Hora de espertar.
É Noiteboa.
- Helen! - Mandaches unha nena matarme.
Toleaches de vez?
Muller, non te anoxará nin te sorprenderá.
Pois as dúas cousas, hostia.
Levas meses cun pé fóra, dende o de Jason.
Era evidente. Tentei solucionalo con Sam.
Apoieivos,
pero ambos os dous demostrastes que non sodes de fiar.
Ven por min se queres,
pero manda alguén máis competente ca unha bolseira.
Pero non metas a Sam. É leal.
Onte deille a oportunidade de demostrar a súa lealdade.
Que queres dicir?
Deille o enderezo de Alex Clark e a oportunidade de rematar con isto.
Pero nin iso deu feito.
Mandaches a Sam só onda os Clark?
Deille o enderezo para que demostrase que seguides sendo…
parte do equipo.
Que fixeches?
Dáme o enderezo. Como lle pasase algo…
Vouche dar unha última oportunidade.
Tráeme a gravadora.
Se os Clark teñen a Sam, é a miña única baza.
Que che quede claro de que estamos a falar.
É a vida do teu amigo ou evitar que dúas superpotencias nucleares
acaben a paus.
Como dilema moral, nin un neno o dubidaría.
Sempre me caeu ben Sam, pero é o que hai.
Son as cartas que nos tocaron, e el sábeo mellor ca ninguén.
Non podo protexervos a todos se non estou ao mando.
E, neste momento, non fas que sinta que estou ao mando.
Helen.
Igual non o estás.
Merda.
BUSCADOR DE IMAXES
CABALARIZAS DE LONDRES
Asasinaron a Jason,
a Maggie, a Phillip e o comisario Yarrick.
Un tipo foi á miña casa, ameazou os meus fillos.
E eu vou matar os que o enviaron.
Williams, sei onde está Trent Clark. Baixa en dez minutos.
Vamos polos nosos amigos.
Que hai?
Como vas?
Algo mareada, pero a torrada dáme a vida.
Díxoche Sam onde ía? Deuche o enderezo?
Non, estaba inconsciente.
Levarémoslles isto aos Clark ao mediodía.
Tela!
Pero fixo que é unha trampa.
Eses mamóns terán aquilo coma unha galería de tiro.
Aínda os podemos sorprender.
A ver, peli de Nadal favorita?
The Santa Clause.
Santa Clause?
Na que…
Papá Noel cae do tellado e o tipo ten que substituílo.
Si, encántame The Santa Clause!
E a túa?
- Ei! - Que?
Peli de Nadal favorita?
Ando algo atarefado tentando sacarnos de aquí.
Estás facendo un traballo bárbaro.
Fíxate canto avanzaches. Viches?
Como non lisquemos xa, estamos mortos.
The Holiday.
- Cameron Diaz e Kate Winslet? - Si.
Xa, hostia… Se é unha merda de peli!
Unha merda. Víala co teu mozo?
- Si. - Xa.
Que bonita lembranza, fixo.
Si.
Eu vina co meu mozo. Espero que estea ben.
Seguro que si.
Trent Clark?
Precisades algo?
Buscamos a túa nai.
Mamá, si, ola, son eu. Si.
Cagueina. Cagueina moito.
Pódela chamar?
- Non podo. - Non che vai quedar outra.
Porque túa nai ten a Kai-Ming
e vaille facer dano.
- Mentides. - Creo que sabes que non.
Sabes moi ben do que é capaz,
por iso lle tes tanto medo.
Se non a chamas, Kai-Ming morrerá.
E ti non o vas permitir porque a queres.
E un fai o que sexa pola xente que quere.
O que sexa.
Bo rapaz.
Ola, corazón. Estou indo a Waitrose
facer a compra para mañá. Estás ben?
Ola, Alex.
Se está ben ou non aínda está por ver.
Quen es?
A entrega é nunha hora. Vas ir ti en persoa.
Se non, ou se nos tendedes unha trampa
ou se os meus amigos sofren danos de xeito permanente,
Trent vaino pasar moi mal.
- Queda claro? - Si.
Ben. E… non por nada,
voume alegrar de carallo de verche a cara.
Teño que facerche moitas preguntas.
Waitrose.
Non pareces fillo dunha mafiosa.
Miña nai non é unha mafiosa.
É unha…
persoa influínte próxima ao crime.
Xa.
Eu non son coma miña nai nin coma ningún deles.
Pero es un narco e un asasino.
- Postos a poñer etiquetas. - Non son narco.
É que…
sabía que a Kai lle ían esas cousas
e conseguíallas.
Quería…
Gustarlle?
Si.
Trent, cando che guste unha rapaza,
fala con ela dos seus gustos
no canto de comprar o seu cariño con heroína.
Tentarei lembralo, grazas.
Total, tanto ten.
Non serei narco, pero si son un asasino.
Merezo o peor.
Agora tes a oportunidade de compensalo. Axudarasnos a salvar a Kai-Ming.
Pero nin así vai foder contigo.
- Aquí vive o primeiro ministro? - Si, aquí.
- Señor Webb! - Non lles fagades caso.
Helen, trouxen os nenos a Downing Street.
Está cheo de cámaras.
Van acabar saíndo no telexornal.
Chámame, por favor. Grazas.
O vídeo do asasinato do embaixador Chen co que quería dar
foi atopado e verificado,
e vai cambiar de mans.
Espero, polo ben de todos,
que poida actuar axiña, señor Porter.
Alédame que sexamos o mellor ofertante.
Que carallo che pasou? Búscante todos.
Unha historia.
Devezo por escoitala, pero temos que ir a un intercambio.
Os Clark, en Borough Market.
Si, como o sabes?
Temos que chegar antes ca os chineses.
- Levas arma? - Non.
Darémoscha.
Igual non pagaba a pena vingar a Jason Davies,
e moito menos morrer por el.
Oíches falar das Pombas Negras?
Estaba a pensar que te trabucas.
- Trabúcome? - Si.
No de que Helen Webb non existe.
Un nome non é máis ca un nome.
- Ola, Helen. - Ola.
Ola. Jason.
Pero ti…
si existes.
Tes que existir porque…
Porque te quero.
Es real.
Isto non me convence.
Todo vai saír ben.
Vale?
Todo irá ben.
Mamá sabe que vimos.
Armas?
Na cintura.
Onde está a xefa?
Arriba.
Atópavos ela.
Arre carallo! Mirade quen vén!
A boa, a fea e o imbécil.
- Trent, que fas aquí? - Trent vén axudar.
Lembras o de mirar cada unha polo seu cu?
Lembro. E doéucheme ben, por certo.
Foi unha parvada total e non ía en serio.
- Grazas. - Tentaba manterte á marxe.
Non podes decidilo por min.
- Grazas. - Hai que liscar.
Debo atopar a Alex Clark.
Ocúpome eu dela. Teño que protexerte.
Vámonos de aquí. Veña, hai que marchar.
Síntoo, aínda non vos podedes ir.
Esta reunión é un intercambio, lembrádelo?
Mamá.
Estás ben?
- Mancáronte? - Que lle ías facer a Kai-Ming?
É bo rapaz, pero perde o cu por ela, coitado.
Non ten remedio.
E mira en que problema nos metiches.
Es Helen Webb?
Ti es Alex Clark.
En persoa, como pediches.
E a gravadora?
Ti víchelo. É como el di?
Empurrouno.
O embaixador caeu e deu coa testa.
Foi un accidente.
Todo o que fai é un accidente.
Trent, de que fala?
Síntoo, Kai.
- Non foi intencionado. - Pero pasou.
E seguimos a sufrir as consecuencias.
Es o do teléfono.
Si.
Que gracia, crin que traerías máis protección.
Aquí non hai ninguén que se intimide ante mangallóns con metralletas, non?
Pero traio outra cousa.
A certeza que as dúas temos de que, se me pasase algo,
as consecuencias serían catastróficas.
Unha puta carnicería para todos os implicados.
Entendido?
A ver, dáme o vídeo.
- Si? - Os americanos din que hai un vídeo.
- Que vídeo? - Un vídeo do asasinato de Chen.
- E exonéraos? - Si.
Merda.
Sei quen es, Trent Clark.
Non vas seguir envelenando a miña filla.
Escóitasme?
Se te volvo ver,
mátote.
Vale, abonda.
Si, vale. Adiante! Veña, chámote despois.
Din os americanos que o de Chen está gravado.
Disque pode aclarar todo o asunto.
Un vídeo.
- Está gravado? - Van agora buscalo.
E pediron apoio policial?
VAN OS AMERICANOS.
Só pediron que non estorbemos.
Moi ben.
Informádeme.
Cada cinco minutos, vale?
Si.
Hai que marchar.
En fin… alégrame que todos saiamos gañando.
- Que todos saímos gañando? - Temos o que queriamos, non?
Bo Nadal!
Bo Nadal.
Eu non o teño.
Os teus amigos viven. Confórmate.
Non todos viven.
Non? É o prezo a pagar por facer negocios, por desgraza.
Espero que o teñas presente se nos volvemos atopar.
- Helen… - Pero ti non pagaches nada.
- Helen. - Paguei con tempo e con cartos.
E recoméndoche que non me fagas pagar nada máis.
Trent, ímonos. Andando.
- Helen. - Non abonda.
Que non abonda?
Non.
Helen.
Seguro que queres ir por aí?
Como dispares, morres. Está claro?
Helen, estou contigo e quérote,
e normalmente apoiaría unha vinganza sanguenta,
pero dáme que esta deberiamos evitala.
Si, bo consello, Sam.
Había un home,
o meu padrasto,
que era un cheas, un idiota e un porco,
pero arrebatoume unha persoa, igual que fixeches ti.
E arrebatouma porque cría que podía.
Pensou que non lle pasaría nada,
que esa persoa non importaba,
pero trabucouse, e pagouno.
Por que pensas que ti non tes que pagar?
Por que pensas que podes saír de aquí
e esquecer o asunto?
Helen, vámonos, anda.
Podes marchar. Os teus amigos tamén poden marchar.
Pasemos páxina.
Vamos, anda.
Entendo a túa queixa, de verdade, pero xa está, acabouse.
Non estou a protestar por unha puta multa.
Non é unha queixa, é vinganza.
Pero que dis?
Non se pode volver atrás.
Non podemos resucitar os mortos.
Este é o mellor final que vas ter, así que aprovéitao.
Helen…
Ti non es así.
Quen cres que son?
Creo que es a miña amiga.
Creo que es Helen.
Helen Webb, Helen… Dawson, Daisy…
Tanto ten, hostia! Quero axudarche.
Que a deixes vivir non significa que gañe.
Arrebatáchesme alguén.
Mandaches un asasino á casa dos meus fillos.
Ten que haber consecuencias.
A quen mandei? A quen che arrebatei?
A Jason.
Teño que saber por que, quen era e por que o mataches.
O home do banco?
Xesús! Non fomos nós. Eu non ordenei ese asasinato.
Mentira.
Nin sequera sabes por quen vas!
Mentes.
Non sei nada do teu amigo, eu non ordenei matalo.
Mira, mellor baixa a pistola,
que vas parecer aínda máis parva.
Williams!
Déronche un número para chamar se atopabas algo no piso de Jason.
O número deucho quen te contratou.
Si.
Si. Vale.
Se ela marca ese numero e soa o teléfono dun de vós,
o seguinte son será o do disparo da miña pistola.
Que chame.
Eu non mandei matar o teu amigo.
Ti?
- Ti. - Síntoo moito.
- Síntoo. - Fóra hai movemento.
Que o saibades.
Mans arriba!
Abride a puta porta xa ou disparamos!
Apartade, carallo!
- Síntoo. - Trent, cala.
Quería amañalo, demostrar que podía apañarme só.
- Trent, que cales. - Que?
Ti.
El non ten nada que ver, está mentindo.
Non sabe o que di, só quere protexer a súa nai.
Fun eu!
Non mente.
- Síntoo. - Nin caso.
- Non sabe o que di! - Hostia puta.
Quen cona son estes?
- Baixade as armas ou disparamos. - Baixa a arma!
É todo culpa miña.
Tiña que encubrir a desfeita. Non pensei…
Kai, síntoo moito.
Síntoo moitísimo.
Cala, Trent, hostia.
Baixade as armas!
- Meus, isto ponse feo. - Síntoo.
Pero non lle fagas dano a ninguén!
Helen, mírame. Que me mires, carallo! Valo facer? É un neno!
Si.
Veña, vamos, andando.
Marchamos xa. Para, por favor, Helen.
Como lle fagas dano ao meu fillo, xúroche que non vas ter descanso.
Nunca poderás fuxir!
Merda!
Non, por favor!
Non! Por favor!
Todos os traballos teñen un código, Sam.
Hai unha forma correcta e unha incorrecta.
Non, por favor!
Non debiches facelo.
Non debiches facelo. Era meu.
- Non debiches facelo, Sam. - Tranquila.
- Non debiches facelo. - Xa foi. Acabouse.
Acabouse.
Vale, a ver, hai que saír de aquí cagando hostias.
Xa, diría eu.
É o de Alex.
Observámoste, e vas ter que pagar.
Teste que ir.
Limpamos nós isto. Marcha.
Queda alguén vivo?
A gravación.
Do piso de Kai-Ming.
Trent matou o embaixador. Foi un accidente.
Amósallela aos chineses. Estás a salvo.
E Trent?
Está morto.
A súa nai tamén.
Sei quen es, por certo.
Sábeo o teu home?
Tranquila. Dáseme ben gardar segredos.
Xa nos veremos, señora Webb.
O meu axente ten a gravación.
A da morte do embaixador Chen.
Demostra que non fomos nós.
A China deixaranos en paz.
Fantástico, Mitch. Que ben.
O teu amigo, Yarrick,
sae no vídeo.
Síntoo, Wallace. Non vou poder impedir que saia nos medios.
Por Deus.
Direillo á súa muller. Grazas, Mitch.
Implica outras persoas.
Implica?
Di algúns nomes.
Cales?
De verdade non o sabes?
Ti igual estás limpo.
Está ben sabelo.
O presidente está a falar con Pequín.
Imos aclarar esta lea do carallo. Os teus fillos seguen na oficina?
- Si, andan por aí. - Lévaos para a casa, ho.
- É Noiteboa, por Cristo. - Grazas.
- Mitch. - Bo Nadal, ministro.
Igualmente.
- Vamos, nenos. - Vai haber unha guerra?
Andabades a escoitar?
- Bo Nadal. - Bo Nadal.
Non vai haber guerra ningunha, pero temos…
Bo Nadal. Temos que poñerlle unha cenoria a Rudolph.
Estou moi exposto, señor Porter?
Non é un reno de verdade.
Son todos renos de verdade, meu ben.
Alex Clark está morta.
Sénteste mellor?
Que curioso.
Vin o vídeo.
Ao fin, non era máis ca un rapaz asustado dunha familia moi perigosa.
Trent Clark empurrou o embaixador. Caeu e bateu coa cabeza.
Trent liscou espavorecido, á hora volveu,
chamou a súa nai, que chamou a Yarrick,
e comezou toda a tapadeira.
Si.
Que unha organización coma a dos Clark se meta nisto
xa é bastante malo,
pero o que non sabían nin os chineses nin a CIA
era que alguén vixiaba a familia do embaixador.
Unha persoa na que ninguén reparaba.
Moi achegada a Kai-Ming.
Maggie.
Vendía aos tabloides historias da súa amiga Kai-Ming
para sacar uns cartos extra cando o MI5 a fichou
e lle dixo: "Fai o mesmo, pero dános o bo e logo dálles as sobras aos medios."
Tiña unha cámara no piso de Kai-Ming.
E cando viu as imaxes para saber que lle pasara ao embaixador,
a coitada da rapaza viu algo que lle viña moi grande.
Pero Maggie esqueceu que o seu contacto nos tabloides, Phillip Bray,
tamén tiña acceso ás gravacións.
É importante. Falaches con alguén?
Non.
E cando Phillip a viu,
ela tiña que impedir que fixese unha parvada,
cousa que non conseguiu.
El rebuscou, acudiu a Wallace para pillar a Yarrick.
Puidéchesme avisar.
Bray é un periodista sensacionalista. Que me preguntas?
Di que ten algo sobre ti
relacionado coa China, e agora está morto, hostia.
Wallace avisou a Yarrick.
E Yarrick acudiu aos Clark.
E Trent Clark tentou tapalo todo.
Seguiron a Phillip.
E, ao seguiren a Phillip,
deron con Maggie
e logo deron con Jason.
E logo deron contigo.
E comezaron os asasinatos.
Por que involucrou Maggie a Jason?
Porque o coñecía.
Confiaba nel.
E porque, coma ela,
tamén era axente do MI5.
Que preciosidade, verdade?
Dirán o que queiran dos cristiáns, pero fan música fermosa.
Crin que podía confiar nel.
Crin que era…
Amor?
Pescudei algo máis del e do que estaba a facer.
Resulta que tivemos menos tino do que pensamos.
O MI5 montou un equipo pequeno para buscar filtracións no Goberno.
Investigaron a todo o mundo.
Finalmente acabaron sospeitando de ti.
En Portcullis House, a Unidade Internacional de… algo.
A Fundación Internacional.
Na cerimonia de apertura.
Déchesme e tiráchesme a copa.
- Ai, lémbraste diso? - Si, que falta me facía esa copa.
Todo foi unha farsa.
O día antes de morrer…
Jason enviou un informe aos seus superiores.
Tras unha exhaustiva investigación, dicía,
non había probas de que foses espía
nin nada que suxerise
que foses nada máis ca unha leal cidadá e esposa.
E salvoute.
Arriscando a súa vida,
salvoute.
A min iso recórdame ao amor.
Que é?
Todo o que atopei sobre el.
Do verdadeiro?
Verdadeiro?
É un concepto curioso, non cres?
Eu de ti, preguntaríame se paga a pena sabelo todo.
Dedicámonos a saber cousas.
Podemos coller un día libre.
O primeiro ministro dimitirá en primavera por motivos de saúde, o cal é mentira.
O país precisará outra persoa.
Está ben o número dez.
Haberá que pintar
e a calefacción falla no inverno,
pero creo que vos gustará aos nenos e a ti.
E hai gardas as 24 horas.
Non sei se sigo…
Dentro?
Desviácheste, pero volviches.
E agora toca traballar.
Bo Nadal, Helen.
Rematou?
Mellor non digas nada agora.
Agardemos un anaco.
Aborrecía os meus irmáns.
Eran malos e crueis.
Non os estraño.
Pero eran os meus irmáns.
Miña nai quedou desfeita.
Aínda che debo unha.
Se non fose eu, sería outro.
Alguén que…
igual non che perdoaba a vida.
Xa, deille voltas…
moito tempo.
Non tiña claro se eras o meu peor inimigo ou o meu anxo da garda.
Aínda non o sei.
Disque…
hoxe un peixe gordo levou un bo pau.
Os Clark.
Seica están feridos, pero non mortos, e haberá problemas.
E só é cuestión de tempo que vaian tras o responsable.
E ti estás só.
E eu estou sen xente.
Ofrécesme choio?
Douche a elixir.
Se te queres ir, vaite.
Non volvas. Pero se quedas, estás na allada.
E estás comigo.
Porque o que vén non pinta ben.
Entendes?
Por que non me mataches?
Porque eras un neno.
Sabíao.
Sabía que eras bo.
En fin, ti pénsao.
Ao pechares os ollos, aínda ves os meus?
Sempre.
Imáns.
Cheiras a pólvora.
Non preguntarei se mataches a Hector.
Estou farta de levar chascos.
Ofreceume traballo.
E como nos deixa iso?
Coa oportunidade de esquecer o pasado
e pasar páxina.
E morra o conto.
Serás quen de facelo?
Non che sei.
Voute mirar aos ollos
e, se creo que serás capaz,
marcharei sen matarte.
E, se non o creo,
non.
Ata logo, Lenny.
Deica, Sam.
Os líderes globais celebran a solución,
pois temían que o incremento das tensións
provocase unha maior inestabilidade xeopolítica.
Son as 6:15 desta nevada mañá de Nadal.
- Mamá! Xa veu! - Xa veu, mamá!
Veu? Mi madriña!
Haberá que abrir os agasallos.
Vamos!
Que é iso? É este?
- Ese? - O verde é para Jac.
- Grazas! - Este é para Oli.
Ábreo, Oli.
"Para Jac.
Bo Nadal, rula. Querémoste, mamá e papá."
Mamá, envolvíchelo tan ben que non o dou aberto!
Ala!
- O número sete! A camiseta de Sonny! - O sete!
Que ganas tiña dela!
Grazas.
Sabes o cedo que é?
- É o día de Nadal. - Si?
Si. A que andas?
A nada.
- Ven. - Non podo ir.
- Non tes elección. - E logo?
Porque te estou a invitar, rosmón.
A Wallace non lle vai importar?
Cando lle aclarei que non son o teu tipo,
dixo que lle daba igual.
Hai bebida?
Moita.
- Mamá! - Perdoa, meu rei. Xa vou.
- Ostras, como pesa! - A ver.
- Pésache. - Como recende.
- Si que recende. - Toma.
Grazas.
Aí está o teu… amigo.
Ola, rula.
- A resposta curta é si. - Ola.
- Ola, que tal?
- Jacqueline, Oli, Sam. - Ola.
Ola, Jacqueline. Ola, Oli. Trouxen…
- Para vós. - Que ben. Grazas.
- Graciñas! - Abrídeos.
- Anda! - Unha pistola!
Pistolas!
Ala!
Ide ver a tele mentres facemos a cea.
Non me dispares!
- Perdoa, son Wallace. Non me… - Sam.
- Moitas grazas por convidarme. - Claro, é Nadal.
A que te dedicas, Sam?
Aos seguros.
Seguros? Anda.
- Desculpa, vou ver como vai o pavo. - Si, claro.
- Unha copa? - Por favor.
E agora que?
Vou quedar por aquí un cacho.
En Londres?
Si.
Vereite?
Se me parece seguro.
Sam, o que fixeches…
Dá igual.
Non dá igual. É…
Por iso volvín.
E volveríao facer.
Sempre.
Grazas.
E Michael?
Deus, síntoo.
A xente coma nós, miña rula, non ten finais felices.
Pero podemos gozar de ver saír as estrelas.
E algo é algo, supoño.
Saúde!
Si!
- Perdón. Esta é para a crema. - Como o sabes?
Ese é…
Si, é un arao.
- Velaí vén o pudin. - Que marabilla!
Teño eu un. A ver onde.
Teño eu.
Subtítulos: Marina do Albardeiro