[oddycha słabo]
[ciche dzwonienie w uszach]
[dzwonienie ustaje]
[zbliżające się kroki]
[śpiewnym tonem] Pobudka!
[złowieszcza muzyka]
Dziś Wigilia.
[muzyka narasta]
- [muzyka się urywa] - [sygnał łączenia]
- [Reed] Helen! - [Helen] Kazałaś mnie zabić nastolatce!
Zwariowałaś?
Nie możesz się gniewać ani dziwić.
Otóż mogę i to, i to.
[Reed] Jesteś na wylocie już od czasu romansu z Jasonem.
Próbowałam coś wskórać. Sprowadziłam Sama.
Wspierałam was,
ale okazało się, że nie można wam ufać.
[Helen] Możesz mnie ukarać, ale następnym razem
nie wysyłaj praktykantki.
I zostaw Sama. Jest lojalny.
Wczoraj dałam mu szansę, żeby to udowodnił.
To znaczy?
[Reed] Dałam mu adres Alex Clark i szansę zakończenia tego raz na zawsze.
Nie był w stanie.
Wysłałaś Sama do Clarków w pojedynkę?
[Reed] Dałam mu adres i szansę, żeby pokazał, że oboje wciąż…
gracie dla nas.
[Helen] Coś ty zrobiła?
Daj mi ten adres. Jeśli cokolwiek mu się stało…
Dam ci ostatnią szansę.
Przywieź mi kamerę.
To moja jedyna karta przetargowa.
[Reed] Powiem jasno, jaka jest stawka.
Możesz uratować przyjaciela albo powstrzymać mocarstwa jądrowe
przed zrobieniem sobie kuku.
Nawet dziecko rozwiązałoby ten dylemat moralny.
Zawsze lubiłam Sama,
ale akurat takie karty trafiły nam się w tej grze.
On wie to najlepiej.
Nie ochronię wszystkich, jeśli nie panuję nad sytuacją.
W tej chwili nie pozwalasz mi poczuć, że panuję.
Helen.
Może nie panujesz.
Szlag.
[trzymająca w napięciu muzyka]
[wzdycha]
WYSZUKIWANIE PO ZDJĘCIACH
LONDYŃSKIE STAJNIE
[Helen] Zamordowali Jasona.
I Maggie, Phillipa, i komisarza Yarricka.
Ich człowiek groził moim dzieciom.
Zabiję jego mocodawców.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[sygnał łączenia]
[Helen] Williams, wiem, gdzie jest Trent. Zejdź za dziesięć minut.
Odzyskajmy przyjaciół.
[w tle wciąż trzymająca w napięciu muzyka]
- Co tam? - [muzyka cichnie]
[Williams jęczy]
[Helen] Co z raną?
Słabo mi od utraty krwi, ale grzanka pomaga.
Sam powiedział, dokąd jedzie? Dał ci adres?
- Byłam nieprzytomna. - Czyli musimy dać to Clarkom w południe.
[Williams] Znalazłaś.
To pewnie pułapka.
Jebańcy pewnie mają tam mnóstwo strzelców.
Możemy ich jeszcze zaskoczyć.
- [włączanie silnika] - [muzyka cichnie]
[stęka]
[Eleanor] Ulubiony film świąteczny?
[Sam stęka z wysiłku]
Śnięty Mikołaj.
[Sam stęka]
Śnięty Mikołaj?
To ten… Aha.
Yyy…
Mikołaj spada tam z dachu i gość musi go zastąpić?
- Tak. - Tak! Uwielbiam ten film!
[Sam stęka]
A twój?
- Ej! - Co?
[Eleanor] Ulubiony film świąteczny.
Jestem… trochę zajęty. Próbuję nas wydostać!
[z sarkazmem] No to świetnie ci idzie.
Ale zrobiłeś postęp! No proszę!
[Sam] Żeby przeżyć, musimy uciec stąd do południa. [stęka]
[skrzypienie krzesła]
Holiday.
Hm…
- Z Cameron Diaz i Kate Winslet? - [Sam] Tak.
No tak. Kurwa!
Chujowy film! Bez kitu.
- Oglądałeś go z chłopakiem? - Tak.
[Eleanor] No tak.
[chichocze] To pewnie miłe wspomnienie.
Tak.
Też to oglądałam z chłopakiem. Oby nic mu nie było.
Nic mu nie będzie.
- [rżenie] - [brzęk klamer]
[Helen] Trent Clark?
[rżenie konia]
- [Trent] Pomóc w czymś? - Szukamy twojej matki.
[Trent na nagraniu] Mamo, to ja. Tak. Hm…
Nawaliłem. Bardzo.
[wzdycha]
Zadzwonisz do niej?
- Nie mogę. - Będziesz, kurwa, musiał.
Twoja matka przetrzymuje Kai-Ming i chce ją skrzywdzić.
[prycha]
- Kłamiecie. - Wiesz, że nie.
Wiesz, do czego jest zdolna twoja matka. Może dlatego się boisz.
Zadzwoń do niej. Inaczej Kai-Ming zginie.
[Trent wzdycha]
Nie pozwolisz na to, bo ją kochasz.
A dla ukochanych zrobisz wszystko.
Wszystko.
- [Williams] Hm. Zuch. - [Trent wzdycha]
[sygnał łączenia]
[Alex] Cześć, synku. Jadę do Waitrose kupić coś na jutro.
- Wszystko dobrze? - Cześć, Alex.
- Jeszcze się okaże, czy wszystko dobrze. - [Alex] Kto mówi?
Wymiana za godzinę. Zjawisz się osobiście.
Jeśli nie przyjedziesz, szykujesz pułapkę albo moim przyjaciołom stanie się krzywda,
to może się dla Trenta źle skończyć.
- Jasne? - [Alex] Tak.
Świetnie. I… powiem coś jeszcze.
Z radością się z tobą zobaczę.
Mam do ciebie mnóstwo pytań.
[Williams prycha z pogardą] Waitrose…
[muzyka pełna napięcia]
Daleko ci do syna szefowej mafii.
Mama nie jest szefową mafii.
Jest…
wpływową osobą o powiązaniach przestępczych.
Dobra.
Nie jestem taki jak mama. Ani pozostali.
Jesteś dilerem. I do tego mordercą.
- Skoro nadajemy etykiety. - Dilerem nie.
Tylko…
Wiedziałem, że… Kai lubi herę, więc ją dla niej zdobywałem.
Chciałem, żeby…
[wzdycha]
[Williams] Cię polubiła?
[wzdycha] Tak.
Kiedy spodoba ci się kolejna dziewczyna, porozmawiaj z nią o jej hobby,
zamiast kupować sympatię heroiną.
Postaram się zapamiętać.
To i tak bez znaczenia.
Może nie jestem dilerem, ale mordercą tak.
Zasłużyłem sobie.
Teraz masz szansę zadośćuczynić. Pomożesz nam uratować życie Kai-Ming.
Ale na ruchanie i tak nie licz.
- [Jacqueline] Tutaj mieszka premier? - [Wallace] Tak.
- [reporter] Panie Webb! - [Wallace] Nie zwracajcie uwagi.
Helen, musiałem wziąć dzieci na Downing Street. Wszędzie są kamery.
Dzieci pewnie trafią do wiadomości. Możesz oddzwonić?
- [dyszy] - [trzymająca w napięciu muzyka]
Znaleziono i zweryfikowano nagranie morderstwa ambasadora Chena.
Zostanie komuś przekazane.
[w tle wciąż trzymająca w napięciu muzyka]
[piknięcie zamka]
Mam nadzieję, że dla dobra ogółu
wkroczy pan do akcji bez zwłoki, panie Porter.
[Mitch] Cieszę się, że zaproponowaliśmy najwyższą stawkę.
[dzwonek windy]
Co z tobą?!
- Wszyscy cię szukają. - Długa historia.
Chętnie jej posłucham, ale mamy adres wymiany informacji.
Clarkowie. Borough Market.
Tak. Skąd wiesz?
Musimy tam być przed Pekinem.
- Masz broń? - Nie.
Załatwimy ci.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[stukot pociągu]
[Reed] Może za Jasona Daviesa nie warto się mścić.
Na pewno nie warto za niego umierać.
Słyszałeś kiedyś o Black Doves?
[łagodna muzyka]
[Jason] Tak sobie myślałem i… Nie masz racji.
- [Helen] Nie? - [Jason] Nie.
Co do nieistniejącej Helen Webb.
Nazwisko to tylko nazwisko.
- Helen. - [Helen] Cześć.
- Cześć. Jason. - [chichocze]
[Jason] Ale ty…
istniejesz.
[przejmująca muzyka]
Musisz istnieć, bo…
kocham cię.
[Helen] Jesteś prawdziwy.
Prawdziwy.
[świst i stukot pociągu]
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Trent] Mam złe przeczucia.
Wszystko będzie dobrze.
Jasne?
Wszystko będzie dobrze.
[trzymająca w napięciu muzyka]
Mama wie, że mieliśmy być.
- [mężczyzna] Jakaś broń? - Przy biodrze.
Gdzie szefowa?
W pomieszczeniu na górze. Sama was znajdzie.
[w tle wciąż trzymająca w napięciu muzyka]
[otwieranie drzwi]
[Eleanor] O ja pierdolę! Patrzcie, kto przyszedł. [śmieje się]
- Druciarz, krawiec, żołnierz, cipa! - Trent, ty tutaj?
[Helen] Przyszedł pomóc.
Mówiłam, że każda dba o siebie.
Pamiętam. Zabolało mnie to.
Uznałam, że to było głupie i wcale tak nie myślałam.
- Dziękuję. - Nie chciałem cię mieszać.
[stęka, wzdycha] A powinieneś był.
- Dziękuję. - [Sam] Chodźmy.
[Helen] Najpierw znajdę Alex Clark.
[Sam] Ja się nią zajmę, żebyś była bezpieczna.
Po prostu… uciekajmy stąd, szybko.
[muzyka cichnie]
[Alex] Jeszcze nie możecie stąd odejść.
Mieliśmy się wymienić, prawda?
[Trent] Mamo.
- Jesteś cały? Nie skrzywdzili cię? - Co chciałaś zrobić Kai-Ming?
To dobry chłopak, ale niestety myśli kutasem.
I nic się nie da z tym zrobić.
I zobaczcie, jakie mamy przez to kłopoty.
[wzdycha] Helen Webb?
Alex Clark.
We własnej osobie. Zgodnie z prośbą.
Kamera?
- Obejrzałaś. Jest tak, jak mówił? - [Helen] Popchnął go.
Ambasador uderzył się w głowę.
- To był wypadek. - [Alex cmoka]
[prycha] On ciągle ma jakieś wypadki.
Trent, co ona mówi?
Przykro mi, Kai.
- Nie chciałem. - [mężczyzna 1] Ale stało się.
A my wciąż mierzymy się z konsekwencjami.
[złowieszcza muzyka]
[śmieje się] Z tobą rozmawiałam.
- Tak. - [Helen] Zabawne.
Myślałam, że będzie więcej ochrony.
Nie ma tu osób, w których grozę budziliby wielcy faceci ze spluwami.
Ale mam innego asa w rękawie.
Wiem, a teraz wy również, że jeśli coś mi się stanie,
konsekwencje będą niczym epidemia dżumy.
Wszyscy zostaniecie rozpierdoleni w drobny mak.
Zrozumiano?
Pokażcie nagranie.
[otwieranie zamka torby]
[w tle wciąż złowieszcza muzyka]
- Co jest? - Amerykanie mówią o nagraniu.
- Co? O jakim nagraniu? - Z morderstwa Chena.
- Może ich oczyścić? - Tak.
[cicho] Kurwa.
Wiem, kim jesteś, Trencie Clarku.
Nie będziesz więcej truł mojej córki!
Słyszysz?!
Jeśli cię kiedykolwiek jeszcze zobaczę, to cię zabiję!
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Chen jęczy]
[muzyka cichnie]
Wystarczy.
[Kai-Ming oddycha nerwowo]
- Dobrze. - [pukanie]
Proszę!
- Oddzwonię. - Według Amerykanów istnieje nagranie.
Podobno może złagodzić całą sprawę z Chenem.
Co?
- Nagranie? - [Bill] Jadą po nie.
Chcą wsparcia policji?
DO A. CLARK: JADĄ AMERYKANIE
- Nie. Raczej każą się nie mieszać. - No dobrze. Informujcie mnie.
Co pięć minut, jasne?
Yyy… Dobrze.
[dźwięk wibracji telefonu]
Musimy stąd iść. Cieszę się, że wszyscy są zadowoleni.
- Zadowoleni? - Wszyscy mają to, czego chcieli, prawda?
Wesołych świąt.
Ja nie mam.
[złowieszcza muzyka]
Twoi przyjaciele żyją. Ciesz się.
Nie wszyscy.
Nie? Taka jest niestety cena interesów.
Obyś o tym pamiętała, kiedy znów na siebie wpadniemy.
- [Sam] Helen. - Ty tej ceny nie zapłaciłaś.
- Helen. - Zapłaciłam czasem i pieniędzmi.
I nie radziłabym kazać płacić mi więcej.
Trent, chodźmy.
- [Sam] Helen. - To nie wystarczy.
Nie wystarczy?
Nie.
[Eleanor] Oj.
[prycha]
Helen!
Naprawdę tego chcesz?
Jeśli pociągniesz za spust, zginiesz.
- Rozumiesz? - [Sam] Helen?
Wspieram cię i uwielbiam, i byłbym z reguły za krwawą zemstą,
ale tym razem powinniśmy się wycofać.
Tak. To dobra rada, Sam.
Znałam kiedyś mężczyznę.
Mojego ojczyma.
Był pijakiem,
idiotą i nierobem,
ale kogoś mi odebrał.
Tak samo jak ty.
Odebrał, bo myślał, że może to zrobić.
Myślał, że ujdzie mu to na sucho.
Że osoba, którą mi odebrał, jest nikim. Mylił się i za to zapłacił.
Dlaczego ty uważasz,
że nie musisz płacić?
Dlaczego uważasz, że sobie stąd wyjdziesz
i o wszystkim zapomnisz?
Helen, chodźmy.
Możesz stąd odejść.
Twoi przyjaciele też. Możemy to zostawić za sobą.
Chodźmy stąd. Już.
Współczuję ci, naprawdę, ale sprawa jest już zakończona.
Nie spieram się o jakiś mandat za parkowanie.
Nie chodzi o skargę, tylko o zemstę!
[Alex] Co ty gadasz? Nie cofniemy tego, co się już wydarzyło.
Nikogo nie wskrzesimy.
Lepszego zakończenia nie dostaniesz, więc przyjmij to.
[Sam] Helen…
Nie taka jesteś!
A za kogo mnie masz?
Jesteś moją przyjaciółką.
Jesteś Helen.
Helen Webb, Helen… Dawson, Daisy…
Chuj z tym! Chcę ci tylko pomóc!
To, że przeżyje, nie znaczy, że wygrała.
Odebrałaś mi kogoś i wysłałaś zabójcę do domu, w którym śpią moje dzieci.
Musisz ponieść konsekwencje.
Kogo wysłaliśmy? Kogo odebrałam?
Odebrałaś Jasona.
Muszę wiedzieć, kim był i dlaczego go zabiłaś.
Facet z ławki.
Jezu! To nawet nie byliśmy my! Nie zleciłam tego.
- Kłamiesz. - Nawet nie znalazłaś właściwych ludzi!
Kłamiesz.
Nic nie wiem o twoim przyjacielu. Nie kazałam go zabić.
A teraz może odłóż broń?
Zanim się bardziej wygłupisz.
- Williams! - Mm?
Miałaś zadzwonić pod jakiś numer,
gdybyś coś znalazła u Jasona.
Zleceniodawcy dali ci ten numer.
Tak.
[Helen] Tak. No dobra.
Jeśli zadzwoni i usłyszę telefon któregokolwiek z was,
to wy usłyszycie odgłos strzału.
Dzwoń sobie.
Nie zabiłam twojego przyjaciela.
[sygnał łączenia]
[dzwonek komórki]
[Helen oddycha nerwowo]
[dzwonek komórki]
Ty?
[dzwonek komórki]
- Ty. - [Trent] Przepraszam.
[Alex wzdycha z przerażeniem]
- Przepraszam. - Na dole się skomplikowało.
Tak tylko mówię.
[mężczyzna 2] Z drogi!
- [mężczyzna 3] Ręce! - Otwierać! Będziemy strzelać!
[mężczyzna 4] Odsunąć się!
- Przykro mi. - [Alex] Cicho bądź.
Chciałem udowodnić, że sam mogę się tym zająć.
- [Sam] Zamilcz. - [Alex] Co?
Ty.
Nie ma z tym nic wspólnego. Kłamie.
Nie wie, o czym mówi. Chce tylko chronić matkę.
To byłam ja!
Nie kłamie.
- Wybacz. - Nie słuchaj go.
Nie wie, co mówi.
[Eleanor] Ja pierdolę.
[mężczyzna 5] Co to za jedni?
Rzuć broń, bo strzelimy!
[mężczyzna 6] Rzuć broń!
[Trent] To moja wina. Wszystko.
Musiałem zatuszować wypadek. Nie wiedziałem, że…
Kai, przykro mi.
Przepraszam.
Stul pysk, Trent!
Rzuć broń!
- Robi się gorąco! - [Trent] Przepraszam.
Proszę, nie rób nikomu krzywdy!
Helen, spójrz na mnie, kurwa! Chcesz to zrobić? To dzieciak!
[Alex] Tak.
[Sam] Dalej, chodźmy.
Wychodzimy. Przestań, proszę, Helen.
Jeśli skrzywdzisz mojego syna, to się nigdy nie skończy. Gwarantuję.
Nie uciekniesz!
[Helen krzyczy]
[Alex krzyczy]
[Sam] Kurwa!
[Trent] Proszę, nie!
Nie rób tego!
[ojciec Sama] W każdym fachu obowiązuje jakiś kodeks.
Zawsze możesz coś zrobić właściwie albo niewłaściwie.
[Trent] Nie, proszę!
Proszę!
[Kai-Ming wydaje okrzyk, szlocha]
[Helen wzdycha głośno]
Nie ty miałeś to zrobić.
Nie ty miałeś to zrobić, tylko ja.
- Nie powinieneś był, Sam. - Już dobrze.
- [Helen] Nie powinieneś był. - Już po wszystkim.
To koniec.
[Helen wzdycha]
[Helen oddycha nerwowo]
[Williams] No dobra.
- Powinniśmy stąd spierdalać. - [Eleanor] Mm.
Chyba od razu.
[dźwięk wibracji telefonu]
[wciąż dźwięk wibracji]
[Sam] Telefon Alex.
[wciąż dźwięk wibracji]
[męski głos] Obserwowaliśmy cię i poniesiesz konsekwencje.
[Sam] Uciekaj.
My tu posprzątamy. No już.
[posępna muzyka]
Ktoś tam przeżył?
Nagranie.
Z mieszkania Kai-Ming.
Trent zabił ambasadora. To był wypadek.
Pokaż Chińczykom. Na was nic nie ma.
A Trent?
[posępna muzyka]
Nie żyje.
Razem z matką.
[Cole] Wiem, kim jesteś.
[pociąga nosem]
A twój mąż wie?
[w tle wciąż posępna muzyka]
- Spokojnie. Umiem dotrzymać tajemnicy. - [sygnał syreny]
Do zobaczenia, pani Webb.
[Mitch] Mój człowiek ma nagranie.
[muzyka cichnie]
Ze śmierci ambasadora Chena.
Udowadnia naszą niewinność.
Chińczycy się wycofają.
Wspaniałe wieści, Mitch. Świetnie.
Twój człowiek, Yarrick, był na nagraniu.
Przykro mi, Wallace. Nie uda się zataić tego przed prasą.
Jezu.
Dam znać jego żonie. Dzięki.
Yarrick wskazuje na udział osób trzecich.
To znaczy?
[Mitch] Z jego ust padają nazwiska.
Czyje?
Naprawdę nie wiesz, co?
Ty możesz być naprawdę czysty.
[chichocze] Dobrze wiedzieć.
Prezydent rozmawia z Pekinem.
Wyprostujemy tę sprawę. Dzieciaki wciąż w gabinecie?
- Tak, biegają gdzieś. - Zabierz je do domu.
[Wallace chichocze]
- Jest przecież Wigilia. - Dziękuję.
- Mitch. - Wesołych świąt, ministrze.
Wzajemnie.
[otwieranie drzwi]
[intrygująca muzyka]
[zamykanie drzwi]
- Chodźcie, dzieci. - Będzie wojna?
Ktoś tu podsłuchiwał, co?
Wesołych świąt.
Hm, nie będzie wojny, ale powiem wam, co musimy…
Wesołych świąt. Musimy zostawić Rudolfowi marchewkę.
[premier] Ile na mój temat ujawniono, panie Porter?
[Jacqueline] Rudolf nie jest prawdziwy.
[Wallace] Wszystkie renifery są prawdziwe.
[w tle kolęda „Once in royal David’s city”]
[w tle wciąż kolęda]
Alex Clark nie żyje.
Lepiej ci z tym?
Zabawne.
Obejrzałam nagranie.
Okazało się, że zrobił to przerażony chłopak z groźnej rodziny.
Trent Clark popchnął ambasadora, a ten uderzył się w głowę.
Trent spanikował, ale po godzinie wrócił
i zadzwonił do matki, która wezwała Yarricka.
I tak się zaczęło tuszowanie sprawy.
Tak.
[bierze oddech]
To, że Clarkowie, byli w to wszystko wplątani,
już i tak mogło się źle skończyć.
Ale ani Chińczycy, ani CIA nie wiedzieli,
że ktoś obserwował rodzinę ambasadora.
[złowieszcza muzyka]
Ktoś, o kim nikt nie miał pojęcia.
Ktoś bardzo bliski Kai-Ming.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
Maggie.
Donosiła na Kai-Ming do brukowców,
żeby dorobić, więc skontaktowało się z nią MI5.
Kazali przynosić najlepsze kąski sobie, a resztki zostawiać brukowcom.
[Helen] Umieściła kamerę w mieszkaniu Kai-Ming.
[Reed] Kiedy sprawdziła, co się stało z ambasadorem,
zobaczyła coś, co wykraczało poza jej kompetencje.
Ale Maggie popełniła błąd.
Zapomniała, że Phillip Bray, jej człowiek z brukowca,
również miał dostęp do nagrania.
[Jason] To ważne. Rozmawiałeś z kimś?
Nie.
[Reed] Kiedy Phillip je zobaczył,
musiała powstrzymać go przed zrobieniem głupoty, ale zawiodła.
Phillip próbował dorwać Yarricka przez Wallace’a.
[Stephen] Mogłeś mi powiedzieć.
Bray to pismak z brukowca. O co ci chodzi?
Miał o tobie materiał.
Twierdził, że to związane z Chinami. A teraz nie żyje.
Wallace ostrzegł Yarricka.
Yarrick poszedł z tym do Clarków.
[Helen] A Trent Clark próbował to zatuszować.
[chór śpiewa kolędę „In the bleak midwinter”]
[Helen] Kazał śledzić Phillipa.
[Reed] A śledząc Phillipa…
- [niezrozumiała rozmowa] - [Reed] …znaleźli Maggie.
I Jasona.
[w tle wciąż kolęda]
[Reed] A potem ciebie.
[Reed] Wtedy zaczęły się morderstwa.
[Phillip stęka]
[odgłos strzału z broni z tłumikiem]
[w tle wciąż kolęda]
[Helen] Jak Maggie wciągnęła w to Jasona?
Znała go.
Ufała mu.
I tak jak ona
Jason był agentem MI5.
[wzdycha głośno]
[oddycha z drżeniem]
[w tle wciąż kolęda – głośniej]
[grzmoty i szum deszczu]
[w tle wciąż kolęda – ciszej]
Pięknie, prawda?
Można mówić wiele rzeczy o chrześcijanach, ale komponować umieją.
Myślałam, że mogę mu ufać.
Że łączyła nas…
Miłość?
Udało mi się dowiedzieć więcej o nim i o tym, co robił.
[cmoka] Nie byłyśmy tak ostrożne, jak myślałyśmy.
W MI5 utworzono zespół, który miał szukać wycieków z rządu.
Sprawdzali każdego.
W końcu podejrzenia padły na ciebie.
Portcullis House. International Unity… coś tam.
Foundation. Tak, uroczyste otwarcie.
Tak. Rozlał pan mojego drinka.
- Oj, pamięta pani? - Tak, bo naprawdę chciałam się napić.
Czyli to był tylko podstęp.
[melancholijna muzyka]
W przeddzień śmierci…
Jason zdał przełożonym raport.
Powiedział, że w toku dogłębnego śledztwa nie znalazł dowodów na to, że szpiegujesz.
Że wszystko wskazuje na to, że jesteś lojalną obywatelką i żoną.
[wzruszająca muzyka]
To cię uratowało.
Wiele zaryzykował…
i cię ocalił.
Mnie to trochę brzmi jak miłość.
[muzyka narasta]
[Helen] Co to?
[Reed] Wszystko, co o nim znalazłam.
[w tle wciąż wzruszająca muzyka]
O tym prawdziwym?
Prawdziwym?
To osobliwe pojęcie, prawda?
Na twoim miejscu uznałabym, że nie warto wiedzieć wszystkiego.
[Helen wzdycha]
W naszym fachu musimy.
Ale możemy sobie wziąć wolne.
Wiosną premier złoży dymisję.
Zasłoni się względami zdrowotnymi. Kraj będzie potrzebował kogoś nowego.
Pod dziesiątką jest fajnie.
Przydałoby się tam odmalować, a ogrzewanie psuje się zimą,
ale spodoba się tobie i dzieciom.
I jest całodobowa ochrona.
Nie wiem, czy…
Nadal dla nas pracujesz?
Zboczyłaś z kursu, ale wróciłaś.
Pora brać się do roboty.
Wesołych świąt.
[wzruszająca muzyka]
[zbliżające się kroki]
[w tle wciąż muzyka – głośniej]
Już po wszystkim?
[muzyka cichnie]
[Sam wzdycha głęboko]
Hm.
Posłuchaj. Na razie nic nie mówmy.
Przez jakiś czas.
[w tle wciąż wzruszająca muzyka]
[muzyka cichnie]
[skrzypienie podłogi]
Nienawidziłem braci.
Byli podli, okrutni i…
Nie brakuje mi ich.
Ale to byli moi bracia.
Mamie pękło serce.
Wciąż się nie zemściłem.
Nie ja, to ktoś inny by to zrobił.
Ktoś, kto…
może nie darowałby ci życia.
[Hector] Myślałem o tym.
Bardzo długo.
I wciąż nie wiem, czy jesteś moim wrogiem, czy aniołem stróżem.
Nie mam pojęcia.
Podobno…
gruba ryba mocno dziś oberwała.
Clarkowie.
Mówi się, że są ranni, ale żyją i będą kłopoty.
To tylko kwestia czasu, zanim zaczną ścigać tego, kto to zrobił.
Ty jesteś całkiem sam.
A mnie brakuje obstawy.
Proponujesz robotę?
[Hector] Daję ci wybór.
Jeśli chcesz odejść, odejdź.
[prycha] I nie wracaj. Jeśli chcesz zostać…
wchodzisz do gry.
Po mojej stronie.
To, co nadchodzi, to nie przelewki. [prycha]
Rozumiesz?
[cicha, przejmująca muzyka]
Dlaczego mnie wtedy nie zabiłeś?
Bo byłeś dzieckiem.
Wiedziałem.
Masz dobre serce.
Zastanów się.
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[otwieranie drzwi]
[zamykanie drzwi]
[Michael wzdycha z drżeniem]
[muzyka cichnie]
[zapinanie zamka]
[Michael śmieje się cicho]
Nadal widzisz moje oczy, kiedy zamykasz swoje?
[śmieje się]
Zawsze.
[Michael] Mm.
Magnesy.
[melancholijna muzyka]
[otwieranie drzwi]
[zamykanie drzwi]
[wzruszająca muzyka]
[plusk wody]
[muzyka cichnie]
[w tle piosenka „The Christmas waltz” Franka Sinatry]
[piosenka gra dalej w radiu]
Czuć od ciebie, że strzelałeś.
Nie zapytam, czy zabiłeś Hectora. Nie chcę się znowu rozczarować.
Chce mnie zatrudnić.
[chichocze]
A co z nami?
Mamy okazję zostawić przeszłość za sobą
i iść naprzód.
Co było, to było?
Dasz radę?
Nie wiem.
[Sam bierze głęboki wdech]
No to spojrzę ci w oczy.
Jeśli uwierzę, że dasz radę,
nie zabiję cię i wyjdę.
A jeśli nie uwierzę…
to przeciwnie.
[piosenka – głośniej]
[Sam śmieje się gorzko]
Do zobaczenia, Lenny.
Do zobaczenia, Sam.
[muzyka cichnie]
[oddycha z drżeniem]
[pociąga nosem]
[reporterka w telewizji] Światowi przywódcy odetchnęli z ulgą.
Obawiali się nasilenia napięć,
które mogłyby zachwiać geopolityczną równowagą.
Jest 6.15 w ten śnieżny świąteczny poranek.
[łagodna muzyka fortepianowa]
[odgłosy kroków]
- [Oli] Mamo! Był tutaj! - [Jacqueline] Mamo! Był!
Był już? O rety!
♪ Szczęście i radość… ♪
Otwórzmy prezenty.
[łagodna muzyka fortepianowa]
- [Jacqueline] Chodźcie. - [Helen chichocze]
- [Helen] To? - [Wallace] To, o czym myślę?
- [Jacqueline] To? - [Helen] Zielony dla Jac.
- Dzięki. - Czerwony dla Oliego.
- [Wallace] Dalej, Oli. - Dziękuję!
„Wesołych świąt, kochanie. Mama i tata”.
Mamo, dobrze zapakowałaś. Nie mogę się dobrać!
[w tle wciąż ta sama muzyka]
[Jacqueline] Wow!
- Siódemka! Koszulka Sonny’ego! - [Oli] Tak! Siódemka!
[Helen się śmieje]
[Jacqueline] Zawsze taką chciałam!
Dziękuję.
- [sygnał łączenia] - [buczenie blendera]
[Sam] Wiesz, która godzina?
- Są święta. - [Sam] Tak?
Tak. Co robisz?
[Sam] Nic.
- To wpadnij. - [Sam] Nie mogę.
- Nie masz wyboru. - [Sam] Dlaczego?
Bo cię zapraszam, Scrooge’u.
[Sam] Wallace nie będzie miał nic przeciwko temu?
Powiedziałam mu, że nie jestem w twoim typie,
więc wszystko mu jedno.
[Sam] Masz jakiś alkohol?
- Całe mnóstwo. - [kroki]
- Mamo! - [Helen] Przepraszam, synku. Już idę.
[w tle wciąż łagodna muzyka]
- Całkiem ciężki. - [Helen] Pokaż.
- [Wallace] Ciężki. - Ładnie pachnie.
- Gdzieś tu położyłem łyżkę… - Trzymaj.
Dziękuję.
[dzwonek do drzwi]
- To ten twój… znajomy? - [Helen] Mhm.
Cześć, kochana.
- [Wallace] W skrócie: tak. - Witaj.
- [Sam] Cześć. - Cześć.
- [Helen] Dzieci, to Sam. - Cześć!
Cześć, Jacqueline. Cześć, Oli. Kupiłem…
- To dla was. - [Helen] Dziękujemy.
- Dziękuję! - Otwórzcie.
[Oli] Zabawkowy pistolet!
Pistolety!
[Oli] Wow!
[Helen] Włączcie telewizor, a my zrobimy kolację.
- [dzieci się śmieją] - [Jacqueline] Nie strzelaj!
- Przepraszam. Wallace. - Sam.
[Wallace] Miło mi…
Dziękuję za zaproszenie.
W końcu są święta. Hm…
Czym się zajmujesz?
- Ubezpieczeniami. - Naprawdę?
Hm…
- Sprawdzę tylko, jak indyk. - [Sam] Jasne.
[Helen chichocze]
[Oli] Mamusiu!
- Napijesz się? - Poproszę.
[śmiech dzieci]
[Helen] Co teraz?
Na jakiś czas tu zostanę.
- W Londynie? - Tak.
Zobaczymy się?
Jeśli nic nam nie zagrozi.
[w tle piosenka „Fairytale of New York” The Pogues]
Sam, to, co zrobiłeś…
W porządku.
Nie. To…
Po to wróciłem.
I powtórzyłbym to.
Za każdym razem.
Dziękuję.
Michael?
[wzdycha]
Przykro mi.
[Helen wzdycha]
Tacy ludzie jak my nie odjeżdżają w stronę zachodzącego słońca.
Ale zostają na miejscu i mogą podziwiać gwiazdy.
To zawsze coś.
Tak myślę.
[w tle wciąż piosenka – głośniej]
- [śmiech] - [Eleanor] Zdrowie!
[w tle wciąż piosenka]
[krzyczą podekscytowane]
Tak!
[w tle wciąż piosenka]
- To do śmietany. - Skąd wiesz?
[Sam] To…
To maskonur, tak.
- [Wallace] Idzie pudding! - [Helen] Ale piękny!
Gdzieś mam zapalniczkę.
Och. Ja to zrobię.
[w tle wciąż piosenka]
[muzyka cichnie]
Napisy dla niesłyszących: Monika Bartz
Na podstawie tłumaczenia Krzysztofa Bożejewicza