W poprzednich odcinkach...
- Jesteś Elena. - Wyglądamy tak samo.
Jesteś jej sobowtórem. Możesz złamać klątwę.
Słońca i Księżyca?
- Klaus. - Najstarszy wampir.
Najstarszy wampir w historii chce mnie dorwać?
- Elijah. - Pierwotny. Jest legendą.
Póki sztylet tkwi w ciele, Elijah pozostaje martwy?
Elijah nie miał narzędzi, by zabić Klausa,
ale wierzył, że czarownik zgromadzi dość energii.
Z miejsca śmierci stu czarownic.
Możesz zginąć.
Ile trzeba sił żeby zabić Pierwszego?
- Wszystkich. - Jestem wampirem.
- Nie chcę tego wiedzieć. - Co mam zrobić?
Prosiłem, żeby mnie zahipnotyzowała.
Co powiedziała?
Dotarłam do kogoś z kręgu zaufanych. To czarownik Klausa.
Jest twój.
Katherine i kamień. Więcej nie trzeba.
Katerina. Tęskniłem.
W co on się ubiera?
Zły czy gorszy?
- W ciemnych barwach wyglądasz lepiej. - Dzięki, kocie.
Szybkie pytanie. Sztylet i popiół są u Salvatorów?
Sztyletem zabito Eliję. Znajdziesz go w piwnicy.
Zostanie na swoim miejscu.
Za nic nie wskrzeszę Eliji. Narozrabia.
Pamiętaj, że chodzisz z Jenną.
Z ciotką Eleny. O czym, prócz Isobel, nałgałem?
To wszystko.
- Jaka nerwowa. - Po prostu mnie zabij.
Powiedziałam wszystko.
Wierzę, że w to wierzysz.
Ale czego nie wiesz?
Co przed tobą ukryli?
Powiedz. Mów.
Sprawdzają, czy Bonnie zdoła zabić Pierwszego bez użycia sztyletu.
Najlepsza przyjaciółka?
- Mówiłaś, że jest bezsilna. - To prawda.
Sama już nie wiem.
Wypadłam z gry.
- Doprowadzimy rzecz do końca. - Zabij mnie i miejmy to z głowy.
Zbytek łaski.
Szukałem cię ponad pięćset lat.
Będziesz umierała co najmniej połowę tego czasu.
Weź nóż...
i się przeszyj.
Wyciągnij.
Pod moją nieobecność rób bez przerwy.
Jeśli się znudzisz, zmień nogę.
Dokąd idziesz?
Przyjrzę się drogocennemu sobowtórowi.
Uszy do góry.
Zabawa się zaczyna.
Jeszcze raz.
PAMIĘTNIKI WAMPIRÓW
Podpisać.
Dom jest twój? Dali ci go?
Tymczasem...
jako jedyny właściciel, tylko ja mogę zapraszać gości.
- Kryjówka. - Właśnie.
Nie chciałabym tu sprzątać.
Bonnie pokona Klausa?
Twierdzi, że zgromadzi wystarczającą ilość energii.
- Elijah myślał, że to możliwe. - Trzeba znaleźć Klausa.
Może rzucić czar tropienia?
Nie ma nic, co do niego należy. Już pytałem.
Myślisz, że ją zabił?
Katherine?
Zapewne.
Doigrała się.
Dziękuję.
Przepraszam. Zapomniałam.
Stefan... zechcesz wejść do mojego domu?
Tak. Dziękuję.
Jesteśmy dziećmi?
Jedno z nas - na pewno.
Jeśli cię wpuszczę, usłuchasz właściciela domu?
- Nie. - Bez żartów.
Tak jak chcę. Ja decyduję. Bez kłamstw i tajemnic.
- Tak, Eleno. - Proszę, wejdź.
Ani słowa.
- Dokąd idziesz? - Do szkoły.
Nie wyjdziesz z kryjówki.
Klaus jest w pobliżu.
Ale gdzie? Nie wiadomo.
Doceniam wasze starania i będę spać spokojnie,
ale nie dam się uwięzić.
Jak chcesz.
Jestem gotowa. Pokonam go. Potrafię.
Przy Bonnie nic mi nie grozi.
Idę z wami.
- Caroline jest w szkole. - Wiem. Ja do pani.
- Co robić? Co mówić? - Nie mieszaj się do tego.
- Chce, żebym z nią poszedł na tańce. - To idź.
Dobrze mnie zna, domyśli się.
Idź. To moje dziecko. Muszę się z tym oswoić.
Jeśli powiedziała prawdę, nie jest jedyna.
Salvatorowie to wampiry. Gilbertowie są w to zamieszani.
- Tyler Lockwood jest nie wiadomo kim. - Wilkołakiem.
Nie mam komu zaufać. Potrzebuję czasu do namysłu.
Nie nabiorę jej.
Myśli, że nie pamiętasz.
Daj mi trochę czasu.
Dzień dobry.
O czym się dziś pouczymy?
W tym tygodniu zajmujemy się latami '60-mi.
Lata sześćdziesiąte.
Sześćdziesiąte...
Powiedziałbym o nich coś dobrego, ale były do luftu.
Prócz Beatlesów. Co jeszcze?
Kubańskie wyrzutnie...
człowiek na Księżycu... Watergate.
To siedemdziesiąte, Rick...
panie Salzman.
Wszystko mi się miesza.
Dziękuję, Eleno.
Zajmiesz się tym?
Co się stało?
Trenuję przed wieczorem.
Znalazłem garnitur, będę odstawiał prezydenta Kennedy'ego.
Świetnie.
Powiedziałaś Elenie, ile by cię to kosztowało?
- Nie i ty też nie powiesz. - Nie możesz tego zrobić.
- Człowieku małej wiary. - To nie fair.
Nie okiełznasz mocy stu czarownic, bo zginiesz.
Nie masz pewności. Obiecałeś strzec mojego sekretu.
Jeśli komuś powiesz...
To co?
Jak się masz? Zostałeś w domu sam z Johnem.
- Szału nie ma. - Jenna się odzywała?
Siedzi w kampusie. Biegnę na zajęcia.
- Co tam? - Kazałam mu się wystroić na wieczór.
Elena, jesteś.
Jeden koleś pytał, czy idziesz na tańce.
- Powiedz mu, że ma chłopaka. - Poznaj go. Przyjdzie wieczorem.
Ma na imię Klaus.
Co?
Klaus. Kretyńskie imię, ale facet - świetny.
Jest tutaj?
Nie wiem.
Zahipnotyzowana.
Pyta, czy zatańczysz z nim ostatni taniec. Super, co?
Pójdziemy na tańce i go znajdziemy.
Nie wiemy, jak wygląda.
Spodziewam się pryszczatego szesnastolatka.
Może być gdzie chce i kiedy chce. Zahipnotyzował kogoś w szkole.
Wcale nie jest bezpiecznie.
Przyszedłeś.
Przepraszam za spóźnienie.
Wyznacz mnie do pilnowania na tańcach.
Klaus zrobił pierwszy krok.
Znajdziemy go i co?
- Zaatakujemy? Jaki jest plan? - Plan to ja.
Nie wie, ile mam mocy. Znajdźcie go, a ja go zabiję.
Nie będzie łatwo. To najgorszy wampir, jaki istnieje.
Racja. A jeśli...
Imponujące.
Może sobie być Pierwszym. Powalę każdego.
Zdołam go zabić.
Miałaś rację. Wiedźma jest żądna krwi.
- Straszne. - Trzeba ją zabić, Maddox.
Ten Alaric ma jakieś stare ciuchy?
Kusze, drewniane pociski?
- Co to za gość? - Miejscowy łowca wampirów.
To wyjaśnia dobór strojów.
Więcej nie znalazłem. Lubi Bourbona.
Wiedziałem, że coś nas łączy.
W szkole są tańce. Załatwisz czarownicę.
Wyczuje mnie na kilometr, nie podejdę. Ty ją załatwisz.
W tym ciele? Jestem nauczycielem historii.
Może mnie zranić. Nie mnie - Klausa,
ale... rozumiesz.
Nie zniesie koncentracji energii.
To ją zabije. Zabiłoby mnie.
- Sprowokuj ją. - I umrze?
Dość szybko. Sama się wykończy.
Ciało Alarica przetrwa dłużej niż czarownicy.
Ale jak? Jest człowiekiem.
Rzucę czar, który cię ochroni.
Jesteś. Wychodzę. Jak wyglądam?
Jackie Onassis. Ładnie.
Dzięki.
- Wszystko gra? - Nerwy w pracy.
Przemęczasz się.
Panie prezydencie...
- Pani szeryf... - Miłej zabawy.
Ile rupieci.
Co lepsze? Twiggy czy seksowna hipiska?
Jeszcze możesz się wycofać.
Byłoby szkoda.
Bałam się Klausa
i przekonywałam samą siebie, że go nie ma.
Ale on istnieje.
A dziś nadejdzie jego kres.
Kocham cię.
Powiedz to pod koniec wieczoru.
To dziś.
- Świetne przebranie. - Dziękuję, Dana. A to kto?
- Chad, z trzeciej klasy. - Popracujecie społecznie?
Czekaj.
Weź go.
Zaręczyny były na czasie w latach pięćdziesiątych.
Poważnie, Bonnie.
- Pierścień mi nie pomoże. - Wykonała go czarownica.
Dla ochrony przed bytem nadprzyrodzonym.
Muszę działać. Nie pozwolę, żebyś się zabiła.
Ostrzegły mnie, ale to nie znaczy, że umrę.
Masz pięćdziesiąt procent szans.
Przykro mi, ale nie mam szczęścia do dziewczyn.
Nie umiem tego wytłumaczyć, ale czuję te czarownice.
Przepełnia mnie moc. Dam radę.
Jestem silna.
Dobry wieczór.
Cudnie wyglądasz.
Ty też.
Jesteście gotowe?
Dziękuję za przybycie.
Teraz dedykacja. Dla Eleny...
od Klausa.
- Tani chwyt. Drażni nas. - Znam tu wszystkich.
Może go nie ma, tylko chce, żebyśmy myśleli, że jest.
To impreza, bawcie się, sam podejdzie.
- Dobrze. - Nie chce mi się tańczyć.
Trudno.
Rick.
Zaraz wracam.
Specjalna dedykacja? Wariat. Nie robi na mnie wrażenia.
Powiedz, jeśli coś zobaczysz.
Jest Caroline. Nie wie, co się dzieje.
Idę.
- Jak tam? - Trochę się boję, a ty?
Jestem niewzruszony.
Pamiętasz taniec zeszłej dekady? Wampiry szalały, śmiertelnicy pękali.
- Wygraliśmy. - Tak.
Jesteś w tym dobry.
Znam kroki, których w życiu nie widziałaś.
- Zatańcz ze mną. - Nie umiem.
Ja tam swoje wiem.
- Co? - Wyglądasz dziś prześlicznie.
- Mogę porwać twoją dziewczynę? - Proszę. Przyniosę coś do picia.
- Co się dzieje? - Klaus tu jest.
Gdzie? Nie wiem. Miej oczy szeroko otwarte.
Można?
- Słyszałeś naszą rozmowę. - To prawda?
Pięćdziesiąt procent - że przeżyjesz?
- Nie chciałam go martwić. - Poświęcisz życie dla Eleny?
Tak.
Nie mów jej.
Dobrze, ale może dałoby się zwiększyć twoje szanse?
Jeszcze pomyślę, że cię to obchodzi.
Lepiej nie.
Co oni kombinują?
Kto wie?
Coś się dzieje? Jak się czujesz?
Dobrze.
- Wszystko gra? - Nie wiem.
Co robisz? Musimy trzymać się razem.
Nie trzeba. Mam pierścień.
- Chodzi o Bonnie. - Co?
Coś cię trapi.
Jeśli Bonnie zmierzy się z Klausem... nagromadzona energia ją zabije.
Jeśli Elena się dowie, spróbuje ją powstrzymać.
I zginie.
Co ja mam robić?
Porozmawiajmy.
Chodź.
Wiesz, że Bonnie prowadzi misję samobójczą?
Jeremy ci powiedział, a ty wychlapałeś Elenie.
- Obiecałeś nie mieć tajemnic. - Rozmyśliłem się.
Nie powiedziałaś.
- Wiedziałam, jak zareagujesz. - Nie zgadzam się.
- To jedyna szansa. - Znajdziemy inny sposób.
Nie umrzesz za mnie.
Mogę cię uratować.
Jeśli coś ci się stanie, nigdy sobie tego nie wybaczę.
Nie pozwalam.
Więc powiedz: zrobiłabyś dla mnie to samo?
No to już wiesz.
Nie.
Co tam?
Dobrze się czujesz? Marnie wyglądasz.
Koleś, daj sobie spokój.
Kretyni!
Zgadnę. Pozdrowienia od Klausa?
Nie zabijaj. Hipnoza.
Mieli nas zająć. Znajdź dziewczyny. Idź.
- Co? - Ma Jeremy'ego.
Klaus ma Jeremy'ego.
- Dokąd idziemy? - Niedaleko.
- Coś nie pasuje. - Gdzie Jeremy?
Musiałem wyjść.
Lata sześćdziesiąte...
to nie moja bajka. Komu to pasowało?
Wolę dwudzieste: szalone prywatki, jazz...
Alaric, piłeś werbenę?
Czemu pytasz?
- Został zahipnotyzowany. - Nie. Zgaduj jeszcze raz.
Co się dzieje?
Podpowiem. Nie jestem Alarikiem.
- Klaus. - Niespodzianka.
Niemożliwe.
Wyluzuj, nie zrobię ci krzywdy.
Nie jesteś na mojej liście.
Ale ty - tak.
Wspominałem, że znam czarownika?
Musisz uderzyć znacznie mocniej.
Śmiało, nie żałuj sobie.
Zabijesz to ciało, zdobędę inne. Może Jeremy'ego.
Uciekaj.
- Co się stało? - Klaus wcielił się w Alarica.
- To rodzaj opętania. - Znajdź Stefana.
Już.
- Zabijesz go? - Chroni go jakiś czar.
- Złam go mocą stu czarownic. - Staram się.
Jeśli zabiję Alarica, wejdzie w kogoś innego.
On wie o mojej sile i próbuje mnie uśmiercić.
Klaus dziś nie zwycięży.
Nadal pragniesz go zabić?
Dobrze się czujesz?
- Szukam Stefana. - Co się stało?
Zostań z Mattem.
Co jest grane?
Pewnie się poprztykali.
Co tak długo?
Będzie po dobroci czy na siłę?
Bez miłości? Dobra.
Zabijesz ulubionego pana od historii?
Tego życzyłby sobie Alaric. I chciałby, żebyś najpierw cierpiał.
Na więcej cię nie stać?
Przekonajmy się.
- Jesteś. - Co robisz? Gdzie Bonnie?
Robi, co do niej należy.
- Gdzie ona jest? - Nie przeszkadzaj.
Gdzie ona jest?
Bonnie, nie!
Nie oddycha.
Nie czuję pulsu.
Zrób coś. Daj jej krwi.
Za późno. Żałuję.
Bonnie, nie...
Zabierz Elenę. Ja zajmę się ciałem.
Jak?
Szeryf nie może wiedzieć o kolejnej tajemniczej śmierci.
Przecież to Bonnie.
Zabierz ją do domu, a ja posprzątam.
Jeremy. Co z Jeremym?
Znajdę go.
Dostałem wiadomość. Gdzie Elena, gdzie Bonnie?
Porozmawiajmy.
Wypij.
Nie mogę.
Wypij.
To moja wina.
Nie.
Klausa. Posłuchaj. On to zrobił.
Gdzie ona jest?
- Możesz ją uspokoić? - Nie mów, jakby mnie tu nie było.
Proszę, uspokój się.
Wiedziałeś, że jeśli użyje takiej siły, umrze.
Tak.
Wysłuchaj mnie i zrozum, co powiem.
Bonnie musiała umrzeć.
Nie spodziewała się, że Klaus wstąpi w ciało Alarica.
Nie mogliśmy go powstrzymać.
Musiał wiedzieć, że Bonnie nie żyje.
Musiał w to uwierzyć.
Rzuciła urok.
Bonnie żyje.
- Mogłeś powiedzieć. - Żebyś wypaplał?
- Rozumiesz, co przeszła? - Dlatego nie powiedziałem.
Bo byś nam przeszkodził.
Bądźmy szczerzy: mogę zgrywać tego złego.
Będę decydował o życiu i śmierci, a ty dbaj, żeby było miło.
Elena mnie znienawidzi.
Ale to ja ocalę jej życie.
- Na pewno jest bezpiecznie? - Tak.
- Co to? - Router.
Przyda nam się Internet.
Nie musisz tu ze mną siedzieć.
Nie spuszczę cię z oka.
Porozmawiaj z Eleną. Żałuję, że Damon i ja tak postąpiliśmy.
Sama jej powiedz.
Przepraszam.
Już dobrze. Musiałam cię zobaczyć.
Nie zdążyłam uprzedzić.
Damon mi wszystko wyjaśnił.
Klaus miał myśleć, że Bonnie zginęła. Twoja reakcja musiała być autentyczna.
Rozumiem.
Nabraliście Klausa, Bonnie żyje.
Grunt to obłuda.
Zapamiętaj sobie. Nie pozwolę, by Bonnie za mnie umarła.
Trzeba zabić Klausa. Prawdziwego.
Wkrótce cię odwiedzi.
Tylko Bonnie go powstrzyma.
Znajdziemy inny sposób.
Liczę na to.
Żałuję, że cię uderzyłam.
Wybaczam.
Ja też ci coś powiem.
Jeśli to się powtórzy, pozwolę Bonnie umrzeć.
Zawsze wybiorę ciebie.
Dobranoc, Damon. iebie.