Ang Nakaraan sa Vampire Diaries
Isang siglo na akong nabubuhay sa isang sekreto,
Alam ko ang panganib. Pero kikilalanin ko siya.
Si Elena. Ginagaya niya si Katherine.
-Nasaan siya? -Hawak nila. 'Di ako makapasok.
Sabi niya ay 'di kami maghihiganti.
Iyon ang dahilan kung bakit kami narito.
Kaya mo ba?
Heto ang pulso ko. Kailangan mo dugo.
Ethan. Patay na siya!
Kamukhang kamukha mo siya.
Magiging maayos din ang lahat.
Nakita nila si Vicki Donovan. Nahukay ng bagyo ang libingan.
-Patay na siya? -Matt.
Pwede bang itaas mo pa ng kaunti? Hindi pa nakakainis.
Pasensiya na.
Kailan ka babalik sa eskwelahan?
-Malapit na. -Sige na, uminom ka na.
Sige na.
Hindi natural itong pag-detox sa sarili.
Ilayo mo 'yan sa akin, pwede ba?
Gaano katagal mong napigilan ang sarili mo matapos kang magpakasawa?
-Hindi 'yan mabuti. -Ayos lang ako. Kaunting panahon pa.
'Di mo kailangang pumatay. Kaya nga may imbakan ng dugo.
Matagal na akong 'di pumapatay...
-ang tagal na pala. -Humahanga ako.
Nakapamakasarili.
Ang ubusin ang mga bampira sa bayan, na 'di madali
lalo na't paligid lang nito ang libingan nila.
Anong gagawin natin?
Wala tayong masyadong gagawin kung wala kang lakas.
Walang masamang uminom ng dugo ng tao na galing sa imbakan ng dugo.
-Wala kang pinapatay. -Mayroon akong mga dahilan.
Anong mga banal mong dahilan? Hindi pa natin ito napag-uusapan.
-Gusto kong marinig ang kwento mo. -Nagugustuhan mo ito, 'di ba?
Ang panoodin akong nahihirapan?
-Sobra. -Ayaw kong aminin sa 'yo, Damon
pero, kontrolado ko na talaga ito.
Kaya mo?
Sige, ipagpatuloy mo lang na isipin na kaming mga bampira ay masasama.
Magandang araw, Stef.
Muntik ko nang makalimutan.
Jeremy, papasok na ako.
-Palabas na ako. -Nakalimutan mo ito.
Salamat.
-Elena. -Tiyo John. Kumusta.
-Jenna. -John. Nakarating ka.
Sinabi kong darating ako.
Magkaiba ang sinasabi at ginagaw mo.
-Tiyo John, kumusta? -Kumusta.
May aasikasuhin ako sa bayan. Akala ko ay ayos lang na bumisita.
-Gaano ka katagal dito? -Hindi ko pa alam.
Sige, papasok na ako. Magkita tayo mamaya.
Anong nangyari kay Jeremy?
Nawalan siya ng kaibigan, kaya makiramdam ka.
-Palagi akong nakikiramdam. -Tama.
Gaano ka katagal dito?
Pwede ka bang magkunwari na masaya ka?
John, natutuwa akong makita ka.
Kumusta ka na? Hindi ko kaya.
Sa tingin mo ba ay pipirma ako sa kasunduan at ipapadala ito?
-Ginawa ko na. -Hindi ako pumapayag na ibenta ito.
Hindi ito sa atin. Kina Jeremy at Elena ito.
Pero mga menor de edad sila. Ako ang magdedesisyon dito.
-Sabi niya ay kahit kailan siya bumiyahe. -Si Tiyo John. Hindi ko siya gusto.
Mayroon bang may gusto?
-Nandito lang ako kapag kailangan mo. -Salamat. Parang sosolohin ko ito.
Ang dami mo nang pinagdaanan.
Salamat nga pala...
para sa lahat ng ginawa mo sa libing ni Vicki.
-Hindi ko kaya kung wala ka. -Siyempre naman, Matt.
Si Caroline pa rin ba ang nagluluto para sa inyo?
Umuwi na siya sa tatay niya, na mas mabuti naman
dahil sasakalin na siya ng nanay ko kapag may nahulog pa siyang lasagna.
Hindi.
-Anong problema mo? -Ayaw ko lang.
Sige.
Nasobrahan daw siya sa gamot.
'Di ko maintindihan. Maayos naman siya.
Malamang hindi.
Paano siya napunta sa kakahuyan? 'Di ko maintindihan.
Baka may kasama siya noon.
Iiwan mo siya. Hindi para ilibing pa.
Baka may nakita siya at...
Hindi ko alam.
Dito ang daan.
Opisyal nang inihayag ng coroner na pagmamalabis sa gamot ang ikinamatay niya.
Naipaalam na ito sa pamilya niya.
Mananatili ang katotohanan sa kwartong ito, at kalimutan na natin.
Salamat, sheriff.
At may idadagdag pa tayo. May gustong sabihin si John Gilbert.
-Maligayang pagbabalik, John. -Salamat, alkalde.
Kumusta kayong lahat. Natutuwa akong makita kayo.
Sana nga lang ay sa mas maayos na pagtitipon.
Bilang miyembro ng pamilya, tungkulin kong mag-ulat ng masamang balita.
Isa siyang Gilbert?
Tiyo siya ni Elena. Si John. Tinatawag ko siyang "walanghiya."
Isang imbakan ng dugo sa ospital sa probinsya ng Amherst
ang nag-ulat ng mga pagnanakaw sa loob ng dalawang linggo.
Pitong mangangaso, apat na nagkamping at dalawang empleyado ng estado
ang naiulat na nawawala.
Lahat ng ito ay nasa loob ng 75-milyang layo sa Mystic Falls.
'Di kailangang maalarma sa mga sandaling ito.
Ayaw niyang 'di matuloy ang pagtitipon sa Founder's Day.
Akala ninyo ay tapos na mga problema n'yo
pero sinasabi ko sa inyo na wala pang nalulutas dito.
May kopya ako ng sulat ni Jeremy sa akin.
Kailangan mo itong makita.
Katotohanan o Kathang Isip: Ang Katotohanan sa Bampira sa Mystic Falls
Sinulat ito ni Jeremy?
Malinaw na hindi niya inisip na totoo ito.
Sana nga ay tama ka, dahil ang dami ko nang ginawa
para protektahan siya rito.
Paano mo ito nakakayanan?
Anong ibig mong sabihin?
Ang lahat ng kasinungalingan at sekreto.
Kailangan mong magsinungaling sa lahat ng mahalaga sa 'yo.
Hindi ligtas para sa kanila na malaman ang totoo.
Oo, itinatago ko ito sa kanila, dahil mahal ko sila.
Sa tingin ko ay mabuti si Stefan...
pero isa parin siyang bampira.
Alam kong mahirap intindihin, pero iba si Stefan.
Hindi siya gagawa ng ikapapahamak ko.
Hindi ako interesado sa pagtitipon sa Founder's Day.
-Isa itong tradisyon. -Hindi pwedeng matigil ang tradisyon.
Bahagi na ng bayang ito ang mga Gilbert sa loob ng 150 taon.
Isa sa mga pamilyang nagtatag.
At kasama na sa karangalang iyon ang ilang mga obligasyon...
pati ang padalo sa mga pagtitipon.
Balang araw, kapag naiintintindihan mo na ang kahalagahan...
Sasabihin ko ang tungkol sa iyong mana.
Ang pamana ng pamilya Gilbert.
Nakalimutan kong sagrado ito.
Hindi ako isang Gilbert, kaya 'di ako sanay na marinig ito.
-Bakit ayaw niya sa 'yo? -May nangyari sa amin dati.
Nandito lang ako.
Bakit siya gumawa ng ulat tungkol sa mga bampira?
-Naaalala na kaya niya? -Inalis na ni Damon ang alaalang iyon.
'Di mo kailangang mag-alala tungkol doon.
Bakit hindi mo na lang siya tanungin?
-Hindi ko kaya. -Bakit hindi?
Kung wala naman siyang alam...
isa iyong inosenteng tanong.
'Di ko na alam kung paano siya kausapin.
Dati ay malapit kami sa isa't isa.
Pero ngayon, sa dami ng sekreto...
'Di ko pa nasasabi sa kanya na ampon ako.
Baka oras na para sabihin ito sa kanya.
'Di ko sinasabing sabihin mo ang lahat pero alamin mo ang dapat niyang malaman...
at maging handa ka rito.
-Ikaw? Kumusta ka na? -Mas maayos ako ngayon.
Alam mo, medyo kinakabahan ako ngayon
pero magiging maayos din ako.
Nag-alala talaga ako sa 'yo.
At na-miss kita.
Kailangan ko muna magpahinga ng kaunti at ayusin ang katawan ko.
Ilang araw lang naman ito.
Parang habambuhay.
Na-miss na rin kita.
Stefan, anong problema?
Stefan.
-Mabuti. Nandito ka na. -Pinapunta mo rito. Ganito ako kabilis.
Hindi Elena, hindi ako sasama sa kwarto mo.
-May naaalala ako. -Huwag kang magulo.
Alam mo bang nakikialam ang tiyo mo sa Founder's Council?
-Ano? -Oo.
Mabuti. Makakadagdag ito sa pagbagsak ng lahat.
Anong nangyari diyan?
Wala.
Damon, nag-aalala ako kay Stefan.
Sabi niya ay walang problema, pero halatang nahihirapan siya.
-Gaano katagal bago siya naging normal? -Ilang araw na.
-Ilang araw na iyon. -Hindi ko alam.
Anong problema doon?
Hindi siya si Stefan.
Baka ang problema ay matagal siyang hindi nagpakatotoo.
'Wag kang magagalit kung nagtatanong ako.
-Ganun na talaga iyon, Elena. -Hey.
Ang Stefan na kilala mo ay mabuting Stefan.
Pigilan mo pa Stefan. Kalabanin mo ang sarili mo hangga't kaya mo Stefan.
Kung sa tingin mo ay tapos na ito...
ay hindi mo ito pinapansin.
-Hindi siya ikaw. Ang layo. -Ayaw naman niyang maging ako.
Pero hindi ibig sabihin na ayaw niya.
-Hey. -Anong nangyayari?
Pwede ka bang makausap?
-Sige. -Hindi rito.
Tara. Lumabas tayo.
'Di ako makapaniwala na 'di sinabi sa 'yo nina Nanay at Tatay na ampon ka.
Sigurado akong sasabihin din nila.
Bakit ka nag-aalala sa iniisip ko?
Kasi... hindi ko alam, kakaiba ito.
Buong buhay kong iniisip na kadugo ko ang isang tao.
-Nagagalit ka ba na hindi? -Hindi.
Jer, kapatid kita. Iyon ang mahalaga.
Sabi ni Mr. Saltzman ay magaling ka raw ngayon sa kasaysayan.
Oo, tama. Tinutulungan niya talaga ako.
Binibigyan niya ako ng dagdag na kredito at iba pa.
Gusto niya ang iyong sinulat na tungkol sa bampira.
Tingin niya ay matalino ako.
Anong nagtulak sa 'yo sa para isulat iyon?
Hindi ko alam. Pagkabagot.
O baka baliw ako tulad ng pagkabaliw ng mga Gilbert.
-Hindi baliw ang mga Gilbert. -Kasi hindi ka Gilbert.
Mystic Falls Founder's Hall
FOUNDER'S DAY 150 TAONG ANIBERSARYO
Hindi ako dapat pumunta rito.
Tara. 'Wag ka nang magpaawa diyan. Kasiyahan ito para sa founding families.
Tayo dapat iyon. Hindi magandang wala tayo rito.
Mas gusto kita kapag nasusuklam ka sa lahat.
Ganun pa rin ako. Natutuwa lang ako na gusto nila ko.
-Anong nararamdaman mo? -Mabuti. Ayos lang ako.
Hindi ka ba natatakam?
Ang alak bang maghapon mong iniinom ang dahilan nito?
Tayo ay kung sino tayo, Stefan. 'Di ito mababago ng pagkukunwari.
Wala bang makakapagpasaya sa 'yo Damon, bukod sa makita akong bumigay?
Kahit na ano. 'Di ito maiiwasan.
-Hahanapin ko si Elena. -Huwag mo akong ipapahiya.
Heto na, binibini.
Natutuwa akong nandito ka ngayong gabi.
-Nakakatuwa na nakikipag-ugnayan ka. -Isang malaking pamilya ang bayan na ito.
Kapag nawawalan kami ng miyembro, ay nagsasama-sama kami.
-Matt. -Alkalde.
Kelly.
Parang may espesyal na pagbati ang alkalde sa pasaway na bata?
Nanay naman.
Gusto kong uminom.
Tingnan mo ito.
Bubugbugin ka ng tatay mo kapag nahuli ka.
Subukan niya.
Siga, tirahin na iyan.
-Hey. -Kumusta ka na?
Lasing ka ba?
Alam kong kakaiba pero nakakatulong ito sa akin.
Ang alak, nakakawala ito ng kaba.
Ikaw na ikaw 'yung lasing noong haiskul sa kasiyahan.
-Ako talaga. -Gaano ba ako dapat mag-alala?
Hindi mo kailangang mag-alala. Hanggang sa mawala lang ang pagnanasa.
Makinig ka, parang dapat tayong magsaya ngayon.
Gusto mo bang sumayaw tayo?
Ayaw mo nang sumasayaw. Palagi ako dating nakikiusap sa 'yo.
Hindi ka kailangang makiusap sa lasing na tulad ko.
-Ikinagagalak kong makita kang muli. -Walang sumasayaw.
Mas kailangan nila ng ibang bagay na sasayawan.
Babalik ako.
Hindi iyan gagana.
Sinubukan kong suhulan siya ng pera at makipag-date.
Sabi niya ay kontrolado ni Carol Lockwood ang mga pagpipiliang tugtog.
Magugulat ka sa kayang gawin ni Stefan
kapag nakapag-isip siya ng maayos.
Salamat sa Diyos.
Ibang mundo ba napasok ko kung saan nakakatuwa si Stefan?
Magiging maayos din ba siya?
-Oo. -Mamaya lang.
Baka sa ibang paraan.
Guro sa Kasaysayan, sa kanan.
-Anong itsura ko? -Maganda.
-Hinahanap kita. -Nandito lang ako.
-Ang tagal na kitang hindi nakita. -Oo nga...
may kaunti lang naging problema. Pero narito na ako ngayon.
Gusto mo ba ng maiinom?
-Sige. -Okey. Mabuti.
Kailan ito nangyari?
May iba nang mahal si DJ.
-Gusto mo bang sumayaw? -Hindi ko alam.
-Oo, oo. -Matt. Matt.
Tara.
Gusto ng babaeng naka-uniporme, pero kailangan kong tingnan ang isang ito.
Ang ganda mo.
Salamat, Damon. Kampay.
Kailangan ko 'yun.
Alam mo, nagduda ako sa iyo noong una.
Pero tulad ng konseho, nakuha mo rin ang loob ko.
Salamat, Liz.
Nakakatuwa kung gaano kalugod ang pagtanggap ng konseho.
Gusto ko ang buhay ko rito sa Mystic Falls.
Parang nagiging tahanan na ulit ito.
'Di mo magugustuhan ang sasabihin ko. Lumabas na ang pagsusuri kay Johnathan.
Ang imbakan ng dugo, mga nawawalang tao, ang lahat ay totoo.
-Magkakaproblema tayo. -Sandali lang, sheriff.
Gusto kong malaman kung may iba pang impormasyon kay Vicki Donovan.
Isa itong pagmamalabis sa gamot, Jeremy.
Oo, pero inilibing ang katawan niya. May gumawa nito.
Alam namin iyon. Patuloy naman ang imbestigasyon.
Pero wala akong ibang masasabi sa iyo sa ngayon.
Paumanhin.
Hindi, ayos lang.
Isayaw mo naman ang iyong lasenggo at bampirang kasintahan.
-Mag-ingat ka naman. -Paumanhin. Kasalanan ko. 'Di ako maingat.
-Kung ganun ay umalis ka rito. -Pakiulit?
-Hindi ganyan kausapin ang babae. -Bahala ka.
Parang kailangan mong humingi ng paumanhin.
Paumanhin.
Sabihin mo ulit.
Humihingi ako ng paumanhin.
-Stefan, ayos lang ako. -Umalis ka na.
Ayos ka lang ba?
- Bourbon. -Salamat.
-Napansin mo ang ginagawa ng kapatid mo? -Hindi. Nakatuon ang pansin ko sa 'yo.
Nagtatanong si Jeremy sa pagkamatay ni Vicki Donovan.
Alam niyang pagmamalabis sa gamot ang dahilan.
Talaga?
"Pero sheriff, may naglibing sa kanya. 'Sinong gagawa noon?"
Alam ko. Ako. Pwede ko siyang pilitin, pero nakasuot siya ng vervain.
-Ayaw kong pilitin mo siya. -Kung patuloy siyang magtatanong...
Damon, hindi, seryoso ako. 'Di ko iyon uulitin sa kanya. Kaya ko ito.
Sige.
'Wag mong sabihing hindi kita binalaan.
Nakita ko 'yon.
Sa pagitan na lang natin iyon.
Saan ang banyo para sa babae?
-Dito. Ituturo ko sa 'yo. - Soda ba iyan?
Vodka, Salamat naman.
Damon, tama ba?
-John. -Hindi tayo nagkita sa pagpupulong.
Ikinagagalak ko.
-Nasisiyahan ka ba sa pagtitipon? -Oo naman.
Nakalimutan ko na kung gaano ito kasaya.
Tama. Kailan nga ba ang huli na nandito ka?
Hindi naman katagalan. Noong libing ng kapatid ko.
-Gaano ka na katagal sa bayan? -Bago pa lang.
Ano sa tingin mo? Alam mong totoo itong problema sa bampira, 'di ba?
-Posible ang pagdanak ng dugo. -Hindi ako masyadong sasagot, John.
Parang noong 1864 na naman.
Nagtatakbuhan ang mga bampira.
Hahanapin natin sila, tipunin sa simbahan, at sunugin hanggang sa maging abo.
Iyong ang ba ang kwento?
Bahagi lang ng kwento.
-Mayroon pa ba? -Madami pa.
Parang may libingan sa ilalim ng simbahan
kung saan itinago ang mga bampira, at naghihintay sa magpapalaya sa kanila.
Pero alam mo na iyon, 'di ba?
Dahil ikaw ang may gawa nito.
At sinasabi mo ito sa akin, bakit?
Para hindi ka na magpakilala.
Alam mong kaya kong laslasin ang lalamunan mo bago pa may makapansin.
-Oo. -Oo, sige.
-Pero nakakain ka naman ng vervain, kaya... -Bakit hindi mo subukan?
Sayang lang ang oras ko.
Jer.
Narinig ko ang usapan n'yo ni Sheriff Forbes.
Walang gustong malaman ang nangyari.
Naniniwala silang pagmamalabis ito sa gamot.
Kinompirma ito ng opisina. Kung ito nga ang nangyari...
Iyon ba ang pinaniniwalaan mo?
Ano sa tingin mo ang nangyari?
May pumatay sa kanya at inilibing siya.
Sa tingin ko ay 'di ito dapat pagtakpan dahil madali ito.
Ginagawa nila ang makakaya nila.
Ang katotohanan lang ang makakatulong sa mga tao.
Jer, hayaan mo na ito, okey? Kung ano man 'yun, wala na siya.
Kung ano man?
Naniniwala ka na rin?
Oo.
May hindi ka ba sinasabi sa akin?
-Bakit hindi ka makatingin? -Tumigil ka. Wala itong ibig sabihin.
Kung may iba kang alam, sasabihin mo sa akin, tama ba?
Oo naman.
Hindi na ako makalakad.
-Alam ko. Ako rin. -Lagot ako kay Matt.
Hindi niya mapapansin.
Parang hiyahayaan niyang magsaya siya kahit minsan.
Dapat ay inaayos ko ang sarili ko dahil kay Vicki
pero ayaw ko na itong isipin.
Ayaw ko, dahil kapag inisip ko...
Naging masama ako sa kanya.
Ang sama ko talaga.
Iyon ang kinasusuklaman ko, wala akong maitama.
Parang hindi ako karapat-dapat para ma-miss siya.
Ang sarap mo ng kausap.
Wala akong ibang makausap.
Wala rin akong ibang makausap.
Sinong nakakalam na na-miss ko ang kasiyahan?
Kakaiba ito, maniwala ka.
Masama bang, masaya ako sa sarili ko?
Hindi, mabuti at naging masaya ka.
-Salamat sa pakikipagsayaw sa akin. -Walang problema.
Hangin. Kailangan ko ng hangin. Sasamahan mo ba ako?
-Sige. -Nakita mo ba ang nanay ko?
Hindi.
Sige.
Diyos ko.
-Anong ginagawa mo? -Matt.
-Nay. -Pare, huminahon ka.
-Matt! -Huwag!
Tama na.
Tyler. Tama na. Sinasaktan mo na siya.
Tulungan n'yo kami.
Tama na. Tyler.
Tama na. Tama na.
Anong kaguluhan iyon?
Halika. Tumayo ka. Ayos ka lang ba?
Anong nangyari?
Ako na ang bahala. Ako na ang bahala.
Ayos lang ito.
Nasaktan ka ba?
Maglinis ka.
Ayos lang 'yan. Maglinis ka. Salamat sa tulong mo.
Ayos lang ang lahat.
Ayos lang ang lahat. Tuloy ang kasiyahan. Sige na, magsaya na kayong muli.
-Ayos ka lang ba? -Nasaan siya?
Hindi ko alam. Itaas mo ang ulo mo.
Gusto mo bang marining ang masamang balita o ang mas masamang balita?
Ang totoo, ayaw ko ng kahit na anong balita, Damon.
Sige, baguhin ko.
Gusto mo bang marinig kung paano bumalik ang konseho sa pagiging bampira
o kung paano ko pinatay si Tiyo John Gilbert?
-Ano? -Ang saya nitong party, 'di ba?
Damon.
May problema ba?
Wala.
Sinira ko ito. Palagi ko itong sinisira. Ano bang problema sa akin?
Anong ginagawa mo?
Paumanhin.
Sige.
Binibiro mo ako.
Salamat sa inyong lahat. Maraming salamat.
Salamat sa lahat ng pumunta ngayong gabi.
Ilang sandali na lang at uumpisahan na natin ang countdown
para sa selebrasyon ng Founder's Day.
At espesyal ito ngayong taon.
Ang ika-150 kaarawan ng ating bayan.
At...
At gusto kong batiin ang isa sa mga paboritong anak ng ating bayan
para sa pagpapatunog ng opisyal nating kampanya.
John Gilbert, pwede bang samahan mo ako rito?
Isandaang taon ng komunidad, kasaganaan at pamilya.
Inaalagaan namin ang isa't isa. Binabantaan namin ang isa't isa.
Pinoprotektahan namin ang isa't isa.
Ang sarap nang makauwi.
-Tingnan mo ang kanan niyang kamay. -Kanino?
Ang paboritong anak ng bayan. Tingnan mo ang kanyang singsing.
-Katulad ng sa akin. -Isa itong pambihirang pagkakataon
kung hindi siya nabuhay limang minuto lang ang nakalipas.
-Saan mo nakuha ang singsing na 'yan? -Kay Isabel, asawa ko.
Ang nagsilang kay Elena...
sa ilalim ng medikal na pangangalaga ng iginagalang na si Dr. Grayson Gilbert
na kapatid ni John.
Sa tingin mo ba ay kilala ni John si Isabel?
Sa tingin ko ay maraming alam si John.
-Ingat. -Magandang gabi.
Kailan ang huli mong...?
Patawarin mo ako. Labis akong nagsisisi.
Hindi mo ito gustong gawin.
Patawarin mo rin ako.
Ang pwede ko lang gawin ay humingi ng tawad. Tungkol saan iyan?
Umalis ka sa harapan ko, pwede ba?
Wala bang babae ngayon?
Alam ko na ito.
Ano ka ba talaga?
Inubos ang dugo sa mga katawan,
para mawala ang sakit kay Jeremy...
na isang halimaw si Vicki?
Stefan?
Hey. Ayos ka lang ba?
Anong nangyari?
Ang braso ko.
Nawalan ako ng balanse at natumba.
Hindi ako nag-iingat.
Masaya akong makita kayo.
-Tara na. -'Tay, patawarin mo ako.
Hindi ko alam kung anong nangyari.
Umiinom ako at nawalan ng kontrol.
Magpapaliwanag ako.
Ito na ang huling beses na ipapahiya mo ang pamilyang ito.
-Anong ginagawa mo? Matt, 'wag. -Hindi ko na kaya, 'Nay.
Umalis ka na, pwede? 'Di ko na mabilang kung ilang beses mo itong ginawa.
Hindi kita iiwan.
-Matty. -'Nay!
Hindi mo ba naintindihan? May gusto kong wala ka.
Huwag.
Ngayong gabi ay...
Patawarin mo ako.
Alam kong nagkulang ako sa 'yo. Nagkulang ako kay Vicki.
Pero hindi ko na ulit iyon gagawin sa 'yo.
Nangangako akong aayusin ko ito.
Gusto kong mawala ka na dito sa bahay...
at sa buhay ko bukas na bukas.
May pupuntahan ka ba?
Ayaw kong ako ang huling uuwi sa kasiyahan.
Masyadong desperado. Narito ka ba para patayin ako o hahayaan mo si G. Saltzman?
-Sige, kilala mo naman ako. -Oo naman.
Alaric Saltzman, ang guro noong haiskul sa kasaysayan na may sekreto.
Ang dami mong alam para sa isang bago lang sa bayan.
Higit pa sa iniisip mo, Damon.
Ang kaalaman ko sa bayang ito ay higit pa sa iyong...
sa 'yo o sa alam ng konseho.
Kaya kung nagpaplano kang patayin ako at kunanin ang singsing
alam mong kapag namatay ako
ang lahat ng alam ko ay mapupunta sa konseho
pati na ang kwento ng unang magkakapatid na Salvatore
ang ang kanilang pagbabalik sa Mystic Falls.
Paano mo nakuha ang singsing na 'yan?
Minana ko ito. Ang isa ay nasa kapatid ko.
Sa kanya ito. At 'di ko ibinigay ang sa akin kay Isabel
-alam kong ibibigay niya sa ibang lalaki. -Kilala mo siya.
Sinong nagturo ng lugar mo sa kanya noong gusto niyang maging bampira?
-Ikaw? -Inaamin ko.
Bakit mo inisip na may ibang nagpadala sa kanya? Baka si Katherine Pierce?
-Paano mo nakilala si Katherine? -Paano ko nalaman?
Anong kailangan mo?
Ang daming katanungan.
Ikinagagalak kong makilala ka, Ric. Marami akong naririnig tungkol sa 'yo.
Hindi ako natutuwa na mayroon pa tayong isang buwan nitong Founder's Day.
Kwentuhan mo ako.
-Ayos ka lang ba? -Ayos lang.
-Sigurado ka ba? -Ayos lang ako, Elena.
-Ginulat mo ako. -Paumanhin.
Paumanhin at umalis kaagad ako kanina.
Anong nangyari? May problema ba?
Wala.
Kausapin mo ako.
Stefan, sabihin mo sa akin.
Ginawa ko ang lahat para maging maayos ang lahat ngayong gabi.
Gumagana ito. Pero...
Pero ang nanay ni Matt, nasaktan siya at may dugo.
At nagkaroon ng dugo niya sa kamay ko.
-At anong nangyari? -Tapos...
May isang lalaki sa paradahan, gusto ko siyang kainin.
Ginawa ko ang lahat para hindi iyon gawin.
-Pero hindi mo ginawa? -Hindi, pero gusto ko.
Diyos ko.
Elena, sumasakit ang ulo ko.
At parang nasusunog ang balat ko.
May nararamdaman akong gutom na kailanman,
na kailanman ay 'di ko naramdaman sa buhay ko.
Ang iniisip ko ay ang pangako ko na wala akong ililihim sa 'yo.
-Kaya sinasabi ko ito sa 'yo. -Gusto kong sabihin mo sa akin lahat.
Pero ayaw kong nakikita mo akong ganito.
Ayaw kong malaman mo na nagiging ganito ako.
Stefan, malalagpasan mo ito.
Tutulungan kita. Magiging maayos ka rin.
Hindi, hindi, hindi.
Patawarin mo ako.
Hindi ko kaya.
Natatakot ako sa pwede kong magawa sa 'yo.
Hindi ako natatakot.
Stefan. Stefan, Hindi ako natatakot.
Hindi ako natatakot, okey?
Mahal na mahal kita.
Mahal din kita.
May problema tayo, Stefan.
At kapag sinabi kong problema, ito ay pandaigdigang krisis.
Parang si Tiyo John ay mayroong...
Parang hindi ayos ngayon/
Iba na ngayon 'di ba? Malakas ang pangangailanan.
Ganun talaga matapos ang ilang taon.
Magandang gabi, kapatid.
Isinalin sa Tagalog ni: Bernaditte Banzuela anan.