Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Damon odszedł.
Masz mnie zmusić do zapomnienia, że go kochałam.
Kto to Damon Salvatore?
Był potworem.
- Gdzie, do cholery, jesteśmy? - 1994.
Nigdy się nie wydostaniemy.
Jest tu ktoś jeszcze.
Aby wrócić do domu, wykorzystamy moc
zaćmienia za pomocą mistycznego reliktu.
Nazywa się to ascendent.
- Znowu to robisz. - Co?
Tą, gdy jesteś suką,
bo kogoś lubisz.
To moja dziewczyna Ivy.
Ktoś ją wczoraj zabił na moich oczach.
Ivy.
Twój przyjaciel Enzo kazał mi wypić swą krew,
a teraz jestem taka spragniona.
Wampiry zamordowały mi żonę.
Zmuszę go do wymienienia swoich wampirzych kumpli.
- Halo? - Mówi Tripp Cooke.
Chciałem podziękować za przekazanie mi
tego wampira, Enzo. Był bardzo pomocny.
Enzo? Myślałem, że...
Myślałem, że miałeś go zabić.
Zrobię to. Kiedyś. Gdy dowiem się wszystkiego, co wie.
- Więc co ci powiedział? - Wygląda na to, że wampirzy problem
w Mystic Falls nie jest tak duży, jak myślałem.
Gdyby miał jakieś imiona, już by je zdradził.
Zrobiłem wiele rzeczy,
żeby zmusić go do mówienia.
Dobrze słyszeć.
Problem przeniósł się do Savannah.
Wysłałem tam kilku moich ludzi.
Sprawdzą to i zobaczymy, co znajdą.
Dzięki za informację.
Rodziny założycielskie muszą się trzymać razem.
Jasne.
Ivy?
Zrobiłaś przemeblowanie.
Pewnie powinnam ci powiedzieć, że zabiłam twojego szefa, Deana.
Obudziłam się, kiedy zakopywał mnie w lesie.
Wypiłam jego krew co do kropli, ale wciąż było mi mało.
Znam to uczucie.
- To dlaczego mi nie pomagasz? - Próbuję ci pomóc.
Dwa woreczki krwi i lekcja o słońcu?
Wielkie dzięki.
Słuchaj. Muszę cię wywieźć z Savannah.
Umarłam przez ciebie,
bo nie powiedziałeś mi, kim jesteś,
a twój kumpel zamienił mnie w coś
rodem z filmu Buffy: Postrach wampirów.
Uspokój się. Gdy jesteś wampirem,
twoje emocje są spotęgowane.
Myślisz? Spójrz na mnie!
Byłam dobrą osobą.
Miałam dobre oceny. Wracałam do domu na święta.
Lubiłam cholerne rękodzieło!
- Ivy, proszę. - A teraz jestem mordercą
i moim jedynym zajęciem będzie zabijanie kolejnych ofiar.
I to wszystko twoja wina.
- Stefan? Gdzie ty... - Potrzebuję przysługi.
Co ty robisz i co to za kufer?
Zaczekaj.
O mój Boże!
Gdzie ja jestem? Co ty zrobiłeś?
- Ivy? Jak to się stało? - Enzo ją przemienił.
A potem Stefan złamał mi kark i obudziłam się w kufrze.
Racja. Więc przyda mi się pomoc.
Nie.
Popilnuj jej przez chwilę,
a ja poproszę Luke'a o pierścień dzienny.
Pokaż jej podstawy, naucz kontroli, proszę.
To nie jest mój bałagan.
To jest twój bałagan.
Nie doszło by do tego
gdybyś mnie zostawiła.
Słyszę was, wiecie?
Słyszę wszystko doskonale.
Czy mam ci przypomnieć, że w okolicy grasuje
łowca wampirów?
Jest w Savannah. Dlatego nas tam nie ma.
Wiecie, co w tym jest najgorsze?
Czytałam Kobiety pragną bardziej i...
Zamknij się!
Z jakiegoś powodu Tripp Cooke postanowił
zostać samozwańczym łowcą wampirów na wschodnim wybrzeżu.
Nikt nie jest bezpieczny, jeśli nie umie się kontrolować.
Jeśli ktoś może ją tego nauczyć, to właśnie ty.
Nie musisz mi schlebiać,
bo już to wiem.
To tylko kilka godzin
i nie będziesz musiała mieć ze mną więcej do czynienia.
Myślisz, że właśnie tego chcę?
Nie wiem. Ty mi powiedz.
Dobra.
Kiedy jemy?
"Powrót do domu".
No dobrze. Ręka do góry,
kto zna nadprzyrodzoną genezę
dzisiejszego przyjęcia?
Żołnierz wojny secesyjnej, Nathan Whitmore,
okropnie oszpecony po niezliczonych bitwach,
jakimś cudem zdołał je przeżyć, by wrócić do domu,
do kobiety, którą kochał.
Gdy w końcu powrócił na swoją farmę,
zastał żonę w łóżku ze swoim bratem
i zrobił to, co zrobiłby każdy mężczyzna...
Z zimną krwią zamordował swojego brata,
a następnie ścigał ukochaną
po polach kukurydzy.
Muszę później przewieźć parę rzeczy na stadion.
Mógłbym cię potem odebrać
- i moglibyśmy pójść gdzieś razem. - Masz na myśli randkę?
W takim razie zdecydowanie odmawiam.
Legenda głosi,
że lady Whitmore co roku tej nocy,
ubrana na biało i pokryta krwią kochanka,
ucieka przez pole kukurydzy, błagając o życie.
Jaki płynie morał z tej historii? Nie zakochujcie się,
zwłaszcza w dziewczynie swojego brata.
No dobra, dzieciaki. Bawcie się dziś dobrze.
Uważajcie na siebie.
Wiesz, ta opowieść ku przestrodze
bardziej by na mnie wpłynęła dwa tygodnie temu.
Damon wprawdzie odszedł,
ale wciąż cieszy mnie ocenianie jego życiowych wyborów.
A skoro już przy tym jesteśmy, to czy zmieniłaś już zdanie
na temat wymazania go ze swojej pamięci?
Dlaczego mówisz "już", jak gdybym pewnego dnia
miała uświadomić sobie, że nie warto żyć
bez traumy wspomnień o kochaniu
- seryjnego mordercy? - Musiałem zapytać.
Wiesz co, może masz rację. Może popełniam duży błąd,
a może dostałam bardzo cenną radę
od siebie samej, jak być szczęśliwą
i zamierzam jej posłuchać.
Widzimy się na imprezie?
Wiesz co, czekam raczej na imprezę
dla trzydziestokilkuletnich wampirów, którzy wrócili do żywych.
- Mniej tłoku. - Daj spokój, Ric.
Jeszcze zapuść włosy i włóż bluzę,
a staniesz się jak profesor Shane.
Z wielka radością zostanę w domu
i pozwolę moim włosom odrosnąć.
Ukrywasz się. Stajesz się
nienawidzącym siebie wampirzym pustelnikiem.
Powiem ci coś. Dostałeś szansę, by zacząć na nowo.
Skorzystaj z niej. Bądź szczęśliwy.
Jestem szczęśliwy... Tak jakby.
Właśnie. Widzimy się o 20.00, ale zmień koszulkę.
Miałeś ją na sobie dwa razy w tym tygodniu.
Tu jesteś. Dobrze.
Idziesz dziś na imprezę?
W piątek imprezowego weekendu?
Nie. Będę się uczyć.
Sarkazm. Co za niespodziewana odpowiedź.
Powinieneś pójść ze mną do labiryntu.
Kukurydzianego labiryntu?
A czy Dorotka i Toto pójdą z nami?
Zabawne. Wiesz, istnieje naukowe wyjaśnienie,
dlaczego ludzie chodzą na takie imprezy.
- Jakież to? - Zabawa.
Chcesz się dobrze ze mną bawić?
Zależy. Czy zamierzasz
swatać mnie z kolejną przyjaciółką?
To zależy. Czy zamierzasz znów mnie
znienacka pocałować?
Nie, skoro tak o tym mówisz.
Muszę iść. Trzeba zaprosić więcej ludzi.
Więc zapraszasz więcej ludzi na randkę.
Zapraszam więcej ludzi, by razem ze mną dobrze się bawili.
A to, z kim pójdę na randkę, zależy od ciebie.
Jesteś w dobrym nastroju. Po raz pierwszy tej dekady.
Mam dziś gorącą randkę z moją dziewczyną.
Tak, zakładając, że Kai mówi prawdę.
Myślę o kolacji i filmie.
Wiesz, co? Chrzanić kolację i film.
Przejdźmy od razu do sedna.
Zakładając, że będę umiała
rzucić zaklęcie, którego jeszcze nie widziałam na oczy.
Gdzie się podziała nadzieja?
Pamiętasz, jak ja byłem
ciągle na nie, a ty krzyczałaś: "Hura, wydostaniemy się stąd!"?
Naprawdę bardzo chcę wrócić do domu.
Ale Kai to socjopata.
Kto wie, czy nas nie wystawi?
Ja wiem. Ponieważ zabiję Kaia
i każdego, kto przeszkodzi mi w powrocie do domu.
Usłyszałem moje imię.
Mam nadzieję, że mówicie o mnie dobrze.
Zaćmienie będzie dokładnie nad nami
w idealnej linii z konstelacją Bliźniąt.
Musisz dokopać się do tuneli pod nami.
- Tam rzucimy zaklęcie. - Dlaczego?
Nigdy nie skakałaś przez portal zaćmienia słońca?
Dobra. Spójrz. Światło zaćmienia padnie
na dół i aktywuje ascendent.
Wypowiesz abrakadabra i puf.
Każdy, kto stoi w kręgu
i trzyma ascendent, wraca.
Mówiąc abrakadabra, zapewne masz na myśli zaklęcie.
Pokaż mi je.
Gdy nadejdzie pora.
Dokąd idziesz?
Do miasta. Muszę zebrać kilka ważnych rzeczy.
- Co sądzisz? - Sądzę, że nosisz moją sukienkę i musisz
być głucha,
bo powiedziałam już, że nie ma mowy o żadnej imprezie.
To wolisz siedzieć zamknięta w akademiku z wampirem amatorem?
Nie, wolałabym iść na imprezę
i wolałabym mieć przyjaciół,
którzy mnie nie ignorują,
a potem wykorzystują, gdy potrzebna im pomoc.
Już wiem, dlaczego Stefan przyprowadził mnie tutaj,
żebym nauczyła się kontroli.
Zrób sobie przysługę. Otwórz się.
Przyznaj, że coś do niego czujesz.
Słucham?
Widziałam, jak na niego patrzyłaś
tamtego wieczoru na kolacji.
Praktycznie kroiłaś dla niego jedzenie.
Moja relacja ze Stefanem jest...
Skomplikowana, jasne?
Nie miałaś ćwiczyć
wampiryzmu, czy coś w tym stylu?
Gotowe. Widzisz? Dobrze mi idzie.
Mam twój numer telefonu
jako kontaktowego wampira w nagłych wypadkach.
Wiem, że płonę na słońcu.
Omówiłyśmy uroki i łapanie i wymazywanie.
Ściemnia się. Chodźmy na imprezę.
Pokażesz mi, jak się kimś tak pożywić, by go nie zabić.
Stefan niedługo wróci
i będziesz mogła z nim robić, co tylko będziesz chciała.
To zagrajmy w grę planszową,
albo poróbmy coś niezwiązanego z wampirami.
W końcu jakiś dobry pomysł.
W jaką grę chciałabyś zagrać?
No nie wiem. Może w Scrabble.
Mam wersję turniejową, klasyczną
i podróżną.
Co robi tutaj doktor Laughlin?
Wygląda gorąco.
Myślałem, że nigdy nie zdejmuje fartucha.
Zaprosiłam ją.
To takie jakby swaty,
tylko żadna ze stron o tym nie wie.
No chodź, pora się zabawić.
KUKURYDZIANY LABIRYNT
Stefan, to już trzecia wiadomość z ostrzeżeniem,
że twoja stuknięta wampirzyca uciekła,
a jakbyś nie zauważył,
na zewnątrz jest już ciemno,
więc każdą martwą studentkę oficjalnie bierzesz na siebie.
Oceniasz prace w oparciu o procenty?
Wcale nie daje to kopa.
Ale nie możesz mnie winić, że próbuję.
Chcesz trochę?
Nie. Przyszedłem tylko po coś od Luke'a.
Niech zgadnę.
Zagrałeś kartą: "Damon nie żyje i to twoja wina"?
Czego chcesz, Stefan?
Enzo przemienił kogoś w wampira, gdy razem z Caroline mnie znalazł.
Masz na myśli twoją dziewczynę z Savannah.
Tę, o której opowiadałeś,
że jest czarownicą i wie, jak pomóc Damonowi i Bonnie?
Ma na imię Ivy.
Miałem nadzieję, że możesz rzucić na nią urok, żeby się ogarnęła,
wyjechała gdzieś daleko ode mnie i żyła sobie spokojnie.
Prosisz, żebym ci pomógł w zerwaniu?
Proszę, byś dał jej szansę na nowy start.
Chyba raczej tobie.
Wybacz mi, Stefan. To nie takie proste.
Było, gdy pomogłeś Elenie
zapomnieć o Damonie.
Ty pierwszy o nim zapomniałeś.
Był moim bratem.
I moim najlepszym przyjacielem.
Lepiej zejdź mi z oczu, zanim rzucę urok
na ciebie, żebyś stał się z powrotem facetem, którego kiedyś znałem?
Przestraszyłaś mnie.
Serio? To nie było straszne,
ale to jest.
No proszę. Złapałam, zjadłam,
a teraz wymażę.
Wymażesz co?
Co ty mi u diabła zrobiłaś?
Chyba nie zrobiłam tego właściwie.
I wciąż jestem głodna.
O mój Boże. Na pewno cię zabiję.
Powinieneś uciekać. Poważnie.
Jestem w tym do bani.
Wiesz, że istnieje duża szansa,
że kopiesz swój własny grób,
a ciebie nic to nie obchodzi.
Wygląda na to, że wróciłem w samą porę.
Alkohol, płyta z muzyką grunge,
wszystkie karty bejsbolowe z Alexem Rodriguezem
i pager. Serio?
555-Hiya-Kai. Nie ma szans, żebym się tego pozbył.
To są te ważne rzeczy?
Przyszłość brzmi świetnie.
Jestem podekscytowany Internetem
ale w 1994 spędziłem większość życia.
Nie chciałbym za tym tęsknić.
- Schodźmy zatem. - Nie.
Nigdzie nie idziemy, dopóki nie pokażesz mi zaklęcia.
Dobra.
Czyli dosłownie nigdzie nie idziemy?
Jeśli nie chcesz mi pokazać zaklęcia,
to możesz sam je rzucić.
Chcesz mojej magii.
Weź ją.
Och, jaka odważna.
Poważnie. To twoja wielka groźba,
prawda?
Jeśli nie rzucę zaklęcia, zabierzesz
moją magię, zostawisz mnie martwą
i sam wykonasz zaklęcie. Więc śmiało.
Weź ją całą.
Bardzo chętnie.
Bonnie?
W porządku. Nie zabije mnie.
Stąd wygląda to nieco inaczej.
Hej, Bonnie.
Hej, ludzie.
Przestańcie!
On nie zna zaklęcia, co oznacza,
że go nie potrzebujemy.
Motus.
Nie!
Bonnie!
Wspaniała robota, Bonnie.
Wydaje mi się, że poznaję tego stracha na wróble.
Mówiłaś tak o każdym z nich.
Cóż, w takim razie oficjalnie się zgubiliśmy.
Właściwie to dwa razy w lewo i trzy razy w prawo.
Widziałem zdjęcia
tego labiryntu zanim tu przyszedłem.
Typ lubiący rywalizację. Rozumiem.
Pytanie, czy jestem w twoim typie?
Mówiąc szczerze to nie,
ale ludzie się zmieniają, prawda?
Co?
Ciągle myślisz o swoim byłym.
Ambitna studentka szkoły medycznej,
zdesperowana, żeby zostać lekarzem
i udowodnić facetowi, który ją zostawił, że dużo stracił.
W zasadzie to on umarł.
Albo to.
- Przepraszam. Myślałem, że Stefan... - Nie.
- Auć. - Tak.
W porządku.
Miał na imię Damon, ale dziś wieczorem nie chodzi o niego.
Chodzi o ciebie i o mnie.
Och! Niefajnie!
Profesor Burbon. Doskonałe wyczucie czasu.
Pewnie widujesz gorsze rzeczy na ostrym dyżurze.
Tamte rzeczy są naturalne.
Straszne, ale naturalne.
Zombie, duchy i nieumarli nie są fajni.
Dobrze wiedzieć.
Widziałaś gdzieś Elenę?
Użyła szantażu, żeby mnie tu ściągnąć.
Niech zgadnę, Powiedziała, żebyś opuścił salę lekcyjną
i trochę pożył?
Pewnie nas tu ustawiła. Dobra.
Bądź dżentelmenem i zabierz mnie stąd,
bo jesteśmy na to za starzy,
a ja potrzebuję drinka. I to już.
- Myślałam, że jesteś bakteriofobem. - Zrobię wyjątek.
IMPREZA DO KITU. MASZ 5 MIN. POTEM SPADAM
Widzisz? Mówiłam, że będzie fajnie.
O wilku mowa...
O Boże.
O nie.
Pomocy.
Hej!
Elena!
Elena, podejdź tu.
O mój Boże.
Jak bardzo źle to wygląda?
Dobra. Zajmę się tym.
Nie sądzę, byś mogła coś jeszcze zrobić.
Zrobię wszystko, co mogę.
Sprawdź, czy możesz pomóc komuś innemu.
No już. Idź.
Posłuchaj mnie.
Odskoczyłaś z drogi w samą porę.
Miałaś szczęście. Teraz uciekaj
i zabierz ze sobą jak najwięcej ludzi, tak?
No dalej.
Tyler?
- Prowadziłem samochód, Elena. - Co?
Facet wybiegł mi prosto na maskę
i jest ciężko ranny.
Jeśli umrze,
znów stanę się wilkołakiem.
Przyjedź. Jesteśmy w rowie.
Nie wiem gdzie, ale cię potrzebuję. Pośpiesz się.
Tyler, nie rozumiesz.
Przejechałeś przez środek labiryntu.
Wszędzie są ranni ludzie.
Co ja mam do cholery zrobić?
Po prostu... Posłuchaj. Zaczekaj.
Zadbaj, żeby nie stracił przytomności.
Oceń jego rany, a ja poszukam Jo i Alarica.
Krwawisz.
Nic mi nie jest.
Nieprawda. Pokaż mi.
Zaczekaj. Co u diabła?
To nie moja krew.
To trochę utrudnia sprawę.
Powinienem cię stąd zabrać.
To nie wchodzi w grę.
Wyglądasz blado. Nie lubisz widoku krwi?
Tak. Coś w tym stylu.
Nie martw się. Przyzwyczaisz się.
- Zadzwoń pod 911 i chodź za mną. - Dobra.
Dzięki Bogu!
Zgubiłaś ją?
Więc odsłuchałeś wiadomości
milion godzin później?
Nie zgubiłam jej. Skręciła mi kark.
- Co zajęło ci tak długo? - Byłem zajęty.
Zajęty robieniem czego?
- Wyjeżdżaniem z miasta. - Wyjeżdżałeś?
Wsunąłem pierścień dzienny dla Ivy pod twoje drzwi.
Nie obchodzi mnie jakiś głupi pierścień, Stefan.
Naprawdę zamierzałeś zwalić mi na głowę
twoją wampirzą byłą dziewczynę,
a potem opuścić miasto?
Boże, kim ty teraz w ogóle jesteś?
Kimś, kto próbuje zacząć od nowa.
Potem nagle pojawiacie się z Enzo,
a teraz mam na głowie łowców wampirów
i nową wampirzycę, która chce
zabić każdego na swojej drodze.
Świeży start nie tak wygląda, Caroline.
Wiesz, co w tym jest najgorsze?
Jeszcze miesiąc temu miałam nadzieję, że Damon wróci,
bo wiedziałam, że gdy tak się stanie,
to ja odzyskam ciebie.
Ale teraz chcę tylko,
żebyś wsiadł w ten samochód i pojechał.
Gdzie jesteś?
Zrobiłam bardzo złą rzecz.
Masz na myśli skręcenie mi karku? Tak, zauważyłam.
Dwie złe rzeczy. Przykro mi.
Powiedz mi dokładnie gdzie jesteś i nie ruszaj się stamtąd.
Przyjadę po ciebie.
Możesz przestać i pozwolić mi się skupić?
Plusem jest to, że to nie jest takie złe.
Jest owocowe i gazowane.
Damon, pracuję nad czymś.
Minusem jest twoja inteligencja.
Naszą jedyną szansę
na wydostanie się stąd
zamieniłaś w ogromnego...
Kebab-dupka.
Pomyśl o tym, Damon.
Kto daje więźniowi klucz?
Czy to podchwytliwe pytanie,
czy ten alkohol w końcu zaczyna działać?
Sabat Bliźniąt użył zaklęcia Bennettów, aby stworzyć to miejsce.
Może dlatego babcia mnie tu wysłała?
To jest mina, którą robię, gdy cię nie rozumiem.
W ostatnich słowach babcia powiedziała, żebym pozostała silna.
Może tak chciała dać mi znać, że mam siłę
by nas stąd wydostać?
Mam ascendent, potężne
zjawisko astronomiczne, z którego mogę czerpać,
oraz naglącą potrzebę uwolnienia się od ciebie.
To dlatego Kai mnie nie zabił.
Potrzebował kogoś z rodu Bennettów.
Tylko w taki sposób mógł się stąd wydostać.
Dokąd idziesz?
Do domu.
Idziesz?
- Co się stało? - Potrąciłem tego dzieciaka na drodze.
To nie była moja wina. To był wypadek.
To dobrze, prawda?
- Wiesz, co mam na myśli. - To nie ma znaczenia.
Jeśli on umrze, ja...
Zadzwoń do Eleny.
Karetki już jadą.
Dobrze. Podejdź tu. Potrzebuję twoich rąk.
Dobrze.
Przyłóż tutaj palce. To powinno zatrzymać krwawienie.
W tym czasie ja obejrzę go całego.
- Wszystko gra? - Tak, w porządku.
Po prostu trzymaj palce na tętnicy.
Dobrze.
Jego puls nadal spada.
Miałaś kiedyś taką akcję?
Byłam w wojsku zaraz po szkole medycznej.
Rodzinne sprawy. Po prostu musiałam uciec.
Dr Laughlin, mój przyjaciel Tyler ma kłopoty.
To bardzo ciężka sprawa, a ja nie wiem, gdzie on jest.
Mów mi Jo. Daj go na głośnomówiący.
Dobrze.
- Tyler, słyszysz mnie? - Nie wiem, co robić.
On traci przytomność.
Odpowiadaj na pytania jak najdokładniej.
- Widzisz krew? - Mnóstwo.
Czy wciąż wypływa? Krwawi?
Nie...Wygląda na to, że przestała.
Czy krwawi z nosa lub ust?
Tak.
Jakiego koloru? Czerwona czy czarna?
Czarna. Cholernie czarna.
- Co robimy? - Weź jego rękę.
Co teraz?
Postaraj się go uspokoić.
To już nie potrwa długo.
Już czas, Damon.
Dobrze. Poczujmy się niezręcznie.
O tak?
Tak.
Pewnie jest z milion ludzi,
z którymi wolałabyś tutaj być.
Niezupełnie.
Ruszajmy...
Zapomnieliście o kimś?
Naprawdę sądziliście,
że nie próbowałem się zabić wcześniej?
Próbowałem. Wiele razy
i na wiele sposobów.
Złap go, a następna trafi w jej serce.
Twój wybór.
Mam cię.
Nie!
Damon! Nie!
No dalej, musisz żyć.
No dalej, człowieku.
No weź, nie umieraj.
Przestać! Tyler, przestań!
Przestań, dobrze?
Nic już nie możesz zrobić.
Zabiłem go.
Nieprawda.
Tak, zabiłem go, Liv.
Tak bardzo się staraliśmy, żeby mnie od tego odwieść,
a wystarczył jeden koleś na drodze.
Co ty robisz?
Liv, przestań!
Co ty do cholery robisz?
Nie zabiłeś go, Tyler.
Ja to zrobiłam.
Hej. Karetki dotarły.
Jo powiedziała, żeby im zostawić.
Ona nie może czekać.
Jej tchawica jest...
Mówiąc naukowo,
odchylona. Po mojemu, ma przesrane.
Nie dostaje tyle powietrze, ile potrzeba.
Liam, mogę pomóc.
Ustabilizuj jej głowę, a ja zrobię tracheotomię.
Robiłeś to już kiedyś?
Ćwiczyłem na grejpfrucie. Nie poszło zbyt dobrze.
Nie, Liam. Nie o to mi chodziło.
Mogę...
Zadziałało.
- Naprawdę to zrobiłeś. - Nie wiem, czemu aż tak się dziwisz.
Bonnie, wynosimy się stąd.
Nie dam rady.
Ale ty dasz. Motus.
Nie!
Nie.
Nie!
Jak się czujesz?
Serio chcesz wiedzieć?
Dostałam tyle środków
przeciwbólowych, że mogę ci odpowiedzieć.
Zaryzykuję.
Myślę, że jesteś świetny.
Jesteś odważnym, zabawnym
i chyba najprzystojniejszym facetem,
jakiego znam.
Bez problemu mogę ci to powiedzieć,
bo mam już swoje lata i wiem, czego chcę.
Nazwij mnie wariatką, ale myślę, że moim przeznaczeniem było cię poznać.
To jest ten moment, w którym ty coś mówisz,
albo mnie całujesz, albo uciekasz w siną dal.
Tak.
Myślę, że jesteś niesamowitą, wspaniałą
i jedną z najseksowniejszych kobiet, jakie znam.
I bardzo chciałbym wierzyć w to,
że jesteśmy sobie przeznaczeni,
bo bardzo chciałbym wierzyć,
że czeka mnie inne życie niż to, które wiodę obecnie.
Ale dzisiejszy dzień był katastrofą.
Myślałaś, że jestem nudziarzem na granicy alkoholizmu
a ponieważ nie wiesz, jaki jestem naprawdę,
nie chcesz mnie pocałować
i bardzo chcesz, bym uciekł w siną dal.
Masz rację.
Dzisiejszy dzień był katastrofą
i na pewno jesteś alkoholikiem...
Ale na pewno nie jesteś nudny, Ric.
Gdzie jesteś?
Stoję tutaj całe wieki.
Nie przesadzaj. Zaraz tam będę.
Potrzebujesz pomocy?
Słyszałem o tym wypadku na kampusie.
Ktoś podobno został ranny.
Nic mi nie jest.
Krwawisz.
Może jesteś w szoku.
Odejdź proszę.
Nie sądzę...
No proszę.
Dobrze.
Ta dziewczyna ubrana jak lady Whitmore.
Byłem gotowy z niej zrezygnować,
a tobie udało się ją uratować. Jak?
Nie wiem. Szczęście początkującego?
Elena, ona powinna była umrzeć.
Ale nie umarła.
Na świecie istnieją szalone, tajemnicze rzeczy.
Rzeczy, których nie da się wytłumaczyć naukowo.
Wymień choć jedną.
Poczekaj...
Dlaczego dziecko łapie pierwszy oddech?
To refleks. Płyn w płucach noworodka...
Myślałem, że całowanie mnie jest gorsze od śmierci.
Pytałeś mnie, jaki jest mój typ.
Byłeś dzisiaj bohaterem. Powalającym na kolana
bohaterem nie z tego świata.
To jest mój typ.
Zamknięte.
Rozmawiałem z Eleną.
Nadal zamknięte.
Powiedziała, że wszyscy inni przeżyli.
Nie chcesz porozmawiać o tym, co się wydarzyło?
Nie mam nic do powiedzenia.
Zabiłaś dziś kogoś.
Nie możesz udawać, że to się nie stało.
- Załóż się. - Liv.
Liv.
On już nie żył.
Nie mogłaś nic zrobić, by go uratować,
więc zamiast tego uratowałaś mnie.
Uratowałaś mnie.
Nigdy ci się za to nie odwdzięczę.
Mogę tylko obiecać, że tego nie zmarnuję.
Tak.
No i stało się.
Mówię na głos do krypty,
w której spoczywa moja martwa rodzina.
Do wszystkich prócz ciebie, Damon.
Bo nie wiem, gdzie jesteś,
ale na pewno nie tu.
Muszę przyznać, że...
Nie radzę sobie zbyt dobrze bez ciebie.
Wciąż próbuję zacząć na nowo,
ale...
Nie udaje mi się to...
Jestem zagubiony, bracie.
Jestem zagubiony.
No wiesz? Nie było mnie kilka miesięcy,
i myślisz, że można rzucać
dobrą butelką burbona?
- Damon? - Tak.
We własnej osobie.
- Jak to możliwe, że cię widzę? - Bo nie umarłem, Stefan.
To dobry burbon, ale nie aż tak,
żeby widzieć umarłych.
To cholernie długa historia, bracie,
ale wróciłem.
Wróciłem.
Tak.
Wróciłem. em.