[odciągnięcie kurka broni]
[Williams] Możesz się wycofać.
Nie, nie mogę.
[w tle piosenka „The little drummer boy” Johnny’ego Casha
[ojciec Sama] W każdym fachu obowiązuje kodeks.
[Reed] Na pewno tego chcesz?
[Lenny] Masz dobre serce i krew na rękach.
To kiepskie połączenie.
[w tle wciąż piosenka]
[śmieją się ostentacyjnie]
[Eleanor] Hej, hej!
[śmieją się]
Mamy dziś zamknięte. Nie możecie wejść.
- [Williams] Co?! - Zamknięte.
[Williams] Są święta!
Chodźcie.
[w tle wciąż piosenka]
[mężczyzna 1] Stać!
O kurwa, widzieliście?
- Tak. - [Eleanor] Zajebioza!
Przyśpieszymy to?
Chronimy się nawzajem, tak?
Nie zapłaciłeś mi jeszcze, więc cię nie zdejmę.
- [Eleanor] Dziesięć sekund. - [pikanie]
Panienki, trzymajcie się za cipki.
Czas na wielkie bum.
[coraz szybsze pikanie]
- [mężczyzna 2] Co to, kurwa, było? - [krzyki mężczyzn]
[muzyka pełna grozy]
[mężczyzna 3 stęka]
[mężczyzna 4 stęka]
Ilu tych ciuli tu jest?
[Sam] Dziesięciu?
[Eleanor] Nie. Więcej.
- [mężczyzna 5] Co, do chuja? - [krzyki]
[mężczyzna 6 jęczy, krzyczy]
[w tle wciąż odgłosy strzałów]
[pstryknięcie broni]
Kurwa.
[mężczyźni stękają i jęczą]
[pstrykanie broni]
- [złowieszcza muzyka] - [echo strzału]
[przytłumiona ścieżka dźwiękowa]
[w oddali piosenka Casha]
- [w tle wciąż złowieszcza muzyka] - [bębnienie w rytmie serca]
[przyspieszony rytm serca]
[muzyka narasta]
- [brzęk broni] - [odgłos strzału]
[muzyka słabnie]
Ej. Nie ma nic smutniejszego niż stary zabójca, ale nie dam cię zabić.
Chodź.
- [mężczyzna 7] Hej! - [strzały]
[Sam] Znajdę Hectora.
- [odgłos cięcia nożem] - [mężczyzna 7 jęczy]
[trzymająca w napięciu muzyka]
Pach!
[muzyka narasta]
- [Sam jęczy] - [łomot]
- [wydech] - [muzyka cichnie]
[zamykanie drzwi]
[Sam stęka]
[Hector] Wróciłeś.
Tak.
[muzyka pełna napięcia]
Żeby mnie zabić?
Zmieniło się od twojego wyjazdu.
To miasto rozerwie się na kawałki.
Szukam dziewczyny.
Dużo osób jej szuka.
I sporo umiera.
Kto jeszcze jej szuka?
Nawet nie wiesz, w co się wpakowałeś. [śmieje się]
Gdybyś chciał mnie zabić, już byś to zrobił.
Nie powinieneś był wracać.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[sygnał łączenia]
[poczta] Tu Stephen Yarrick. Zostaw wiadomość po sygnale.
Stephen, to znowu ja. Oddzwoń jak najszybciej.
Chciałam zapytać,
czy coś załatwiłeś z zabezpieczeniem domu.
Tak.
Hm…
- Wszystkim się zajmę. - Dobrze.
[w tle wciąż muzyka pełna napięcia]
[Wallace] Do zobaczenia w domu.
- John. - [John] Proszę pana.
Zaraz przyjdzie.
Dziękuję.
[cichy tykot zegara]
[otwieranie drzwi]
[Wallace] Panie premierze.
To Jim Perryman z Secret Service. Chcieli, żeby ktoś był obecny.
Panie ministrze. Wszystko dobrze?
Chińczycy uważają, że CIA zabiło ich ambasadora.
I że policja zatuszowała sprawę.
Z kim pan rozmawiał?
Z dwoma mężczyznami na wigilii w ministerstwie.
Przedstawili się jako poseł i śledczy z Pekinu.
- Rozmawiałeś z Yarrickiem? - Nie odbiera.
- Rozumiem. - [pukanie do drzwi]
- Jest Mitch Porter. - Niech wejdzie.
Wezwałem szefa placówki CIA. Na pewno wszystko nam wyjaśni.
- Panowie. - Dzięki, że jesteś.
[zamykanie drzwi]
Co mogę dla pana zrobić?
Wallace rozmawiał dziś z Chińczykami
i usłyszał plotki na temat waszej organizacji.
I tak tu sobie gawędzimy, zastanawiając się między sobą,
czy mogliście zlecić zabójstwo ambasadora.
[śmieje się] Pyta pan poważnie?
Tak. Poważnie.
Taką rozmowę powinien pan przeprowadzić z prezydentem.
I przeprowadzę, ale najpierw,
Mitch, prowadzę ją z tobą.
Z całym szacunkiem, proszę pana, ale sprawdziłbym wiarygodność źródła,
a tym był chyba chiński rząd?
Co pan wie o Cole’u Atwoodzie?
- Nie znam człowieka. - [Wallace] Bez takich.
To chłopak córki ambasadora Chena.
Widziano, jak ucieka z miejsca zbrodni w stronę ambasady USA.
- Wciąż tam jest. - Mitch.
Czy Cole Atwood to agent CIA?
Chce pan rozmawiać o agentach CIA?
Otworzyć drzwi, żeby wszyscy słyszeli?
Co to ma znaczyć?
To, że ten rząd jest nieszczelny, panie premierze.
I wszyscy o tym wiedzą. Tajemnice przestają tu być tajemnicami.
- Jakoś wyciekają. - [dzwonek telefonu]
[premier] Tak?
- [dźwięk wibracji telefonu] - Tak.
Perryman.
- [premier] Boże. - To żart? Rozumiem.
- [premier] Okej. - Wracam.
Pięć minut.
- [Perryman] Dam im znać. - [premier] Jezu…
Znaleziono zwłoki w kontenerze
niedaleko domu komisarza Yarricka.
Rozpoznano go.
Przykro mi.
[niepokojąca muzyka]
Stephen nie żyje?
[premier] Podobno go torturowano.
[cicho] Jezu…
Zadzwoniłbym do prezydenta właśnie teraz, panie premierze.
[w tle wciąż niepokojąca muzyka]
- [pstrykanie zapalniczki] - [szum wiatru]
[kliknięcie]
WARSZTAT
[sygnał łączenia]
[pstryknięcie]
Kim jesteś?
[mężczyzna] Sekretarzem.
Przedstawicielem większej organizacji.
A kim ty jesteś, Helen Webb?
Nie musieliście zabijać Stephena.
[mężczyzna] To przez ciebie komisarz Yarrick ucierpiał.
Jeśli nadal będziesz się wtrącać w nasze sprawy, znów odpowiemy przemocą.
Moja rodzina jest bezpieczna?
Czy jest bezpieczna?
[muzyka narasta]
[pstryknięcie]
[oddycha nerwowo]
[muzyka cichnie]
Myślisz, że Stephen był zamieszany?
[prycha] W co?
[cichy tykot zegara]
W niemorderstwo popełnione przez nieszpiega?
Chcesz przejąć moje stanowisko?
Hm?
Kiedyś je dostaniesz.
I wtedy zrozumiesz, że światem rządzi się inaczej, niż myślisz.
Nie masz pojęcia, jak działa świat.
[muzyka pełna napięcia]
W gruncie rzeczy dość szybko dowiesz się…
że nic, w co wcześniej wierzyłeś, nie jest takie, jakim się zdawało.
Nie posłuchasz, ale poradzę ci coś.
Zmień profesję.
[otwieranie i zamykanie drzwi]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Williams] Tu jesteś!
Masz Newmana?
[muzyka cichnie]
Nie.
Dziewczyna, której szukamy, to dwudziestoparoletnia naćpana Chinka?
- [Sam] Tak. - Jest tutaj.
Co?
[intrygująca muzyka]
Ładna jest. Nie zabolałoby mi powiedzieć.
[Williams] To jej szukałyśmy z Kent.
Miałyśmy potem do kogoś zadzwonić.
Mogłeś powiedzieć. Moja partnerka przez nią zginęła.
Ty ją zabiłeś, więc mogłeś powiedzieć.
[w radiu piosenka „I only have eyes for you”]
- Muszę wymyślić, gdzie ją ukryć. - Możemy się nią zająć.
Jest jak taka maleńka laleczka.
Mała Barbie ćpunka.
On może się nią zająć.
- [Sam] Nie mogę jej zabrać do hotelu. - Ja nie.
Przepraszam za Kent.
Nie musiałem strzelać jej w głowę.
Mogłem w stopę.
Tak to już jest w tym fachu. Mamy to wpisane w umowę.
W końcu i tak któraś z nas zaliczyłaby zgon.
I nas też to dotyczy.
Nikt w tym aucie długo nie pożyje.
Byłam jej trzecią partnerką. Dwie zdechły, a potem ona.
Jej mówię: „Ukryj emocje i przeżyj”.
- [Eleanor] Mm. - „Inaczej skończysz jako trup”.
Albo jak ty.
To znaczy?
[Williams] Że będą ją prześladować jebane duchy.
[w tle wciąż piosenka]
[Williams] Zajmiemy się nią, ale za premię. Nie jesteśmy opiekunkami.
- [trzask drzwi] - [muzyka się urywa]
[oddycha nerwowo]
[rzuca torbę, wzdycha]
[wzdycha]
Po prostu… [dyszy]
[Wallace płacze]
Wallace?
Co…? [oddycha ciężko]
Co się stało? Chodź do mnie.
[przejmująca muzyka]
[Wallace płacze]
Już dobrze.
[Wallace szlocha]
[Helen wzdycha]
[Wallace] Nie wyobrażam sobie, przez co przeszedł.
Dowiem się, kto to zrobił i każę im za to odpowiedzieć.
[posępna muzyka]
[Helen jęczy cicho]
[oddychają ciężko]
[Helen] Nie jestem tym, kim myślisz.
Chcę, żebyś to wiedział, bo cię kocham.
I chcę, żebyś ty kochał mnie.
[Jason] Przecież cię kocham.
Nie.
Kochasz Helen Webb, a ona nie istnieje.
Nigdy nie istniała.
- [pstryknięcie zapalniczki] - [Wallace wzdycha]
[w tle piosenka Michaela Nau „Rides through the morning”]
- Jezu! - [muzyka się urywa]
[Michael wzdycha]
[brzęk kluczy]
[stuk stawianych przedmiotów]
Wow. Ładne mieszkanie.
Co ty tu, kurwa, robisz?
Nie wiedziałem, że wyjdziesz tak wcześnie. Hm…
Nie lubiłeś wstawać rano.
Mam czteroletnią córkę, więc teraz muszę wstawać rano.
Jak ma na imię?
- Ruby. - [Sam] Ruby…
[Michael] Po co przyszedłeś? Zrobiłem wszystko, co miałem.
- Nikomu nic nie powiedziałem. - [Sam] Wiem.
To po co?
Magnesy.
I duchy.
Chodzi o…
Wiem, że…
Zjawiać się tak nagle to nie…
Przepraszam.
Myślałeś o mnie kiedyś?
Bo uznałem… że po jakimś czasie przestałeś.
No bo tak to jest…
Sam wiesz…
Myślisz o kimś, ale zakładasz, że on o tobie nie
i że zupełnie zniknąłeś z jego życia.
Mimo że wszystko ci o nim przypomina.
[głęboki wydech]
Jest z tobą cały czas. Jak szum uszny.
Jak szum uszny?
Może nie jak szum uszny, ale…
Jak piosenka, która utkwiła mi w głowie.
Fajna piosenka.
Smutna.
[Michael] Myślałem o tobie.
Zawsze gdy przestraszyłem się cienia. Albo kiedy zbudził mnie nocny hałas.
Myślałem o tobie, zawsze kiedy się bałem.
[Sam wzdycha]
To, co się wtedy wydarzyło, nie dotyczyło ciebie.
- Ci mężczyźni nie… - Jezu!
Nie boję się ich.
Chodzi o ciebie, Sam!
Mieszkaliśmy razem.
Chciałem spędzić z tobą życie, a ty mnie okłamywałeś.
Okazałeś się kimś zupełnie obcym.
Zakochałem się w kimś, kto nie istnieje.
Wiesz, jakie to przerażające?
Codziennie boję się, że to się powtórzy.
Że ktoś, komu ufałem, okaże się potworem
w masce kogoś miłego.
[subtelna, melancholijna muzyka]
Przepraszam.
Grozi mi coś? Albo mojej córce?
Nie.
To nie mamy sobie nic do powiedzenia.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Helen] Słyszałeś kiedyś o Black Doves?
[w tle wciąż ta sama muzyka]
- [śmiech kobiety] - [niezrozumiała rozmowa]
[muzyka cichnie]
[Dani] I idzie.
[Wallace] No proszę. Udało ci się.
O nie, przewrócił się! Na sam widok!
[Helen] Co się dzieje?
- Cześć. - Helen!
[Helen] Cześć.
Chciałam pomóc ozdobić piernikowy domek, ale trochę się rozproszyliśmy, nie, Oli?
[Wallace i Dani chichoczą]
- [Dani] Napad bałwana. - [Wallace] Chyba pogorszyliśmy sprawę.
Ale Dani jest bardzo miła i…
Słyszeliśmy o Stephenie. Wiem, że to był przyjaciel.
[wzdycha] Jak miło z twojej strony.
Pójdę już. Chciałam tylko powiedzieć, że o tobie myślimy.
[Wallace] Dzięki.
- [Oli] Świetnie. - Urocze. Dzieci je robiły?
[chichocze] Ja.
Fajnie.
[śmieją się niezręcznie]
- Do zobaczenia w biurze. - Jasne.
Odprowadzę cię.
Nie przestrasz się gościa przed bramą. To Jeff, nasz nowy ochroniarz.
- Dziękuję. - [Oli] Ej!
[trzymająca w napięciu muzyka]
- Wallace mówi, że jesteś nowa. - Pracuję jakiś miesiąc.
[otwieranie drzwi]
[Dani] O!
Kawał chłopa. Skąd wziąć takiego Jeffa?
Do zobaczenia.
Mam nadzieję.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[w tle piosenka „Stay another day” East 17]
[Reed] W domu zawsze mieliśmy sztuczną choinkę.
Tydzień przed świętami ojciec klął, próbując ją ściągnąć z poddasza.
[chichocze]
Święta już zawsze będą mi się kojarzyć z jego zwisającymi z sufitu nogami
i tym, jak krzyczał na matkę, żeby trzymała drabinę.
Po co mnie wezwałaś?
Chińczycy mają nagranie szpiega z USA uciekającego z miejsca morderstwa Chena.
- Kto to jest? - Nazywa się Cole Atwood.
To partner córki ambasadora.
Wow. Chłopak Kai-Ming to amerykański szpieg?
Rosną obawy, że Chińczycy zrobią coś głupiego w odwecie.
Czemu Amerykanie mieliby zabić ambasadora?
Wszyscy zadają to pytanie. Nie mogli tego zrobić.
To by nie miało sensu. Nawet dla jankesów.
[Helen] Co to?
Wiadomość od zainteresowanych do przekazania.
Chcą sporo zapłacić Atwoodowi,
żeby to wszystko powstrzymał.
Kim są zainteresowani?
Nie zawracaj sobie głowy szczegółami.
Czyli chcą, żeby postąpił wbrew Chińczykom,
wyparł się ojczyzny i ujawnił siatkę szpiegów w zamian za…?
Pieniądze, za które mógłby wieść dziesięć żyć.
I chcesz, żebym w tym pomogła.
Trudno byłoby znaleźć coś, czego chciałabym mniej,
zwłaszcza po tym, co się stało Yarrickowi,
ale mamy mało czasu, a ty nadajesz się do tego najlepiej.
- Dlaczego? - Masz kogoś w ambasadzie.
A.
Vanessę?
- Właśnie. - [Helen jęczy]
Napisałam do jej asystenta i umówiłam was na kawę.
Nie może się doczekać pogawędki. Mąż jest dla niej okropny.
Kiedy tam będziesz, zrób zamieszanie i ruszaj na górę.
Atwood jest w pokoju J.04.
Wyślę adres, na który masz go odwieźć. Do roboty.
Znajdź Atwooda i przekaż mu dobre wieści.
Będzie nieprzyzwoicie bogaty i zapobiegnie wojnie.
Wystarczy, że zdradzi ojczyznę.
Zamykają się drzwi, otwiera się okno?
[intrygująca muzyka]
- Zgadza się. - Mhm.
Nie nudzą cię te wszystkie oszustwa?
Sama to wybrałaś. Chciałaś tego. Chciałaś pobrudzić sobie ręce, pamiętasz?
[Helen prycha]
Sam robi postępy.
Poznamy sprawców i będziemy mogli odetchnąć.
I wszystko wróci do normy jeszcze przed świętami.
Mam nadzieję, Helen. Naprawdę.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
- [sygnał łączenia] - [Helen wzdycha]
[poczta głosowa] Masz nową wiadomość.
[Sam] To ja, kochana. Mamy Kai-Ming. Przesyłam adres.
[w tle wciąż intrygująca muzyka]
- [dźwięk hamulca ręcznego] - [wyłączanie silnika]
[muzyka cichnie]
[szelest papierka]
[Eleanor wącha]
[pyka]
[dzwonek domofonu]
- [Williams] Kto tam? - [Sam] To ja.
[otwieranie drzwi]
[zamykanie drzwi]
[odgłos zakluczania]
[Sam] Mam coś dla niej.
Sok pomarańczowy, winogrona, butelka szampana i…
Tort czekoladowy? To heroinistka, a ty przywozisz rzeczy na urodziny mamy.
Nie miałem pomysłu.
[Lenny] Dzień dobry, Sam.
Wezwałaś ją?
Zabiliście 17 osób w jebanej dyskotece. Myślałeś, że to nie trafi do mediów?
- A Hectora tam nie było? - Nie.
- [Lenny] Hm. - Zajmę się tym, bez obaw.
To się jeszcze okaże, czy powinnam mieć jakieś obawy.
Ty za to na pewno powinieneś.
[pukanie do drzwi]
[Lenny] Ludzi tu jak w Piccadilly Circus!
Wejdź. Wszyscy już są.
[zamykanie drzwi]
[Lenny] Helen Webb!
Lenny Lines.
Nie miałyśmy dotąd przyjemności.
[Sam] Helen, to Williams.
- Poznałaś ją, kiedy próbowała cię zabić. - Pamiętam.
- A to, że wygrywałam? - Były was dwie.
- Na początku. - Eleanor, zawodowa zabójczyni.
Obudziła się już?
Nie. Podano jej dość mocne opioidy.
Dobrze ma.
Ktoś tej dziewczyny szuka?
- [Sam] Tak. - Kto?
Ktoś, kto chce za nią sporo zapłacić.
No dobrze, Sam.
Hector wciąż się ukrywa.
Musisz go znaleźć.
Inaczej będziemy rozmawiać o Michaelu w czasie przeszłym.
Mówię z ręką na sercu: nie chciałabym tego.
- Pospiesz się. - [odgłos odkluczania drzwi]
- Wciągnąłeś w to Michaela? - Nie. Nic mu nie jest.
Nie jest i jest. Zależy, jak na to spojrzeć.
- [Kai-Ming krzyczy] - Jezu!
Chryste!
Kim wy, kurwa, jesteście?!
- Kai-Ming… - Rozjebię ci czaszkę, dziwko!
Posłuchaj, nie ma…
- [Helen] Jezu! - To była lampa mojej babci!
- Kai-Ming, chcemy pomóc. - Nie znam was.
Przetrzymywano cię. My cię uwolniliśmy.
[Eleanor] Są też złe wieści.
Zastrzeliliśmy wszystkich dilerów.
- Co? - [Helen] Kai-Ming?
Twój ojciec nie żyje. Wiesz?
- Tak. - [Helen] A o śmierci trzech innych osób?
Maggie i dwóch mężczyzn?
- Tak. - Próbujemy znaleźć sprawców.
Dowiedzieć się, co się stało po śmierci twojego ojca.
Tak mi przykro. Zapewniam, że możesz nam zaufać.
[Sam] Mm.
Chcesz usiąść? Tak?
[cicho] Dobrze.
Wyszłam na miasto ze znajomymi, a po powrocie znaleźliśmy zwłoki taty.
Spanikowaliśmy.
Mój chłopak Cole uciekł,
a ja nie myślałam racjonalnie.
No i byłam naćpana, więc…
też spanikowałam.
Uciekłam do…
[muzyka pełna napięcia]
Znałam jedno miejsce.
Magazyn w południowym Londynie?
- [Kai-Ming] Kupuję tam towar. - Mm. Teraz to kostnica.
Kiedy przestałaś być tam gościem, a zaczęłaś być zakładniczką?
[Kai-Ming] Kiedy mnie rozpoznali. Nie pozwolili mi stamtąd wyjść.
- Wciąż zadawali pytania. - [Helen] Jakie?
Na temat Trenta.
- Kto to jest? - [Kai-Ming] Znajomy.
Trochę dziwak, ale zawsze pomagał zdobyć…
Heroinę?
Tak.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Jego rodzina może mieć z tym coś wspólnego.
Ciągle o niego pytali.
A co możesz powiedzieć o niejakim Jasonie Daviesie?
Wiesz coś?
Nie… Zostawił mi wiadomość.
Mówił, że jest partnerem Maggie. Kazał oddzwonić.
- Partnerem? - [Kai-Ming] Tak.
[cicho] Co…?
Ale… co chciał przez to powiedzieć?
Nie wiem.
Nie oddzwoniłam.
[płacze] Nie chciałam tego wszystkiego.
[Williams] Ej, nie smuć się.
Chcesz lampkę szampana?
[wzdycha]
[Williams] I tortu… czekoladowego?
[niepewnie] Tak? Chce?
Myślisz, że jej chłopak żyje?
- Nazywa się Cole Atwood. To szpieg. - [cicho] Nie!
Tak. Agent CIA. Chińczycy myślą, że on zabił ambasadora.
Reed chce, żebym wyciągnęła go z ambasady.
Moglibyśmy zadać mu kilka pytań.
Dowiedzieć się, kim jest Trent i jak Jason się w to wpakował.
To bardzo ryzykowne.
Tak.
Pojedziesz ze mną?
- [muzyka cichnie] - [cmoka]
[wycie silnika]
„Partner” ma wiele znaczeń.
- No tak. - My też jesteśmy partnerami.
To nie znaczy, że cię okłamywał.
Jezu, omal z nim nie odeszłam. A jeśli to wszystko było kłamstwem?
Powiedziałaś mu coś?
O… sobie?
Nie. Niczego nie powiedziałam.
Chciałaś odejść, żeby z nim być czy tak po prostu?
Sama nie wiem…
Chyba…
Na początku zapisywałam kłamstwa w notatniku.
Kiedy je zapamiętałam, paliłam strony, i tyle.
Stawały się prawdą.
Mam tajemnice przed tobą.
Przed Wallace’em, dziećmi i Reed.
Czasem budzę się i nie mogę oddychać. A to dlatego, Sam, że…
nie wiem, kim jestem.
I nikt inny tego nie wie.
[melancholijna muzyka]
Czemu chciałam z nim odejść?
Może, żeby mieć…
nową kartkę, na której zapiszę kłamstwa.
Ale myślałam, że to miłość.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Michael?
Poszedłem do niego.
Głupio zrobiłeś.
Prawda?
I jak było?
Dobrze mieć pewność, że mnie nienawidzi.
Niewiedza była zdecydowanie gorsza.
Zawsze się zastanawiałem, czy po jakimś czasie…
No wiesz…
Przykro mi.
[chichocze]
Kochana!
Jakoś przeżyjemy, nie?
Prawdopodobnie.
[Sam] Gdybym robił listę budynków w Europie,
do których najtrudniej się dostać,
ten byłby ex aequo z berlińskim Berghain.
- [Helen chichocze cicho] - [odgłos zapisywania]
Niby udało mi się wejść do Berghain, ale to nic nie zmienia.
[Helen] Mhm.
Potrzebna nam będzie przepustka i pewnie jakieś przebranie.
- Są też windy towarowe, ale… - Pójdę zobaczyć się z Vanessą, koleżanką.
Vanessą?
Tak, to 45-letnia sekretarka dyplomatyczna z Delaware
i prawdopodobnie najnudniejsza kobieta, jaką znam,
a pamiętaj, że mój krąg towarzyski składa się z elit Partii Konserwatywnej.
- A co ja mam robić? - Zadzwoń pod ten numer.
Poproś Vanessę Robinson. Powiedz, że to pilne.
A potem trzymaj ją na linii, aż uda mi się dorwać Atwooda.
Kiedy się poznaliśmy, też czekałem na ciebie w aucie.
Życie jest jak echo, co?
Och.
Powodzenia.
[trzymająca w napięciu muzyka]
[pikanie skanera]
[mężczyzna] Tędy. Przedmioty osobiste do tacki.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[pikanie skanera]
PRZEPUSTKA GOŚCIA
Tam jest. Dziękuję.
- Cześć. - [Vanessa] Cześć! [śmieje się]
Rety! Super, że się odezwałaś. Miesiące się nie widziałyśmy!
- Wiem. - Oszaleję tutaj.
- Słyszałaś o Abby? - Tak.
Idzie na macierzyński. No i fajnie.
Ale oczywiście nie będzie zastępstwa.
Mam jedną pracownicę mniej i tonę w robocie.
O nie!
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[muzyka się urywa]
[dźwięk wibracji telefonu]
[pstryknięcie]
Halo?
[ciche zakłócenia na linii]
[Michael] Więc… kim jesteś, Sam?
Tak naprawdę?
Jestem…
[Michael] Nie martw się, nie pogorszysz już sprawy.
[śmieje się gorzko]
Jestem tak zwanym cynglem.
Zabijam dla pieniędzy.
[Michael] Aha.
Hm… [nabiera powietrza]
Ile osób już…?
[Sam] Nie chcę powiedzieć.
To… daj mi jakiś przedział.
Ponad 20.
Mniej niż 50.
- Pogorszyłem sprawę, co? - [wzdycha]
[prycha, przełyka] Nie wiem.
[Sam] Michael?
Przepraszam…
Czy mogę oddzwonić za minutę?
Ja… chciałbym jeszcze porozmawiać.
Jesteś w pracy?
Nie.
To znaczy… Nie.
I nikogo nie udusisz?
Nie.
Co to, to nie. Zresztą nigdy… Nie.
W każdym razie… Hm…
Oddzwonię za minutę. Przepraszam.
[sygnał łączenia]
[pstryknięcie]
Dzień dobry. Czy mogę prosić panią Vanessę Robinson? To pilne.
[Vanessa] …jak matka i manifestacyjnie cierpieć całe życie.
Pojechałam do domu na Dziękczynienie, więc Boże Narodzenie spędzimy z Timem tu.
- Jasne. - Szczerze? Odetchnęłam…
Vanessa, ktoś dzwoni w pilnej sprawie.
- Dwie minutki. - Jasne.
Poczekam tu. [śmieje się]
[trzymająca w napięciu muzyka]
[niezrozumiała rozmowa]
[kobieta] Mógłbyś zamrozić sok.
[mężczyzna] Serio? Muszę lecieć. Na razie.
[w tle wciąż niezrozumiała rozmowa]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
- Jezu! Przepraszam. - [mężczyzna] Przepraszam.
- [Vanessa] Mówi Vanessa. - [Sam] Dzień dobry.
Policja, wydział do spraw ochrony osobistej.
Chciałbym porozmawiać o pani ochroniarzach.
[Vanessa] Nie mam ochroniarzy.
[Sam] No właśnie. To nas coraz bardziej niepokoi.
[Vanessa] Coś się stało?
- [Sam] Obawiam się, że coś pani grozi. - [Vanessa] Z czyjej strony?
Ze strony…
Al-Ka’idy.
- Al-Ka’idy? - [Sam] Tak. Na chwilę zniknęli.
A teraz wrócili i…
są naprawdę wściekli, więc niepokoją nas
ich potencjalne plany.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[dzwonek windy]
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Może nie mieć pani dostępu. Proszę pokazać przepustkę.
[z amerykańskim akcentem] Nie trzeba, wysiądę szybciej, dziękuję.
Proszę pokazać.
[muzyka narasta]
[Sam] Nie mogę powiedzieć zbyt wiele. Nie jest to…
To znaczy… Sprawa jest niepokojąca, ale nie tak, żeby nie spać po nocach.
- Rozumie pani? - Słucham? [nerwowy chichot]
- Nie, żeby nie spać po nocach? - [Sam] O ile to możliwe.
Każdy potrzebuje snu.
Będę musiała porozmawiać o tym z przełożonym.
Mamy tu ścisłą ochronę.
- [dzwonek windy] - [muzyka pełna napięcia]
Pańska godność?
Hm, nazywam się Kent.
- Brockman. Kent Brockman. - [Vanessa] Proszę pana…
PYTAŁEŚ, CZY O TOBIE MYŚLĘ.
Proszę zostać na linii. Potrzebuję kilku informacji…
TAK.
DOŚĆ SPORO.
[Vanessa] Proszę pana?
MUSIAŁEM POGADAĆ.
[Sam] Przepraszam.
Zaczeka pani dwie minuty?
[sygnał łączenia]
[muzyka pełna napięcia]
KENT BROCKMAN, POSTAĆ Z SIMPSONÓW
[muzyka narasta]
POKOJE J.01 – J.04
[sygnał łączenia]
[Reed] Tak?
Czy da się włamać do systemu monitoringu ambasady USA?
[Reed] A jak myślisz?
Dzwonię raczej w nadziei.
[Reed] Jasne. Misja się powodzi?
- No… - [kobieta krzyczy]
Hm…
Były drobne przeszkody.
[Reed] Porozmawiam z naszymi informatykami.
- Może wpuszczą parę gremlinów do systemu. - Super.
Na samym początku niech zajmą się nagraniem z windy numer dwa.
[Michael] Nie powinienem był.
- Po prostu… - [Sam] Czego nie powinieneś?
Dzwonić, pisać,
odbierać od ciebie telefonu…
Ale to zrobiłeś.
Tęskniłem. [wzdycha głęboko]
- Nie mów tak. - [Sam] Tęskniłem.
[wzdycha głęboko]
Może powinieneś tu wrócić.
A chcesz tego?
[Michael] Nie wiem.
Chcę, żebyś chciał.
Sam, nie umiem powiedzieć.
Przemyśl to.
Pomyśl o tym, czego chcesz i co jesteś w stanie wytrzymać.
A potem napisz mi „tak” albo „nie”.
„Tak”, jeśli mam przyjechać, „nie”, jeśli nie chcesz mnie widzieć.
Zrozumiem.
Pani Vanesso, kontynuujmy.
[muzyka hip-hopowa]
Hm… Kim pani jest?
- Pan Atwood? - Tak.
[oddycha z ulgą] Proszę.
Co to?
Propozycja. Wygasa za 30 minut.
[trzymająca w napięciu muzyka]
Panie Brockman, poproszę o numer odznaki.
Muszę sprawdzić kilka rzeczy.
O rety. Chwilę mi to…
Zawsze trudno go znaleźć.
Muszę pana o coś zapytać.
[wycie alarmu]
Szlag.
[Sam] Oj. Co to było?
Yyy… Alarm.
Szlag, muszę kończyć.
[trzymająca w napięciu muzyka]
- [dźwięk wibracji telefonu] - [Sam] Wraca. Pospiesz się. Szybko!
Na zewnątrz stoi brązowe bmw. Trudno je przeoczyć.
Ma pan pięć minut.
Kurwa!
[w tle wciąż wycie alarmu]
[trzymająca w napięciu muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
- [wzdycha] Musimy skrócić spotkanie. - Przykro mi. [chichocze]
- Miło cię było widzieć! - Ciebie też!
[wycie alarmu]
[głęboki wydech]
- I co? - No…
Dałam mu kopertę. Zobaczymy, czy to poskutkuje.
- Włączyłaś alarm? - [Helen] Tak.
- Coś jeszcze mi powiesz? - Chujowo mi poszło.
- Tak? - Trochę tak.
[wesoła muzyka]
[niezrozumiała rozmowa]
- Cześć. - Cześć!
- Nie idziesz na imprezę? - Nie chciałam wychodzić przed tobą.
Aha…
To ja…
Nie odbierz tego źle, ale wyglądasz, jakbyś musiał się napić.
No dobrze.
Kontynuuj.
Weź sobie kubek.
- Kubek? [chichocze] - [Dani chichocze]
Ten…
Ten jest dość świąteczny.
[Dani się śmieje]
- Wódka w szufladzie? - Została z imprezy pożegnalnej Tima.
- [Wallace] Tak? - Tak.
Jak to się…? „Dno”?
Do dna.
Fuj.
[Wallace się wzdryga]
[Dani się śmieje]
- Dobra. - [Dani się śmieje]
Ja…
nie znałam Stephena, ale słyszałam, że był dobrym człowiekiem.
[Wallace] Mm.
[cicho] Tak.
Też tak myślałem, ale…
teraz nie jestem pewien.
Każdy ma tajemnice.
Nikogo nie da się dogłębnie poznać.
[Eleanor] Próbowałaś heroiny. Dobre to?
[Kai-Ming] Zapewnia najwspanialsze przeżycie na świecie.
A potem rujnuje ci życie.
Zabiera ci wszystko.
To, co sprawiało, że jesteś sobą.
Wysysa z ciebie wszystko jak wampir.
[Eleanor] Czyli siedem na dziesięć?
- [Kai-Ming] Tak. - [Eleanor] Mm.
Mój tata sprzedawał heroinę.
Właściwie to nie.
Prowadził interes. Organizację przestępczą.
[Kai-Ming] Dlatego zostałaś…?
[szeptem] Zabójczynią?
- Tak. - [Eleanor] Tak.
Chyba tak.
Zawsze miałam skłonność do przemocy.
Od małego byłam na nią wystawiona.
W dzieciństwie widziałam, jak mama dusi kogoś workiem śniadaniowym.
Twierdziła, że to dewiacja, ale kłamała.
Jezu, jakbym była w żłobku dla psychopatów.
Co jest, do chuja?
[trzymająca w napięciu muzyka]
[wycie alarmu]
To on.
Kurwa. O co chodzi z alarmem? Przecież…
Jezu.
[muzyka narasta]
- Żona? - Tak.
Poznaliśmy się na konferencji.
Klasyka.
- No tak. Klasyka. - [chichocze]
Tak, było to bardzo…
konferencyjne.
- Fajnie. - Tak.
[muzyka świąteczna w oddali]
[wzdycha głęboko]
Co?
Nie.
Nic. Nie powinnam mówić.
Czego?
[trzymająca w napięciu muzyka]
Słyszałam plotki…
o Helen.
[stuk kubka]
Rozumiem. Jakie?
Nie powinnam mówić. Nie wypada mi…
Teraz to już musisz powiedzieć. Jakie to były plotki?
[Cole] Ta cała sprawa to jakieś szaleństwo.
Spokojnie. Muszę tylko zadać ci kilka pytań.
Niczego nie powiem, póki nie dotrzymacie umowy.
Bez obaw, dotrzymamy.
Powiedz, co się stało z ambasadorem.
- Kto chce to zatuszować? - Nie znam was. Jak mogę wam ufać?
[Helen] Wiemy, że go nie zabiłeś,
ale mój przyjaciel i partner nie żyje.
Kontaktował się z Kai-Ming. Wiedział coś.
- Zabili jego i dwie osoby. - Dobra.
Znałem Maggie. Była koleżanką Kai.
Phillip był dziennikarzem i kanalią, a o Jasonie… nic nie wiem.
Ich zabójcy mogą zagrażać mojej rodzinie. Muszę wiedzieć, kto to.
Jeśli ścigają cię ludzie… którzy moim zdaniem zabili ambasadora,
to już nie żyjesz, tylko jeszcze o tym nie wiesz.
[pulsująca muzyka pełna grozy]
[Eleanor] Przed wypadkiem brat szkolił się na pastora.
Przejechał go autobus z zakonnicami, więc wyparł się Jezusa.
Eleanor, podejdziesz?
Dlaczego obserwowaliście ambasadora?
Nie obserwowałem Chena i nie szpiegowałem Chińczyków.
Obserwowałem jego morderców.
Oni byli celem.
O kogo chodzi?
[muzyka narasta]
O Clarków.
- Gdzie oni, kurwa, są? - Hm?
Przedsiębiorstwo rodziny Clarków.
Nic wam to nie mówi?
Połączenie mafii i masonów.
Niepostrzeżenie opanowali Londyn, a teraz podbijają Stany.
Morderstwa w Nowym Jorku, Miami i Los Angeles.
Wyeliminowali rodziny mafijne i zamknęli sieci dystrybucyjne.
Wszystko to prowadzi z powrotem do Londynu.
[trzymająca w napięciu muzyka]
- Masz tę wyrzutnię rakiet? - Tak.
Idź po nią.
[muzyka pełna grozy]
[Helen] A Kai-Ming?
Zwykła durna ćpunka, która miała polityczne koneksje.
Była zwykłym celem?
Kupowała herę, ale nie od dilerów ulicznych,
więc… namierzyliśmy jej źródło.
- Trenta? - To debil, który ma bogatych starych.
Jest idiotą. Słabym ogniwem.
Pracuje dla Clarków?
Skąd. Trent nie pracuje dla Clarków.
On jest Clarkiem.
Alex Clark, jego matka,
stoi na czele londyńskiej filii.
Doszliśmy do tego, ale zabójstwo Chena zatrzymało śledztwo.
Moja hipoteza jest taka,
że Clarkowie wiedzą, co się stało ambasadorowi.
Próbują usunąć dowody na to, co zaszło wtedy w mieszkaniu Kai-Ming.
Chińczycy winią ciebie.
[Cole] Chcieliby, żebym to był ja.
Tajny agent CIA morduje ich ambasadora w Wielkiej Brytanii.
Pomyślcie, jak mogliby zareagować.
No tak.
Clarkowie mają wszystkich w kieszeni.
Mówię poważnie.
To tylko kwestia czasu, zanim was dorwą.
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
- [odgłos hamulca ręcznego] - To tutaj.
Powiedziałem wam wszystko, co wiem.
Musicie dotrzymać umowy.
Bez obaw. Dostaniesz pieniądze.
Pieniądze? Jakie pieniądze?
Chcę mieć tylko pewność… że mojej rodzinie nic nie będzie.
Czemu ktoś miałby ją krzywdzić?
Kurwa, to jakiś żart.
Widzicie?
To moi rodzice, siostra i siostrzeńcy.
Pojechałem z wami, więc… ich wypuśćcie.
Zaraz, nie tak się umawiałam z Reed!
Nie tak miało…
[złowieszcza muzyka]
Dani?
Jakie to plotki?
Ponoć cię zdradzała.
Miała romans z jakimś urzędnikiem.
[Chang Hao] Cole Atwood!
Jezu.
Czy to są chińscy agenci?
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Znam żonę. Nie zrobiłaby tego, więc…
Nikt nikogo nie zna tak zupełnie.
Nie.
[Chang Hao] Wyłaź!
To dla nich pracujecie?
- Helen? - Pomożesz mi znaleźć Alex Clark?
[Sam] Helen?
Ochronię twoją rodzinę.
- Pomożesz mi? - Mogę spróbować.
- Chuj z tym. Sam? - [wibracja]
TAK. CHCĘ SIĘ Z TOBĄ ZOBACZYĆ.
Jasne. Chuj z tym.
- [włączanie i wycie silnika] - [wrzaski mężczyzn]
- [Chang Hao] Jazda! - [pisk opon]
[trzymająca w napięciu muzyka]
[muzyka cichnie]
[w tle piosenka „My baby shot me down”]
Napisy dla niesłyszących: Monika Bartz
Na podstawie tłumaczenia Krzysztofa Bożejewicza
[muzyka cichnie]