Poprzednio...
Przez ponad sto lat żyłem w ukryciu.
Znam ryzyko, ale muszę ją poznać.
- Czym jesteś? - Wampirem.
Powiedział mi o Katherine.
Złamała ci serce.
To było dawno temu.
Wyglądamy tak samo.
Nie spotkasz się więcej z Eleną.
Skończ z nią albo zabiję wszystkich jej bliskich...
Chce, byśmy się kłócili.
Chce stanąć między nami.
Już stanęła.
Katherine.
Będzie wesoło.
Lockwoodowie są wilkołakami.
Są nosicielami genu wilkołactwa...
Chciałem zabić wilkołaka.
Zawiodłem sam siebie.
Zrobiłeś sobie wroga.
- Co wyzwala klątwę? - Trzeba kogoś zabić.
EMERALD COAST, FLORYDA. ROK TEMU.
Dobra, Carlos, to dla ciebie.
Jasne. Dobranoc.
Mason.
Spokojnie. Odwiozę cię.
Wal się. Wiem o tobie i Marli.
Co? Za dużo wypiłeś.
Odbiło ci? Nie zarywam do Marli.
Nie chcesz tego.
Zabiję cię.
Umarł? Zabiłeś go?
Rzucił się na mnie. Myślał, że sypiam z jego babką.
- Sypiałeś? - Nie.
Był moim kumplem.
- Skoczył na mnie, a ja się broniłem. - To uwolniło klątwę.
Podczas pełni księżyca tracę panowanie nad sobą.
Jeśli się nie przykuję, mogę zabić wszystko na mojej drodze.
Bądź ostrożny.
Wystarczy nieszczęśliwy wypadek,
a do końca życia będziesz się z tym męczył.
Nie chcesz go, zaufaj mi.
Gdzie kamień? Umówiliśmy się. Ja się wywiązałem.
Nie wiem. Pewnie tutaj.
Ojciec miał świra na punkcie skrytek. Większość znalazłem.
Sprawdź.
Dlaczego tak ci na nim zależy?
Chcę go mieć z powodów sentymentalnych.
Nie wierzę.
Powiedz prawdę.
Wiesz, gdzie jest czy nie?
Myślałem, że tutaj.
Tyler Lockwood jest wilkołakiem?
Tego nie wiemy. Ale Mason na pewno.
Łatwo się przekonamy.
Nie "my". Nic już przed tobą ukrywam, ale się nie angażuj.
- Muszę jako członek tej rodziny. - To niebezpieczne.
- Trzymaj się od tego z daleka. - Tylko tak mówię.
Nie chciałem cię przestraszyć.
Gotowa?
Nie.
Znowu udawać kłótnie?
Musimy nabrać Katherine, niech myśli, że wygrywa.
Wtedy nie spełni gróźb.
To nie sprawia, że mi lepiej.
Ani to, że Caroline wszystko jej powie.
Będzie dobrze. Musimy przez jakiś grać.
Katherine nie zrobi nikomu krzywdy. W tym tobie.
Obiecaj, że jej się nie uda.
Będziemy udawali, że nas rozdzieliła, ale niech to nie będzie prawda.
Kiedy dziś powiem, "nie mogę tak dłużej",
będę miał na myśli, że cię kocham.
Odpowiem "niech ci będzie" na znak, że ja także cię kocham.
Zgoda.
Masz wolne?
Piknik Towarzystwa Historycznego. Sama mnie zgłosiłaś.
- Myślałam, że nie pójdziesz. - Spędzę cały dzień z córką.
Będziesz udawała matkę?
Na wszelki wypadek wezmę broń.
Dużo pracuję. Prawie się nie widujemy.
Ostrzegam, że mam humory.
Już się cieszę.
Co robiła tu Elena?
Przyszła, bo...
Chciała pogadać.
Ma kłopoty ze Stefanem.
A co u ciebie?
- W porządku. - Wydajesz się jakaś dziwna.
Wszystko w normie.
Myślisz, że nie widzę. Co się z tobą dzieje?
Jedno to udawać matkę, a drugie to nią być. Nie kuś losu.
Towarzystwo Historyczne nie ustaje w staraniach o dobro społeczności.
Dzięki hojności rodziny Fellów stoimy na placu budowy nowego parku.
Dziękuję wszystkim, którzy przyszli pomóc.
Stefan? Drugi z Salvatorów.
Ten miły. Pragnę przeprosić.
- Obędę się. - Mój brat jest porywczy.
Jeśli będziecie z sobą wojować, oberwie ktoś niewinny.
Masz tu rodzinę, więc też byś nie chciał.
Porzućcie wojnę samców alfa i zawrzyjcie rozejm.
Proponowałem to twojemu bratu. Wyciągnął nóż.
Popełnił błąd. Niech to się nie powtórzy.
Twój brat powinien być czujny.
Chyba tylko podczas pełni.
Kiedy indziej nie jesteś taki silny.
Albo już byś go zabił.
Ty jesteś jeden, nas jest dwóch.
I to ty powinieneś uważać.
- Jeśli mnie tknie... - Nie tknie.
Co robisz?
- Negocjuję warunki pokoju. - Nie chcę go.
Dzień na opak.
Nie myśl, że uścisk dłoni coś rozwiąże.
Mason Lockwood przy najbliższej okazji przebije cię kołkiem.
Bo postanowiłeś go zabić.
Jakbyśmy mieli za mało kłopotów.
Kiedy Jeremy Gilbert tak wyprzystojniał?
Trzymaj się z daleka, wybrakowany towar.
- Co porabiałeś? - Kiedy?
Nie widzieliśmy się od pogrzebu. Może chcesz...
Nie trzeba.
Czekaj.
Przepraszam.
Mam zły dzień, zły miesiąc.
Na stypie pokazałeś klasę. Dzięki. Czułem się jak w cyrku.
Znam to uczucie. Co tu robisz?
Szukam rozrywki.
- Dzięki za SMS. Dokąd? - Do mnie.
Dom jest pusty, a barek pełny.
Margarity?
- Idziesz? - Tak.
Chodźmy.
Dziękuję.
- Ma pani szeryf chwilę? - Nie jestem na służbie. Mów mi Liz.
Chciałem porozmawiać o Radzie.
Nie wiem o czym mówisz.
Rodziny Założycieli tworzą tajną radę.
Skoro jest tajna, to nie powinno się o niej rozmawiać.
Odrzuciłem to, bo chciałem wyjechać.
Nie dlatego, że nie wierzyłem w sprawę.
Wampiry istnieją. A dwa z nich widujesz na co dzień.
Kto to jest?
Damon i Stefan Salvatorowie.
Niemożliwe. Znam Damona. Wiesz, ile zrobił dla miasta?
Trudno to przełknąć.
Na moich oczach zabił wampira. Jest sprzymierzeńcem, członkiem Rady.
A kiedy uderzyły wampiry? Kiedy pojawili się bracia Salvatore?
Wychodzą na słońce.
Minęło półtora wieku. Znaleźli sposób.
Damon jest moim przyjacielem.
A gdybym ci to udowodnił?
Przypomniała sobie, że jest matką akurat, gdy jej unikam.
Nie musisz tego słuchać.
- Co się stało? - Byłam suką.
Ale to u nas normalne.
Jak ci się układa ze Stefanem?
Kłócimy się.
Myśli, że Katherine coś mi zrobi.
Nie wiem, jak go przekonać.
Jest niebezpieczna. Może słusznie się boi.
Wiem, że ona jest groźna, a on mnie chroni.
Ale się poddaje, a ja...
Myślałam, że jesteśmy od tego silniejsi.
O czym rozmawiałaś z Masonem?
Prosiłam go o pomoc przy sprzątaniu lasu.
Też mogę popracować.
- Pójść do niego? - Nie. Poradzi sobie.
Wszystko w porządku? Wyglądasz na zdenerwowaną.
Ścięłam się z Caroline.
Mogę jakoś pomóc?
Nie trzeba.
Nie potrafię być matką.
Wymiana tęsknych spojrzeń.
- Porozmawiam z nim. - Lepiej nie.
Co ją napadło?
- Nie przejmuj się. - Jesteś wredna dla matki.
Tym też się nie przejmuj.
Nadal ci zależy na Katherine?
Musisz wszystko przekręcać?
Nie chcesz o tym rozmawiać?
Nie teraz. Słuchają nas.
- To kiedy? - Nie wiem.
Widziałam ją.
Jesteśmy identyczne.
Jak możesz jej nienawidzić i kochać mnie?
Nie jestem Damonem.
Co on ma do tego?
Nie mogę. Już nie mogę.
Niech ci będzie.
Porozumienie podstawą związku.
Który mój?
Wybierz.
Dzięki za zaproszenie. Sarah leci na Jeremy'ego.
Tym lepiej.
Paskudnie cię wtedy potraktowałam.
To nie w moim stylu.
- Nie musisz przepraszać. - Kumple?
Jasne.
Co tam masz?
Nie patrz.
- Chcę zobaczyć. - Pokaż. Co tam rysujesz?
Zobaczcie.
Jakieś potwory?
Co to?
Szkice. Też nadal rysujesz?
Trochę. Niewiele.
Pokażę ci, nad czym właśnie pracuję.
Nic szczególnego. Amatorskie wprawki.
Widziałem twoje szkice, były dobre.
Są na biurku.
Nie widzę.
O co chodzi z rysunkami?
- Dusisz mnie. - Odpowiedz.
Dlaczego wilki?
Bo... wiem.
Co? Co wiesz?
Wiem, czym jesteś.
Dziękuję.
- Ciężko pracujesz? - Robię swoje.
- Gadałeś ze Stefanem. - Miły gość.
Milszy ode mnie.
- To przereklamowane. - Też tak myślę.
Miłego dnia.
Zacieśniacie znajomość?
Urządzasz jakieś szopki?
Co?
Nie kłócisz się naprawdę z Eleną. Na pewno nie o mnie.
Daj spokój.
Z przyjemnością.
- Lemoniady? - Dziękuję, kotku.
Coś się stało?
Werbena.
Trzymasz się?
Nie.
- Może tak będzie lepiej. - Nie. Nie będzie dobrze.
Przepraszam. Nie chciałam na ciebie naskoczyć.
Jesteś taka kochana.
Wcale nie. Ani trochę.
Moja mama już idzie? Dokąd?
Nie mogę rozmawiać. Ściągnij Jessa. I przywieź...
- Przyda się. - Coś się stało?
Nic takiego.
Praca? Wytrzymałaś ponad pięć minut.
- To ważne. - Jak zwykle.
Przepraszam.
Co się dzieje?
Nie wiem. Coś na pewno.
Zabiję go.
Przestań chrzanić o pokoju.
Zagraża nam. Trzeba go unieszkodliwić.
No to już.
Las. Śmietnik.
Dokąd idziesz?
Chcę lepiej słyszeć.
Co?
Dzieje się coś złego.
Zaskoczony? Wiedziałeś, że to nieuniknione.
Uciekaj. Dam ci fory.
Co?
Stefan i Damon.
Dziękuję.
Jak się dowiedziałeś?
Wujek John zostawił stary pamiętnik.
Szurnięty pradziadek pisał o klątwie w twojej rodzinie.
O jakiej klątwie?
Likantropia. Szaleństwo.
Podczas pełni Matta zaatakował wilk, a twój wujek niedawno przyjechał.
Przypadek?
To prawda?
O moim wujku?
- Tak. - Ty też jesteś?
Wilkiem? Wilkołakiem? Nie.
Jeszcze. Brzmi jak brednie wariata.
Wcale nie. Zawsze wierzyłem w takie rzeczy.
Coś musi wyzwolić klątwę.
Ktoś musi przeze mnie umrzeć, nawet przez przypadek.
Jeśli spowoduję śmierć,
najbliższej pełni będę wył do księżyca.
Wrócił, żeby ci to powiedzieć?
Musiał mi powiedzieć. Przyłapałem go.
Nie przyjechał dla mnie.
Tylko po to.
Na dole w lewo.
Są zaledwie ogłuszeni. Gdzie jesteśmy?
W czworakach niewolników dworu Lockwoodów.
Dziękuję, Mason. Zajmiemy się nimi.
Zabijecie ich?
Dlatego musisz wyjść. Jestem tu jako członek Rady.
Nie bierz w tym udziału.
Nie ma znaczenia...
Dla mnie ma. Ja nie proszę. Żegnam.
Nie ryzykuj.
- Co? - Byli tu.
Co tu robicie?
- Widziałeś Stefana? - Tak.
Damona też.
- Gdzie oni są? - Nie pytaj mnie.
Koleżanka ich wyniucha.
Matka wie? Chętnie jej powiem.
Nie bądź głupia. Łatwo jest skręcić kark.
Pokonam cię.
- Chcesz się założyć? - Tak.
Mówiłam ci.
Chodź.
Tak to będzie. Odpowiadaj, to nie dostaniesz kolejnej kulki.
Ilu was jest?
Jak nas nabraliście? Jak chodzicie w słońcu?
Wyciągnę to z was siłą.
- Przecież się przyjaźnimy. - Kłamstwo.
Odpowiedz, to zabiję cię szybko.
Co to?
Nic nie powie. Zabij obu.
- Co się dzieje? - Mama.
Zabije ich.
- Trzeba ją powstrzymać. - Nie mogę. Dowie się o mnie.
Przebijemy ich i spalimy.
Sprawdź.
- Co tu robisz? - Nie zabijecie ich.
- Co to? - Kto tam jest?
Cześć, mamo.
Napij się krwi.
Pozbieram się, ale chwilę to potrwa.
Musisz przerwać post.
Powiedział, że nie chce.
Paskudna historia. Dwie ofiary.
A ty?
Co mam z tobą zrobić?
Nikomu nie powiesz, prawda?
Mamo.
Proszę.
Wiem, że teraz mnie nienawidzisz, ale jestem twoją córką.
Zrobisz to dla mnie, prawda?
Proszę. On cię zabije.
Więc niech zabije.
Nie zniosę tego. Zabij mnie.
Czy to musi tak boleć?
Damon, nie.
Luz. Nikogo nie zabiję.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Trzeba posprzątać.
Co to jest?
Kamień księżycowy. Sprawdzałem w Internecie.
Legendy przypisują mu właściwości nadprzyrodzone.
- Czemu go nie oddałeś? - Bo go chciał.
A ja jestem podły.
Ma dla niego znaczenie, a ja mu nie ufam. Więc go nie dam.
- Znalazłyśmy was. - Napijcie się z nami.
Przeszkadzamy?
Wszystko gra.
Co to?
Ładne.
- Nie baw się nim. - To go zabierz.
Oddawaj.
Zobacz. Zagapiłeś się.
Masz szczęście, że po pijaku jesteś urocza.
Niech Jeremy go odbierze.
- Bez jaj. - Sarah, psujesz zabawę.
Jeremy, chodź na górę. Zobaczysz, na co mnie stać.
Nie, dzięki.
Daj. To nie jest śmieszne.
Nie rusza się.
Nabrałam was.
- Zepchnąłeś mnie ze schodów. - Nie chciał.
Przepraszam, że tak długo zajęło, ale nie wiedziałam, ile tu zostanie.
Damon mówi, że werbena pozostanie w organizmie trzy dni. Może krócej.
- Upolowałeś zająca? - I czuję się lepiej.
Grypa żołądkowa.
Zaatakowała nagle. Jutro też będę chora.
Albo dłużej, zawiadomię.
Dziękuję.
Może to nie Ritz, ale jest bezpiecznie. Przyniosłem pościel.
Organizm pozbędzie się werbeny, zahipnotyzuję cię
i wszystko zapomnisz. Będziesz wolna.
Trzymaj Caroline z dala ode mnie.
Nie chce jej widzieć.
To twoja córka.
Nie. Nie mam już córki.
Grubo się mylisz.
Powinniśmy...
Co robisz?
Katherine codziennie przyjmowała werbenę i się uodporniła.
Zrobię tak z krwią. Nauczę się nad sobą panować.
Nie możesz. Nie musisz.
Mogłem dziś umrzeć. Bo byłem za słaby.
- Gdy ostatnio piłeś ludzką krew... - Muszę powstrzymać Katherine.
To sposób. Innego nie ma. Jest ode mnie silniejsza.
A muszę cię chronić.
- Pomówmy później. - Damon nas słyszy, bo to pije.
Tylko to może mi pomóc.
Mówisz poważnie, czy udajesz?
Nie. Koniec udawania.
Odwieźć cię do domu?
Nie wrócę tam.
Dlaczego?
Boję się.
Czego?
Możesz mi powiedzieć.
Tam będzie Katherine.
Każe sobie opowiedzieć, co się dziś wydarzyło.
Kazała mi cię szpiegować.
Wiem. Byłam na ciebie zła.
Ale postawiłam się na twoim miejscu.
Żeby zrozumieć, dlaczego robisz to mnie i Stefanowi,
który okazuje ci tyle serca.
Komu groziła?
Mattowi.
Tak bardzo się jej boję.
I słusznie. Wszyscy powinniśmy się jej bać.
Dlaczego to robi?
Czego chce?
Oto jest pytanie.
Mówi Mason Lockwood. Wszystko się udało?
Nie widziałem cię później. Zadzwoń.
O mało nie zabiłem dziewczyny.
To był wypadek, zachowałem się jak kretyn.
Nic się nie stało, ale...
przez ułamek sekundy...
miałem nadzieję, że umarła.
Nie chcę więcej słyszeć tego głosu, nie chcę tak się czuć.
I nie będę. Nie mogę.
Wiem.
Dziękuję.
Caroline śpi na kanapie.
A ty?
Wracam do domu.
Z matką Caroline postąpiłeś...
jak Damon, który był moim przyjacielem.
Stefan nie wypił ludzkiej krwi.
Ale jej potrzebuje. I ty to wiesz.
Wejdź.
Liczysz, że zdołasz nad tym panować?
Nie wiem.
Muszę spróbować...
Codziennie odrobinę?
Tylko parę kropli krwi. Warto spróbować.
Też tak myślę.
Nie będziesz z tym sam.
Co robisz?
Jesteśmy razem.
Na zawsze.
Czekałam.
- Co się stało? - Rzucił się na mnie.
- Dlaczego? - Powiedział, że podrywałem Marlę.
Skąd ten pomysł?
Nie żyje.
Zabiłem go.
Wszystko będzie dobrze.
Co za numer wykręciłeś dziś braciom Salvatore?
- Myślałem, że będziesz zadowolona. - Trzymaj się od nich z daleka.
- Co cię to obchodzi? - Nie rozpraszaj się, masz znaleźć kamień.
Masz go?
Mam. o?