Poprzednio w Pamiętnikach Wampirów...
Lek na wampiryzm.
Wiedziałam, że chcesz go dla Eleny.
A jeśli teraz nie chcę go dla niej?
Jeśli ktoś spróbuje włączyć moje człowieczeństwo,
stanę się waszym koszmarem.
Ty, zatrzymaj się!
Witaj, matko.
Wierzycie, że mogę przywrócić Stefanowi człowieczeństwo?
A gdy już to zrobimy,
ruszymy na ratunek moim przyjaciołom?
Byli znani jako Heretycy,
wampiry z mocą czarownic.
Ta kobieta zrobiła ze mnie potwora, a potem mnie porzuciła.
Kto to?
Kiepska próba Damona, by przywrócić mi człowieczeństwo.
I niech zgadnę... wtedy przywrócisz mi moje.
Nie wydaje mi się.
Już nigdy cię nie opuszczę.
Matko.
Musisz iść po Caroline.
Znajdę ją.
O, aniołek.
Co za urocze miejsce.
- Rozkoszne. - Dobra, poddaję się.
Dopadasz mnie w barze, gdzie zjadam sobie z apetytem obsługę,
byś mógł ponarzekać, że twoja matka to suka.
Jaka matka nie kocha swych dzieci?
Nakarmiła cię stekiem bzdur
i nie przywróciła ci człowieczeństwa.
Więc chcesz zjadać ludzi,
na co z chęcią się piszę.
Co więc robimy w tym pensjonaciku?
Pomyślałem, że moglibyśmy
trochę odpocząć.
Tak.
Po pierwsze, przekonam ją, że wciąż niczego nie czuję.
Że spotkanie z matką nic nie zmieniło i wciąż chcę zabijać.
No proszę.
Święty Stefan ma plan.
Niech zgadnę. Usiądziecie w kółeczku i porozmawiacie o uczuciach?
- Będę ją torturować, aż się złamie. - Pomysł sprzedany.
Czy muszę wam przypominać, że ostatnim razem
gdy Caroline zwęszyła nasze zamiary, wpadła w szał zabijania?
Tym razem się nie domyśli.
- Do kogo dzwonisz? - Czy mogę poprosić
o ręczniki do pokoju?
Dziękuję.
Jestem głodny, więc możemy zjeść tego, kto je przyniesie.
Widzisz? Będzie przekonujący.
Załóżmy, że ci uwierzy. Skąd wiesz, że będzie chciała cię widzieć?
Och, będzie chciała.
Zamknij się, Damon.
Nie będzie tak łatwo, co?
- Będzie wiele oczekiwać. - Dobra.
- Co mi umyka? - Nic.
Chwila.
- Czy ty i Caroline...? - Zrobili to?
- Tak. - Och.
Po tym, jak się przemieniła...?
- Nieważne. - Nie tak to planowałem,
ale nie cofnę tego. Dajmy temu spokój.
Dobra, to drażliwy temat.
Zrozumiano.
- A gdy zdobędziemy jej zaufanie? - Wysuszymy ją z krwi.
Osłabimy ją i zarzucimy wszystkim, co było dla niej ważne.
Wspomnieniami tego, kim była, jej przyjaciół i mamy.
- Masz to? - Tak.
Co to?
Pozbyła się powiązań z byłym życiem.
Mama wysłała do niej list, który miał dojść po jej śmierci.
I tak się stało, ale Caroline do tego czasu wyłączyła uczucia.
- To może zadziałać. - Jasne.
Chyba że wybierze seksownego Stefana, a nie spacer po ścieżce wspomnień.
Nie dopuszczę do tego.
Co robisz?
Drinki.
Jaki dżentelmen.
Kolacja.
- Ręczniki. - Ach!
Na pewno tego chcesz?
Miejmy to za sobą.
TRZY DNI PÓŹNIEJ
Stefan?
Tak?
Co się stało?
Złapali nas.
Cześć.
Hej.
- Co za niespodzianka. - Byłem w okolicy.
Pomyślałem, że wpadnę i przyniosę coś na rozbudzenie.
Dzięki. Co to?
Jakieś mocha-latte-frappe coś. Nie wiem. Zgaduję.
Najwyraźniej. Elena powiedziała, że znaleźliście Caroline. Super.
Nie wspomniała jednak nic na temat leku na wampiryzm.
- Nie mów, że jej powiedziałaś. - Nie.
- Najwyraźniej ty też nie. - Byłem zajęty.
Moja mama jest tutaj. Zabezpieczałem hotel przed wampirami.
Wiesz, na ilu ludzi musiałem rzucić urok?
Zakładam, że wielu. Jak w takim razie znalazłeś czas,
by przynieść mi kawę, co?
Słyszałaś o kwietniowych Lirydach? Ja też nie.
Matka chce wykorzystać jakąś głupią kometę
do wyciągnięcia swoich kumpli z więzienia z 1903 roku.
Ale my ich nie wypuścimy.
Mogłem zwiększyć na to szanse, dając jej do przechowania ascendent.
Co zrobiłeś?
Chodź tu.
Sam powiedziałeś, że jej przyjaciele to wampirzy czarownicy.
Politycznie poprawny termin to wampiwnicy.
Dziwadła, z którymi nie mieliśmy do czynienia.
To nie ma znaczenia, bo potrzebuje ciebie,
byś wykonała zaklęcie i otworzyła drzwi do 1903 r.
- Więc będzie mnie szukać. - Zatrzymamy ją.
Lily jest jak windykator.
Ignoruj jej telefony, aż zostawi cię w spokoju.
Nie. W końcu odetną ci prąd.
Lepiej to napraw, zanim stanie się to moim problemem.
I więcej się tu nie pokazuj, udając, że ci na mnie zależy.
Mówiłam ci? Jesteśmy umówieni w tej uroczej cukierni przy kampusie.
- Nie mam pojęcia, o czym mówisz. - Na spróbowanie tortu weselnego?
Na nasze wesele?
Och.
Chyba nie muszę ci przypominać, że to już niedługo.
Teraz mam udawać, że obchodzi mnie, jak smakuje tort?
Przeżyłam całonocny maraton remika,
który mieliśmy ocenić pod kątem naszego wesela.
Wysil się co do tortu.
Wspomniałam, że ta urocza cukiernia
jest obok uroczego baru z tequilą?
Mmm. Tequila.
Moja ulubiona. Gin. Znowu.
Który to już raz?
Elena. Hej.
Pilnujemy bacznie waszych przyjaciół.
Bardzo bacznie.
Tak, widzę.
Tak.
Dobre wieści.
Koniec zmiany. Przyszłam was zmienić.
To ja lecę do apartamentu dla nowożeńców.
Masz tu zaopatrzenie.
Masz karty, gdybyś się nudziła.
Zaopatrzenie, karty, OK.
Świetnie. Widzimy się za kilka godzin.
- Ric? - Tak?
Fajnie jest widzieć cię szczęśliwego.
Dzięki.
Chyba się obudzili.
Dobrej zabawy.
Okej.
Zabezpieczyli hotel przed wampirami.
Skąd wiedzieli, że tu będziemy?
Czemu jesteś taki spokojny?
- Pomóż mi. - Bo już tego próbowałem.
Marnujesz energię.
Z każdym ruchem czuję, jakby ktoś tarł papierem ściernym o moje żyły.
Chcą nas wysuszyć.
Najpierw osuszą nas z krwi,
a potem nas zagłodzą.
Wiem, jak działa wysuszenie, Stefan.
Nie robiłbym tego na twoim miejscu.
Czuję, jak moje komórki się kurczą.
Zdajesz sobie sprawę, że wódka dla wygłodzonego wampira
to jak słona woda dla człowieka?
Po co to kazanie?
Po prostu się zamknij
i daj mi się nią nacieszyć.
Puk, puk.
Elena.
Niech zgadnę. Policja na straży człowieczeństwa to twój pomysł.
Chcemy cię przywrócić, Caroline.
Pamiętasz, gdy zmarł Jeremy i wyłączyłaś swoje człowieczeństwo
i próbowałaś zabić królową balu, którą była twoja przyjaciółka Bonnie?
Pamiętasz, Stefan, czy to było przed,
czy po tym, jak zabiła jakąś kelnerkę bez powodu?
Chyba po tym.
Razem ze Stefanem uważamy to za ironię,
że sądzisz, że możesz mówić nam,
jak sobie radzić ze śmiercią ukochanej osoby.
Nie jestem tu, by prawić morały, Caroline.
Chciałam tylko pokazać ci to.
Kilka dni po pogrzebie twojej mamy do akademika przyszedł od niej list.
Najwyraźniej chciała ci coś przekazać.
Wygląda na prawdziwy?
Jej nienaganny charakter pisma.
Pamiętam, jak uczyła mnie pisać imię kursywą.
I co?
Mam to przeczytać i zamienić się znów w smutną, żałosną Caroline bez matki?
- Spal to. - Co?
Powiedziałam, że masz stać i gapić się jak idiota?
Powiedziałam, byś go spalił.
Może powinienem przeczytać go pierwszy.
Czemu cię to obchodzi?
Co będzie, gdy odzyskasz człowieczeństwo
i znienawidzisz mnie za zniszczenie ostatniej wiadomości od swojej mamy?
Czy ty naprawdę to powiedziałeś? Boże.
Spal go. Teraz.
Stefan, nie.
Nie.
Przykro mi, Elena.
Aby nas przywrócić, będziecie musieli się bardziej postarać.
- Hej, Matt. - Hej.
Jesteś umówiona z kobietą, która wygląda,
jakby nigdy nie była w restauracji?
Świetnie. Przyszła wcześniej.
Co mam zrobić?
Poczekaj 10 minut, powiedz, że się spóźnię.
Muszę znaleźć, czego potrzebuję.
Dobra.
Myślałem, że uczysz się, by zostać szeryfem.
Przez Stefana i Caroline ledwo mogę zawiązać sznurówki.
- Jesteś tu, by kogoś śledzić? - Skończyłem z tym.
Zdecydowałem, że najlepszy jest bezpośredni kontakt.
- Twój gość jest mi winny odpowiedzi. - Tylko bez kłopotów.
To zależy od tego, jak potoczy się rozmowa.
Znam cię.
- Byłeś u mnie w domu kilka dni temu. - Zgadza się.
Tak się składa, że jesteśmy z twoim synem starymi przyjaciółmi.
Boże.
Lorenzo.
- To ty. - Znacie się?
Przychodzi mi na myśl: "Jaki ten świat mały".
A także "ogromne niedopowiedzenie".
Moja towarzyszka jeszcze nie dotarła. Napijesz się ze mną?
Nie mam nic przeciwko.
Spaliła list.
To był mój as w rękawie.
Schrzaniłam to.
Słuchaj.
To, że jesteś do kitu w torturowaniu, nie jest powodem do wstydu.
Od tego masz mnie.
Alaric i Jo mogą wykreślić to miejsce ze swojej listy na miesiąc miodowy.
- Mają listę? - Mhm.
Jo jest w ciąży. Nie chcą nigdzie latać.
A ty masz listę?
Zmyślonych miejsc na miesiąc miodowy,
zanim urodzę wymyślone dziecko? Nie.
Ale nie tutaj.
- Sądziłem, że lubisz to miejsce. - Serio?
Czy te wzorki w kwiatki wyglądają na coś w moim stylu?
Wybacz. Nigdy nie bawiliśmy się w grę pt. "Udawajmy, że jesteśmy ludźmi".
Dobrze. Zagrajmy zatem.
Jesteś człowiekiem.
- Gdzie będziesz za pięć lat? - Proste. Z tobą.
- Nudy. Podaj kod pocztowy. - Dobra.
W mieszkaniu w Tribece.
Nad barem, w którym pracujesz.
W twoich marzeniach jestem Mattem Donovanem?
Dobra. Jesteś właścicielem,
a gdy nie pracujesz, siedzisz na naszej kanapie,
nalewając mi wina i masując stopy po długim dniu na sali operacyjnej.
Jestem rezydentem chirurgii.
Oczywiście, że jesteś.
- Dzieci? - Oczywiście. Kiedyś.
Powinniśmy mieć dwójkę,
by dotrzymywały sobie towarzystwa,
gdy będziemy, no wiesz,
zajęci innymi rzeczami.
Wszystko masz wymyślone.
A ty? Twoja kolej. Gdzie jesteś za pięć lat?
To tortury!
Nasze szczury chyba się niepokoją.
Prawdziwe tortury.
Elena i Damon rozmawiają o swojej przyszłości.
- Chcę umrzeć. - W końcu popełnią błąd.
A gdy do tego dojdzie,
rzucimy się na tego, kto nawinie się nam na kły.
Boże.
Zrobiłabym wszystko za łyk ludzkiej krwi.
Kojarzysz to uczucie, jak żywisz się kimś
i czujesz, jak jego tętnica wciąż pulsuje?
Uwielbiam to.
Myślałem,
że twoje żyły są jak papier ścierny.
Są.
Dlatego musisz zająć moje myśli.
- Znudzeni? - Idź sobie, Damon.
Mamy dla was lekką lekturę z działu "Prawdziwe zbrodnie".
Ciekawe. Które z was zaatakowało ochroniarza na stadionie
i wpakowało go do kosza na pranie?
- To byłabym ja. - Niezła technika.
Dobrze, że twoja mama nie żyje. Ciężko byłoby to zatuszować.
Dlaczego czepiasz się tylko mnie?
Stefan też tu jest. Jego podenerwuj.
Bo Stefan nie złamał na pół obojczyka barmanowi.
To naprawdę smutne.
Wyobrażam sobie, jak Liz dzwoni do jego rodziców
i przekazując złe wieści, zastanawia się, gdzie popełniła błąd.
Dostała raka, Damon.
Tu popełniła błąd.
Och. Zrzuć winę na nią.
Zdrowe podejście, Caroline.
Wiecie? Macie rację.
Powinnam brać przykład z was obojga.
Snuć plany o przyszłości, która nigdy nie nastąpi.
To dopiero zdrowe podejście.
Będę udawać, że mogę urodzić dzieci
i mieć normalną rodzinę.
Mieć pracę bez konieczności przeprowadzki co pięć lat.
Operować na pacjentach bez chęci ich zjedzenia.
- Na głodzie jesteś prawdziwą suką. - Zastanawiam się, Damon.
Jakie to uczucie, gdy nie możesz jej dać życia, jakiego pragnie?
Zamknij się, Caroline.
Stwierdzam fakty, Elena.
Nie chcesz tego życia.
Możesz marzyć, ile wlezie,
ale w tym życiu jako wampir
przystajesz na to, co masz.
To takie smutne.
- Nie słuchaj jej. - Elena.
Nie chcę tego słuchać, jasne?
Czy mogę zamówić kanapkę z kurczakiem?
I zupę?
Oczywiście. Z frytkami czy ziemniakami w mundurkach?
Powiedziała pani w mundurkach?
Niestety nie wiem, co to jest.
Bez dodatków. A ja nie będę jadł.
Straszny widok.
Przez krwistą dietę zapomniałaś, jak działają restauracje?
To był mój pierwszy raz.
Jak mi poszło? Wyszłam na kretynkę?
- O czym ty mówisz? - Sądziłam, że wiesz.
Przez ostatnie 100 lat byłam uwięziona.
Jakie oklepane.
Przemieniłaś mnie i porzuciłaś na statku pełnym bezgłowych trupów.
Nie lepiej powiedzieć, że zapomniałaś numeru mojej kabiny?
Gdyby tylko tak było.
W noc kiedy cię przemieniłam, schwytał nas Sabat Bliźniąt.
Rozumiem.
Przez cały ten czas sądziłeś, że cię porzuciłam.
Nigdy bym tego nie zrobiła, Lorenzo.
Byłabym wdzięczna, gdybyś nie wspominał o bezgłowych trupach.
To już przeszłość.
Przynajmniej macie o czym pogadać ze Stefanem.
Albo i nie.
To nie ich wina,
ale przypominają mi o mrocznym okresie mojego życia.
Nie o matczynym instynkcie, jak widzę.
Wręcz przeciwnie.
Skierowałam go w inną stronę.
Zostałam uwięziona z sześcioma przyjaciółmi.
Opiekowałam się nimi, gdy głodowali
i karmiłam się dwiema kroplami krwi na tydzień, by oszczędzać zapasy.
Napracowałaś się.
Lojalność nigdy nie jest pracą, Lorenzo.
To niestosowne mówić o tak osobistych sprawach.
Obyś był głodny.
Wygląda na to, że moja towarzyszka mnie wystawiła.
Bonnie Bennett.
Moi towarzysze wciąż są w wymiarze więziennym.
Panna Bennett zaoferowała, że ich uwolni.
Ach tak?
Wciąż szukam.
Wyszła.
- Miałeś ją zatrzymać. - Nie mogłem.
Była z Enzo.
- Kiedy wyszli? - Nie wiem. Pośpiesz się.
Wiesz, w ilu miejscach można tu coś schować?
Miło, że mnie odprowadziłeś.
Bonnie? Wszystko gra?
Nie powinieneś martwić się o ascendent.
Damon zapewnił, że wszystko będzie dobrze.
Musisz się wiele nauczyć o swoim synu.
Co masz na myśli?
Nie należy do najbardziej słownych osób.
Myślałem, że wiesz.
Bawi cię to?
Że zabrali mi ascendent?
I straciłam jedyny sposób, by uratować moją rodzinę?
- Twoją rodzinę? - Wiesz, czym jestem, Lorenzo.
Widziałeś horror na statku.
Dzięki tym osobom nie stałam się ponownie potworem.
Twoja prawdziwa rodzina jest tu, w tym domu.
- Wynoś się - Lily, uspokój się.
Powiedziałam, byś się wynosił.
Damon, Caroline nie ma racji.
Wcale się nie zmuszam.
- Ale chcesz być człowiekiem. - Sam powiedziałeś,
że gdybym była człowiekiem, nie wyszłoby nam.
Dokładnie. Nie wyszłoby nam.
Wybrałabyś Stefana.
- Czemu się tak zachowujesz? - Po prostu przyznaj, czego chcesz.
Co mam powiedzieć, Damon?
Mam powiedzieć, że nigdy w 100% nie pogodzę się z byciem wampirem
przez całą wieczność? Dobrze.
Ale mi to nie przeszkadza.
Ponieważ to oznacza, że przez całą wieczność będę z tobą,
a ta myśl mi wystarcza.
Dlaczego nie wystarcza to tobie?
Wspaniale. Kochana mama.
Odbierz na spokojnie.
- Oby to była pomyłka. - Gdzie byłeś?
A co, jesteś moją matką?
Jest z tobą?
- Czy co jest ze mną? - Ascendent.
Nie ma go, gdzie go zostawiłam i nie zabrała go sprzątaczka.
Może go gdzieś zapodziałaś.
To jedyna rzecz, która może przywrócić moich towarzyszy.
- Nie zapodziałam go. - Ja go nie mam.
Więc zacznij przetrzepywać poduszki.
Nie słuchasz mnie, synu.
Potrzebuję go.
Mam inne problemy na głowie, mamo.
Znajdź go.
Albo zapewniam,
że z łatwością zniszczę coś, na czym ci bardzo zależy.
A schowane jest w pudełku po butach.
Widać nauczyłeś się sztuki chowania od matki.
Nie zrobiłabyś tego.
Przynieś mi ascendent
albo własnoręcznie zniszczę lek na wampiryzm.
Tu jest chyba z milion stopni.
Powiedz mi coś, czego nie wiem.
On mówi.
Nie odzywałeś się wcześniej, gdy doprowadzałam Elenę do łez.
Bałam się, że jest ci jej szkoda.
Po prostu ciężko było dojść do słowa.
O wiele lepiej.
Polecam.
Tak mi dobrze.
Dzięki.
Na pewno?
Mogę ci pomóc, jeśli chcesz.
Powiedziałem, że mi dobrze.
Słyszałam.
Wiesz, co jeszcze słyszę?
Twoje serce.
Wali jak szalone.
Denerwujesz się przeze mnie?
Caroline.
Kiedy je włączyłeś?
O czym ty mówisz?
Miałeś włączone człowieczeństwo przez cały ten czas.
Damon i Elena wiedzieli, gdzie nas szukać, bo im powiedziałeś.
Dlatego czepiali się tylko mnie.
- Chyba masz udar. - Masz mnie za kompletną idiotkę, Stefan?
Dopiero co zdzierałeś ze mnie ubranie, a teraz nawet mnie nie pocałujesz?
Co się stało?
Nie chcesz mnie wykorzystać?
Zniszczyć naszego nieistniejącego związku?
Przestań, proszę.
Spokojnie, Stefan.
Też przeszła mi już ochota na całowanie.
Nie zbliżaj się na krok.
- Nie wiesz, co robisz, Bonnie. - Wiem dokładnie, co robię.
Chronię siebie.
Stawiam siebie na pierwszym miejscu
Jestem za emancypacją kobiet,
ale oddaj mi ten przeklęty ascendent, a obiecuję, że Kai nigdy się nie uwolni.
Och, obiecujesz mi? To ma coś znaczyć?
Tu już nie chodzi o Kaia.
Osoby, które to uwolni, są milion razy silniejsze od niego i nas.
I nie każ mi mówić, jaką frajdę mieliby z nowo uczłowieczoną Eleną.
Moja mama zabrała lek.
O czym ty mówisz?
Jeśli tego nie oddam, zniszczy go.
Twoja własna matka cię szantażuje?
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Przestań!
Jeśli ci to oddam, znowu poświęcę samą siebie.
Znowu zaryzykuję własne życie i znowu mogę przypłacić to śmiercią!
Nie wkurzaj mnie, Bon-Bon.
Czego ty chcesz? By Elena została człowiekiem?
By była szczęśliwa i zestarzała się bez ciebie?
Jeśli tego byś chciał, to już dawno dałbyś jej ten lek.
Mylę się?
Pytam, czy się mylę.
Znam cię, Damon.
Spędziłam z tobą cztery miesiące,
dzień po dniu.
Przeszliśmy razem piekło.
A teraz boisz się bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.
Nie chodzi o to, co się stanie, gdy nie dasz Elenie leku.
Boisz się, co się stanie, gdy jej go dasz.
Jeśli sądzisz, że dasz radę
uwolnić osoby, które chcą zabić mnie
i wszystkich innych, którzy staną im na drodze,
a następnie spędzisz kolejne 70 lat, patrząc, jak Elena starzeje się i umiera.
Jeśli właśnie tego chcesz,
bierz go.
Dzięki Bogu. Czas na przekąskę.
Wyjdź z samochodu.
- Mamo, co ty... - Powiedziałam, byś wyszła.
- Jak? - Aresztuję cię pod zarzutem zabójstwa
- Chrisa Bentona i Jasona Hughes. - Mamo, to ja. Caroline.
Mylisz się. Moja córka jest miła i współczująca.
Opiekuje się słabszymi.
- Nie jesteś prawdziwa. Nie możesz być. - Wychowałam córkę na dobrą osobę.
- Przestań! Wiem, co robisz. - Wie, jak bardzo by mnie tym zraniła.
- Zamknij się! Nie możesz tu być. - Nie jesteś moją córką.
Wiem, co mi robisz, Stefan. Moja mama umarła. Nie żyje.
To nie jest prawda.
To działa.
Dopuść do siebie ten ból.
Głodzisz mnie, osuszasz z krwi,
wywołujesz wizje. Taki miałeś plan od początku?
Musisz wrócić, Caroline.
- Odejdź ode mnie! - Chcę ci coś pokazać. Daj mi rękę.
Powiedziałam, byś odszedł.
Pomogę ci, jeśli mi pozwolisz.
Proszę,
weź mnie za rękę.
Proszę, Caroline.
Nie chcę twojej pomocy, Stefan.
Chcę, byś umarł.
Twoje serce znowu wali, Stefan. Pozwól, że ci pomogę.
Caroline, proszę, przestań.
Dobrze.
Igła i nitka, tak jak prosiłeś.
Chcę wiedzieć, dlaczego nagle zająłeś się szyciem?
Razem z Caroline spędziliśmy cały dzień na przekopywaniu lasu i szukaniu misia.
A teraz chce go naprawić.
Lubi realizować zadania.
Wiem o tym.
Dziękuję.
Co to jest, u diabła?
Wspomnienie.
Rzeczywiste.
Dziękuję.
Trzeba było widzieć jej minę, gdy misiek się rozdarł.
Jesteś dla niej dobrym przyjacielem.
Mam nadzieję, że kiedyś będziesz kimś więcej.
Umieram. Mam prawo być szczera do bólu.
To oszczędność czasu.
To chyba nie jest dobry czas dla mnie i Caroline.
Tyle się dzieje.
- Jasne, zrzuć winę na mnie. - Nie, po prostu,
jeśli zacznę coś z Caroline, to chcę, by było idealnie.
Bez uczucia straty, bólu i żałoby.
Trochę poczekasz.
Jestem cierpliwy.
Wysłać to dla ciebie?
Nie, dziękuję. Wciąż nad tym pracuję. Wyślę go jutro.
Wiem, co chcę powiedzieć,
ale...
chyba też chcę, by było idealnie.
Jesteś dobrą mamą.
Mam nadzieję.
Chcę zobaczyć resztę.
Pokaż mi ją.
Czekaj.
Czekaj, mamo!
Mamo! To ja, Caroline!
Wyjdź na zewnątrz.
Chcę z tobą porozmawiać.
Chcę przeczytać twój list.
Proszę, mamusiu.
Mamo, proszę.
Wróć.
Spraw, by wróciła.
- Nie mogę. - Po prostu
pokaż mi to jeszcze raz.
Chcę zobaczyć mamę. Muszę wiedzieć, co napisała w tym liście.
Dałem ci już ten list.
Nie.
Co według ciebie chciała mi powiedzieć?
Cokolwiek to było, przepadło.
Nie.
Zrobiłam to.
To moja wina. Nie.
Próbowałam cię zabić. A potem zmusiłam, byś wyłączył emocje.
- A potem my... Boże. - Już w porządku.
- Caroline, już w porządku. - Przepraszam, Stefan.
Wszystko zniszczyłam. Wszystko.
Powiedz mi, że masz ascendent.
Nie mogę.
Bo go nie mam.
Czyli wiesz, co się teraz stanie.
Jak za dawnych czasów.
Nabroiłem, a ty mnie ukarzesz.
Pewne rzeczy nigdy się nie zmieniają.
Daruj sobie to oburzenie. Oboje wiemy, że oddałam ci przysługę.
Poczucie ulgi, które odczuwasz,
to świadomość, że Elena nigdy cię nie zostawi.
Dokonałeś za nią wyboru.
Nie ma w tym nic złego.
Ważne, że będziesz szczęśliwy, a ona nie musi o tym wiedzieć.
Chociaż, poczekaj...
Sprawienie, by Elena była twoja na wieki,
jest dokładnie tym, czego pragniesz.
To nie byłaby kara.
Damon?
Damon.
- Czy to? - Lek na wampiryzm.
Zostawiłam go, byś go znalazła.
Ponieważ Damon nie zamierzał ci go zaoferować.
Czy to prawda?
Elena, wszystko ci wyjaśnię.
Wygląda na to, że macie wiele do przedyskutowania.
Co z nią?
Co robisz?
Idę do domu napić się i wykąpać.
Co z Caroline?
- Nie chce mnie widzieć. - Stefan.
Wszystkie emocje, które wypierała, powróciły teraz ze zwiększoną siłą.
Nie potrzebuję wykładu, jak działa włączanie człowieczeństwa.
Wierz mi. Nie chce mnie widzieć.
Pozwól jej zdecydować, czego potrzebuje.
Hej.
- Caroline... - Nie.
Nie.
W porządku?
Jak ma być w porządku?
Po tym, jak wszystko zniszczyłam.
Nie martw się o mnie.
Nie zamierzam znowu się wyłączyć.
Ale...
Ty...
My...
To...
Muszę stąd wyjść.
Jesteś.
W 1903 roku
zachorowałem.
Moja własna rodzina mnie porzuciła.
Ty przyjęłaś mnie pod swoje skrzydła i ocaliłaś przed śmiercią.
Jak się okazuje, lojalność jest ważna także dla mnie.
Współczesne samochody są takie ciche.
Ledwo słychać, jak nadjeżdżają.
Wyszłam się przewietrzyć
i niemal spowodowałam wypadek.
Oczywiście przeprosiłam.
Nieźle wystraszyłam kierowcę, wychodząc mu przed maskę.
Serce waliło mu jak młot. Widziałam, jak bije mu puls.
W tym momencie zapomniałam o swoich problemach.
Nie czułam bólu,
rozpaczy,
samotności.
Obawiam się, że wzięło to nade mną górę.
Co ja zrobiłam?
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Czyli ta gra pt. "Co będzie za pięć lat"?
I całe to gadanie o przyszłości...
Z perspektywy czasu nie było to zbyt subtelne, co?
Rozumiem.
Ale, gdy to wezmę,
wszystko się zmieni.
Nigdy nie sądziłam, że to jeszcze zobaczę.
To jest nas dwoje.
Moja matka zagroziła dziś, że to zniszczy,
a ja jej nie powstrzymałem.
Dlaczego?
Ponieważ twoja wizja życia za pięć lat wystraszyła mnie.
Spanikowałem.
Damon, to była tylko głupia gra.
Ja za pięć lat widzę tylko ciebie.
Ty widzisz swoją przyszłość
i chcę, byś ją miała.
Byś mieszkała w wielkim mieście, byłą chirurgiem, miała rodzinę.
To czemu tak długo trzymałeś to w tajemnicy,
a potem chciałeś zniszczyć?
Bo jestem idiotą.
Jestem egoistą.
Jestem w tobie tak zakochany, że nie chcę cię stracić.
To...
To jest zbyt skomplikowane.
Oddamy to komuś innemu.
Mamie Bonnie lub Caroline.
- Już próbowałem to oddać. - W porządku.
Zatem z pewnością wiele wampirów
dałoby wszystko, by zacząć od nowa.
Zażyjesz ten lek, Elena.
Nie chcę go, Damon.
Nie chcę też żyć bez ciebie.
Zażyjesz lek, Elena.
A ja zażyję go z tobą.
- Co? - Nie chcę przyszłości bez ciebie.