Sebelum ini dalam The Vampire Diaries.
Cinta membawa saya ke Mystic Falls.
Saya cintakan awak, Damon.
Cinta juga mengusir saya.
- Silas. - Helo, bayangan saya.
Ketika kami sangka kami selamat...
Gregor.
musuh kami merampas segala-galanya daripada kami.
Saya belum bersedia untuk mati, Jeremy.
Saya boleh beritahu semua orang yang awak bersama keluarga.
Saya tak dapat sentuh awak tapi saya di sini untuk awak.
Hidup kami.
Apa awak buat pada adik saya?
Saya merosakkan otak Silas.
Stefan, kami rindukan awak.
Saya tak kenal kamu berdua.
Serta memori kami.
"12 Mac 1922, saya pengsan beberapa hari.
Bangun dengan darah orang lain di tempat tak dikenali...
dengan wanita yang tak tahu siapa namanya pun."
"Saya rasa macam hidup semula."
Baiklah. Dah puas saya baca.
- "Nada"? - Maksudnya tiada apa-apa.
Saya tahu tarikh dan tahunnya...
kereta ini mempunyai enjin V8 dan saya dah baca dua jurnal.
Namun masih tak ingat siapa diri saya.
Kasihan.
Benda ini sepatutnya buat saya kenyang?
Ya, dan tidak.
Ya. Sebab awak puntianak.
Pelik.
Tidak juga sebab awak ialah awak.
Ya, "Ripper of Monterrey"...
puntianak yang sentiasa dahagakan darah.
Kita berada di zaman 1920-an.
Maaf, tapi susah saya nak terima semua ini.
Awak puntianak, bukan orang zaman batu.
Biar saya jelaskan.
Saya bantu awak curi kereta ini.
Saya dapat tahu saya puntianak yang telah bunuh ayah sendiri...
dan saya masih tidak buang sampah merata-rata?
Awak seorang lelaki yang berprinsip, Stefan...
yang memorinya dipadamkan ahli sihir berusia 2,000 tahun.
Ya, saya pasti ahli sihir itu...
boleh pandu lagi cepat daripada awak.
Tunggu. Biar saya teka.
Adik yang menyeronokkan.
Abang yang selamat.
- Apa awak buat ini? - Awak percayakan saya?
- Saya ada pilihan lain? - Tidak.
Sekarang saya faham. Awak abang yang menyeronokkan.
Tolonglah cakap saya bukan gila...
biarkan Damon bersendirian dengan puntianak yang hilang ingatan itu.
Apa Damon cakap?
Satu mesej saja, "Setakat ini baik."
- Dalam kata-kata Damon... - Itu bermaksud...
mungkin mereka dah baham sekumpulan pandu puteri sekarang.
- Caroline. - Bergurau saja.
Lebih kurang begitu. Namun kadangkala...
pesakit dengan amnesia...
atau otak yang tercedera boleh jadi ganas.
Okey, Dr. Forbes.
Sejak bila awak tahu begitu banyak tentang amnesia?
Saya belajar dalam kelas Kimia, Biokimia...
Mikrobiologi gunaan, biologi molekul, "Grey's Anatomy"...
yang sebenar dan juga drama bersiri.
- Awak buat itu untuk Stefan? - Tentulah.
Saya juga cuba beri tanggapan baik kepada Dr. Maxfield.
Saya fikir kalau saya boleh dekati dia...
masuk ke kelas Biologi dia...
mungkin saya boleh tahu kenapa dia rahsiakan...
hal pembunuhan rakan sebilik kita oleh puntianak...
dan saya juga akan ada rakan belajar.
Hai, Dr. Maxfield.
Jesse, awak dah bersedia untuk belajar?
Jesse? Pembantu makmal Dr. Maxfield...
yang masih bujang, kacak dan pandai berjenaka itu?
Saya akan bawa dia ke perkuburan kampung untuk...
- upacara membunyikan loceng. - Sebagai janji temu pertama?
Sebagai janji temu untuk belajarlah.
Alang-alang di sana, baik saya bunyikan loceng...
untuk Tyler dan saya memandangkan hubungan kami...
pun dah nak "mati."
- Jumpa pada hari Isnin, doktor. - Jangan cari masalah.
Kita akan berjumpa di sana? Bawalah Stefan sekali.
Ia juga dipanggil Hari Pengingatan.
Harap saya boleh bawa.
Bergantung kepada bagaimana Stefan sedang menangani...
kisah silamnya yang cukup dahsyat.
Baiklah. Kita bercakap kemudian.
- Untuk Pak Cik Steve! - Pak Cik Steve!
Pekan ini suka sangat kenang semula orang dah mati?
Mengikut tradisi pekan ini...
kita kembali ke zaman 1820-an di mana semua orang paranoid...
tentang taun dan mereka biasanya...
mengebumikan pesakit yang dah tinggal nyawa-nyawa ikan.
Kita ada hari cuti untuk raikan orang dikebumikan hidup-hidup?
Mereka begitu paranoid sampai pesakit itu minta...
dikebumikan dengan seutas tali disambungkan kepada loceng.
Seluruh keluarga pesakit akan tunggu dekat kubur...
selama 24 jam dengan harapan akan dengar bunyi loceng...
dan orang kesayangan mereka akan kembali.
Tapi sekarang ia cuma...
alasan untuk minum sampai mabuk.
- Helo. - Hei.
Sayang, tolong tambah minuman kami.
- Baiklah. - Ya.
- Apa tadi itu? - Awak ingin...
hisap sesuatu yang lebih banyak daripada...
- pek darah saja. - Jadi, apa masalahnya?
Sepanjang hari awak cuba yakinkan...
saya ini puntianak dan saya dah yakin. Biar saya bertindak.
Malangnya, Stefan...
ada dua jenis puntianak dalam dunia ini, okey?
Satu boleh menahan keinginan...
dan satu lagi macam awak.
Saya tak hilang akal.
- Betul? - Betul.
Mungkin selepas bunuh ayah kita...
dan jadi puntianak...
serta semua kejadian yang berkaitan dengannya...
telah jadikan saya puntianak yang suka hisap darah...
dan cabut kepala orang.
Tapi memandangkan saya dah tiada semua memori...
dan rasa bersalah itu...
mungkin menjadi Ripper takkan menimbulkan sebarang masalah.
Lebih baik jangan cuba, okey?
Saya sangka mengenang semula...
kejadian selama hampir dua abad akan makan masa.
Siapa nama awak sekali lagi?
Elena.
Elena. Baiklah.
Awak belum beritahu dia pasal saya?
200 tahun adalah jangka masa yang panjang.
Betul.
Jangan berhenti.
Maaf, saya...
Saya pergi berjoging tadi. Apa awak buat di sini?
Tempat saya tiada Netflix.
Melihat awak bersenam ialah hiburan utama saya.
Saya cuma nak membakar adrenalin.
Semua gadis dari alam ghaib pasti berterima kasih kepada awak.
Ini kerja baru kita?
Awak berjenaka tentang segalanya dan...
saya mengelakkan diri daripada kawan-kawan kita...
bagi pihak awak?
Tiada apa saya boleh buat untuk kembalikan semula memori Stefan.
Tapi itu mereka tak tahu...
sebab mereka tak tahu awak dah mati.
Mereka menunggu awak untuk bantu mereka...
sebab itulah yang awak buat.
Awak sentiasa membantu.
Kenapa awak tak sokong dalam...
keputusan saya lagi?
Saya nak sokong, Bon, tapi bukan begini.
- Hei. - Hei, Jer.
Boleh jumpa saya sekejap?
Saya sedang panik.
Ya. Apa dah berlaku?
Malam tadi saya bangun diselaputi lumpur...
dengan benda ini.
- Okey. Pelik itu. - Ya, saya tahu.
Saya tak tahu dari mana ia datang.
Saya pengsan.
Saya pasti ini bukan kali pertama.
Berapa kali awak dah mati ketika memakai cincin Gilbert?
Saya tak rasa cincin Gilbert...
yang mengganggu saya.
Tentu ia ada kaitan...
dengan Silas tak boleh kawal pemikiran saya.
Dia nampak sesuatu atau seseorang...
atau entah apa perempuan Czech itu letak dalam kepala saya...
tapi saya rasa ia masih berada di sana.
Kenapa dengan kamera itu?
Saya memasangnya di seluruh rumah...
untuk bantu saya tahu bagaimana saya kehilangan masa.
Awak dah cakap dengan Bonnie?
Saya rasa dia saja tahu...
apa sedang berlaku di sini.
Ya, dia berada di DC dengan mak dia.
Jadi, dia tak boleh jawab?
Kira-kira 300 e-mel saya hantar kepadanya.
Dua kali saja dia balas.
Adakah saya buat sesuatu yang menyebabkan dia marah?
Entahlah, dia tak cakap apa-apa.
Jer, saya perlukan bantuan awak untuk berhubung dengan dia.
Dah lama saya tak tidur.
Saya takut saya akan jadi hilang akal.
Saya perlukan bantuan dia.
Saya harus pergi.
Apa? Ke mana?
Jadi, En. Setakat Ini Baik...
En. Saya Boleh Uruskan Adik Saya...
En. Saya Tahu Apa Saya Buat.
Saya tak pernah kata saya tahu apa saya buat.
- Awak telefon siapa? - Bonnie.
Ahli sihir buat dia begini.
Mungkin ahli sihir boleh pulihkannya.
Saya dah lakukannya.
Hampir 10 kali saya telefon dan sekali pun dia tak balas.
Sehingga dia balas...
biarkan Stefan jadi dirinya sendiri.
Ceria, tak kisah tentang hidup, sentiasa mabuk...
tanpa memikul perasaan bersalah selama 100 tahun.
Perasaan bersalah itu berpunca daripada ketagihan darah...
yang mungkin masih berada dalam mindanya.
Baru satu kelas falsafah...
dan awak dah pandai bagi nasihat?
Ke mana dia pergi?
Awak tak nampak pelayan comel itu, bukan?
Jangan menjerit.
Jangan bergerak.
Saya tak mahu mengapa-apakan awak.
Awak nampak baik.
Saya bukannya nak cabut kepala awak...
tapi saya asyik diingatkan kalau saya hisap setitis darah...
saya takkan mampu berhenti.
Walaupun saya berasa amat takut...
untuk bunuh awak...
saya tak dapat kawal keinginan saya.
Ia jauh lebih berkuasa.
Hari ini, saya abang yang selamat.
Nama jenis apa Honoria Fell itu?
Awak yang bunuh dia.
Belajar daripada kesilapan dulu.
Terlalu banyak godaan di bar tadi...
jadi jika gen pembunuh ini diwarisi...
kita perlu kurangkan hubungan dengan manusia...
sehinggalah kami dapat jadikan awak normal semula.
Jadi, inilah dia.
Jadi, ini makam keluarga?
Ada sesiapa di sini yang saya tak bunuh?
Awak dah bunuh ayah kita.
Pak Cik Zach pula, kesilapan saya.
Tapi mak kita mati bukan kerana batuk kering.
Oh, baguslah.
Saya perlu berjumpa dengan seseorang pasal ahli sihir.
Berseronoklah tanpa saya.
Adik.
Untuk awak.
Ini untuk awak.
Saya harap...
sejarah keluarga awak lebih bahagia daripada kami.
Mari kita lihat.
Dalam tiga tahun lepas, saya telah kehilangan...
ibu bapa angkat saya, ibu bapa kandung...
mak cik, Alaric, pelindung kami...
dan adik saya, Jeremy mati.
Walaupun Jeremy hidup kembali...
tapi itu saja.
Jeremy? Lelaki yang tinggal di rumah kami?
Ya, selepas saya patah jiwa...
dan bakar rumah saya sendiri.
Apa?
Bagaimana saya boleh tak ingat siapa awak?
Awak bijak, cantik, pandai berjenaka.
Jelas sekali awak wanita paling tabah dalam dunia...
kerana dapat cari jalan untuk mengharungi semua itu.
Saya dikelilingi oleh orang yang bantu saya mengharungi semua itu.
Seperti awak.
Awak salah seorang daripada mereka.
Diikat oleh kematian?
Jangan cakap kita berjumpa di tanah perkuburan.
Benar? Kita berjumpa di tanah perkuburan?
Tak, kita bertemu di tempat lain dulu.
Tapi awak nak tengok?
Boleh juga.
- Helo? - Jeremy Gilbert yang jawab?
Ini satu keajaiban.
Cakaplah awak dah jumpa Bonnie sebab saya ada puntianak lapar...
yang dah lupa siapa dirinya.
Saya mahu awak jumpa saya dan tolong datang seorang diri.
Saya pula mahu awak berterus-terang.
Saya tahu di mana Bonnie.
Datang ke sini dan saya akan jelaskannya.
- Ingat apa-apa? - Tak.
Maafkan saya.
Sebenarnya, saya rasa awak datang dari arah sana...
sebab saya ingat memandang ke arah sana.
Mungkin kita patut tukar tempat.
Dah tentu.
Baiklah.
Di sinilah kita bertembung.
Mari cuba sekali lagi.
Hei, Elena. Walaupun saya kecewa...
tak ingat apa-apa...
saya rasa lakonan semula pertemuan pertama kita...
takkan kembalikan memori saya.
Ya, saya tahu.
Maafkan saya.
Cuma melihat awak begini memang...
pelik.
Saya pelik?
Awak yang keluar dari tandas lelaki.
Perlukah saya tahu kenapa?
Katakan saja yang hari pertama saya tak berapa baik.
Saya nak tunjukkan sesuatu. Marilah.
- Ya, sudah tentu. - Mari!
Pejam mata awak.
Awaklah pejam mata.
Percayakan saya, Stefan.
Baiklah.
Buka mata sekarang.
Pemandangan dari sini cukup indah! Naiklah.
Bagaimana saya nak naik ke sana?
Lompat.
Guna semua kekuatan awak.
Okey.
Baiklah.
Saya mengaku...
ia benar-benar hebat.
Awak yang bantu saya naik ke puncak roda Ferris sekali...
sebelum saya jadi puntianak.
Betul. Maksud awak, semasa kita bercinta.
Saya ingat Damon belum beritahu awak semua itu.
Mungkin saya ada amnesia tapi saya bukan bodoh.
Saya puntianak berusia 164 tahun yang kembali ke sekolah tinggi.
Saya teka ia tentu ada kaitan dengan awak.
Ya.
Jelas sekali kita tak bersama lagi...
jadi saya rasa mungkin saya membunuh orang...
telah memudarkan cinta awak.
Tak juga.
Awak sebenarnya seseorang yang paling berbelas kasihan.
Awak tak suka cederakan sesiapa.
Rasa bersalah itu akan menyelubungi awak.
Awak selalu mengawal diri.
Jadi, saya buat awak bosan.
Ini bukan salah awak, Stefan.
Salah saya.
Saya berubah selepas jadi puntianak.
Bagaimana awak jadi puntianak?
Apa kata saya tunjukkan kepada awak?
Jumpa di bawah?
Okey.
Togavirus.
Togavirus mengakibatkan rubela kongenital.
Okey, hebat.
Teori Red Queen.
Teori digunakan untuk menjelaskan hubungan bercanggah...
antara pemangsa dan mangsa.
Habis kenapa spesies yang lebih lemah...
sentiasa mendahului segalanya?
Ia takut pupus.
Arnab lebih cepat daripada rubah...
sebab rubah sentiasa kejarnya untuk makan.
Arnab lari untuk selamatkan dirinya.
Jika Maxfield masih tak benarkan awak masuk...
awak boleh ambil tempat saya.
Bagaimana awak belajar semua itu dengan cepat?
Apabila seseorang kata saya tak boleh buat sesuatu...
saya akan buktikan mereka salah.
Sebab itu awak ajak saya ke sini?
Untuk buktikan pada teman lelaki yang awak tak perlukan dia?
Saya tak tahu di mana teman lelaki saya.
Itu perlukan komunikasi, saling meminati dan menghormati.
Saya ajak awak ke sini sebab awak seorang yang bijak, baik...
dan entahlah, saya cuma nak lepak dengan awak.
Saya rasa lelaki itu pasang tempat letak tong wain...
- atas kubur datuknya. - Apa?
Maaf, memang saya nak buat begitu.
Sejak hari pertama.
Anemia aplasia.
Okey.
Di mana dia? Panggil dia cepat.
Itulah masalahnya. Saya tak boleh panggil dia.
Tiada sesiapa boleh.
Tolong jangan lakukannya, Jeremy.
Sudah berbulan-bulan saya menipu semua orang...
dan saya tak boleh terus menipu sebab semua orang tunggu dia...
untuk muncul tiba-tiba dan selamatkan mereka.
Saya tak faham, Jer.
Jelaskan kepada saya.
Cubalah fikir, Damon. Saya dah mati.
Saya tak sepatutnya kembali.
Tepat sekali.
Itulah keajaiban Bonnie dan itu yang kami perlukan sekarang.
Awak tak dengar cakap saya.
Keajaiban perlukan keseimbangan.
Saya tak sepatutnya berada di sini.
Tidak.
Kita tak boleh hidupkan semula seseorang begitu saja.
Kita mesti korbankan sesuatu juga.
Jangan awak berani katakannya, Jeremy.
Dia tak pergi ke upacara pengebumian ayah dia, Damon.
Tiada sesiapa bercakap dengan dia sepanjang musim panas.
Tolonglah, Jeremy.
Kalau awak katakannya, hidup Elena...
akan musnah sama sekali, awak faham?
Segalanya akan berubah.
Jangan katakannya, Jeremy.
Jangan.
Bonnie dah mati.
Tak guna, Jeremy!
Awak sedar tak apa awak dah buat?
Kenapa awak katakannya?
Maafkan saya.
Orang perlu tahu.
Bagaimana awak boleh...
terlibat dalam dua kemalangan atas jambatan yang sama?
Saya tak tahu.
Mungkin takdir yang...
bawa saya kembali...
memandangkan saya dapat elak kematian pada kali pertama.
Kalau saya berada di sana kedua-dua kali pun...
kenapa saya tak selamatkan awak?
Sebab kali kedua awak telah selamatkan kawan baik saya, Matt.
Atas permintaan saya.
Jadi, saya ini bodoh.
Tak.
Awak teman lelaki yang sempurna.
Awak menghargai apa yang saya mahu...
walaupun awak tak setuju.
Saya perlukan sedikit masa untuk terima semua itu.
- Baiklah. - Ia berkesan.
Awak dah mula ingat?
Tak, maksud saya apa yang kita buat ini.
Cara awak mengalih perhatian saya, keinginan saya...
untuk hisap darah semakin berkurangan.
- Saya tak lapar lagi. - Baguslah.
Walaupun saya boleh jadi makhluk yang kejam...
tapi bersama awak, saya berbeza sama sekali.
Awak tak pernah jadi makhluk yang kejam.
Elena, saya nampak diri saya dalam cermin hari ini.
Saya jadi takut pada diri sendiri.
Tapi awak tak pernah menakutkan saya.
Kali pertama saya nampak awak sebagai puntianak...
saya sentuh wajah awak begini.
Saya beritahu awak jangan bersembunyi.
Jangan.
Saya bersama Damon.
Awak bersama abang saya?
Kamu berdua langsung tak rasa...
saya harus tahu hal ini?
Kami tak sembunyikannya daripada awak pun.
Ia bukan...
Maafkan saya.
Begitu saja, rasa lapar saya kembali.
Maafkan saya, Stefan.
Helo?
Apa ini?
Helo.
Matt Donovan.
Saya ialah "penumpang" dalam diri awak.
Saya tahu awak ada banyak soalan. Tapi kamu semua perlu tahu...
satu hari nanti...
kawan-kawan saya akan datang cari pisau ini.
Lindunginya dalam apa jua cara.
Atau ini akan jadi leher awak.
Hei!
Di mana awak? Puas saya menelefon.
Saya di rumah.
Saya perlu bercakap dengan awak tentang sesuatu.
- Damon, Stefan dah hilang. - Apa yang berlaku?
Saya beritahu dia tentang hubungan kita dan...
dia tiba-tiba ghaib. Dia kata dia lapar.
Damon, kawasan tanah perkuburan...
penuh dengan orang malam ini.
Okey. Saya datang sekarang.
Stefan?
Caroline Forbes.
Kawan baik saya.
Apa? Awak cam saya?
Saya dah lihat gambar.
Awak lebih seksi di luar.
Maaf, saya agak mabuk.
Ya, itu saya boleh lihat.
Awak okey?
Kalau awak maksudkan saya sedang berubah...
menjadi pembunuh, saya rasa memang hebat.
Lelaki itu dah pengsan, jadi saya curi minuman dia.
Hei. Boleh biarkan kami bersendirian sekejap?
Ya. Itu idea yang bagus...
sebab saya boleh rasakan dari sini yang tapak...
tangan kiri awak terluka sikit dan saya nak cabut...
- lengan awak. - Stefan!
Pergi dari sini dan sembunyi, saya akan cari awak.
Saya tahu awak lapar tapi awak tak hisap darah orang.
Ia takkan berakhir dengan baik.
Bagaimana dengan pek darah? Awak ada pek darah?
Ada dalam kereta saya. Mari ikut saya.
Hei, Caroline. Saya Jesse.
Saya tak tahu apa sedang berlaku tapi entah kenapa...
saya dalam makam di tanah perkuburan...
dan saya tak tahu kenapa.
Itu dia.
Taklah teruk sangat, bukan?
Saya dah lakukannya. Saya berhenti.
Saya tak tahu siapa awak, tapi...
Saya ialah Ripper. Tahu maksudnya?
Maksudnya saya tak boleh berhenti hisap darah...
sehingga saya cabut kepala seseorang. Tapi tengoklah.
- Saya dapat kawal. - Benarkan saya keluar dari sini.
Saya tahu saya patut benarkan awak keluar.
Saya baik, bukan? Penuh belas kasihan.
Saya hidup dengan kelaparan dalam diri saya...
yang membenarkan saya mengawal keinginan saya.
Tapi apa saya dapat?
Saya langsung tak kenal awak.
Saya tiada memori sebab ia telah dipadamkan.
Abang saya yang telah jadi abang saya selama 160 tahun...
rampas teman wanita saya dan teman wanita saya biarkan saja.
Jadi, beritahu saya buat apa jadi baik?
Puas saya ketuk.
Ya, saya perasan.
Awak takkan percaya, tapi...
Matt, tunggu.
Saya perlu beritahu sesuatu.
Ia tentang Bonnie.
Apa? Dia dah kembali?
Apa, Jer?
Stefan, berhenti!
Ini bukan diri awak, okey?
Mungkin awak tak ingat, tapi saya ingat!
Awak lebih baik daripada ini.
Awak bukan begini.
- Saya harus pergi. - Apa?
- Saya perlu pergi. - Stefan...
Oh, Tuhan.
Jesse, hisap ini.
Awak akan okey.
Maafkan saya kerana melibatkan awak dalam semua ini.
Maafkan saya kerana benarkan awak cium saya apabila saya...
Saya benar-benar kesal.
Stefan, di sini rupanya awak.
Puas kami cari awak...
Apa awak buat?
Nak hapuskan kisah silam saya.
Awak pasti awak nak buat begitu?
Saya tahu apa saya tak nak buat.
Saya tak mahu jadi orang dalam jurnal itu lagi.
Saya tak mahu tinggal di rumah ini.
Saya tak mahu nasihat abang saya.
Saya tak nak dengar bagaimana saya telah sokong awak, Elena.
Serta tak mahu sambung perbualan ini.
- Stefan, tunggu. - Jangan risau.
Saya takkan bunuh sesiapa.
Caroline kata dia akan telefon saya setiap jam...
untuk pastikan saya okey.
Saya percayakan Caroline.
Tapi...
Saya rasa kita baru ditinggalkan oleh dia.
Kita perlukan Bonnie.
Kenapa dia tak balas panggilan kita?
Dia bukan begitu.
Stefan tak boleh kekal begitu.
Elena, Bonnie tak boleh bantu kita.
Awak dah cakap dengan dia? Apa dia kata?
Tentu ada sesuatu yang dia boleh buat.
Dia selalu temui jalan penyelesaian.
Bonnie dah mati, Elena.
Apa?
Dia dah mati.
Saya bersimpati.
Hei.
Bagaimana awak rasa?
Rasa lebih baik.
Maksudnya, saya tak bunuh sesiapa...
sejak kali terakhir berjumpa awak.
Saya berfikir panjang hari ini.
Merayau sana-sini dan ini nampaknya...
tempat yang paling sesuai untuk saya datang.
Apa masalahnya?
Bonnie.
Kawan saya, kawan kita.
Dia dah mati.
- Apa terjadi? - Tolong jangan tanya...
sebab saya akan...
cuba menjawabnya dan...
ia bermakna saya terpaksa fikirkan tentang itu.
Kemudian saya akan mula menangis...
dan saya takut saya tak boleh berhenti.
Saya bersimpati.
Kalaulah saya boleh ingat dia.
Entahlah.
Kadangkala saya rasa kalaulah saya boleh jadi macam awak.
Tanpa semua memori ini...
mungkin kita takkan rasa begitu sedih.
Tak apa.
Tidak.
Saya takkan dapat melihat dia lagi...
dan saya tak tahu di mana Tyler.
Saya dah biasa dengan kehadiran mereka.
Sekarang apa? Saya harus...
teruskan hidup tanpa mereka?
Bagaimana saya nak buat begitu? Saya cuma berasa sedih...
- marah dan... - Saya. Awak ada saya.
Malam tadi awak berada di sisi saya.
Ia seolah-olah awak sentiasa berada di sisi saya.
Biarlah saya berada di sisi awak sekarang, okey?
- Hei. - Saya langsung tiada pakaian.
Saya tiada apa nak pakai. Saya bakar seluruh rumah saya...
termasuk pakaian untuk majlis pengebumian.
Saya sepatutnya tabah.
Saya sepatutnya tahu bagaimana nak tangani situasi ini tapi...
Saya tak boleh.
Saya tak boleh lakukannya lagi, Damon.
Stefan dah pergi. Bonnie dah mati.
Dia mati supaya saya boleh dapat adik saya semula...
dan saya langsung tak tahu tentang itu.
Saya tahu.
Saya tak percaya ia sedang berlaku.
Saya tak percaya dia dah tiada.
Saya turut bersimpati.
Saya bersimpati.
Tak apa.
Mereka perlukannya.
Saya perlukannya.
Kita bunyikan loceng ini untuk menghormati Bonnie.
Semoga dia sentiasa dalam ingatan kita.
Saya tak tahu nak cakap apa lagi.
Cakaplah saya takkan ke mana-mana.
Cakap walaupun mereka tak dapat lihat saya...
saya berada di sisi mereka sepanjang masa ini.
Dia kata dia takkan ke mana-mana.
Dia telah berada di sini sepanjang masa.
Bonnie telah melihat kamu...
- sepanjang musim panas. - Sepanjang musim panas kamu.
Saya nampak awak gembira.
Mungkin sekarang awak rasa...
awak tak boleh menjalani kehidupan normal...
awak harus berada di sini untuk semua orang.
Tapi tidak.
Setiap orang akan cari jalan masing-masing.
Jadi, awak akan kemas semula semua barang awak...
kembali ke kolej dan tunaikan segala impian awak.
Awak tak buat salah, Matt.
Saya pasti balas 300 e-mel awak kalau boleh.
Saya rindukan awak.
- Caroline. - Caroline.
Saya nampak awak hias bilik hostel itu...
seolah-olah nyawa awak bergantung padanya.
Saya tahu kolej bukan apa yang awak jangkakan...
dan awak rasa awak masih kekurangan sesuatu...
tapi...
Tyler.
Ini bagus.
Ini saja yang saya mahu.
Saya akan okey.
Kita semua akan okey.
Tanda-tanda vital awak normal.
Jangan kecewa sangat.
Beritahu saya tentang malam itu.
Caroline Forbes bawa saya ke parti...
di Mystic Falls dan selepas itu...
Saya seperti dipukau.
Tentu saya benar-benar mabuk.
Suatu kejadian aneh menyebabkan awak hilang ingatan.
Ada darah puntianak dalam sistem awak, Jesse.
Sama ada awak telah cedera teruk...
sehingga tahap perlu disembuhkan...
atau ada orang nak jadikan awak puntianak.
Saya teka sebab yang pertama...
dan awak telah dipukau untuk lupakan segala-galanya.
- Maaf. Apa? - Tak perlu risaukan apa-apa.
Berita baik tentang darah puntianak dalam sistem awak...
adalah itu langkah pertama untuk mencipta puntianak baru.
Ini langkah kedua. pertama untuk mencipta puntianak baru.