- [odgłos dźgnięcia] - [kobieta krzyczy, stęka]
[przytłumione strzały]
[łomot, brzęk tłuczonego szkła]
[kobieta stęka]
[Kent stęka]
- [Helen krzyczy] - [Kent dyszy]
- [Kent krzyczy] - [odgłos strzału]
- [stuk łusek] - [Williams stęka]
- [sygnał syreny] - [szczekanie psów]
[Williams dyszy]
[w tle piosenka Nancy Wilson „(You don't know) how glad I am”]
[pukanie do drzwi]
Ty jesteś Eleanor?
- A jeśli tak, to co? - Jestem… Williams.
[piosenka gra dalej w radiu]
Ta od Kent i Williams.
[Eleanor] A, no tak.
Czym się tak upaćkałaś?
Kent.
[chichocze] To…
[śmieją się]
Przepraszam.
Mówiła, że się kiedyś kontaktowałaś…
i… szukałaś partnerki?
Tak, ale już współpracowała z tobą.
Chodzi o to, że…
lepiej pracuje mi się w parze.
Z kimś, kto…
będzie obstawiać tyły i…
wypatrywać wrogów.
- Sensowne, nie? - Tak.
Czemu szukałaś partnerki?
Bywam samotna.
Aha.
Wchodzisz czy nie?
Tak.
[w tle wciąż piosenka Nancy Wilson]
[pulsująca muzyka]
- [Williams] Pospieszysz się, kurwa? - [Eleanor] Już!
[kliknięcie broni]
- [Williams] Eleanor! - [Eleanor] Szukam jej!
- Wszystko przestawiłaś! - Chcę mieć porządek!
[z ironią] Jaki porządek?
Wrzucasz wszystko do szafki
i muszę przewalić twój szajs, zanim dobiorę się do swojego!
O, tu jest.
[muzyka pełna napięcia]
[Helen] Czemu to zrobiła?
[pisk opon]
[wycie silnika]
[pisk opon]
[Cole] Jaki mamy plan?
[Sam] Zgubić tych gości i coś zaplanować.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Co się dzieje?
- [Eleanor] Zaraz nas zaatakują. - Co mam robić?
Połóż się w wannie.
- Nalać wody? - Pewnie! Zrób pianę i zapal świeczki!
Nie! Połóż się i unikaj kul!
- Kul?! - Jesteś wierząca?
- Niezbyt. - To pora to zmienić.
Pogadaj z tym na górze.
[oddycha nerwowo, stęka]
- [strzał] - [Kai-Ming krzyczy]
- [strzał] - [brzęk tłuczonego szkła]
[Kai-Ming oddycha nerwowo]
- [Eleanor] Co myślisz? - Mamy przejebane.
A ja, że powinnam była cię spławić, kiedy zapukałaś.
[trzymająca w napięciu muzyka]
[pisk opon]
[Sam] Szlag.
[pisk opon]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
- [Sam] Musimy wysiąść. - Wysiąść?!
Tak!
[Cole] To niezłe auto. Zostawisz je tak?
Tak.
[w tle wciąż trzymająca w napięciu muzyka]
[krzyczą po chińsku]
- Szybko! - Szlag.
[krzyczą po chińsku]
[muzyka cichnie]
Nikt nikogo nie zna tak zupełnie.
Nie.
[Wallace] Hm…
- Nie powinnam była nic mówić. - [Wallace] Nie.
- Nie chciałam, żebyś cierpiał. - Nie… Jasne, dziękuję.
Ale… moje małżeństwo to moja sprawa.
Więc… nie musisz się o nie martwić.
Ale się martwię.
O ciebie.
[wibracja telefonu]
[wzdycha] Premier. Dać ci go?
- [Dani chichocze] - [Wallace] Tak?
Już jadę.
Chińczycy powołali nowego ambasadora.
[niespokojna muzyka]
Przepraszam.
[krzyczą po chińsku]
- [Helen] Jak dopaść Alex Clark? - [Cole] Przez Trenta.
- [Helen] Naprawdę? - Przyjdzie po Kai-Ming.
- Tak dorwiecie Alex. - To Williams.
Koleś się w niej potajemnie kocha.
Williams. Cześć.
- [Williams] Coś się święci. - To znaczy?
To znaczy, że mamy przesrane.
Cisza przed burzą, barbarzyńcy u bram i tak dalej.
Dowiedzieli się, że mamy Kai-Ming.
[krzyczą po chińsku]
Lenny…
Clarkowie ich atakują. Mają przejebane.
[Helen] Williams, nie pozwól jej zginąć.
- W drogę. - Nie pozwól!
[Sam] Idziemy do was!
[muzyka cichnie]
[sygnał przerwanego połączenia]
Co mówią?
- Że mamy przejebane. - Fantastycznie.
[eksplozje]
Eleanor, najlepiej będzie…
Cokolwiek się stanie, każda z nas dba o siebie.
Jasne? Tak to wygląda.
Łączy nas tylko ta fucha.
- Ukryj emocje i przeżyj? - Tak.
Jasne. Tylko fucha.
[łomot]
- [świst, eksplozja] - [oddycha nerwowo]
- [Williams] Wchodzą! - [Eleanor krzyczy]
Hej, hej!
- Dokąd jedziemy? - Dokąd chcesz, ale ty idziesz pieszo.
Hola, hola.
Hej.
[trzymająca w napięciu muzyka]
[mężczyzna krzyczy po chińsku]
[mężczyzna 1] Szlag!
[mężczyzna 2 jęczy]
Kurwa.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[silny ostrzał]
- [wybuch] - [dźwięk tłuczonego szkła]
[strzały]
[Cole] Co tu się dzieje, do chuja pana?
Cholera!
- [wybuch] - Jezu!
Chryste!
- [Sam] Może być za późno. - [Cole] Co ty odwalasz?
Proszę cię.
Zostańcie tu.
- Idę po nie. - Jezu.
- [pisk opon] - [Helen oddycha ciężko]
[Cole] Kurwa.
To Clarkowie.
[mężczyzna krzyczy]
- Masz broń? - Dla siebie, nie dla ciebie.
[w tle wciąż strzały]
[Cole] Szlag, mamy mało czasu.
[niespokojna muzyka]
[muzyka cichnie]
- [Wallace] John. - Witam.
[premier] Panie ambasadorze Hang, to Wallace Webb,
minister obrony.
Les Mullery, dyrektor generalny Secret Service,
agent Perryman również z MI5 i Mitch Porter, którego pan…
Szef placówki CIA. Wiem.
Kilka godzin temu napadnięto na ambasadę USA.
Zraniono ochroniarza i zaginął pracownik.
Ten zaginiony to Cole Atwood.
Był fałszywie oskarżony o morderstwo pańskiego poprzednika.
Ktoś go uprowadził.
Wiemy, że to wy.
To nierozważne tracić swoich szpiegów, panie Porter.
Atwood to nie szpieg.
To pracownik agencji. Urzędnik rządowy.
To agent CIA.
Wkrótce wszyscy się dowiedzą.
Powiemy głośno, że postrzegamy
działania USA i Wielkiej Brytanii jako podżeganie do wojny.
Zaproponowaliśmy wyjście bez dalszego napinania naszych stosunków.
Panie ambasadorze,
propozycja, żeby Wielka Brytania
podpisała z wami umowy o zaopatrzeniu wojskowym,
nie wchodzi w grę.
[złowieszcza muzyka]
To jak zapłacicie za zabójstwo ambasadora? Liścikiem z przeprosinami?
Zabito go na waszej ziemi.
Musicie zadośćuczynić albo będziemy zmuszeni do odwetu.
[w tle wciąż złowieszcza muzyka]
Panowie.
Nie powinno nas tu być. Za chuja nie powinno!
CIA was nie szkoliło do takich akcji?
[łomot]
- Boże! - Jezu! Sam!
[strzały]
[Sam] Co ty, kurwa, masz z tymi oknami?!
- [Cole] Wsiadaj! Ruszaj. - Wsiadaj!
- Kai-Ming? - Mają ją.
- [Helen] Kurwa. - I Eleanor. Jedź!
[pisk opon]
[sygnał łączenia]
[premier] Potrzebna nam ta kamera.
Rozumiecie?
Jest potrzebna.
[złowieszcza muzyka narasta]
- [Helen] Co się stało? - Zrobili szturm.
Wchodzili oknami, dachem, drzwiami.
Człowiek na człowieku. Jak na twoich orgiach.
[Helen] Kai-Ming nie żyje?
Nie wiem. Była w łazience. Eleanor do niej poszła.
Kiedy sama mogłam tam pójść, już ich nie było.
Tylko dziura w ścianie i krew. Nie wiem. I chyba dostałam kulkę.
- Wysadzę cię… przed szpitalem. - Równie dobrze możesz przed więzieniem.
Dokądś musimy pojechać!
- Sam? - [trzymająca w napięciu muzyka]
Sam…
- [Sam] Co? - [Helen] Michael?
- Nie. - [Helen] No weź!
Nie ma mowy.
[muzyka cichnie]
[dzwonek domofonu]
[piknięcie]
To ja.
- [Michael] Cześć. - [brzęczenie]
[Williams jęczy]
[otwieranie drzwi]
- [zamykanie drzwi] - [zbliżające się kroki]
Michael.
Hm…
- Nie ma mowy, Sam. - [Sam] Proszę.
- Możesz zdjąć buty? - Jasne.
- Możesz zdjąć buty? - Nie.
Buty!
Wiem, że nie tego chciałeś i bardzo cię przepraszam.
[Michael] Kto to jest?
Hm, to Cole.
Jest… agentem CIA.
Agentem CIA?
W sumie jego losy się ważą. Być może odejdzie.
- Blondynka to Williams. - Jasne. Też z CIA?
Nie…
Jest cynglem? Cynglówą?
Cynglem. To określenie neutralne.
Nie miałeś tu sprowadzać całej zgrai!
Wiem. Przepraszam. Kiedy dostałem wiadomość…
[dźwięk telewizora w tle]
- [Sam wzdycha] - To co?
[reporter] …wiele osób…
Ucieszyłem się.
[reporter] …opuszczało budynek po wybuchu pożaru.
I…
- Jestem tu tylko z desperacji. - Każdy chciałby to usłyszeć.
[Williams jęczy]
„Londyńskie mieszkanie w płomieniach. Padły strzały”.
- [reporter] …w bloku. - To wy?
[niezrozumiała rozmowa w telewizji]
Nie.
Moja córka śpi w pokoju obok.
Cokolwiek to jest, nie możecie tu tego sprowadzać.
Nie śledzili nas.
Widziałem cię kiedyś w gazecie i pomyślałem:
„To ta kobieta, która zamordowała kogoś na ulicy.
Powodzi się jej”.
Uratowałam ci życie!
Michael, przysięgam, że nikt tu nie idzie. Twoja córka jest bezpieczna.
Nie składaj obietnic, których nie dotrzymasz.
[reporter] …wybuchł pożar.
Przysięgam, będzie bezpieczna.
[Williams jęczy]
Czy ona umiera?
Bez obaw. Jest super.
Chyba dostała kulkę, ale się wstydzi.
- Nie chcę… robić rabanu. - [Michael] No dobra.
Widziałem na filmie, jak okładają ranę postrzałową podpaskami.
[reporter] …wzrost przestępczości.
Moja przyjaciółka kilka tu zostawiła.
Przynieś bandaże i ciepłą wodę.
Jeśli zechcę się opatrzyć podpaską, to dam znać.
- [dźwięk wibracji telefonu] - Dobrze.
[dźwięk wibracji telefonu]
WARSZTAT
To Clarkowie.
[telefon przestaje wibrować]
- [mężczyzna] Mamy koleżanki. Żyją. - [Eleanor] Hej!
Ale to się może w każdej chwili zmienić.
[Helen] Czego chcecie?
[mężczyzna] Tego samego, co od początku.
Kamery cyfrowej zabranej z mieszkania córki ambasadora…
- [Eleanor] Bydlak. - [mężczyzna] …w noc jego śmierci.
[Helen] Mówiłam, że jej nie mam.
[mężczyzna] Niestety nie wiemy, czy możemy ci ufać.
Dla spokoju ducha,
jeśli nie oddasz jej do jutrzejszego południa,
zabijemy twoje koleżanki w sposób tak absurdalnie okrutny,
że ich śmierć będzie cię prześladować
do końca twoich dni.
Nie mamy waszej jebanej kamery.
[mężczyzna] Będziemy mieć pewność jutro.
Przynieś ją na Park Walk 177 przy Borough Market.
Oddaj ją jednemu z moich współpracowników, a koleżanki wyjdą z tego cało.
Z chęcią zakończymy całą sprawę.
Niezależnie od tego, jak się potoczy.
[sygnał przerwanego połączenia]
Wiesz, gdzie jest ta kamera?
Wiemy, że nie u Jasona.
Możemy założyć, że nie u Maggie i Phillipa,
ale pewnie ją gdzieś ukryli.
Trzeba by odtworzyć ich ostatnie kroki, ale od czego zacząć?
[Helen] Nie znajdziemy kamery do jutra.
Jeśli nie spotkam się z Alex Clark, zabiją dziewczyny,
a ja nie poznam prawdy o Jasonie.
Musimy zaaranżować to spotkanie. Cole?
Możesz się skontaktować z Trentem?
Nie chcę wyjść na egoistę, ale…
co będę z tego miał?
Jasne. Hm…
Zrobię, co będę mogła,
żeby moi mocodawcy nie skrzywdzili twojej rodziny,
ale musisz się nad czymś zastanowić.
Jeśli nie sprowadzisz Trenta, nie będziesz potrzebny.
A jeśli nie będziesz potrzebny, Sam zaprowadzi cię do Hampstead Heath
i dostaniesz kulkę w łeb.
[Williams chichocze]
Serio?
[reporter] Wszystkie oczy zwrócone są ku Soho…
[wzdycha] Raczej w Richmond Park, ale po prostu znajdź tego kolesia!
[Williams śmieje się słabo]
- [zamykanie drzwi] - [Williams chichocze]
- [pukanie do drzwi] - Kto tam?
[zamykanie drzwi]
Wszystko dobrze?
Nigdy się już do mnie nie odezwie, co?
Przyznałeś mu się?
Tak.
[cicho] A ja Jasonowi.
- Helen! - Wiem…
- [Sam] Co mu powiedziałaś? - Nic wprost.
- [Sam] Nie? - Mówiłam ogólnikami…
[wzdycha]
Powiedziałam, że nie jestem tym, za kogo mnie ma,
i że Helen Webb nie istnieje.
To nie są ogólniki.
[posępna muzyka]
Po prostu…
powiedziałam, co musiałam.
Że pracujesz dla organizacji
wykradającej tajemnice rządu, dla którego on pracuje?
Tak.
[Sam] A co on na to? Jak zareagował?
- [ciche grzmoty] - [szum deszczu]
[muzyka się rozpogadza]
[Helen] Powiedział, że…
mnie kocha i…
nic, co powiem, tego nie zmieni.
[melancholijna muzyka]
Niezła reakcja.
Tak.
Tydzień później już nie żył.
Muszę wiedzieć dlaczego.
I dowiedzieć się, kim był.
[dźwięk wibracji telefonu]
Szlag, to Marie, moja niania. Daj mi chwilkę.
Cześć, Marie. Wszystko dobrze?
[w tle wciąż melancholijna muzyka]
[muzyka cichnie]
Sam. Wallace’a nie ma w domu. Dzieci… Muszę lecieć.
Rób, co musisz.
Posłuchaj.
Znajdź Trenta.
Tylko tak dotrzemy do Alex Clark.
- Jasne. - [Helen] Reed jest wściekła.
Pilnuj Cole’a.
[Sam] Dobrze.
- [Marie] Pa! - [Wallace i Oli] Wesołych świąt!
Marie, przepraszam.
Nic się nie stało.
- Myślałam, że Wallace wróci wcześniej. - [Marie] Bez obaw.
- [Helen] Jezu. - Są w kuchni.
- Jasne. - Dzieci mówiły coś o puddingu.
Cholera. To miało być dzisiaj.
- Dzięki. - [Marie] Nie ma sprawy.
Wydawał się rozkojarzony. Mam nadzieję, że wszystko w porządku.
- Tak, wszystko dobrze. - [Marie] Dobrze.
- Wesołych świąt. - Wzajemnie.
[wzdycha]
[świąteczna muzyka]
- Jest pomarańcza? - Tak.
- Rodzynki? - Tak.
- Jeszcze cytryna. - Tak.
- Cześć! - Cześć.
- Hej! - [Jacqueline] Mamo!
[Helen] Co robicie?
- Pudding. - Wow.
- Musisz pomyśleć życzenie. - [Helen] Zdążyłam?
- Tak. - Pomyśl, ale nie mów na głos.
Oczywiście. To musi być tajemnica!
Dobrze. Cześć!
Proszę.
Cześć. Gdzie byłaś?
Na zakupach. A ty?
Mieliśmy problem w ambasadzie USA.
Wyciskaj.
No dobra. To przebija moją wymówkę.
Wszystko w porządku?
Mieliśmy nagłe spotkanie.
Myślałem, że jesteś w domu.
Mamo, pomyśl życzenie!
[Oli] Mieszaj.
[Helen] Dobrze, mieszam.
I zamknij oczy.
Zamykam. Dobrze.
[Jacqueline] Ale pysznie wygląda!
- [Helen] Zdradzić ci tajemnicę? - [Jason] Możesz mi mówić wszystko.
[Helen] Mógłbyś przestać mnie lubić.
Słyszałeś kiedyś o Black Doves?
Już?
[chichocze] No dobrze, dzieci. Pora kłaść się do łóżka.
- Czy…? - Czego sobie życzyłaś?
Nie powiem. To tajemnica.
Szykujcie się do łóżka. Przyjdę do was za chwilę.
- [Wallace] Dobrze. - [Oli] Przestań!
[Jacqueline] Nie na łóżku.
[w oddali piosenka „Merry Xmas everybody” Slade]
[zamykanie lodówki]
Co się wydarzyło w ambasadzie?
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Co kupiłaś?
Co?
- Byłaś na zakupach. - [Helen] Kupiłam…
prezent dla ciebie, więc nie powiem. [śmieje się niezręcznie]
Co się dzieje?
Wracasz myślami do naszej pierwszej nocy?
- Czasami tak. - [Wallace] Ja dość często.
Lubię sobie ją odtwarzać w głowie.
[cicha, niepokojąca muzyka]
Myślę o tym, jak wstajesz, ubierasz się, wychodzisz i idziesz do windy.
Jak daleko od hotelu odeszłaś?
[prycha]
- Co to ma za znaczenie? - [Wallace] Ma.
- Chcę wiedzieć, co myślałaś. - [Helen] Co myślałam?
Pewnie to, że nie mam kasy na taksówkę, a jest trzecia nad ranem.
- Tak? - [Helen] Tak.
Nie. Myślałam…
o tym, że nie chcę odchodzić i wolę zostać.
Jesteś szczęśliwa?
Ze mną? Z nami?
Co…? Tak! Co się dzieje?
Zdaję sobie sprawę, że pewnie często cię zawodzę.
- Nie zawodzisz. - [Wallace] Daj spokój.
To twój notoryczny błąd.
Wypierasz się problemów, ale nikt nie jest doskonały.
Nikogo nie da się poznać na wylot.
Zawsze udajesz, że wszystko jest idealne.
Że my tacy jesteśmy.
Ale to kłamstwo. To nie jest możliwe.
Kogo tak okłamujesz? Mnie? Siebie? A może…?
[subtelna muzyka organowa]
Po prostu tak czuję. [wzdycha]
Chcesz mi coś powiedzieć?
Ale co?
Cokolwiek.
Nie.
Posłuchaj.
Nie uważam cię za doskonałego. Naprawdę.
O nas też tak nie myślę.
Chcę… cię wspierać.
- Chcę, żeby było nam dobrze. - [pukanie do drzwi]
[wzdycha z irytacją]
Spodziewasz się kogoś?
Nie.
- [Wallace] Perryman. - Panie ministrze.
Przepraszam, czy mogę wejść?
- [Wallace] Proszę. - Dziękuję.
- [Wallace] Wszystko okej? - [Perryman] Tak. Tędy?
[Wallace] Tak, tędy.
- Witam. - [Helen] Witam.
To Helen, moja żona. Helen, to agent Perryman z MI5.
- Przepraszam za najście. - [Helen] Skąd.
- Co mogę dla pana zrobić? - Chciałem porozmawiać z panią Webb.
Proszę się nie martwić, to nic poważnego.
Nie wiem, czy mówił pan żonie o…
Wspominałem o ambasadzie.
Tak. Pewnie wie pani, dlaczego tu jestem.
No tak, byłam tam!
Byłaś?
Zupełnie wyleciało mi z głowy.
Robiliśmy świąteczny pudding i niania…
- Byłam tam po południu. - Dzisiaj?
Tak. Widziałam się z Vanessą. Pamiętasz?
[Perryman] Wpuściła panią o 16.43.
Sprawdziliśmy rejestr gości.
Piłyście kawę, ale wam przerwano.
Dostała telefon z numeru, którego nie da się namierzyć.
Podobno chodziło o przydzielenie jej ochrony?
Być może, nic nie mówiła.
[Perryman] Potem rozległ się alarm i pani wyszła?
Tak.
Jaki był powód pani wizyty?
Tylko sobie…
- Czy mam jakieś…? - [Perryman] Nie.
Przepraszam.
Pani nazwisko po prostu rzuciło się komuś w oczy,
więc pomyślałem, że przyjadę na spokojnie porozmawiać.
Po przyjacielsku.
- Żeby wszystko dopiąć. - [Wallace] Jasne.
Raczej… nie widziałam niczego takiego, żebym mogła pomóc, przepraszam.
- Żaden kłopot. - [Jacqueline] Mamo!
Muszę…
- [Perryman] Pewnie. - Mogę?
[Perryman] Przepraszam za najście.
- [Oli] Mamo! - [Helen] Tak.
- [Perryman] Wesołych świat. - Panu też.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
- Dzięki, że pan przyszedł. - [Perryman] A ja przepraszam.
- Taką ma pan pracę. - Dobrze mieć to za sobą.
Na pewno rozwiążemy tę sprawę.
Do zobaczenia.
[Helen] „Pan Patyk samotny, pan Patyk zgubiony,
pan Patyk wnet zmarzł i jest oszroniony.
Pan Patyk zmęczony, powieka opada,
pan Patyk więc ziewa i w sen wnet zapada”.
[dźwięk wibracji telefonu]
[Helen] Wallace…
Muszę wyjść. Przepraszam.
- Muszę kupić… prezent. - Nie ma sprawy.
[wzdycha głęboko]
Dzieci śpią.
Kocham cię.
Kocham.
Zawsze kochałem.
Szalenie.
Od tamtej nocy w hotelu. Od kiedy wróciłaś.
Odetchnąłem z ulgą, kiedy to zrobiłaś.
Wiem, że jestem prostym facetem. I że to nie jest dla ciebie atrakcyjne.
Ale kocham cię.
I nasz dom, i nasze dzieci, i nasze życie.
Kocham.
A o to, co się kocha, trzeba walczyć, nie?
[łagodna muzyka]
[bierze głęboki wdech]
[cmoka]
Wrócę szybko.
[muzyka cichnie]
[w tle instrumentalna wersja piosenki „We wish you a merry Christmas”]
[gwar rozmów]
[w oddali wciąż świąteczna muzyka]
Próbuję zrozumieć…
dlaczego to dziś zrobiłaś.
Chciałaś zagrozić Atwoodowi.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Jedni na starość stają się twardzi, a inni miękną.
Że niby zmiękłam?
Jesteś bardziej skłonna do nagradzania niż karania.
[Helen prycha]
[bierze głęboki wdech] Pracujecie dla Chin?
Pracujemy dla tego, kto najwięcej płaci. Jak zawsze.
Chwilę temu był u mnie agent MI5.
Pytał, co robiłam w ambasadzie.
Ryzykuję dla ciebie wszystko. Robię to od lat.
A ty mnie okłamujesz?
Do tego Wallace chyba coś podejrzewa.
- Musisz nam przekazać Cole’a. - [Helen] Niby czemu?
Chińczycy zapędzili się w kozi róg.
Zaczęli nam grozić, a jeśli nie dostaną, czego chcą, spełnią te groźby.
Wierz mi, nie chcemy, żeby do tego doszło.
Co możesz mi powiedzieć o Clarkach?
Konglomerat przestępczy.
Zaczęli tutaj, teraz działają też za granicą.
Bardzo chcą się liczyć,
mają kasy jak lodu i zabili tyle osób, co meksykański kartel.
Paskudna banda.
Nie miałam z nimi do czynienia.
Zabili Jasona.
I Maggie, Phillipa, komisarza Yarricka, i prawdopodobnie ambasadora Chin.
- Mieli pracowity tydzień. - Mm.
To oni szukają tej kamery.
Prawdopodobnie na nagraniu widać, kto zabił Chena.
Wiesz, gdzie ona jest?
Gdybym wiedziała, zażądałabyś jej.
To oczywiste.
- Co zrobisz z Clarkami? - [Reed] Podzwonię trochę.
- Podzwonisz? - Ale musisz współpracować.
- To mi nie wystarczy. - [Reed] Musi.
Zamordowali Jasona.
- Ich człowiek groził moim dzieciom. - Zabiłaś go.
- I zabiję jego mocodawców. - Posłuchasz mnie?
Czy choć raz możesz skorzystać z uszu i mózgu, i mnie posłuchać?
Nie zniszczysz kogoś takiego jak Clarkowie.
Są pod tym względem jak Mossad, HSBC czy McDonald’s.
Ich władze są nietykalne.
Sprawdziłam Jasona.
- I? - Wiódł nudne, dość jawne życie.
Nie wzbudzał podejrzeń.
Aż wplątał się w morderstwo chińskiego dyplomaty.
[ponura muzyka]
Co chcesz powiedzieć?
Że MI5 raczej nie złożyło wizyty wszystkim,
którzy byli dziś w ambasadzie.
Może za Jasona Daviesa nie warto się mścić.
Na pewno nie warto za niego umierać.
[Helen oddycha nerwowo]
Co on o tobie wiedział, Helen?
Już ci mówiłam. Nic.
W Black Doves obowiązuje wiele zasad, ale jednej nade wszystko nie wolno łamać.
Tej, zgodnie z którą dbamy o nietykalność i niejawność organizacji.
Karą za złamanie tej zasady nie jest wygnanie ani wydalenie.
Jest nią śmierć.
Przekażesz mi Cole’a Atwooda jutro o 6.30 na Albert Embankment.
Potem wrócisz do tego, w czym przodujesz – bycia żoną i matką.
Jeśli tego nie zrobisz, o co się naprawdę martwię,
nasza umowa będzie nieważna.
Pamiętasz naszą pierwszą rozmowę?
Wciąż wiem, gdzie są wyjścia.
Wciąż mam plan.
I wciąż trzymam w kieszeni zaciśniętą pięść.
[w tle wciąż ponura muzyka]
Nie zawsze istnieją wyjścia, Helen.
[Cole] Tak, próbowałem. Tak czy siak, dzięki.
- Nie widzieli go. - Próbuj dalej.
- Przecież próbuję! - Próbujesz. Grać mi na nerwach.
Leki przeciwbólowe. Przeterminowane, ale lepsze to niż nic.
Dzięki, będą idealne.
- [Sam] Kurwa! - Co?
- [dziennikarz] To poważne oskarżenia? - [reporterka] Nawet bardzo poważne.
Chiński rząd oskarża Amerykanów o tajne działania na ich szkodę.
Prawdopodobnie Chiny uważają,
że amerykański agent odegrał jakąś rolę w zabójstwie ich ambasadora.
Nie wiadomo jeszcze, jak sprawa wygląda w świetle prawa międzynarodowego,
ale wiemy na pewno, że zarówno Waszyngton,
jak i Downing Street będą bacznie obserwowane.
Tak… To o mnie chodzi.
Świetnie. Jestem w telewizji.
Wiecie, co to jest?
Gówniana wisienka na gównianej polewie na wielkim torcie gówna!
- Nie myśl o tym. Dzwoń do Trenta. - Próbuję. Zablokował mnie.
[Williams] Co robimy? Nic nie mamy.
Co panna superagentka robi w domu, gdy grozi nam wojna światowa,
a Kai-Ming i Eleanor czekają, aż je oskórują?
Co zrobi jutro? Ubierze choinkę?
Bądźcie ciszej! Córka śpi!
- Chuj z nią! - [Sam] Ej!
- Dosyć! - [Williams jęczy]
Potrzebny jej lekarz, ale na moje może umierać.
- Kurwa. - Jest dobrze.
Nie! Z żadnym z was nie jest dobrze! Musicie wyjść.
[Williams jęczy]
Wspaniale. Dzięki.
- Sam… ja tu cierpię. - Pójdę z nim pogadać.
A ty… zmień jej opatrunek.
- [William wzdycha] - Co? Od kiedy to moje zadanie?
[wzdycha głęboko]
[pukanie do drzwi]
Wszystko dobrze?
Musimy zostać na jedną noc. Ulotnimy się, zanim Ruby się obudzi.
Wiesz, o której wstają czterolatki?
Nie mam zielonego pojęcia.
[śmieje się cicho]
Znalazłem…
coś.
Zostawiłeś je w aucie.
[subtelna, wzruszająca muzyka]
[Michael śmieje się cicho]
- To pewnie z wypadu nad morze. - Tak.
To był miły weekend.
To prawda.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Williams bełkocząc] To ostatnie, co jej powiedziałam.
Że łączy nas tylko ta fucha.
Mnie i ją.
Tylko fucha.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[śmieje się słabo]
Zawsze coś palnę, kiedy widzę się z kimś po raz ostatni.
Ja też bywam samotna.
A ona jest moją partnerką.
[wzdycha]
Nie łączy nas tylko fucha.
Nie gdy koszt jest tak wysoki.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[wzdycha cicho]
[muzyka cichnie]
Osoba, za jaką cię miałem.
Którą kochałem.
Może jest choć trochę prawdziwa?
Może jeszcze mógłbyś taki być?
Jeśli byś zechciał.
Ale musiałbyś mi to udowodnić. Musiałbyś.
Czy naprawdę tego chcesz?
- [nabiera powietrza] - [dźwięk wibracji telefonu]
Przepra…
Kurwa.
Przepraszam… Minutka.
[dźwięk wibracji telefonu]
Pani Reed?
[Reed] Samuel, najlepiej dla wszystkich będzie,
jeśli spuścimy zasłonę milczenia na dzisiejszy wieczór.
Mam dla ciebie ostatnie zadanie.
- Zabij Alex Clark. - Nie mogę.
Sprowadziłam cię po to, żebyś to wszystko załatwił.
Wiem, że Helen chce odpowiedzi,
ale jest za blisko zbyt poważnej sprawy.
Trzeba ją chronić. I Black Doves również.
Tylko na tym powinno ci zależeć.
Daję ci adres, pod który udasz się sam i wszystko załatwisz.
I wtedy zakończymy całą tę historię.
Umowa stoi?
Sam?
- [Sam] Tak. - [Reed] Wspaniale. Przesyłam ci adres.
Jeszcze jedno.
Jeśli mam przekonać Chiny i USA, żeby nie dotykali czerwonych guzików,
potrzebny mi Atwood.
Umowa dotyczy też jego. To nie podlega negocjacjom.
Wysyłaj adres.
[złowieszcza muzyka]
Williams.
Gdzie Cole? Dokąd poszedł?
Nie…
Jest mi potrzebny! To bardzo waż…
[dźwięk wibracji telefonu]
PANI REED PRZESYŁA LOKALIZACJĘ
Kurwa mać.
[muzyka cichnie]
Muszę lecieć.
To ostatni raz.
Potem z tym koniec.
[Sam wzdycha]
Wrócę.
Porozmawiamy. Będziemy sami. Będziemy mieli czas.
Pokażę, kim jestem. Przysięgam.
A jeśli chodzi o…
twoje pytanie, to tak.
Naprawdę tego chcę.
[łagodna muzyka]
[Helen wzdycha]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[ciche otwieranie drzwi]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[muzyka powoli narasta]
[muzyka słabnie]
- [kliknięcie broni] - [Sam bierze oddech]
[muzyka cichnie]
[kobieta] Przyszedłeś mnie zabić?
Alex Clark?
[Alex] Tak.
Tak. Przyszedłem cię zabić.
[Alex] Człowiek planuje, Pan Bóg krzyżuje.
[łomot]
[skrzek mew]
[Reed] Dalej, Helen.
[złowieszcza muzyka]
Nie przyjadą.
Nie można im ufać.
Jej nie można ufać.
Wie pani o tym.
Dobrze.
[w tle wciąż złowieszcza muzyka]
[muzyka cichnie]
[Helen] Co to jest?
[Jason] Coś, żebyś pamiętała, że prawda mi niestraszna.
O kurwa.
[energiczna muzyka elektroniczna]
- [oddycha ciężko] - [ciche dzwonienie]
[mechaniczne buczenie]
[Reed] Phillip pracował w tabloidzie.
Maggie w sklepie jubilerskim.
[muzyka narasta]
[śpiew kolędników]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[śpiew kolędników]
[muzyka cichnie]
[dzwonek drzwi]
- Witam. - [Helen] Dzień dobry.
Szukam podobnego pierścionka.
- Można? - [Helen] Tak.
Aha.
[mężczyzna wzdycha]
Przepraszam.
[intrygująca muzyka]
OTWARTE
ZAMKNIĘTE
[zakluczanie drzwi]
[muzyka pełna napięcia]
[klikanie]
[mechaniczne buczenie]
- [dzwonienie] - [szczęk zamka]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[cicho] No dalej.
[złowieszczy podmuch]
[intrygująca muzyka]
Szukają małej, czarnej kamery.
Chyba mam… kłopoty.
[Reed] Może za Jasona Daviesa nie warto się mścić.
Na pewno nie warto za niego umierać.
[złowieszcza muzyka]
[Helen oddycha z ulgą]
[śmieje się cicho]
[muzyka cichnie]
[Helen wzdycha]
Wpadłam na ostatnie zakupy przed świętami. Wiesz, jak to jest.
Znalazłaś.
- To dobrze. - [Helen prycha]
No dobra. Zresztą tak będzie najlepiej.
Martwiłam się, że te podchody jeszcze potrwają.
Ależ by to było nużące, co?
[chichocze]
Jeśli miałabym jakąś uwagę, to chyba taką, że…
jesteś za szybka.
- [Dani ze śmiechem] Myślisz? - Tak.
SMS-y, wizyty w domu. To wszystko było…
Jakie?
Moim zdaniem desperackie.
Tak?
Mm.
[chichocze]
Reed dała ci zielone światło?
Powiedzmy, że spuściła mnie ze smyczy.
Już ci nie ufa.
To zresztą stały motyw.
Wallace wie o twoim romansie.
Biedaczysko.
Będzie musiał się komuś wypłakać.
No tak.
[chichocze złośliwie] Przydasz mi się. Co powinnam o nim wiedzieć?
Jakie ma upodobania i tak dalej?
Chcę być jak najlepsza u jego boku.
No i dzieciaki!
[posępna muzyka]
To znaczy…
niezbyt je lubię, ale taka robota, nie?
Jacqueline lubi dinozaury, prawda? Czy to był Oli?
Nieważne.
Jakoś się dogadamy.
Jacqueline lubi dinozaury.
Oli – statki kosmiczne.
[brzęczenie żaluzji]
Ale ta wiedza ci się nie przyda.
Bo zaraz ci, kurwa, skręcę kark.
[brzdęk noża]
[pulsująca muzyka]
Zanim zaczniemy, powiem tylko, że jestem ogromną fanką.
- [Helen śmieje się cicho] - Zobacz. Mam nawet gęsią skórkę.
[muzyka narasta]
- [muzyka się urywa] - [brzęk]
[stękają]
[Helen jęczy]
[Dani się dusi]
[Dani stęka]
[Helen krzyczy]
[Dani dyszy]
[oddychają ciężko]
- Zabijesz mnie? - A znów wspomnisz o moich dzieciach?
- Nie. - Bardzo mądrze.
Wiesz, że cię nie zabiję.
Wciąż jestem Helen Webb, a ona nie zadźgałaby nikogo
w wigilię u jubilera.
To prezent dla nas obu.
Kiedy będziesz się widzieć z Reed, powiedz jej, że jeśli chce mnie zastąpić,
to niech przyjdzie osobiście.
- [złowieszcza muzyka] - [brzęk odłamków]
Chyba że chcesz to powtórzyć.
[wzdycha głęboko]
[piknięcie zamka]
[złowieszcza muzyka]
Kai-Ming wysłała mi SMS-a i…
Ja go wysłałem.
- [mężczyzna] Po co? - [Chen] Wiem, co jej dajesz.
To, czego sama chce.
[Chen] Ona nie wie, czego chce! Jest uzależniona!
Znam cię.
Wiem, kim jesteś, Trencie Clarku.
Jeśli cię kiedykolwiek jeszcze zobaczę,
to cię zabiję!
[złowieszcza muzyka]
[Trent oddycha nerwowo]
O kurwa.
O ja pierdolę!
[jęczy]
[oddycha ciężko]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[szum przesuwania filmu]
[oddycha nerwowo] Mamo, to ja. Tak.
Yyy…
Nawaliłem. Bardzo.
[szum przesuwania filmu]
[Stephen] Musimy podzwonić. Usunąć nagranie z monitoringu na zewnątrz.
Ja pierdolę!
[Stephen wzdycha]
Upozorujcie przedawkowanie.
Muszę zadzwonić do premiera. Będzie zajebiście wściekły.
[muzyka pełna napięcia]
Muszę zadzwonić do premiera.
Będzie zajebiście wściekły.
O cholera.
[sygnał łączenia]
- [poczta] Tu Helen. Zostaw wiadomość. - [sygnał sekretarki]
[Reed] Helen, rozumiem, że masz kamerę.
Być może zaczynasz rozumieć
powagę sytuacji, w której się znaleźliśmy.
Stoimy nad przepaścią.
Ale jeśli postąpisz słusznie, możemy jeszcze się cofnąć.
Należysz do Black Doves.
Pracujesz dla mnie.
Nie zapominaj.
[muzyka narasta]
[w tle piosenka „My baby shot me down”]
[muzyka cichnie]
Napisy dla niesłyszących: Monika Bartz
Na podstawie tłumaczenia Krzysztofa Bożejewicza