W poprzednich odcinkach:
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
To sobowtór Katherine.
Miłość do Katherine nie była prawdziwa.
Sprowadzę ją.
- Jestem Anna. - A jestem Jeremy.
Mój pradziadek mi pokazał pamiętnik.
Spisał tam wszystko o wampirach.
Twoja kolej. Masz jakieś smutne historie miłosne?
Zakochałem się i pobrałem w młodym wieku...
Moja żona nie żyje.
Nigdy nie byłam w Twoim pokoju.
- Kim jestem dla Ciebie? - Nie jesteś Katherine.
- Czemu wyglądam jak ona? - Zostałaś adoptowana.
Żyjesz?
Kim był człowiek na drodze?
Nie wiem. Zapamiętałaś coś?
Chciałabym.
Nie dostrzegłam twarzy.
Miał kaptur. Pamiętam tylko czarne buty.
Przyniosłem werbenę.
Dla ciebie i Jenny.
Zrobiłem bransoletkę dla Jeremy'ego.
I kilka dla znajomych.
Werbenę można umieszczać w biżuterii, wsypywać do napojów.
Chroni przed wpływem wampirów.
Warto pamiętać.
W mieście jest inny wampir.
Nie wiemy, kto to i czego chce.
Bądźmy ostrożni.
Dwadzieścia dwa dolary.
Elena, pieniądze.
Proszę położyć na stole.
Cześć. Zachowaj resztę.
Dziękuję. Miłego wieczoru.
PAMIĘTNIKI WAMPIRÓW
- Czego szukasz? - Nie twoja sprawa.
Bezpieczeństwo Eleny jest moją sprawą.
O czym ty mówisz?
O Atlancie.
Zaszaleliśmy.
Jasne.
Szlag cię trafia, bo ją mam.
A biedna Katherine jest nieosiągalna.
Chyba że się dostaniesz do grobu.
- Co powiedziała Bree? - Nie umiesz wypytywać.
A ty - ukrywać.
Idź do szkoły.
Zdziwiony? Dobra praca.
Jasna myśl, logiczna kompozycja.
Ale chyba nie myślisz, że w Mystic Falls są wampiry?
Nie, ale było tu więcej ataków zwierząt,
niewyjaśnionych przypadków śmierci,
zaginięć niż gdziekolwiek indziej w stanie Wirginia.
To przypuszczenie. Ale niebanalne.
Dlatego dostałeś szóstkę.
Nie wierz w spiskową teorię dziejów.
Nie będę.
Cytowane źródło...
Jonathan Gilbert...
Pamiętnik pradziadka.
Chętnie bym go przejrzał.
Relacja z pierwszej ręki
to czyste porno dla nauczyciela historii.
Jeśli referat jest niebanalny, niech pan przeczyta to.
Dzięki.
- Śliczne. - Dziękuję.
Pasuje do wszystkiego.
Z jakiej okazji?
Dowód przyjaźni.
Jak lesbijski wisiorek?
Twoja przyjaźń wiele dla mnie znaczy.
Co się tak roztkliwiasz?
Bo mnie unikasz.
Wiedz, że akceptuję wszystko, co się dzieje między tobą a Mattem.
Miałam ci powiedzieć.
Ale nie ma co.
Parę razy się spotkaliśmy.
Pora wyjść poza kumpelstwo.
Nie powinnam o tym mówić. Dziwne.
Może trochę, ale nic mi do tego.
Przeciwnie.
Matt wciąż o tobie myśli.
Jestem ze Stefanem, Matt się z tym pogodzi.
Matt Donovan.
Ben McKittrick? Co słychać?
Ciężki sezon.
Trudno odzyskać pozycję po przepuszczeniu połowy rozgrywek.
Będziesz tu pracował?
Pójdę w twoje ślady. Choć mistrzostwa nie zdobyłem.
Nie każdy jest bogiem futbolu.
Kim będziesz? Kucharzem?
Kelnerem.
Nie mogę uwierzyć, że jesteś adoptowana. To niedorzeczne.
To nie koniec. Sprawdziłam akt urodzenia.
Moi biologiczni rodzic to Miranda i Greyson Gilbertowie.
Spytaj Jennę.
Po pierwsze, Elena, którą znam, wybrałaby prawdę.
A po drugie?
Właśnie odkryłaś, że Twój chłopak jest wampirem.
Gorzej nie będzie. Chyba, że rodzice są kosmitami.
Idę do sklepu skompletować strój na bal.
Zapłacę.
Czego chcesz?
- Zacznijmy od zera. - Próbowałeś mnie zabić.
Ale żyjesz. Gdybym chciał, to bym zabił.
To się nie liczy?
Umiem wzniecić ogień myślą.
A ogień zabija wampiry.
Nie zbliżaj się.
Wszystko w porządku?
Tak.
Nie ciebie pytam.
Dziękuję.
- Nie ma sprawy, Bonnie. - Pamiętasz mnie?
Skończyłem szkołę nie tak dawno. Nie postarzaj mnie.
Przepraszam. Nie wiedziałam...
...że mnie kojarzysz.
Ładną buzię się pamięta.
Cześć Elena.
Kto mówi?
Potrąciłaś mnie samochodem.
To nowy?
Uciekłaś.
Kolejnym razem nie uciekniesz.
Dlaczego ja? Czego ode mnie chce?
Jeśli zamierza mnie zabić, dlaczego dzwoni?
Jesteśmy drapieżnikami.
Polujemy, osaczamy. To podnieca.
Proszę, weź to.
Zegarek Jeremy'ego. Skąd go masz?
Od Damona, który wziął go od Logana, który musiał zabrać wam.
Co się z nim stało?
To nie byle zegarek.
To kompas. Wskazuje wampiry.
Skąd mój ojciec go miał?
Gilbertowie zakładali to miasto.
W 1864 pragnęli wytrzebić wampiry.
Posługiwali się kompasem.
Znałeś ich?
Tak.
Zatrzymaj go. Ostrzeże cię przed niebezpieczeństwem.
- Zwykle wyglądasz schludnie. - Mądrala.
Zawsze zlecasz robotę innym.
Zazwyczaj, ale jeśli coś ma być zrobione porządnie,
trzeba to zrobić samemu.
Lubię nasze spotkania.
- Kto by pomyślał - ty i ja. - Jest tak miło.
W co się ubierzesz na bal?
Dopasujemy kolory?
Nie idę.
Czemu?
Pracuję jako kelner w Grillu.
Od kiedy?
Pracuję. Niektórzy muszą pracować.
Z mamą nigdy nic nie wiadomo, bywa ciężko.
Nie miałam tego na myśli. Nie wiedziałam, że pracujesz.
Ale pracuję. Muszę lecieć.
- Cześć. Jak Ci poszło? - Co takiego?
Referat.
Dostałem szóstkę. Dzięki za artykuły.
Dobrze. Co powiedział o wampirach?
Uwierzył w to?
Nawet ja w to nie wierzę. To tylko referat.
Muszę już iść.
Spotkamy się później?
Nalewam poncz na szkolnym balu.
Jak to?
Mam zagrożenie, więc się zgłosiłem.
To może jutro?
Znowu naciskam?
Dzięki za pomoc. Do zobaczenia.
Rozmawiałam z firmą ubezpieczeniową.
Auto jest zezłomowane.
- Możesz jeździć moim. - Idziesz na tańce?
Alaric prosił o pomoc w pilnowaniu.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Mama miała to zrobić.
Nie sądziłam, że ja będę musiała.
Gdyby tu była, powiedziałaby prawdę.
Któregoś wieczoru, gdy twój tata wychodził z pracy,
zjawiła się dziewczyna.
Szesnastoletnia.
Zaczęła rodzić.
Ojciec odebrał poród, dał jej dach nad głową.
Po paru dniach zniknęła.
Zostałaś ty.
Rodzice starali się o dziecko, ale na próżno.
Miranda ponad wszystko pragnęła zostać matką.
Czemu to oni są na akcie urodzenia?
Twój ojciec był lekarzem. Załatwił to.
Nie chcieli cię stracić, więc siedzieli cicho.
Nie chwalili się.
Gdyby ktoś zażądał dowodów, mieli dokumenty.
Co jeszcze wiesz o dziewczynie?
Miała na imię Isabel.
Niezły fryz.
Po co mi dziennik taty?
Szukałeś go.
Po co?
Nie wiem.
By nawiązać pośmiertne porozumienie?
Miłej lektury.
Ja już czytałem.
Ani słowa o Katherine, grobowcu ani jak go otworzyć.
Nie dziwne. Gościu z trudem się podpisywał.
Żałuję, że cię nie wsparłem w twoim diabolicznym planie.
- Mógłbym pomóc. - Ty mnie?
Ja wiem? To jakieś nienaturalne.
Zrobię wszystko, żebyś opuścił miasto.
- Nawet uwolnię Katherine. - A pozostałe 26 wampirów?
Nie. Niech tam siedzą.
Ale Katherine mógłbym rozważyć.
Czemu?
Do czego zmierzasz?
Zastanów się.
Czemu miałbym ci ufać?
Właśnie, Damon.
Wszystkich mierzysz własną miarą.
Z nas dwóch tylko jeden jest kłamcą.
Jenna? Jeremy?
Telefon Stefana, czym mogę służyć?
- Gdzie on jest? - Jedzie do ciebie. Zapomniał telefonu.
Dobrze. Kompas szaleje.
Pewnie wskazuje Stefana. Dzięki.
Proszę.
Nic ci nie jest?
Jak się dostał?
Został zaproszony.
- Udawał dostawcę pizzy. - Punkt dla niego.
- Powiedział, czego chce? - Próbował mnie zabić.
Masz pomysł, kto to mógł być?
Nie.
I nie patrz tak na mnie. Uprzedzałem cię.
- Jest ich więcej? - Nie wiemy.
Damon, on został zaproszony.
Dopadniemy go dzisiaj w nocy.
- Wchodzisz w to? - Co miałabym robić?
Idź z chłopakiem na bal. Może wpadnie.
Zły pomysł.
Zagraża domowi.
I jego mieszkańcom.
Warto spróbować.
Zgoda.
Z wami będę bezpieczna.
- Witaj. - Nieźle wyglądasz.
Przyszłam w kostiumie, żeby się nie wyróżniać.
Kłamczuszka.
Okej, uwielbiam bale retro.
Kończyłam tę szkołę.
Urządzają też bal w stylu lat 60-tych i 70-tych.
Super.
Napijesz się? Podobno poncz jest genialny.
Dobrze się bawisz?
Nie, ale ubierałam się dwie godziny,
więc zostanę chociaż godzinę.
Co tu robi Damon?
Chciał przyjść. Będzie grzeczny.
To jakiś trójkąt? Masz obu Salvatorów.
Jeśli chcę być ze Stefanem, muszę tolerować Damona.
Przecież go nie zabiję.
- Czemu nie? - Pomogę.
Dostrzegam zmianę w Jeremym. Nareszcie.
Nagła strata ukochanej osoby, trauma i żałoba...
Trudno o cięższe przeżycia.
Wiesz co mówisz.
- Co się stało? - Niewiedza jest najgorsza.
Możesz rozmawiać o żonie?
Niewiele można powiedzieć.
Nie sposób zaakceptować nieświadomość.
Skłamałbym, mówiąc, że spłynęło to po mnie jak po kaczce.
Głowiłem się kto za tym stoi i dlaczego to zrobił.
Może kiedyś się dowiesz.
Mam nadzieję.
Mam nadzieję...
Cześć Bonnie.
Zatańczysz?
- Wychodzę. - Daj mi szansę.
Wypad, Damon.
Dokąd poszły?
Nie wiem.
- Co powiedziałeś? - Byłem grzeczny.
Eleno, zatańczysz?
Z przyjemnością.
Można prosić?
- Nie wyczuwacie się nawzajem? - To tak nie działa.
Widzisz go gdzieś?
Nie, może ma zaczes.
Nie lubiłem tej mody.
Z pewnością było ci do twarzy.
Masz zdjęcia?
Nie. Spaliłem i zakopałem.
Jak było w latach pięćdziesiątych?
Wyobrażam sobie coś pomiędzy American Bandstand, a Grease.
Swetry uniwersyteckie i koktajle mleczne.
Do tego makkartyzm i segregacja, wyścig zbrojeń.
I spódnice z koła.
Tak.
Naucz mnie tańczyć hand-jive'a.
Nic z tego.
Nie powiedziałeś, że to bal tematyczny.
Co tu robisz?
Ponieważ mnie nie zaprosiłeś, wzięłam sprawy we własne ręce.
- Znowu to samo. - Co?
Udajesz, że z sobą chodzimy.
Osaczam cię, tak?
Nie myśl sobie.
Nigdy nie byłam na szkolnej potańcówce.
Proszę.
Usiądźmy tam.
Ślepy by zobaczył.
Nie psuj mi widowiska.
Też adonis. Ben McKittrick?!
Jest przystojny.
Przegrany sportowiec, który nalewa drinki.
Stać cię na więcej.
Co tam?
Nie znamy się.
Pilnujesz?
Alaric Saltzman. Nowy nauczyciel historii.
Najgorsza fucha.
Tak mówią.
Damon Salvatore.
Salvatore? Tak jak Stefan?
To mój młodszy brat.
Jestem jego opiekunem prawnym. Więc i pilnuję na balu.
Podobno jest bardzo inteligentny. Nie miałem okazji się przekonać.
Ma sporo nieobecności. Kłopoty rodzinne.
Rodzice?
Mamy tylko siebie.
Mieszkacie tu od zawsze?
Trochę podróżujemy.
Gdzie? Po Stanach?
Przepraszam. Nie chciałem być wścibski.
- Miło mi było Cię poznać. - Mnie też.
Przyjemnej zabawy.
Wieczór do luftu.
Nie użalaj się. Porozmawiaj z nim. Śmiało.
Powiedziała laska, która gapi się na barmana.
Racja.
Drugi raz dzisiaj. Mam szczęście.
- Udowadniam coś przyjaciółce. - Co takiego?
Że nie trzeba czekać, aż facet podejdzie.
Chcesz zaprosić mnie na randkę, tak?
A chciałbyś?
Co planujesz?
Lubisz karaoke?
Nie.
Ale chciałbym się z tobą spotkać.
Poważnie?
Mówisz do mnie?
A do kogo?
Potrzebujesz czegoś?
- Jesteś na mnie zły? - Nie.
Więc czemu się tak zachowujesz?
- Pracuję. - Unikasz mnie.
Myję stoły.
Tak przegrani sportowcy zarabiają na życie.
Nie chodzisz do tej szkoły. Nie musisz pomagać.
Ale mogę, to fajne.
Pożyczysz mi pamiętnik pradziadka?
- Po co? - Chciałabym przeczytać.
Nie mam go.
Rozumiem, że nie przyniosłeś, ale mogę cię odprowadzić.
Dałem go panu od historii.
Dlaczego to zrobiłeś?
Chciał go przeczytać.
Nie powinieneś go dawać byle komu.
A tobie powinienem?
Pożycz go mi.
Pożyczyłem go panu Salzmanowi.
Może jest w klasie. Odzyskajmy pamiętnik.
Czemu tak się uparłaś na ten pamiętnik?
Twoje oczy!
Coś mi wpadło. Muszę iść.
Może nie przyjdzie.
Tańczyliśmy na próżno?
To straszne.
Przepraszam.
Sama chciałam. Postanowiłam tutaj by, zgodziłam się.
Więc nie przepraszaj.
Pokaż, jak to się tańczyło wtedy.
Nie ma mowy.
Proszę. Chociaż jeden krok.
Dobrze zapamiętaj, bo to się nie powtórzy.
- Co tu robisz? - Usiłuję zdobyć pamiętnik.
I trzymam się planu, czego Ty nie robisz.
Zostaw ją.
Podoba mi się. Przypomina Katherine.
Ale nią nie jest. Katherine leży w grobie.
Wiem. Ale póki go nie otworzymy, mogę się nią bawić.
Jesteś głupi. Jest z braćmi Salvatore.
Nigdy się ich nie bałem.
Noah, proszę, nie. Wszystko popsujesz.
Bądź spokojna. Nic ci się nie stanie.
Dostaniesz to, po co przyszłaś.
Ale pozwól mi się zabawić.
Jest podobna do Katherine.
Nigdzie nie można go zabrać.
Stefan. Spójrz, tam w kącie.
Sprowadź Damona.
Co ja zrobiłem?
Gdzie on jest?
Brałem napój, jak jakiś koleś dał mi bluzę.
Witaj, Eleno.
Zrobisz tak.
Za tobą są drzwi.
Masz pięć sekund.
- Nie. - Albo twój brat umrze.
Skręcę mu kark tak szybko, że nikt nie zauważy.
A teraz masz iść.
Nie waż się go tknąć.
Idź.
Za drzwi.
Hej, głąbie.
Nikt cię nie zabije. Chcemy tylko pogadać.
To jak? Pogadamy?
Wal się.
Zła odpowiedź.
Dlaczego to robisz?
Bo to zabawne.
Czego chcesz od Eleny?
Wygląda jak Katherine.
Znałeś ją?
Myśleliście, że tylko wy?
Nawet mnie nie pamiętacie.
- Powiedz, jak się dostać do grobu. - Nie.
- Księga czarów. - Gdzie jest?
Sprawdź w pamiętniku.
Pamiętnik Jonathana Gilberta.
Z kim się skumałeś?
Kto jeszcze tu jest?
Musicie mnie zabić.
Jak znajdziecie innych?
Musiał umrzeć.
Został zaproszony.
Idź.
Co robisz?
- Szukam pani Hilden. - A czemu jesteś w Mystic Falls?
- Uczę w szkole. - Wiesz, kim jestem?
- Bratem mojego ucznia. - Na pewno mówisz prawdę?
Tak.
Zapomnij o tej rozmowie.
Na pewno nie działał sam.
A ty?
Księga czarów.
Emily?
Trzeba odwrócić zaklęcie.
Kiedy ją spalili, zabrali rzeczy.
Liczyłeś, że z pamiętnika dowiesz się, gdzie ona jest.
Brawo. Szybko łapiesz.
I dobrze. To właściwy trop.
Księga. Zabawa się zaczyna.
- Podtrzymuję propozycję. - I ukrywasz intencje.
Nie. Żadnych kłamstw, podstępów.
Będę przy tobie, kiedy otworzysz grób.
Odejdziesz z Katherine, a pozostałe wampiry umrą.
- Jeśli się zgodzę? - Pomogę ci.
- Miałbym ci ufać? - Jestem twoim bratem.
Nie. To za mało.
Chcę, żebyś zniknął.
Przepraszam. Powiedziałam coś głupiego.
Nie mówiłam o tobie.
Mówiłaś.
Ben mógłby być mną. Jesteśmy podobni.
Nieprawda. Poważnie się złościsz?
Przecież mnie znasz. Gadam głupoty.
A potem muszę przepraszać, odwoływać.
Jestem okropna. Ale się staram być lepsza.
Nie chcę teraz rozmawiać.
A kiedy kończysz?
Dobrze nam tak, jak jest. Wiem, że chcesz pójść dalej...
A pytałeś mnie kiedykolwiek o to?
Nadal kocham Elenę.
W sumie nie wiem.
Ale jeśli zrobimy następny krok, wszystko popsujemy...
A zależy mi na tym, co jest.
Jeśli nam nie wyjdzie, będzie Ci przykro.
Mamy kłopot.
Zrobiłeś następny krok: sam.
Wszystko przemyślałeś i postanowiłeś uciec.
Więc się nie martw, że stracisz to, co nas łączy.
Bo już tego nie ma.
Dzięki. Potrzebowałam tego.
To ja dziękuję, że przyszłaś.
Było mi przyjemnie. Umiliłaś mi wieczór.
Cieszę się.
I zniosłaś moje gadanie o żonie.
Muszę to opanować. Nie pasuje na randki.
Więc to była randka?
Nie. Ani-ani.
Ale w piątek pójdziemy na kolację i do kina.
Na randkę.
Co powiesz?
Pasuje.
Możesz gadać o żonie, ile chcesz. Rany nie zabliźniają się od razu.
Bądźmy sobą.
Postaram się mówić o Isabel jak najmniej.
Tak miała na imię.
Skąd była?
Z Wirginii, z tych okolic.
Wsiadaj.
Co?
To się nie uda.
Wszystko w porządku?
A będzie to dziwne jeśli powiem, że tak?
Naprawdę?
Powinnam być zła, przestraszona.
A jestem jakby w euforii.
To adrenalina.
To przejdzie.
Możliwe.
Obroniłam się dziś w nocy.
To przyjemne.
Wolałbym, żebyś nie musiała.
A jednak.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie wiem, jak zareagujesz.
Co?
Obiecałem Damonowi,
że pomogę mu uwolnić Katherine z grobu.
Skłamałem.
Chciałem, żeby mi uwierzył.
Więc dlaczego bałeś się mi powiedzieć?
Jest przekonujący. Ostatnio się zbliżyliście.
To nie znaczy, że mu ufam.
I nie zapomnę tak łatwo,
kim jest i co zrobił.
Nie chcę być jego wrogiem.
Ale nie pozwolę, żeby to zrobił.
Nie pozwól.
Pomogę ci. Choćby nie wiem co.
- Nie zachodź mnie tak. - Przecież to lubisz.
- Gdzie Noah? - Obsesja wzięła górę.
Bracia Salvatore też.
- Zabili go? - Kołkiem.
Nie płaczesz.
Ostrzegałam go. Wszystko by popsuł.
Zresztą nie był nam potrzebny.
- A tobie jak poszło? - Wiedźma na mnie leci.
- Zdobyłaś pamiętnik? - Nie.
Ale wiem, gdzie jest i go zdobędę. mnie leci.