny, panie premierze.
I wszyscy o tym wiedzą. Tajemnice przestają tu być tajemnicami.
Jakoś wyciekają.
Tak?
Tak.
Perryman.
- Boże. - To żart? Jezu! Rozumiem.
- Dobrze. - Wracam.
Pięć minut.
- Dam im znać. - Jezu…
Znaleziono zwłoki w kontenerze
niedaleko domu komisarza Yarricka.
Rozpoznano go.
Przykro mi.
Stephen nie żyje?
Podobno go torturowano.
Jezu…
Zadzwoniłbym do prezydenta właśnie teraz, panie premierze.
WARSZTAT
Kim jesteś?
Sekretarzem.
Przedstawicielem większej organizacji.
A kim ty jesteś, Helen Webb?
Nie musieliście zabijać Stephena.
To przez ciebie komisarz Yarrick ucierpiał.
Jeśli nadal będziesz się wtrącać w nasze sprawy, znów odpowiemy przemocą.
Moja rodzina jest bezpieczna?
Czy jest bezpieczna?
Myślisz, że Stephen był zamieszany?
W co?
W niemorderstwo popełnione przez nieszpiega?
Chcesz przejąć moje stanowisko?
Kiedyś je dostaniesz.
I wtedy zrozumiesz,
że światem rządzi się inaczej, niż myślisz.
Nie masz pojęcia, jak działa świat.
W gruncie rzeczy dość szybko dowiesz się…
że nic, w co wcześniej wierzyłeś, nie jest takie, jakim się zdawało.
Nie posłuchasz, ale poradzę ci coś.
Zmień profesję.
Tu jesteś!
Masz Newmana?
Nie.
Dziewczyna, której szukamy, to dwudziestoparoletnia naćpana Chinka?
- Tak. - Jest tutaj.
Co?
Ładna jest. Nie zabolałoby mi powiedzieć.
To jej szukałyśmy z Kent.
Miałyśmy potem do kogoś zadzwonić.
Mogłeś powiedzieć. Moja partnerka przez nią zginęła.
Ty ją zabiłeś, więc mogłeś powiedzieć.
- Muszę wymyślić, gdzie ją ukryć. - Możemy się nią zająć.
Jest jak taka maleńka laleczka.
Mała Barbie ćpunka.
On może się nią zająć.
- Nie mogę jej zabrać do hotelu. - Ja nie.
Przepraszam za Kent.
Nie musiałem strzelać jej w głowę.
Mogłem w stopę.
Tak to już jest w tym fachu. Mamy to wpisane w umowę.
W końcu i tak któraś z nas zaliczyłaby zgon.
I nas też to dotyczy.
Nikt w tym aucie długo nie pożyje.
Byłam jej trzecią partnerką. Dwie zdechły, a potem ona.
Jej mówię: „Ukryj emocje i przeżyj.
Inaczej skończysz jako trup”.
Albo jak ty.
To znaczy?
Że będą ją prześladować jebane duchy.
Zajmiemy się nią, ale za premię. Nie jesteśmy opiekunkami.
Po prostu…
Wallace?
Co…?
Co się stało? Chodź do mnie.
Już dobrze.
Nie wyobrażam sobie, przez co przeszedł.
Dowiem się, kto to zrobił i każę im za to odpowiedzieć.
Nie jestem tym, kim myślisz.
Chcę, żebyś to wiedział, bo cię kocham.
I chcę, żebyś ty kochał mnie.
Przecież cię kocham.
Nie.
Kochasz Helen Webb, a ona nie istnieje.
Nigdy nie istniała.
Jezu!
Ładne mieszkanie.
Co ty tu, kurwa, robisz?
Nie wiedziałem, że wyjdziesz tak wcześnie.
Nie lubiłeś wstawać rano.
Mam czteroletnią córkę, więc teraz muszę wstawać rano.
Jak ma na imię?
- Ruby. - Ruby…
Po co przyszedłeś? Zrobiłem wszystko, co miałem.
- Nikomu nic nie powiedziałem. - Wiem.
To po co?
Magnesy.
I duchy.
Chodzi o…
Wiem, że…
Zjawiać się tak nagle to nie…
Przepraszam.
Myślałeś o mnie kiedyś?
Bo uznałem, że po jakimś czasie przestałeś.
No bo tak to jest…
Sam wiesz…
Myślisz o kimś, ale zakładasz, że on o tobie nie
i że zupełnie zniknąłeś z jego życia.
Mimo że wszystko ci o nim przypomina.
Jest z tobą cały czas. Jak szum uszny.
Jak szum uszny?
Może nie jak szum uszny, ale…
Jak piosenka, która utkwiła mi w głowie.
Fajna piosenka.
Smutna.
Myślałem o tobie.
Zawsze gdy przestraszyłem się cienia. Albo kiedy zbudził mnie nocny hałas.
Myślałem o tobie, zawsze kiedy się bałem.
To, co się wtedy wydarzyło, nie dotyczyło ciebie.
- Ci mężczyźni nie… - Jezu!
Nie boję się ich.
Chodzi o ciebie, Sam!
Mieszkaliśmy razem.
Chciałem spędzić z tobą życie, a ty mnie okłamywałeś.
Okazałeś się kimś zupełnie obcym.
Zakochałem się w kimś, kto nie istnieje.
Wiesz, jakie to przerażające?
Codziennie boję się, że to się powtórzy.
Że ktoś, komu ufałem, okaże się potworem
w masce kogoś miłego.
Przepraszam.
Grozi mi coś? Albo mojej córce?
Nie.
To nie mamy sobie nic do powiedzenia.
Słyszałeś kiedyś o Black Doves?
I idzie.
No proszę. Udało ci się.
O nie, przewrócił się! Na sam widok!
Co się dzieje?
- Cześć. - Helen!
Cześć.
Chciałam pomóc ozdobić piernikowy domek, ale trochę się rozproszyliśmy, nie, Oli?
- Napad bałwana. - Chyba pogorszyliśmy sprawę.
Ale Dani jest bardzo miła i…
Słyszeliśmy o Stephenie. Wiem, że to był przyjaciel.
Jak miło z twojej strony.
Pójdę już. Chciałam tylko powiedzieć, że o tobie myślimy.
Dziękuję.
Urocze. Dzieci je robiły?
Ja.
Fajnie.
- Do zobaczenia w biurze. - Jasne.
Odprowadzę cię.
Nie przestrasz się gościa przed bramą. To Jeff, nasz nowy ochroniarz.
Dziękuję.
- Wallace mówi, że jesteś nowa. - Pracuję jakiś miesiąc.
Kawał chłopa. Skąd wziąć takiego Jeffa?
Do zobaczenia.
Mam nadzieję.
W domu zawsze mieliśmy sztuczną choinkę.
Tydzień przed świętami ojciec klął, próbując ją ściągnąć z poddasza.
Święta już zawsze będą mi się kojarzyć z jego zwisającymi z sufitu nogami
i tym, jak krzyczał na matkę, żeby trzymała drabinę.
Po co mnie wezwałaś?
Chińczycy mają nagranie szpiega z USA uciekającego z miejsca morderstwa Chena.
- Kto to jest? - Nazywa się Cole Atwood.
To partner córki ambasadora.
Chłopak Kai-Ming to amerykański szpieg?
Rosną obawy,
że Chińczycy zrobią coś głupiego w odwecie.
Czemu Amerykanie mieliby zabić ambasadora?
Wszyscy zadają to pytanie. Nie mogli tego zrobić.
To by nie miało sensu. Nawet dla jankesów.
Co to?
Wiadomość od zainteresowanych do przekazania.
Chcą sporo zapłacić Atwoodowi,
żeby to wszystko powstrzymał.
Kim są zainteresowani?
Nie zawracaj sobie głowy szczegółami.
Czyli chcą, żeby postąpił wbrew Chińczykom,
wyparł się ojczyzny i ujawnił siatkę szpiegów w zamian za…?
Pieniądze, za które mógłby wieść dziesięć żyć.
I chcesz, żebym w tym pomogła.
Trudno byłoby znaleźć coś, czego chciałabym mniej,
zwłaszcza po tym, co się stało Yarrickowi,
ale mamy mało czasu, a ty nadajesz się do tego najlepiej.
- Dlaczego? - Masz kogoś w ambasadzie.
Vanessę?
Właśnie.
Napisałam do jej asystenta i umówiłam was na kawę.
Nie może się doczekać pogawędki. Mąż jest dla niej okropny.
Kiedy tam będziesz, zrób zamieszanie i ruszaj na górę.
Atwood jest w pokoju J.04.
Wyślę adres, na który masz go odwieźć. Do roboty.
Znajdź Atwooda i przekaż mu dobre wieści.
Będzie nieprzyzwoicie bogaty i zapobiegnie wojnie.
Wystarczy, że zdradzi ojczyznę.
Zamykają się drzwi, otwiera się okno?
Zgadza się.
Nie nudzą cię te wszystkie oszustwa?
Sama to wybrałaś. Chciałaś tego. Chciałaś pobrudzić sobie ręce, pamiętasz?
Sam robi postępy.
Poznamy sprawców i będziemy mogli odetchnąć.
I wszystko wróci do normy jeszcze przed świętami.
Mam nadzieję, Helen. Naprawdę.
Masz jedną nową wiadomość.
To ja, kochana. Mamy Kai-Ming. Przesyłam adres.
- Kto tam? - To ja.
Przyniosłem coś dla niej.
Sok pomarańczowy, winogrona, butelka szampana i…
Tort czekoladowy? To heroinistka, a ty przywozisz rzeczy na urodziny mamy.
Nie miałem pomysłu.
Dzień dobry, Sam.
Wezwałaś ją?
Zabiliście 17 osób w jebanej dyskotece. Myślałeś, że to nie trafi do mediów?
- A Hectora tam nie było? - Nie.
Zajmę się tym, bez obaw.
To się jeszcze okaże, czy powinnam mieć jakieś obawy.
Ty za to na pewno powinieneś.
Ludzi tu jak w Piccadilly Circus!
Wejdź. Wszyscy już są.
Helen Webb!
Lenny Lines.
Nie miałyśmy dotąd przyjemności.
Helen, to Williams.
- Poznałaś ją, kiedy próbowała cię zabić. - Pamiętam.
- A to, że wygrywałam? - Były was dwie.
- Na początku. - Eleanor, zawodowa zabójczyni.
Obudziła się już?
Nie. Podano jej dość mocne opioidy.
Dobrze ma.
Ktoś tej dziewczyny szuka?
- Tak. - Kto?
Ktoś, kto chce za nią sporo zapłacić.
No dobrze, Sam.
Hector wciąż się ukrywa.
Musisz go znaleźć.
Inaczej będziemy rozmawiać o Michaelu w czasie przeszłym.
Mówię z ręką na sercu: nie chciałabym tego.
Pospiesz się, do cholery.
- Wciągnąłeś w to Michaela? - Nie. Nic mu nie jest.
Nie jest i jest. Zależy, jak na to spojrzeć.
- Jezu! - Chryste!
Kim wy, kurwa, jesteście?!
- Kai-Ming… - Rozjebię ci czaszkę, dziwko!
Posłuchaj, nie ma…
- Jezu! - To była lampa mojej babci!
- Kai-Ming, chcemy pomóc. - Nie znam was.
Przetrzymywano cię. My cię uwolniliśmy.
Ale są też złe wieści.
Zastrzeliliśmy wszystkich dilerów.
- Co? - Kai-Ming?
Twój ojciec nie żyje. Wiesz?
- Tak. - A o śmierci trzech innych osób?
Maggie i dwóch mężczyzn?
- Tak. - Próbujemy znaleźć sprawców.
Dowiedzieć się, co się stało po śmierci twojego ojca.
Tak mi przykro. Zapewniam, że możesz nam zaufać.
Chcesz usiąść? Tak?
Dobrze.
Wyszłam na miasto ze znajomymi, a po powrocie znaleźliśmy zwłoki taty.
Spanikowaliśmy.
Mój chłopak Cole uciekł,
a ja nie myślałam racjonalnie.
No i byłam naćpana, więc…
też spanikowałam.
Uciekłam do…
Znałam jedno miejsce.
Magazyn w południowym Londynie?
- Czasem kupuję tam towar. - Teraz to kostnica.
Kiedy przestałaś być tam gościem, a zaczęłaś zakładniczką?
Kiedy mnie rozpoznali.
Nie pozwolili mi stamtąd wyjść.
- Wciąż zadawali pytania. - Jakie?
Na temat Trenta.
- Kto to jest? - Znajomy.
Trochę dziwak, ale zawsze pomagał zdobyć…
Heroinę?
Tak.
Jego rodzina może mieć z tym coś wspólnego.
Ciągle o niego pytali.
A co możesz powiedzieć o niejakim Jasonie Daviesie?
Wiesz coś?
Nie. Zostawił mi wiadomość.
Mówił, że jest partnerem Maggie. Kazał oddzwonić.
- Partnerem? - Tak.
Co…?
Co chciał przez to powiedzieć?
Nie wiem.
Nie oddzwoniłam.
Nie chciałam tego wszystkiego.
Nie smuć się.
Chcesz szampana?
I tortu czekoladowego?
Tak? Chce?
Myślisz, że jej chłopak żyje?
- Nazywa się Cole Atwood. To szpieg. - Nie!
Tak. Agent CIA. Chińczycy myślą, że on zabił ambasadora.
Reed chce, żebym wyciągnęła go z ambasady.
Moglibyśmy zadać mu kilka pytań.
Dowiedzieć się, kim jest Trent i jak Jason się w to wpakował.
To bardzo ryzykowne.
Tak.
Pojedziesz ze mną?
„Partner” ma wiele znaczeń.
- No tak. - My też jesteśmy partnerami.
To nie znaczy, że cię okłamywał.
Jezu, omal z nim nie odeszłam. A jeśli to wszystko było kłamstwem?
Powiedziałaś mu coś?
O… sobie?
Nie. Niczego nie powiedziałam.
Chciałaś odejść, żeby z nim być czy tak po prostu?
Sama nie wiem…
Chyba…
Na początku zapisywałam kłamstwa w notatniku.
Kiedy je zapamiętałam, paliłam strony, i tyle.
Stawały się prawdą.
Mam tajemnice przed tobą.
Przed Wallace’em, dziećmi i Reed.
Czasem budzę się i nie mogę oddychać. A to dlatego, Sam, że…
nie wiem, kim jestem.
I nikt inny tego nie wie.
Czemu chciałam z nim odejść?
Może, żeby mieć…
nową kartkę, na której zapiszę kłamstwa.
Ale myślałam, że to miłość.
Michael?
Poszedłem do niego.
Głupio zrobiłeś.
Prawda?
I jak było?
Dobrze mieć pewność, że mnie nienawidzi.
Niewiedza była zdecydowanie gorsza.
Zawsze się zastanawiałem, czy po jakimś czasie…
No wiesz…
Przykro mi.
Kochana!
Jakoś przeżyjemy, nie?
Prawdopodobnie.
Gdybym robił listę budynków w Europie, do których najtrudniej się dostać,
ten byłby ex aequo z berlińskim Berghain.
Niby udało mi się wejść do Berghain, ale to nic nie zmienia.
Potrzebna nam będzie przepustka i pewnie jakieś przebranie.
- Są też windy towarowe, ale… - Pójdę zobaczyć się z Vanessą, koleżanką.
Vanessą?
To 45-letnia sekretarka dyplomatyczna z Delaware
i prawdopodobnie najnudniejsza kobieta, jaką znam,
a pamiętaj, że mój krąg towarzyski składa się z elit Partii Konserwatywnej.
- A co ja mam robić? - Zadzwoń pod ten numer.
Poproś Vanessę Robinson. Powiedz, że to pilne.
A potem trzymaj ją na linii, aż uda mi się dorwać Atwooda.
Kiedy się poznaliśmy, też czekałem na ciebie w aucie.
Życie jest jak echo, co?
Powodzenia.
Tędy. Przedmioty osobiste do tacki.
PRZEPUSTKA GOŚCIA
Tam jest. Dziękuję.
- Cześć. - Cześć!
Rety! Super, że się odezwałaś. Miesiące się nie widziałyśmy!
- Wiem. - Oszaleję tutaj.
- Słyszałaś o Abby? - Tak.
Idzie na macierzyński. No i fajnie.
Ale oczywiście nie będzie zastępstwa.
Mam jedną pracownicę mniej i tonę w robocie.
O nie!
Halo?
Kim jesteś, Sam?
Tak naprawdę?
Jestem…
Nie martw się, nie pogorszysz już sprawy.
Jestem tak zwanym cynglem.
Zabijam dla pieniędzy.
Ile osób już…?
Nie chcę powiedzieć.
To daj mi jakiś przedział.
Ponad 20.
Mniej niż 50.
Pogorszyłem sprawę, co?
Nie wiem.
Michael?
Przepraszam.
Czy mogę oddzwonić za minutę?
Chciałbym jeszcze porozmawiać.
Jesteś w pracy?
Nie.
To znaczy… Nie.
I nikogo nie udusisz?
Nie.
Co to, to nie. Zresztą nigdy… Nie.
W każdym razie…
Oddzwonię za minutę. Przepraszam.
Dzień dobry. Czy mogę prosić panią Vanessę Robinson? To pilne.
…jak matka i manifestacyjnie cierpieć całe życie.
Pojechałam do domu na Dziękczynienie, więc Boże Narodzenie spędzimy z Timem tu.
- Jasne. - Szczerze? Odetchnęłam…
Vanessa, ktoś dzwoni w pilnej sprawie.
- Dwie minutki. - Jasne.
Poczekam tu.
- Jezu! Przepraszam. - Przepraszam.
- Mówi Vanessa. - Dzień dobry.
Policja, wydział do spraw ochrony osobistej.
Chciałbym porozmawiać o pani ochroniarzach.
Nie mam ochroniarzy.
No właśnie. To nas coraz bardziej niepokoi.
Coś się stało?
- Obawiam się, że coś pani grozi. - Z czyjej strony?
Ze strony…
Al-Ka’idy.
- Al-Ka’idy? - Tak. Na chwilę zniknęli.
A teraz wrócili i…
są naprawdę wściekli, więc niepokoją nas
ich potencjalne plany.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Może nie mieć pani dostępu. Proszę pokazać przepustkę.
Proszę się nie kłopotać. Wysiądę szybciej, dziękuję.
Proszę pokazać.
Nie mogę powiedzieć zbyt wiele. Nie jest to…
Sprawa jest niepokojąca, ale nie tak, żeby nie spać po nocach.
- Rozumie pani? - Słucham?
- Nie, żeby nie spać po nocach? - O ile to możliwe.
Każdy potrzebuje snu.
Będę musiała porozmawiać o tym z przełożonym.
Mamy tu ścisłą ochronę.
Pańska godność?
Nazywam się Kent.
- Brockman. Kent Brockman. - Proszę pana…
PYTAŁEŚ, CZY O TOBIE MYŚLĘ.
Proszę zostać na linii. Potrzebuję kilku informacji…
TAK.
DOŚĆ SPORO.
Proszę pana?
MUSIAŁEM POGADAĆ.
Przepraszam.
Zaczeka pani dwie minuty?
KENT BROCKMAN, POSTAĆ Z SIMPSONÓW
Tak?
Czy da się włamać do systemu monitoringu ambasady USA?
A jak myślisz?
Dzwonię raczej w nadziei.
Jasne. Misja się powodzi?
No…
Były drobne przeszkody.
Porozmawiam z naszymi informatykami.
- Może wpuszczą parę gremlinów do systemu. - Super.
Na samym początku niech zajmą się nagraniem z windy numer dwa.
Nie powinienem był.
- Po prostu… - Czego nie powinieneś?
Dzwonić, pisać,
odbierać od ciebie telefonu…
Ale to zrobiłeś.
Tęskniłem.
- Nie mów tak. - Tęskniłem.
Może powinieneś tu wrócić.
A chcesz tego?
Nie wiem.
Chcę, żebyś chciał.
Sam, nie umiem powiedzieć.
Przemyśl to.
Pomyśl o tym, czego chcesz i co jesteś w stanie wytrzymać.
A potem napisz mi „tak” albo „nie”.
„Tak”, jeśli mam przyjechać, „nie”, jeśli nie chcesz mnie widzieć.
Zrozumiem.
Pani Vanesso, kontynuujmy.
Kim pani jest?
- Pan Atwood? - Tak.
Proszę.
Co to?
Propozycja. Wygasa za 30 minut.
Panie Brockman, poproszę o numer odznaki.
Muszę sprawdzić kilka rzeczy.
O rety. Chwilę mi to…
Zawsze trudno go znaleźć.
Muszę pana o coś zapytać.
Szlag.
Co to było?
Alarm.
Szlag, muszę kończyć.
Wraca. Pospiesz się. Szybko!
Na zewnątrz stoi brązowe bmw. Trudno je przeoczyć.
Ma pan pięć minut.
Kurwa!
- Chyba musimy skrócić spotkanie. - Przykro mi.
- Miło cię było widzieć! - Ciebie też!
- I co? - No…
Dałam mu kopertę. Zobaczymy, czy to poskutkuje.
- Włączyłaś alarm? - Tak.
- Coś jeszcze mi powiesz? - Chujowo mi poszło.
- Tak? - Trochę tak.
- Cześć. - Cześć!
- Nie idziesz na imprezę? - Nie chciałam wychodzić przed tobą.
To ja…
Nie odbierz tego źle, ale wyglądasz, jakbyś musiał się napić.
No dobrze.
Kontynuuj.
Weź sobie kubek.
Kubek?
Ten…
Ten jest dość świąteczny.
- Wódka w szufladzie? - Została z imprezy pożegnalnej Tima.
- Tak? - Tak.
Jak to się…? „Dno”?
Do dna.
Dobra.
Nie znałam Stephena, ale słyszałam, że był dobrym człowiekiem.
Tak.
Też tak myślałem, ale…
teraz nie jestem pewien.
Każdy ma tajemnice.
Nikogo nie da się dogłębnie poznać.
Próbowałaś heroiny. Dobre to?
Zapewnia najwspanialsze przeżycie na świecie.
A potem rujnuje ci życie.
Zabiera ci wszystko.
To, co sprawiało, że jesteś sobą.
Wysysa z ciebie wszystko jak wampir.
Czyli ogólnie siedem na dziesięć?
Tak.
Mój tata sprzedawał heroinę.
Właściwie to nie.
Prowadził interes. Organizację przestępczą.
Dlatego zostałaś…?
Zabójczynią?
- Tak. - Tak.
Chyba tak.
Zawsze miałam skłonność do przemocy.
Od małego byłam na nią wystawiona.
W dzieciństwie widziałam, jak mama dusi kogoś workiem śniadaniowym.
Twierdziła, że to dewiacja, ale kłamała.
Jezu, jakbym była w żłobku dla psychopatów.
Co jest, do chuja?
To on.
Kurwa. O co chodzi z alarmem? Przecież…
Jezu.
- Żona? - Tak.
Poznaliśmy się na konferencji.
Klasyka.
No tak. Klasyka.
Tak, było to bardzo…
konferencyjne.
- Fajnie. - Tak.
Co?
Nie.
Nic. Nie powinnam mówić.
Czego?
Słyszałam plotki…
o Helen.
Rozumiem. Jakie?
Nie powinnam mówić. Nie wypada mi…
Teraz to już musisz powiedzieć. Jakie to były plotki?
Ta cała sprawa to jakieś szaleństwo.
Spokojnie. Muszę tylko zadać ci kilka pytań.
Niczego nie powiem, póki nie dotrzymacie umowy.
Bez obaw, dotrzymamy.
Powiedz, co się stało z ambasadorem.
- Kto chce to zatuszować? - Nie znam was. Jak mogę wam ufać?
Wiemy, że go nie zabiłeś,
ale mój przyjaciel i partner nie żyje.
Kontaktował się z Kai-Ming. Wiedział coś.
- Zabili jego i dwie osoby. - Dobra.
Znałem Maggie. Była koleżanką Kai.
Phillip był dziennikarzem i kanalią, a o Jasonie nic nie wiem.
Ich zabójcy mogą zagrażać mojej rodzinie. Muszę wiedzieć, kto to.
Jeśli ścigają cię ludzie, którzy moim zdaniem zabili ambasadora,
to już nie żyjesz, tylko jeszcze o tym nie wiesz.
Przed wypadkiem brat szkolił się na pastora.
Przejechał go autobus z zakonnicami, więc wyparł się Jezusa.
Eleanor, podejdziesz?
Dlaczego obserwowaliście ambasadora?
Nie obserwowałem Chena i nie szpiegowałem Chińczyków.
Obserwowałem jego morderców.
Oni byli celem.
O kogo chodzi?
O Clarków.
Gdzie oni, kurwa, są?
Przedsiębiorstwo rodziny Clarków.
Nic wam to nie mówi?
Połączenie mafii i masonów.
Niepostrzeżenie opanowali Londyn, a teraz podbijają Stany.
Morderstwa w Nowym Jorku, Miami i Los Angeles.
Wyeliminowali rodziny mafijne i zamknęli sieci dystrybucyjne.
Wszystko to prowadzi z powrotem do Londynu.
- Masz tę wyrzutnię rakiet? - Tak.
Idź po nią.
A Kai-Ming?
Zwykła durna ćpunka, która miała polityczne koneksje.
Była zwykłym celem?
Kupowała herę, ale nie od dilerów ulicznych,
więc namierzyliśmy jej źródło.
- Trenta? - To debil, który ma bogatych starych.
Jest idiotą. Słabym ogniwem.
Pracuje dla Clarków?
Skąd. Trent nie pracuje dla Clarków.
On jest Clarkiem.
Alex Clark, jego matka,
stoi na czele londyńskiej filii.
Doszliśmy do tego, ale zabójstwo Chena zatrzymało śledztwo.
Moja hipoteza jest taka,
że Clarkowie wiedzą, co się stało ambasadorowi.
Próbują usunąć dowody na to, co zaszło wtedy w mieszkaniu Kai-Ming.
Chińczycy winią ciebie.
Chcieliby, żebym to był ja.
Tajny agent CIA morduje ich ambasadora w Wielkiej Brytanii.
Pomyślcie, jak mogliby zareagować.
No tak.
Clarkowie mają wszystkich w kieszeni.
Mówię poważnie.
To tylko kwestia czasu, zanim was dorwą.
To tutaj.
Powiedziałem wam wszystko, co wiem.
Musicie dotrzymać umowy.
Bez obaw. Dostaniesz pieniądze.
Pieniądze? Jakie pieniądze?
Chcę mieć tylko pewność, że mojej rodzinie nic nie będzie.
Czemu ktoś miałby ją krzywdzić?
Kurwa, to jakiś żart.
Widzicie?
To moi rodzice, siostra i siostrzeńcy.
Pojechałem z wami. Wypuśćcie ich.
Zaraz, nie tak się umawiałam z Reed!
Nie tak miało…
Dani?
Jakie to plotki?
Ponoć cię zdradzała.
Miała romans z jakimś urzędnikiem.
Cole Atwood!
Jezu.
Czy to są chińscy agenci?
Znam żonę. Nie zrobiłaby tego, więc…
Nikt nikogo nie zna tak zupełnie.
Nie.
Wyłaź!
To dla nich pracujecie?
- Helen? - Pomożesz mi znaleźć Alex Clark?
Helen?
Ochronię twoją rodzinę.
- Pomożesz mi? - Mogę spróbować.
Chuj z tym. Sam?
TAK. CHCĘ SIĘ Z TOBĄ ZOBACZYĆ.
Jasne. Chuj z tym.
Jazda!
Napisy: Krzysztof Bożejewicz