Poprzednio...
Przez sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
Elena jest sobowtórem Katherine.
- Gdzie on jest? - Mają go, nie mogę wejść.
Kto powiedział, że nie chodzi o zemstę?
Dokładnie o to chodzi.
Dasz radę?
Pij. Potrzebujesz krwi.
On nie żyje.
Byłeś jak inna osoba.
Wszystko będzie dobrze.
- Znaleźli Vicki Donovan. - Deszcz odkrył grób przy drodze.
- Nie żyje? - Matt!
Możesz podgłośnić? Za mały hałas.
Przepraszam.
Kiedy wracasz do szkoły?
Wkrótce.
Wypij w końcu.
Nie oczyszczaj się na własną rękę.
- Zabierz to. - Długo się będziesz katował?
- Trudno. - Poradzę sobie, potrzebuję czasu.
Nie musisz zabijać.
Są banki krwi.
Nie polowałem na człowieka od...
- od zbyt dawna. - Zuch.
To z wyrachowania.
Trudno odciągnąć mieszkańców od wampirów,
gdy po okolicy lata ich cała banda.
Co z tym zrobimy?
Niewiele, jeśli nie odzyskasz sił.
Powinieneś skorzystać z banku krwi.
- Nikogo nie zabijasz. - Mam swoje powody.
A jakież to?
Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Chętnie posłucham.
Przyjemnie ci patrzeć na moją udrękę?
Ogromnie.
Wybacz że cię zmartwię, ale całkowicie panuję nad sytuacją.
Więc dalej rób potwory z innych wampirów.
Miłego dnia.
Byłbym zapomniał.
PAMIĘTNIKI WAMPIRÓW
Jeremy, idę do szkoły. Właśnie wychodzę!
Wujek John.
- Jenna. - Przyjechałeś.
- Obiecałem, że będę koło południa. - Z twoimi obietnicami różnie bywa.
Wujku, co słychać?
Przyjechałem w interesach.
- Długo zostaniesz? - Nie wiem.
Idę do szkoły. Widzimy się później.
Co się dzieje z Jeremym?
Właśnie stracił przyjaciółkę, bądź delikatny.
Zawsze jestem.
Długo zostaniesz?
Mogłabyś udawać, że się cieszysz.
John, wspaniale, że jesteś. Co u ciebie?
Nie mogę.
Myślałaś, że bez słowa podpiszę zgodę?
Tak.
Nie sprzedasz gabinetu mojego brata.
Decyzja należy do Jeremy'ego i Eleny.
Są niepełnoletni, więc ostatnie słowo
należy do mnie, jako zarządcy majątku.
Nie ma określonego planu.
Wujek John. Nigdy go nie lubiłem.
- Nie ty jeden. - Służę wsparciem moralnym.
Dzięki.
Będę cierpiała w samotności.
Sporo przeszedłeś.
Dziękuję za wszystko,
co zrobiłaś na pogrzebie Vicki i na stypie.
Sam nie dałbym rady.
Nie ma sprawy.
Caroline nadal wam gotuje?
W końcu pojechała do taty i dobrze,
bo mama by ją udusiła, gdyby przywiozła kolejną lasagnę.
Nie.
- Dlaczego? - Nie chcę.
Podobno przedawkowała.
Nie rozumiem tego, tak dobrze jej szło.
Chyba jednak nie.
Kto ją tam zakopał?
Ten, z kim przedawkowała.
Mógł ją zostawić, nie musiał grzebać.
Może coś zobaczyła...
Nie wiem.
Koroner oficjalnie stwierdził przedawkowanie narkotyków.
Poinformowano rodzinę.
Prawda pozostanie między nami.
Dziękuję, pani szeryf.
Kolejna sprawa.
John Gilbert prosił o głos.
- Dobrze cię widzieć. - Dziękuję, burmistrzu.
Wspaniale znowu być z wami.
Żałuję, że nie w lepszej sytuacji.
Jako członek rodziny,
mam obowiązek przedstawić niepokojące wieści.
- Gilbert? - Wuj Eleny.
John zwany dupkiem.
Bank krwi szpitala w Amherst parokrotnie padł ofiarą włamania.
Zaginęło siedmiu myśliwych, czterech turystów
i dwóch urzędników stanowych w okolicy Mystic Falls.
Nie wpadajmy w panikę.
Planuje przyjęcie z okazji Dnia Założycieli.
Myślicie, że problemy się skończyły,
ale wiedzcie, że nadal istnieją.
Wypracowanie Jeremy'ego.
Rzuć okiem.
FAKT CZY FIKCJA: PRAWDA O WAMPIRACH W MYSTIC FALLS
Jeremy to napisał?
Twierdzi, że to fikcja.
Oby tak myślał,
bo wiele zrobiłam, żeby go przed tym uchronić.
Jak sobie radzisz?
Z czym?
Ciągłe kłamstwa i tajemnice.
Oszukujesz tych, którzy są dla ciebie ważni.
Prawda jest dla nich niebezpieczna.
Ukrywam ją, bo ich kocham.
Stefan to porządny gość, ale...
jednak jest wampirem.
Trudno to zrozumieć, ale Stefan jest inny.
Nigdy by mnie nie skrzywdził.
Gwiżdżę na fetę z okazji Dnia Założycieli.
To tradycja.
Nie śmielibyśmy z nią zerwać.
Gilbertowie są w tym mieście od 150 lat,
to rodzina założycieli.
Z wyróżnieniem wiążą się pewne obowiązki,
jak uczestnictwo w przyjęciu.
Kiedy to docenisz, opowiem ci o twoim dziedzictwie.
Spuścizna rodziny Gilbertów.
Świętość.
Nie dostąpiłam zaszczytu poznania jej.
- Za co cię nienawidzi? - Kiedyś z nią sypiałem.
Stoję tutaj.
Czemu napisał pracę o wampirach?
- Coś sobie przypomina? - Damon usunął wspomnienie.
Wiesz co? Zapytaj go.
Nie mogę.
Jeśli nic nie wie, pytanie jest całkiem niewinne.
Nie wiem, jak z nim rozmawiać.
Dawniej więcej sobie mówiliśmy,
teraz narastają tajemnice.
Jeszcze mu nawet nie powiedziałam o adopcji.
Może już czas.
Nie musisz mówić wszystkiego,
ale przynajmniej dowiedz się, ile wie.
- A ty? Jak się czujesz? - Znacznie lepiej. Jestem...
trochę rozstrojony, ale...
będzie dobrze.
Martwiłam się o ciebie.
Tęskniłam.
Musiałem pobyć sam.
Doprowadzić ciało do porządku.
Minęło parę dni.
Ciągnęły się jak wieczność.
Ja też za tobą tęskniłem.
Co się dzieje?
Dobrze, że jesteś.
Mówisz - masz. Zero kłopotu.
Nie, Eleno, nie pójdę do twojego pokoju.
- Nic się nie zmieniło. - Bardzo śmieszne.
Wiesz, że twój wujek miesza w Radzie Założycieli?
Super. Kolejny ból głowy.
Co się tu stało?
Nic.
Martwię się o Stefana.
Mówi, że wszystko gra, ale wyraźnie się męczy.
- Ile to jeszcze potrwa? - Parę dni.
- Parę dni już minęło. - Nie wiem. O co tyle szumu?
Nie jest sobą.
Może w tym rzecz, że zbyt długo nie był sobą.
Nie chcę żałować, że z tobą gadam.
Nic nie poradzisz.
Dotychczas znałaś Stefana,
który się starał, panował nad sobą,
walczył z dziką naturą,
ale wiedz, że ma drugą twarz, której nie zauważałaś.
Nie jest tobą. Ani trochę.
Nie chce,
ale to nie znaczy, że nie jest.
- Co słychać? - Pogadamy?
Nie tutaj. Wyjdźmy z domu.
Nie wierzę, że rodzice nie powiedzieli ci o adopcji.
- Pewnie mieli zamiar. - Czego się obawiałaś?
To dziwne.
Całe życie myślałam, że płynie w nas jedna krew.
Przeszkadza ci, że tak nie jest?
Nie.
Jesteś moim bratem. I tylko to ma znaczenie.
Pan Saltzman mówi, że się podciągnąłeś z historii.
Bardzo mi pomaga.
Pozwolił mi się wykazać.
Był zachwycony pracą o wampirach.
Pochwalił moją myśl.
Ale skąd ten temat?
Nie wiem. Z nudów.
A może zwariowałem, jak wszyscy Gilbertowie.
- To nie wariaci. - Łatwo ci mówić. Jesteś inna.
Co ja tu robię?
Nie nudź.
To przyjęcie rodzin założycieli, czyli dla nas.
Wypada przyjść.
Wolałem cię, kiedy wszystkich nienawidziłeś.
Nadal nienawidzę, ale lubię, kiedy mnie wielbią.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Nie ssie cię?
Whisky pomaga?
Tacy jesteśmy. Po co udawać?
Ucieszyłbyś się, gdybym przegrał.
To nieuniknione.
- Poszukam Eleny. - Nie narób mi wstydu.
Cieszę się, że jesteście dziś z nami.
Miło, że nas zaprosiliście.
Nasze miasto to jedna wielka rodzina.
Kiedy ktoś odchodzi, trzeba trzymać się razem.
Śmierć dziecka gwarantuje uścisk dłoni od burmistrza.
Muszę się napić.
- Zobacz. - Ojciec cię zabije.
Już się boję.
Jak się masz?
Jesteś pijany?
Wiem, to dziwne,
ale alkohol pomaga.
Jesteś jak uczniak, który przemyca gorzałę na imprezę.
Tak.
- Powinnam się martwić? - Nie ma potrzeby.
To potrwa, aż głód ustanie.
Może się zabawimy, dopóki impreza trwa?
Zatańczysz?
Nienawidzisz tego. Muszę cię błagać.
Po pijaku nie ma potrzeby.
Nikt nie tańczy.
Bo muzyka jest słaba.
Zaraz wracam.
Nic z tego nie będzie. Próbowałam przekupić didżeja.
Nad doborem muzyki czuwa Carol Lockwood.
Stefan potrafi dokonać niemożliwego.
To alternatywna rzeczywistość, gdzie Stefan lubi się bawić?
Wydobrzeje?
Kiedyś.
Tak czy inaczej.
Pan od historii na trzeciej.
- Jak wyglądam? - Przepięknie.
- Szukałem cię. - Jestem tutaj.
Dawno się nie widzieliśmy.
Sporo się działo.
Ale już jestem. Napijesz się?
Jak do tego doszło?
Didżej zmienił zdanie.
- Zatańczysz? - Nie wiem.
Kocham kobiety w mundurach,
ale w tym wyglądasz oszałamiająco.
Dziękuję, Damon.
Potrzebowałam tego.
Z początku traktowałam cię z rezerwą.
Ale podbiłeś serca całej rady.
Dzięki.
Przyjęli mnie bardzo serdecznie.
Czuję się tu, jak w domu.
Zmartwię cię więc.
Jonathan Gilbert miał rację.
Banki krwi, zaginieni, wszystko to prawda.
- Chyba mamy problem. - Pani szeryf.
Czy są nowe fakty w sprawie śmierci Vicki Donovan?
- Przedawkowała. - Ktoś zakopał ciało.
Wiemy. Trwa postępowanie.
Nic więcej nie mogę na razie powiedzieć.
Rozumiem.
Zatańcz ze swoim zapijaczonym chłopakiem-wampirem.
- Uważaj. - Przepraszam, pokraka ze mnie.
To zejdź z parkietu.
- Słucham? - Nie mów tak do damy.
Powinieneś przeprosić.
Przepraszam.
Powiedz to z uczuciem.
Naprawdę przepraszam.
- Już dobrze. - Idź.
- Wiesz, co wyprawia twój brat? - Nie. Obserwuję twojego.
Jeremy pyta o śmierć Vicki Donovan.
Wie, że przedawkowała.
"Pani szeryf, ktoś ją pochował. Kto?"
Wiem. Ja.
- Mógłbym go zahipnotyzować. - Nie.
- Jeśli będzie pytał... - Nie.
Nie zrobię mu tego znowu.
Jakby co, ostrzegałem.
Widziałem.
Niech to pozostanie między nami.
Gdzie toaleta?
Tam. Zaprowadzę.
Oranżada?
Wódka - cudnie!
Damon, zgadza się?
- John. - Widzieliśmy się na zebraniu rady.
Miło mi. Dobrze się bawisz?
Tak. Te małomiasteczkowe uroczystości.
- Kiedy tu byłeś ostatnio? - Niedawno. Na pogrzebie brata.
- Od dawna tu mieszkasz? - Nie.
Jak myślisz?
Problem wampirów jest poważny. Grozi nam jatka.
Nie przesadzajmy.
Jakby wrócił rok 1864.
Wampiry szaleją.
Trzeba będzie urządzić obławę, zamknąć w kościele i spalić.
Tak było?
Po części.
To nie wszystko?
Tak.
Ukryły się w krypcie pod kościołem,
czekały, aż ktoś je uwolni.
Ale to przecież wiesz.
Ty je uwolniłeś.
Czemu mi to mówisz?
Żeby od razu przejść do rzeczy.
Mógłbym cię rozszarpać, zanim by się ktoś spostrzegł.
- Ale pewnie pijesz werbenę... - Spróbuj, przekonaj się.
Szkoda czasu.
Słyszałam, że rozmawiałeś z szeryf Forbes.
Nikt nie dochodzi prawdy.
Zakładają, że przedawkowała.
Koroner to potwierdził.
Wierzysz we wszystko, co mówią?
A co się twoim zdaniem stało?
Ktoś ją zabił i zakopał.
Nie gódźmy się na najprostsze wyjaśnienie.
Robią, co mogą.
Tylko prawda pozwala funkcjonować.
Daj spokój.
Cokolwiek się zdarzyło, Vicki już nie ma.
Cokolwiek?
Więc nie wierzysz w przedawkowanie.
Wierzę.
Coś przede mną ukrywasz? Czemu nie patrzysz mi w oczy?
To nic nie znaczy.
Powiedziałabyś, gdyby ktoś ją skrzywdził?
Oczywiście.
Nie mogę iść prosto.
Ani ja.
Matt mnie zabije.
Nie zauważy.
Chyba postanowił zaszaleć.
Powinnam opłakiwać Vicki,
ale nie chcę nawet o tym myśleć. Bo jeśli zacznę...
Byłem dla niej okropny.
I nie mogę tego naprawić.
Nie zasługuję nawet, żeby za nią tęsknić.
Jesteś miły.
Nie mam się przed kim wygadać.
Ani ja.
Imprezy założycieli to świetna zabawa.
Rzadko tak bywa.
To źle, że się bawię?
Wspaniale.
Fajnie było potańczyć.
Powietrza.
Muszę odetchnąć. Idziesz?
Widziałaś moją mamę?
Nie, już od dłuższego czasu.
Co ty wyprawiasz?
Uspokój się.
Co to miało być?
Już jestem.
Coś cię boli?
Umyj się.
Dziękuję za pomoc.
Wszystko w porządku.
Wracajcie na przyjęcie. Bawcie się dobrze.
- Wszystko w porządku? - Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Najpierw zła wiadomość, czy gorsza wiadomość?
Nie chcę żadnej.
Jeszcze raz.
Rada znów poluje na wampiry
i zabiłem wujka Johna.
Świetna impreza, co nie?
Wszystko gra?
Nie.
Wszystko zawsze psuję. Co ze mną jest nie tak?
Co robisz?
Przepraszam.
To jakieś kpiny.
Dziękuję.
Dziękuję za przybycie.
Za chwilę rozpoczniemy obchody Dnia Założycieli.
W tym roku przypada 150-ta rocznica założenia miasta.
Powitajmy jednego z ukochanych synów Mystic Falls,
który uderzy w nasz dzwon.
Johna Gilberta.
150 lat naszej społeczności,
dobrobytu, wartości rodzinnych.
Dbamy o siebie, opiekujemy się sobą,
chronimy się nawzajem.
Dobrze być w domu.
Widzisz jego rękę?
Ukochanego syna miasta. Ma pierścień.
Taki jak mój.
I dziwnym trafem pięć minut temu powstał z martwych.
- Skąd masz pierścień? - Od mojej żony, Isobel.
Która urodziła Elenę
pod okiem doktora Graysona Gilberta, brata Johna.
Myślisz, że ją znał?
Sporo wie.
Przepraszam, kolego. Naprawdę.
Lepiej tego nie rób.
Za to też przepraszam.
Wciąż tylko przepraszam. Co ze mną?
Zejdź mi z drogi. Proszę.
Nie masz się przed kim teraz popisać?
Jasne.
Kim ty jesteś?
CIAŁA WYSSANE Z KRWI...
UKOIĆ BÓL JEREMY'EGO...
VICKI BYŁA POTWOREM?
W porządku?
Co się stało?
Moja ręka.
Upadłem.
Niezdara ze mnie.
Chodźmy.
Tato, przepraszam.
Nie wiem, co się stało.
Piłem i mnie poniosło.
Nie umiem wytłumaczyć.
Ostatni raz przynosisz wstyd rodzinie.
Co robisz?
Nie zniosę tego dłużej.
Wyjedź.
Robiłaś to niezliczoną ilość razy.
Nie opuszczę cię.
Zrozum - lepiej mi bez ciebie.
Dzisiaj...
Tak mi przykro.
Wiem, że zawiodłam ciebie i Vicki,
ale to się nie powtórzy. Wyjdziemy z tego.
Wynoś się z tego domu i z mojego życia.
Wybierasz się gdzieś?
Nie znoszę wychodzić ostatni. To desperacja.
Chcesz mnie znowu zabić?
Poprosisz Saltzmana, żeby cię wyręczył?
- Wiesz, kim jestem. - Tak.
Alaric Saltzman, nauczyciel z tajemnicą.
Sporo wiesz, jak na nowo przybyłego.
Więcej, niż przypuszczasz.
Moja znajomość miasta przekracza
wyobrażenia wasze i Rady.
Jeśli planujecie jakiś cwany, szybki skok na pierścień,
pamiętajcie, że jeśli umrę,
Rada dowie się o wszystkim,
łącznie z bajeczką o braciach Salvatore
i ich powrocie do Mystic Falls.
Skąd masz pierścień?
Odziedziczyłem, mój brat Gray miał drugi.
Ten był jego.
Nie dałbym swojego Isobel, gdybym wiedział, że go odda.
Znałeś ją.
A kto ją do ciebie przysłał?
- Ty? - Ja.
Myślałeś, że ktoś inny? Katherine Pierce?
Skąd wiesz o Katherine?
- Wiem wszystko. - Czego chcesz?
Tyle pytań.
Miło było cię poznać, Rick.
Wiele o tobie słyszałem.
Wcale się nie cieszę, że obchody potrwają jeszcze miesiąc.
Mowa.
Dobrze się czujesz?
Na pewno?
Tak.
- Przestraszyłeś mnie! - Przepraszam.
I za to że uciekłem.
Co się stało? Wszystko gra?
Nie.
Mów do mnie.
Stefan, powiedz mi.
Tak bardzo się dziś starałem.
I działało.
Ale mama Matta skaleczyła się,
rana krwawiła, miałem jej krew na rękach.
Co dalej?
Chciałem się pożywić facetem na parkingu
i z trudem się powstrzymałem.
- Ale się nie pożywiłeś. - Chciałem.
Głowa mi pęka.
Skóra płonie.
Czuję głód, którego dotąd nie doświadczałem.
Obiecałem niczego przed tobą nie ukrywać.
- Więc mówię. - Dobrze.
Nie chcę, żebyś mnie takim oglądała.
Nie chcę, żebyś znała mnie z tej strony.
Wyjdziesz z tego, a ja pomogę ci przetrwać.
Przepraszam, nie mogę.
Boję się, że cię skrzywdzę.
A ja nie.
Nie boję się.
Nie boję.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Mamy problem.
Poważny.
Wujek John...
Słabo wyglądasz.
Tym razem potrzeba jest zbyt silna.
Oczywiście - po tylu latach.
Dobranoc, bracie. lu latach.