Poprzednio...
Nękały ich wilkołaki i wampiry.
Klątwa uczyniła
wampiry niewolnikami słońca, a wilkołaki sługami księżyca.
Ściga mnie najstarszy wampir świata?
Zacznij od Isobel. Matki Eleny.
- Proponuję układ. - Jaki?
Nie możesz się już tak narażać.
Nie chcę, byś był z tym sam.
Jego ugryzienie cię zabije. Nie zbliżaj się do niego.
- Co tu robisz? - Brakuje mi cię.
Hej.
Jestem Jules, szukam Masona.
Opuść miasto.
Grozisz mi? W czasie pełni.
Goi się.
Wszystko w porządku?
To zwierzę. Wilk zaatakował nas w nocy.
Jest pani cała?
Tak, ale moi znajomi nie żyją.
Wezwę pomoc.
Stoisz za mną?
- Dzień dobry. - Nie rozstawajmy się więcej.
Tak, ale...
Nie psuj chwili.
Więc jednak?
Wybacz. Nie mogę udawać, że wszystko gra.
Katherine jest zamknięta w krypcie.
Prześladuje mnie lęk, że padniesz ofiarą Klausa.
Dopóki działamy zgodnie z planem Elijaha, jesteśmy bezpieczni.
Dopóki ty działasz.
Nie szukaj Isobel.
Zdaniem Katherine sporo wie, a ja mam parę pytań.
- Zawarłam z Elijahem układ. - Ty, ale nie ja.
- Nie chcę, żeby coś się stało. - Myślisz, że ja chcę?
Werbena.
Jesteś pewien? Katherine wykształciła odporność,
ale...
Już dobrze?
Jak Elijah hipnotyzuje wampiry?
Należy do Pierwotnych. Niezupełnie wiem, co to znaczy.
Chyba nikt nie wie.
Oprócz Isobel. Zapytam ją.
Urodziłam się w 1450 roku, mam 560 lat.
Gdybyś była winem...
Mogę umrzeć. Nażyłam się.
Nie rozklejaj się, bo sam cię zabiję, żeby tego nie słuchać.
- To tylko lekkie ugryzienie wilkołaka. - Lekko zabójcze dla wampirów.
Legenda to wątpliwe źródło.
Pij. Krew to zdrowie.
- Chyba działa. - Pokaż.
I jak?
Znacznie lepiej.
Prawda, Eleno?
- Nie jest źle. - Gdzie Stefan?
Wyszedł. Porozmawiaj z nim.
Uparł się szukać Isobel, to rozzłości Elijaha.
Nic nie poradzę, jestem po jego stronie. Pobawisz się w pielęgniarkę?
Nie trzeba.
Elena uwielbia spełniać dobre uczynki. Nie może się oprzeć.
Czy ona umrze?
Zapewne. Ukąszenie wywołało stan zapalny.
- Trucizna? - Nie wiem.
Nie znam się na tym.
- Przykro mi. - Zdarza się.
Im prędzej umrze, tym lepiej.
Ponuro tu.
- Jak się czujesz? - Dobrze. Wszystko mnie boli.
Przetrwałeś pełnię.
I nikogo nie skrzywdziłeś.
Będzie coraz łatwiej, nauczysz się nad tym panować.
Pewności nie mamy.
Myśl o drobnych zwycięstwach. W nocy pokonałeś siebie.
Dziękuję. Wiele ci zawdzięczam.
Trzeba wzmocnić ścianę, bo omal mnie nie dopadłeś.
Mogło być marnie.
- Co? - Nieważne.
Powiedz, o co chodzi?
Nic takiego.
Jedno ukąszenie... to dla mnie koniec.
O czym ty mówisz?
Zgodnie z legendą ukąszenie wilkołaka zabija wampira.
Skąd to wiesz?
Gdzieś czytałam.
Masz chwilę?
Jasne.
Do zobaczenia.
Nic mnie nie łączy z Tylerem. Tylko rozmawialiśmy.
Wierzę ci.
Można ci wiele zarzucić, ale nie kłamstwo.
Zawsze byłaś szczera. Wierzę ci.
Dlatego ja też będę szczery. Trochę się narobiło.
Trudno mi się wysłowić.
Tak dalej być nie może.
Chcę...
- Nie. - Dlaczego?
Pani szeryf. Jestem znajomą Masona Lockwooda.
Jules?
- Wiadomo coś? - Nikt nic nie wie.
Rozpoczęłam dochodzenie. Będę panią informować.
Wilk jest w Grillu.
Czy to...?
Tak. Zawiadomiłem Damona.
- Odwalasz jego brudną robotę. - Może ona zna lekarstwo dla Rose.
Z notatek Isobel wiem tylko, że to śmiertelne.
Wiesz jak skontaktować się z Isobel?
Ona i tak nie pomoże.
Zdaniem Katherine wie coś o Klausie.
Więc nie chodzi o Rose, tylko o Elenę.
Mam jej dawny numer. Pewnie już nieaktualny.
- Możesz mi go dać? - Isobel nie wolno ufać.
Nawet, gdy rzecz dotyczy Eleny.
Wiem.
Poszukam tego numeru. Wyślę ci SMS-em.
Koszmar. Jestem wampirem. Nie miałam kataru od pięciuset lat.
Kładź się.
My nie chorujemy, a umieramy, i to szybko. Nie z powodu choroby.
- Nie umrzesz. - Jakie to ludzkie.
Pierwszy raz w pokoju Damona?
PRZEMINĘŁO Z WIATREM
Nie tego się spodziewałaś.
Zwykły pokój. Myślałam, że będzie jedwabna pościel.
Zazdroszczę ci. Nikt mnie nigdy tak nie kochał.
- Wątpię w to. - Trevor był tylko przyjacielem.
Strwoniłam tyle lat na ucieczkę przed Elijahem.
Nie chciałam się ustatkować.
Posiadanie rodziny kłóci się z byciem wampirem.
- Czemu się poddajesz? - Nie poddaję się.
A układ z Elijahem?
- To najlepsze wyjście. - Najłatwiejsze.
To nie fair.
Uważasz, że twoja czarownica zniszczyła kamień?
Skorzystała z pomocy innej czarownicy.
Jeśli tamta słucha Elijaha, to nie wiem, czy go zniszczyły.
Jesteś gotowa umrzeć.
Nawet nie próbujesz uciekać.
Jestem taka zmęczona.
Czekaj. Niech przygotują konie.
Już dobrze. Śpij.
Trevor, nie bądź głupi. Nie dotrzemy tam przed świtem.
- Elena... Daj mi krwi. - Oczywiście.
Wszystko będzie dobrze.
To twoja wina, Katerino.
- Ty to zrobiłaś. - Ja jestem Elena.
- Zdradziłaś nas. - Nie jestem nią!
Elena?
To ja.
Wybacz.
Co się ze mną dzieje?
Już dobrze.
Mąci mi się w głowie.
- To tylko chwila. - Nie bój się mnie.
Nie boję.
Odpocznij.
- Boję się. - Jestem przy tobie.
Gdzie?
W pokoju Damona.
Chcę do domu.
Opowiedz o nim.
Saint Austell, trzydzieści kilometrów na południe od Londynu.
Łąki, drzewa, konie.
Pięknie.
Z czasem wszystko znika.
Tyle zmarnowanych lat. Nie chcę tak się bać.
Isobel, tu Stefan Salvatore.
Chciałbym porozmawiać o Elenie. To ważne.
- Co tu robisz? - Czekam na ciebie. Za dużo tu ludzi.
A chętnie wyrwałbym jej śledzionę.
Przejmujesz się Rose.
Czemu wszyscy tak myślą?
Nie. Może nie wiesz, ale wampiry czasem umierają.
Utnę sobie pogawędkę z wilkołaczką. Luz.
To ciebie miałam zabić. Jeszcze cię dopadnę.
Nie doczekasz pełni.
Chyba, że powiesz, jak zwalczyć ugryzienie.
- Wtedy cię nie zabiję. - Obiecujesz?
Tak.
Pocałuj mnie w dupę.
- Nie boję się ciebie. - Bo jesteś głupia.
Jak tam twoja przyjaciółka? Rose? Ma dreszcze?
- Cierpi z bólu? - Powiedz, jak to uleczyć.
- Strzeż się. - Traci pamięć?
To jej wyżre mózg. Zapadnie na wściekliznę.
Chcesz lekarstwa? Istnieje.
Weź kołek i przebij jej serce.
Przyniosłam świeżą pościel.
Tu Elena. Martwię się o Rose. Wracaj.
Katerina.
Stój.
Nie jestem Katherine. Masz zwidy.
Nie jestem nią.
Wiem, że to ty.
Proszę cię, pomóż.
- Dlaczego? - Co?
- Pocałowałem cię. - Pamiętam.
- Czemu uciekłaś? - Zaskoczyłeś mnie.
- Czego się spodziewałeś? - Nie tego.
- Przepraszam. - I?
- Co mam powiedzieć? - Wszystko jedno. Jak się czujesz.
Miło byłoby usłyszeć prawdę.
Czuję... że cię...
kocham.
A ja ciebie. W czym problem?
Co ukrywasz? Jeśli mnie kochasz, powiedz.
- Matt, brakuje burgerów. - Nie teraz.
Wszystko gra?
- Gdzie Rose? - Nie wiem.
Dobrze się pani czuje?
- Szybko przyszedłeś. - Co się stało?
Wampir. Znaleźliśmy ciało, zanim zobaczyli je ludzie.
- Trzeba zabezpieczyć teren. - Przenieście imprezę do kawiarni.
Sprawdź zachodnie skrzydło.
Stefan, to ja. Zadzwoń. To ważne.
- Co się z nim dzieje? - To teraz nie jest najważniejsze.
Weź to.
- Czego tu szuka policja? - Ktoś miał zawał. Nie żyje.
Eddie?
Dość!
Rose, to ja, Damon.
Ja to zrobiłam? Nie chciałam.
- Nigdy nie chciałam nikogo skrzywdzić. - Wiem.
Przepraszam.
- Chodź do domu. - Nie mam domu.
Niech to się skończy. Zrób coś.
Cześć.
- Żałuję. - Wpadłaś w morderczy szał. Bywa.
Wybacz, Eleno. Nie zwykłam rzucać się na ludzi.
Nie powinno cię tu być.
Najgorsze było polowanie, żądza zabijania,
pragnienie.
Rozkosz. Nie chciałam nieść zła.
- To boli. - Więc o tym nie mów.
Damon jest do mnie podobny.
Angażuje się. A potem ucieka.
Żałuję tego, co dzisiaj zrobiłam.
Musisz walczyć. Mimo strachu.
Czemu jesteś dla mnie taka dobra?
To ludzkie.
Nie da się zapomnieć, jak to jest być człowiekiem.
Prześladowało mnie to, ale pozwalało mi żyć.
Już tak bardzo nie boli.
- Co robić? - Wyjdź.
Wyjdź.
Przerwij to.
Już nie wytrzymam.
Gdzie byłaś?
W szkole. Co tam?
- Musimy porozmawiać. - O czym?
Co z tobą?
Nie rozumiem.
Dlaczego ryzykowałaś?
Jeśli ugryzienie grozi śmiercią, dlaczego się narażałaś?
Bo potrzebowałeś pomocy.
Mogłem cię zabić.
Ale nie zabiłeś.
Nie rozumiem cię.
Tak trudno ci przyjąć pomoc?
- Nie w tym rzecz. - Właśnie w tym.
Nie chcesz, by komuś na tobie zależało.
A mnie zależy. Wybacz, jeśli przekroczyłam granicę...
Nie możesz.
Przepraszam.
Przestańcie mnie wszyscy całować.
Kto by przypuszczał, że będziesz miły?
Nie jestem. To mi sprawia przyjemność.
Kłamiesz.
Śpij.
Uwielbiałam przychodzić tu jako dziecko. Skąd wiedziałeś?
Krąży plotka.
Od Eleny.
Czy ja śnię?
Jak ciepło na słońcu. Brakuje mi tego.
Chciałabym być człowiekiem.
- Człowieczeństwo ma dobre strony. - Miałam przyjaciół, rodzinę.
- Byłam kimś. - Nadal jesteś.
Nie.
Ale ty tak.
Wierz lub nie, ale budowałeś życie.
A ja tylko egzystowałam.
Musiałaś uciekać przed Klausem.
Zawsze jest jakieś inne wyjście.
Psujesz piękny dzień jakimś filozoficznym bełkotem.
Posiedzimy na świeżym powietrzu?
Przez chwilę.
Dziękuję.
Za co?
Ból minął.
Cieszę się.
Znów zobaczę rodzinę?
Kogo tylko zechcesz.
Chciałabym. Może także Trevora? Już się nie boję.
- Ścigajmy się. - Przegrasz.
Jestem starsza i szybsza.
Tak myślisz? Ja kieruję tym snem. Mogę oszukiwać.
Liczę do trzech.
Oto twój wampir.
- Jak ją znalazłeś? - Liczy się tylko, że to koniec.
Dziękuję. Znowu uratowałeś to miasto.
Zakopię ciało.
Dzięki, że przyszedłeś.
- Czego ode mnie chcesz? - Przyjaźni.
Mason życzyłby sobie tego.
- Wiem o nim. I o tobie. - Co wiesz?
Jesteś wilkołakiem. A Caroline jest wampirem.
- Skąd wiesz? - Nie czujesz ich?
Jesteś nowy.
Ile przemian masz za sobą?
Pomogę ci.
Gdzie jest Mason?
Nie żyje. Został zamordowany.
- Wiesz, kto go zabił? - Przestań.
- Twoja blondyneczka. - Niemożliwe.
I jej wampirzy przyjaciele.
Jest jedynym wampirem.
Tak powiedziała? To kłamstwo.
Tu się roi od wampirów.
Nie martw się, dopadniemy je.
Kim jesteś?
Twoim sprzymierzeńcem.
I nie tylko ja. Wkrótce tu przybędą.
- Miałaś wyjść. - Tak,
ale wróciłam sprawdzić, jak się czujesz.
Dziękuję. Cieszę się, że już po wszystkim.
Nie wierzę.
Wracaj do domu, odpocznij przed jutrem.
Przyjaźnimy się.
A przyjaciel wie, kiedy cierpisz.
Chcesz usłyszeć, że mi na niej zależało?
Że mi źle? To nieprawda.
Udajesz, że umiesz wyłączyć uczucia.
- Nie poddawaj się. - Czuję i to jest do bani.
Jestem wściekły, bo to miałem być ja.
Jules chciała dopaść mnie.
- Czujesz się winny. - Nie jestem człowiekiem.
Ja się poddaję? To twoja specjalność!
Wracaj do domu. Dosyć mam smutku, rozpaczy i hartowania charakteru.
Jak chcesz.
Dobranoc.
Stefan, jesteś w domu.
Co z Rose?
- Dzwoniłem do Isobel. - Wiem.
- Musiałem. - Luz.
- Znalazłeś ją? - Niezupełnie.
Witaj, Eleno.
Wujek John.
Wszystko w porządku?
Co się stało?
- Zgubiłem się. - I leży pan na środku drogi?
Nie dosłownie... a metaforycznie,
- egzystencjalnie. - Pomóc panu?
Tak. Potrafisz mi pomóc?
- Jest pan pijany. - Nie. Może trochę.
Nie odjeżdżaj. Naprawdę potrzebuję pomocy.
- Ani kroku. - Nie chcę kłopotów.
Ani ja. A ciągle mi się trafiają.
Nie mogę się ruszyć.
- Jak masz na imię? - Jessica.
Mam sekret. Całkiem poważny.
Nigdy o nim nie mówię. Bo i po co?
To nic nie zmieni. Nie stanę się dobry,
nie przygarnę pieska,
nie będę taki, jakim chcą mnie widzieć inni.
Jakim ona chce mnie widzieć.
Tym jestem, Jessico.
- Zrobi mi pan krzywdę? - Nie wiem.
Jesteś moim kryzysem egzystencjalnym.
Zabić cię? Nie zabijać?
- Proszę, nie. - Muszę.
Bo nie jestem człowiekiem.
I mi tego brakuje. Najbardziej na świecie.
Oto mój sekret. Człowiek nie zniesie tyle bólu.
Proszę, nie.
Dobrze.
Jesteś wolna. . Człowiek nie zniesie tyle bólu.