W poprzednim odcinku...
Przez ponad wiek żyłem w ukryciu.
Do teraz. Znam ryzyko, ale nie mam wyboru.
Muszę ją poznać.
- Jestem Elena. - Stefan.
Wiem. Mamy razem historię.
Zeszłej wiosny samochód moich rodziców
spadł z mostu do jeziora.
Nie będziesz się zawsze smucić.
- Mieszkam z wujem. - Masz rodzeństwo?
Niewarte wzmianki
- Witaj, bracie. - Damon.
Elena jest sobowtórem Katherine.
Gdzie pójdziesz, ktoś umiera.
- Boże. Vicki! - Coś ją ugryzło, traci mnóstwo krwi.
- Pomocy! - Wampir.
- Nie łakniesz? - Dość.
Zróbmy to. Chodźmy po Elenę.
Wyobraź sobie smak jej krwi.
Dość!
Trzymaj się z dala od Eleny!
To dla mnie zaproszenie.
- Słyszałeś? - Co?
Grzmot.
- Nie. - Na pewno?
Jeśli zacznie padać, nie zobaczymy komety.
Nie będzie deszczu.
Mam dla ciebie prezent.
W samochodzie. Poczekaj.
- Nie zmoknij. - Nie pada.
Wiedziałam.
Mówiłam, że będzie padać.
Otwórz się!
PAMIĘTNIKI WAMPIRÓW
Kochany pamiętniku.
Dziś jest inaczej.
Czuję zmianę.
Jestem przytomny.
Pierwszy raz od dawna
jestem całkowicie i niezaprzeczalnie przytomny.
Wreszcie nie żałuję dnia nim się zaczął.
Witam ten dzień, bo wiem...
...że znów ją zobaczę.
Znów go zobaczę.
Pierwszy raz od dawna czuję się dobrze.
Wyglądam dorośle? Jak rodzic?
Zależy, dokąd idziesz.
Na wywiadówkę do Jeremy'ego.
Upiąć włosy?
Seksowna stewardessa,
podpita mamuśka.
Upnę. Rozpiera cię energia.
Świetnie się czuję. Co rzadkie.
I będę się tego trzymać - wyruszę w stronę słońca.
- Gdzie Jeremy? - Wyszedł wcześnie.
Do warsztatu, dokończyć karmnik dla ptaków.
Nie ma żadnego warsztatu?
Nie możesz tu być. Odwiedziny od dziewiątej.
Co z nią?
Straciła dużo krwi.
Ale wydobrzeje?
Musi odpoczywać.
Przyjdź później.
Odkryta blisko pięćset lat temu,
nie była nad Mystic Falls od 145 lat.
Kometa będzie najlepiej widoczna jutro po zmierzchu.
Przeszkadzam panu, panie Salvatore?
Panno Gilbert.
Przyniosłem.
Mówiłem ci.
"Wichrowe Wzgórza" Alice Bell.
Nie do wiary, że pisała to pod pseudonimem.
Siostry Brontë używały pseudonimów.
Piszące kobiety były źle widziane.
Skąd masz ten egzemplarz?
Pamiątka rodzinna.
Mam dużo książek. Weź tę.
Nie.
Chętnie przeczytam.
Obiecuję, że oddam.
Nie rozumiem. Jesteś medium czy jasnowidzką?
Babcia mówi, że czarownicą.
Mam przodków z Salem.
Miała mi wytłumaczyć, ale była pijana i nie zrozumiałam.
Jest szurnięta. Nie wierzę w czarownice.
Odgadnij nazwisko i numer tego faceta z wczoraj.
To nie ja go widziałam.
Czemu go nie zaczepiłaś?
Nie wiem. Byłam pijana.
Tyler, wybacz, że przeszkadzam.
Jak się czuje Vicki? Już dobrze?
W porządku. Spadaj stąd.
Co z nią? Wiedzą, co to było? Wydobrzeje?
W jakiej sali leży?
Przyłożę ci.
Obiecanki-cacanki.
Może tu i teraz?
Odejdź, Gilbert. Ostatnie ostrzeżenie.
To ostatnie ostrzeżenie.
Bawisz się Vicki.
Jeśli znów ją skrzywdzisz, zabiję cię.
Chyba mi groził. Słyszałaś?
Została na obserwacji, jutro wyjdzie.
Dobre wieści.
Skontaktowałeś się z mamą?
Nagrałem jej wiadomość.
Jest z chłopakiem w Virginia Beach.
Zobaczymy, kiedy wróci.
Vicki ma szczęście, że jest cała.
Wiem. Mówili o zaginionych turystach.
Powiedziała, jakie zwierzę ją zaatakowało?
Wampir.
- Co? - Ocknęła się i wyszeptała "wampir".
Dziwne.
Była pijana.
Kręcisz z tym nowym?
Nie chcę ci sprawić przykrości.
Wracam do szpitala.
Vicki obudzi się i wszystko mi powie.
Martwię się o Jeremy'ego.
W ciągu trzech dni uciekł z sześciu lekcji.
Wie pan, że rodzice Jeremy'ego i Eleny nie żyją?
Od czterech miesięcy. Wypadek.
Na moście Wickery, jak dobrze pamiętam.
Pani jest rodziną? Siostra matki.
Młodsza siostra.
Sześć lekcji? Na pewno? To niełatwe.
Nie po narkotykach.
Tak się znieczula. Ma wszystkie objawy.
Zmienność nastrojów, wycofanie, kłótliwość...
Ma jeszcze jakichś krewnych?
Jestem jedyną opiekunką.
Może jednak?
Co pan sugeruje?
To ponad ludzkie siły.
Wychowywać dwoje nastolatków.
Było ciężko, ale jest znacznie lepiej.
Zła odpowiedź.
To niewykonalne.
A pani idzie tragicznie.
To ja, Matt.
Zaatakowało cię zwierzę.
Wyszło z mroku i skoczyło. Zemdlałaś.
- Tyle pamiętasz. - Więcej nie pamiętam.
Zwierzę. Zemdlałaś. Nie pamiętasz.
Nie pamiętam.
Pomocy! To moja siostra!
Wygląda dobrze.
Babcia mówi, że kometa zwiastuje zagładę.
Poprzednim razem przez Mystic Falls przeszła śmierć.
Morze krwi dało początek aktywności paranormalnej.
Potem jej dolałaś, a ona mówiła o kosmitach.
- Co się dzieje? - Nic.
Rozmawiałaś ze Stefanem całą noc.
Żadnych pocałunków ani macanek?
Nic z tych rzeczy.
Nawet uścisku dłoni?
Przyjaźnimy się. Powinnaś się zwierzać.
Gadaliśmy.
Co was blokuje?
Chłopak lubi dziewczynę, dziewczyna chłopaka. To oznacza seks.
Głębokie.
Dokąd idziesz?
Caroline ma rację. To proste.
Jak się zasiedzę, przejdzie mi
ochota na to, co planuję od rana.
Przywiozłam kolację. Taco. Naszło mnie na guacamole.
- Nie trzeba. - Jedz.
To pretekst. Chcę pogadać.
Chodź. Siadaj.
Na pierwszym roku opychałam się nachosami.
Z podwójnym serem.
- Zawsze, kiedy się naćpałam. - Brałaś?
Kiedyś. Dawno.
Uwielbiałam. Żeby się oderwać od życia.
Działa. Przez chwilę. Nie trwa długo.
Chętnie bym do tego wróciła,
ale na karku dyplom, a w talii przybywa.
Co?
W końcu się obudziłeś.
Jak się czujesz?
Wyglądasz lepiej.
Martwiłem się. Przeraziłaś mnie tym krzykiem.
O czym ty mówisz?
Nie pamiętasz?
Czuję się dobrze.
To dobrze.
Lekarz mówi, że jutro wyjdziesz.
Co cię napadło w lesie?
Jakieś zwierzę. A cóż innego to mogło być?
Jak się masz?
Dobrze.
Idę po kawę.
- Co tu robisz? - Sprawdzam, co u ciebie.
Widziałeś minę Matta? Coś podejrzewa.
Nie chcę, by się dowiedzieli.
- Nie myśl o tym. - Tyler wreszcie się mną zainteresował.
O tym też nie myśl.
Widzisz go tutaj?
Tyler? Jesteś? Nie.
Nikt nie powinien wiedzieć.
Jestem od ciebie starsza. Matt i Elena wściekliby się.
Chyba mogę cię odwiedzić? To ja cię znalazłem.
Wyniosłem cię z lasu.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Stefan?
Przepraszam za wtargnięcie. Drzwi były otwarte.
Pewnie Elena?
- Damon. Brat Stefana. - Nie mówił, że ma brata.
Nie lubi się chwalić.
Zapraszam. Stefan na pewno zaraz się zjawi.
To wasz salon?
Salon, bawialnia, dom aukcyjny.
Trochę kiczowaty.
Już wiem, co go tak wzięło.
Najwyższy czas.
Strasznie przeżywał ostatnią.
Był zdruzgotany.
Ostatnią?
Dziewczynę. Katherine.
Jeszcze nie poruszaliście tego tematu?
Teraz na pewno wypłynie.
Może nie chciał byś myślała,
że szuka pocieszenia.
Wiemy, jak się kończą takie związki.
Mówisz, jakby wszystkie były skazane na niepowodzenie.
Jestem fatalistą.
Cześć, Stefan.
- Nie spodziewałem się. - Mogłam zadzwonić.
Nie wygłupiaj się. Jesteś tu mile widziana. Prawda?
Powinienem wyciągnąć rodzinne albumy. Albo filmy.
Ostrzegam.
Nie zawsze był ciachem
Dzięki, że wpadłaś. Miło cię widzieć.
Pójdę już.
Miło było cię poznać.
Wzajemnie.
Świetna. Z ikrą.
Za to ty wyglądasz słabo.
Jesteś przemęczony.
Niech zgadnę. Szpital?
Musiałem po tobie posprzątać.
Odniosłeś sukces? Perswazja dała efekt?
Gdy żywisz się źle, sztuczki nie wychodzą.
Ile Elena tu była?
Niepokoisz się?
Boisz się powtórki z przeszłości?
Dlatego się bawisz w licealistę?
- W nic się nie bawię. - Ależ tak.
Obaj wiemy, że będziesz najbliższy człowieka, kiedy się nim pożywisz.
W co ty grasz, Damon?
Poczekaj, a zobaczysz.
Pociesza się po związku i ma problemy rodzinne.
Była dziewczyna.
Mógłby mieć problem z mamunią,
z wiernością albo z amfetaminą.
Gdzie byłeś?
Kolejne bajki? Kumam. Kiedyś byłaś spoko.
Czemu to zrobiłaś?
Przestań wagarować, bo dostaniesz szlaban. Koniec tematu.
Władza rodzicielska. Super.
Tak trzymaj.
Noc komety. Chcesz program?
Nie zadzwonił?
Ani nie napisał.
Nie znamy swoich numerów ani adresów mailowych.
Kamień milowy każdego związku.
Zresztą, to zły czas.
Kiedy będzie dobry?
- Nie jestem gotowa. - A kto jest?
Przynajmniej próbuję.
Tak uważasz?
O co ci chodzi?
Wciąż słyszę tylko twoje wymówki.
Czemu Damon wrócił do domu?
Bo ja wróciłem. Chce mi zatruć życie.
Naraża nas. Dziewczyna ze szpitala może coś powiedzieć.
Nie powie. Zająłem się tym.
Na pewno?
Pewności nie mam, Zach.
Nie wiem, czy się udało.
- Jestem słabszy od Damona. - Co, jeśli nie zadziała?
Nie wiem. Coś wymyślę.
Jest tego warta?
Wujku Stefanie. Dziewczyna, dla której wróciłeś.
- Co tu robisz? - Kłócę się o grafik.
Za atak wściekłego zwierza należy mi się dzień zwolnienia.
Dobrze się czujesz?
- Trochę boli. - Dali ci coś?
Coś dla dzieci. Zawracanie głowy.
Przejrzeli mnie.
Walnij sobie.
Dzięki.
Idziesz oglądać kometę?
Nie miałam tego w planach.
Ale dam się namówić.
- Do zobaczenia. - Vic...
- jak się czujesz? - Nagle cię to obchodzi?
Co się gapisz, Gilbert?
Mam dla ciebie świecę.
Dzięki.
Proszę.
Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Ta kometa od tysięcy lat przemierza kosmos.
Sama.
Bonnie mówi, że zwiastuje zło.
Myślę, że to kula śniegu i lodu
uwięziona w drodze bez wyjścia.
Co 145 lat wraca do domu.
Przepraszam za wczoraj.
Nie byłem sobą.
Chyba często przepraszasz.
Mam za co.
Nie byłem na ciebie zły.
Nie mówiłeś, że masz brata.
Nie jesteśmy zżyci.
To skomplikowane.
Zawsze jest.
Powiedział mi o twojej byłej, Katherine.
Co mówił?
Że złamała ci serce.
To było dawno.
Strata i tak pozostaje.
Przypomina, jak łatwo nas zranić.
W porządku. Rozumiem.
Nie wiesz, jak bardzo.
Trudny brat? Znam to.
Trudny eks? Znam to.
Nie sposób rozważać związku. Znam też.
Trudno. Poznaliśmy się,
pogadaliśmy, było pięknie, ale...
wzeszło słońce i wróciła codzienność.
Znam cię.
To niedobrze.
Nie wiem, skąd.
Ale twoja twarz...
Przepraszam.
Widzieliście Vicki?
- Ty za nią łazisz. - Nigdzie jej nie ma.
Ma ciekawsze towarzystwo.
Pigularzu, masz następcę.
- Pigularzu? - Spytaj go.
Musiałeś?
Dilujesz?
Nie poleci na ciebie.
Już to zrobiła. Nie raz.
Przespałeś się z Vicki Donovan?
Vicki Donovan przespała się z tobą?
- W życiu. - Ja jej nie zmuszałem.
- O czym on mówi? - O niczym.
Zamknijcie się i pomóżcie mi znaleźć siostrę.
- Ja łazienka. - Ja plac
- Ja z tobą. - Nie. Idziesz ze mną.
Dilujesz dragami?
Nie.
Za długo byłeś zostawiony sam sobie.
Tylko to umiecie z Jenną.
Mamy cię wysłać na terapię, żebyś rozwiązał swoje problemy?
Albo na odwyk, żebyś mówił obcym, jak spaprać życie?
Możesz porozmawiać ze mną.
Nic z tego.
Widziałeś moją siostrę?
- Nie. - Zaginęła.
Będę się rozglądał.
Widziałem cię wczoraj w szpitalu.
- Tak? - Po co przyszedłeś?
W odwiedziny.
Elena i ja znamy się od lat.
Teraz nie jesteśmy razem, ale jest dla mnie ważna.
I zawsze będzie.
Przepraszam.
Nieźle. Jadłeś zające?
Puść ją.
Naprawdę? Dobrze.
Spokojnie.
Co się dzieje?
Nie zależy mi na jej śmierci, a tobie?
Co cię zaatakowało?
Nie wiem. Zwierzę.
Jesteś pewna?
Pomyśl dobrze.
Zastanów się.
Co cię zaatakowało?
Wampir.
- Kto ci to zrobił? - Ty.
Zła odpowiedź.
- Zrobił ci to Stefan Salvatore. - Zrobił mi to Stefan Salvatore.
Jest wampirem. Wstrętnym, krwiożerczym potworem.
Proszę, Damon. Nie.
Nie zdołałeś tego naprawić. Co teraz?
Popełniłeś błąd, zrobiłeś się słaby.
Parę wampirzych sztuczek
to nic wobec siły, którą mógłbyś mieć.
Której potrzebujesz.
Możesz to zmienić. Dzięki ludzkiej krwi.
Są dwa wyjścia.
Pożywisz się i sprawisz, że zapomni.
Albo pozwolisz, by latała po mieście, krzycząc "wampir".
O to chodzi? Chcesz mnie zdemaskować?
Chcę, żebyś pamiętał, kim jesteś.
Po co? Żebym pił krew i zabijał?
Żebym sobie przypomniał, że mam brata?
Wypuść ją.
Niech rozpowie, że do Mystic Falls wróciły wampiry.
Zakują mnie w łańcuchy. Przebiją mi serce kołkiem.
W końcu się od ciebie uwolnię.
- Chodź, skarbie. - Nie.
Już dobrze.
Co się stało?
Gdzie jestem?
Pozrywałam szwy...
- Jak się czujesz? - Wzięłam jakieś proszki.
W porządku.
Dobrze być w domu. Chyba zostanę.
Trzeba obudzić to miasto.
Co ty knujesz, Damon?
Już ja tam wiem. A ty zgaduj.
Pozdrów Elenę.
Mówiła, że ją znalazłeś.
Dzięki.
Jaka afera.
Ćpunki zawsze zwracają na siebie uwagę.
- Widziałyście Elenę? - Wróciła do domu.
Dam ci jej numer komórki i email.
Uwielbia pisać.
Możesz jej powiedzieć, że to powiedziałam.
W porządku?
Co ci się stało?
Chamka ze mnie. Przepraszam.
Upiła się. Jak zwykle.
To ja. Hipokrytka.
Co robisz?
Zmieniam się w swój koszmar.
Pogwałcam prywatność piętnastolatka.
Mam.
Od wieków te same kryjówki. Kreatywność
- Jak do tego doszło? - Nauczyciel historii mnie zawstydził.
Tanner. Znam to.
"Pozna pani bezsilność rodzica".
Wiedziałam, że się nie sprawdzam.
To nieprawda, ciociu Jenno.
Fatalnie. Wiesz dlaczego?
Bo nie jestem nią.
Dla niej wszystko było proste.
Studia, małżeństwo, wy.
Ja tak nie umiem.
Popełniam kolejne błędy,
a z nim jest coraz gorzej. Przeze mnie.
To niemożliwe.
Przemawia przez ciebie strach.
Boisz się. Tylko tyle.
Jak my wszyscy.
Muszę wyjść.
Przestaniesz się gryźć?
Wybacz. Nie chciałem cię przestraszyć.
Nie szkodzi.
Liczyłam, że się znów spotkamy.
Wiem.
Jesteś pewny siebie.
Bardzo.
Wejdziesz?
Kometa jest w tamtę stronę.
Przepraszam za najście. I za głupie teksty.
Cieszę się, że jesteś.
Głupio wyszło.
Wróciłam do domu i miałam zrobić to, co zawsze.
Pisać pamiętnik.
Jak co dzień, odkąd dostałam pierwszy od mamy.
Piszę tam wszystkie uczucia.
Wszystko zapisuję w zeszycie,
który ukrywam na drugiej półce, za koszmarną syreną z porcelany.
Zdałam sobie sprawę, że chcę napisać rzeczy,
które powinnam powiedzieć tobie.
Co byś napisała?
Na przykład:
"Kochany pamiętniku.
Wmawiałam sobie, że można się poddać,
nie ryzykować. Pozostać przy statusie quo,
twierdząc, że nie czas na zmiany.
Ale to tylko wymówki.
Usiłuję uciec od prawdy.
A prawda jest taka...
że się boję, Stefanie.
Boję się, że jeśli dam sobie prawo do choćby chwilowego szczęścia,
cały świat runie i nie wiem, czy to przeżyję".
Wiesz, co ja bym napisał?
"Poznałem dziewczynę.
Gadaliśmy.
Było wspaniale.
A potem wzeszło słońce i wróciła rzeczywistość".
To jest rzeczywistość.
Tutaj. rzeczywistość.