Ang nakaraan sa The Vampire Diaries
Ano'ng mayroon sa inyo ni Stefan?
Ako ang unang minahal ni Stefan.
Stefan, ito si Julian.
Si Julian ang lalaking hindi ka dapat mahulog.
Alam ba ni Stefan Salvatore na
-buntis ka sa anak niya? -Ano?
Gusto kong sabihin sa'yo nang personal,
pero siniguro ni Julian na walang dapat sabihin.
-Pakiusap, 'wag mong ipagsabi. -Oo.
Ipinapangako ko.
Ibinabalik ng Batong Phoenix ang mga tao mula sa kamatayan.
Nagkamali tayo. Wala sa batong iyon si Jo.
May iba akong inilagay sa katawan niya.
Hindi kita asawa.
Tingin ko, hindi.
Aalamin natin itong dalawa.
Mabuti para kay Lily ang paglibing sa bastardo.
Gusto kong ibigay ang lalaking nangulila siya
ng daang taon,
at pugutin ang ulo nito sa harap niya.
Si Julian ang demonyo. Hindi siya pwedeng ibalik ni Lily.
'Pag ginawa niya, ako mismo ang papatay kay Julian.
TATLONG TAON MULA NGAYON
Sabihin mo sa akin, ano ang umiikot sa isip ng lalaki...
bago magdesisyong, "Kukunin ko siguro ang may tandang"?
-Hindi ako ang pumili niyan. -Sandali. Kinang.
Oo, kasama sa teritoryo. Ano ang gusto mo, Damon?
Kailan kayo huling nag-usap ng mapapangasawa mo?
Mabilis kumalat ang balita.
-Nagpadala siya ng mensahe kanina. Bakit? -Ano'ng oras? Ano'ng sabi niya?
-12:18. "Kailangan ba ng tinapay?" -'Di na siya sumasagot ngayon.
-'Di siya sumasagot bago magbalita. -Tawagan mo siya.
Pinaghahanap si Stefan. Sandali na lang bago siya mahuli sa bitag ni Caroline.
-Alis. -Pasensya sa pag-antala...
sa kasalukuyang programa.
Ako si Caroline.
Isa akong producer sa KQBC News.
Makinig kayo nang maigi.
KQBC BALITA SA CHANNEL 3
May mahalaga akong mensahe kay Stefan Salvatore.
Mukhang 'di makakauwi ang asawa mo para sa hapunan?
Hawakan mo ang baril. Ganyan nga.
Ngayon, ang una mong gagawin, alisin mo ang papel sa kartutso tulad nito.
Iabot mo sa akin ang ramrod.
Heto. Ngayon, gawin mo ito. Itulak mo pababa.
Perpekto.
-Gaano kalayo ang kayang barilin nito? -Mga...
Nakikita mo...? Kita mo ang punong may nahuhulog na kahoy?
Hindi.
May kalayuan, 'di ba?
-Pwede kong barilin? -Hindi ko alam.
-Matanda ka na ba para rito? -11 na ako.
Ako ay 12 noong unang bumaril.
'Tay, kaya ko ito.
-Sa tingin mo? -Oo.
Sige. Okey.
Maghanap tayo ng usa. Tara.
Ang sikreto, 'wag mong aalisin sa target ang mata mo.
Nakuha mo?
Jacob.
Jacob!
Uy. Ako lang ito.
-Uy. -Sino si Jacob?
-Sino? -Jacob. Isinisigaw mo ang pangalan niya.
Masamang panaginip.
O, baka dahil natulog ka sa upuan, baliw.
-Ano'ng ginagawa mo rito? -Kasalanan ko iyan.
Gusto ko lang ipaalam na naubos ko na ang natitirang shampoo.
Valerie, hindi ko alam na tumutuloy ka rito.
Tumuloy. Nakaraan.
Isang gabi lang.
-Magbibihis lang ako. -Oo, gawin mo.
-Sige, paalam. -Sige.
-Magpaliwanag ka. -Sige. Gustong buhayin ni Lily si Julian.
Sinubukan itong sunugin ni Valerie
bago pa niya ito mahawakan, at hindi mabuti ang kinalabasan.
-Ewan ko paano natin naging problema 'yan. -Sige.
Kung at kapag ibinalik ni Lily si Julian sa katawan nito,
malalaman niya ang ginawa ni Valerie at gaganti rito.
Oo, hindi nagtutugma ang mga bagay.
Baka dapat kang magtiwalang alam ko ang ginagawa ko.
Ang sinasabi mo ay, kailangang maglaho ni Valerie.
Bagong pangalan, trabaho, bansa sa ibang bahagi ng mundo.
-Hindi. -Ano? Sabi mo ay nasa panganib siya.
Kung kailangan ko siyang ihatid sa paliparan, alam mo, gagawin ko.
Maliban kung may problema ka roon?
Alam mo, gusto ko ang ganitong uri ng pagmamanipula.
Kailangan nating bilisan. Ginagalit ng Batong Phoenix ang mga tao...
at 100 taon nang nandito ang kaluluwa ni Julian.
Kung nasaan man siya, kailangan nitong malayo hangga't maaari.
Kita mo, Beau, kailangang dumaloy ng espada.
Parang pag-uusap. Magsasalita ako, makikinig ka.
Magsasalita ulit ako.
Gumaling ka. Magaling, kaibigan.
Mga ginoo, hindi ba sapat ang laki ng bakuran?
Nagpumilit si Beau. Hindi ba, pare?
-Ilabas mo 'yan, pakiusap. -Narinig mo ang napakagandang babae.
Nakapagtataka ang pagiging masaya mo.
-Siguradong wala ka dapat sa kama? -Mahal, kailangan kong kumilos.
Nakahiga ako ng ilang daang taon.
Maliban kung may alok kang 'di ko matatanggihan...
Sige.
Nakakatukso.
Pero, may iba akong ideya.
Ayaw ko agad niyan.
-May kalaban dito. -Si Valerie?
'Di dapat banggitin ang pangalang 'yan dito. Ibig kong sabihin ay mga anak ko.
Buhay ang mga anak mo.
Sige.
May mga kailangan akong alamin.
'Yan mismo ang iniisip ko.
"Inaanyayahan ka ni Lily Salvatore
para ipagdiwang ang kapayapaan at ipakilala ang bagong kaibigan.
Ngayong gabi, 5:00."
Mukhang nabuhay na ni Nanay ang lalaking iniibig niya.
Ipinapangako kong makasama ka at mahalin ka.
-Uy. -Tanda mo noong gumamit tayo ng relikiya
para bumangon ang asawa mo at nauwi siya sa kaluluwa ng ibang tao?
Bakit ka tumawag?
Dahil nasa Scull Bar ako, kung saan hawak ni Faux-Jo ang laptop na parang libro ito.
Nangako kang tutulong bago siya may gawing kakaiba.
Oo. Nakikita ko ang asawa ko sa tuwing tumitingin sa mata niya.
Kaya nagpapahinga ako.
Alam kong halos imposible ito sa iyo.
Wala tayong alam kung ano'ng mangyayari. Hindi natin siya pwedeng pabayaan.
-Bantayan mo siya. -Hindi.
Kailangan kong pumunta sa Mystic Falls. May kasiyahan si Lily Salvatore...
na baka mamatay ang mga kaibigan ko 'pag 'di ako pumunta.
Kaya pumunta ka na rito.
Bago pa may magpa-opera kay Jo.
Okey?
-'Di ka magkukurbata? -Hindi.
-'Di lang walang kurbata, 'di ako pupunta. -Nagbalik si Julian. Pupunta ka.
Panoorin si Lily makipaglandian sa lalaking zombie?
Salamat, pero mas gusto ko sa bahay at paulit-ulit saktan ang paa.
Alam mong ang lalaking zombie ay naninirahan sa bahay mo...
naliligo sa paliguan mo, kinakain ang Froot Loops mo.
O, alam ko. Alam ko ring siya ang mahal ni Nanay.
'Nay, na nangumbinsi kay Kai iugnay si Elena kay Bonnie
para maging miserable ako sa mga susunod na dekada.
-Ano? -Pinapasaya siya ni Julian, Stefan.
Mas madalas silang magkasama, mas magiging trahedya ang sunod na anim na buwan...
-kapag dinala ko sa kanya ang puso nito. -Anim na buwan?
Paasahin siya.
Magsisimula silang magplano ng habambuhay at biglang, patay na siya.
May maliit na problema, kapatid, dahil balak kong patayin ang bastardo mamaya.
Mukhang maganda ang Seattle.
May Space Needle sila, masarap na kape, Mount St. Helens --
Ulan.
Hindi ko alam na mahilig ka sa araw.
Ibig kong sabihin, nariyan ang Indonesia.
O, pwede kang magrenta ng kubo sa dagat at uminom sa buko.
At malayo ng 9000 milya sa nobyo mo sa kahit anong direksyon.
Maglagay tayo ng pin sa mga lugar at mag-usap ng pangalan...
dahil madaling matunton ang Valerie Tulle.
Ang iniisip ko ay Matilda.
O, kaya mong gampanan ang Matilda.
Matilda Pettigrew mula sa Liverpool, England.
-Gusto mong isulat? -Itinuturing mo akong parang sugatang ibon
na para akong biktima, pero hindi.
Pinatay ni Stefan si Julian, 'di na siya makakapanakit at kakalimutan ko ang gulo.
-Ano'ng gulo? -Alam mo, ang buong dahilan...
kaya takot ako kay Julian, ang sikreto ko.
Buong kwento ng kababalaghan.
Sinabi siguro ni Stefan.
Sabi niya ay 'di ipagsasabi kahit kanino, pero 'di ko alam na kasama ka roon.
-Nakakaakit ang katapatan niya, 'di ba? -Sige. Ano ang 'di niya sinabi?
Wala 'yun.
Ang sabi mo, Matilda Pettigrew mula Liverpool.
Maganda ito. Gusto ko.
Ihihilera mo lang ang pare-parehong piraso ng kendi, tulad niyan.
Iyan na. Nakuha mo.
Naka-isang buwan si Mary Louise bago makalampas sa unang lebel.
-At ito ay dapat, masaya, 'di ba? -O, oo.
Tagalan mo pa ng limang minuto, at maaadik ka na.
Sa tingin ko ay bagay sa iyo ang panahong ito, Nora.
Hindi ko malalaman.
Itinatago kami ni Lily sa loob ng bayan.
Walang para sa atin dito.
Kinakabahan siguro siyang lumipad ang mga ibon niya.
Ayaw niya ng isa pang Valerie.
Traydor si Valerie, at alam ni Lily na magkaiba kami.
Hindi.
Hindi talaga.
Kakausapin ko si Lily.
Tingnan kung makukumbinsi ko siyang maging maluwag nang kaunti.
-Gagawin mo 'yun? -Siyempre.
Nandiyan kayo. Dumadating na ang mga bisita.
-Batiin natin sila? -Babati kang ganyan ang suot?
-Ano ang mali rito? -Wala, Mary Louise.
Napakaganda mo.
Pwede ako sa loob o kailangang imbitahan ng tagalinis?
Ibinigay na niya ang bahay sa amin.
Masyado itong mahal.
-Pasok ka. -Salamat.
Inumin mula sa mga Lockwood.
O, salamat.
-Saan nagmula ang mga taong ito? -Karatig-bayan.
Pinangakuan namin sila ng gabi ng inuman at usapan.
-Pinilit mo sila. -Gusto kong ipakita sa 'yo ang kapayapaan.
Sibilisado ang pamilya ko. Wala sa mga taong ito ang nasa panganib.
Ano? Walang kurbata?
-Ano'ng ginagawa mo rito? -Nangungulila ako sa pag-inom.
Bakit hindi kayo makihalubilo habang itinatabi ko ito?
Sabihin mong narito ka para tulungan ako.
Alam mo kung paano mo ako gustong magbago?
-Hindi mo 'yan pwedeng gawin. -Bakit hindi?
Inayos muli ni Lily ang mga kagamitan at kailangan niyang mamuhay dito
-alam mo, mahalin ang feng shui. -Oo, huhulaan ko, anim na buwan.
Sige, suko na ako.
Ano ang 'di ko nalalaman? Ba't ka nangingialam?
Sabihin na lang nating ang gamit na binili ni Lily
ay sira at kailangang maitapon kaagad.
Mga ginoo.
Maligayang pagdating.
Ako si Julian.
-Ako si Damon. -Ikinuwento ka sa'kin ni Lily.
Siyempre, bata ka lang noon, at ngayon, ikaw ay, ikaw.
Stefan, gaano katagal na ba iyon?
Hindi ko alam. 'Di ko na namalayan mula noong 'di na kita iniisip.
Nawawala ang karisma ko sa iyo. Nasa tamang pag-iisip ka siguro.
Beau, ikuha mo sila ng maiinom, pwede?
-Deputy Donovan. Maligayang pagdating. -Matt.
Nawala na ang pagiging pormal natin mula nang ubusin niyo ng nobya mo ang dugo ko.
Ang layunin ng salu-salong ito ay magsimulang muli.
-Kaya... -May maganda akong ideya.
Paano kung kumbinsihin mo ang pamilya mong umalis?
At ba't ko gagawin iyon?
Bakit tatambay ang mga bampira sa abandonadong bayang walang pagkain?
-At ano ang pinag-uusapan natin? -Sawa na si Matt sa 'tin.
Gusto ko lang makuhang muli ang bayan ko, bago sana may mamatay.
Tingnan mo ang paligid. Tingnan mo ang mga tao. Buhay pa sila, 'di ba?
Kahit bago mag-panghimagas?
Pinapalala mo ito.
Tara. Makipagkilala tayo sa mga tao.
May dagdag ba ang mga hayop na inihahain nila?
Nakakatawa. Imbitado ako.
-Pinag-aaralan mo ang kalaban. -Walang kalaban na pag-aaralan.
Tutal ay nandito ka, kung may nagtataka, ikaw ang kasama ko.
Ano?
Lorenzo. Masaya akong pumunta ka.
'Di ko palalampasin ito.
Bonnie, alam kong 'di maganda ang nakaraan natin...
pero sana ibig sabihin nito ay handa kang magsimula ulit.
Dahil sa'yo ay 'di ko na makikita ang kaibigan ko, kaya sana'y nagbibiro ka.
Magaling.
Mesa ko ito.
O, Damon, makipaglaro ka sa amin.
Sige, pero may takot ako sa mga ganyang mesa.
Hindi takot na matalo?
Sandali, 'di pa-- 'Di mo pa narinig ang kwento ng lalaking
sinubukang patayin ang bampira sa bilyar?
Isang siglong nakahimlay ang katawan ko, kaya ba't 'di mo ipaliwanag sa akin?
Mayroong lalaki. Halos kasing-laki ni Stefan...
medyo mas malaki, mas malakas, mas mababa ang buhok--
-Ituloy mo ang kwento. -Sige.
Halos 300 taon ang tanda ng bampirang gusto nitong patayin...
at alam ng kahit sino at lahat ng may utak na katangahan 'yon.
Pero, may 'di maipaliwanag siyang kagustuhan. Kaya sumugal siya sa bilyar.
At habang nag-aayos para sa huling tira ang bampira...
-At? -Walang pagkakataon.
Oo. Isa pang bampira ang biglang sumulpot at pinigilan siya.
Tulad ng sinabi ko, nagpapakatanga siya.
-Magandang istorya, Hemingway. -Salamat.
Mukhang eksperto ka na sa internet.
Ipinakita sa akin ng isa sa mga estudyante ang WebMD.
Mayroon pala akong uri ng pagkalimot.
Wala akong pamamaga ng utak at paraneoplastic limbic encephalitis.
Karamihan sa mga ugali ko ay nakakalimutan, na bihira,
pero ganoon din ang pagbangon mula kamatayan.
Na sinabi ko ng masyadong malakas.
-Ano? -Wala.
Dr. Laughlin, nagbalik ka. Akala ko'y nagpapahinga ka.
Laura Homested. Isa sa mga estudyante mo sa Med Center noong huling semestre.
O, tama.
Naalala mo si Laura na nabanggit mo sa akin, 'di ba?
-Laura. Ang magaling kong estudyante. -Talaga? Binigyan mo 'ko ng C.
-Kumusta ang honeymoon mo? -Masaya. 'Di ba, Ric?
Oo, nakakatuwa.
O, Dr. Laughlin, ang ilong mo. Dumudugo ang ilong mo.
-Uy, pwede ka bang kumuha ng pamunas? -Oo, babalik ako.
SCULL
Ano'ng mali sa 'kin?
Ayaw kong makaistorbo, pero gusto kong ipakilala aang mahal ko, si Julian.
Kababalik lang niya mula sa, sabihin nating, pangingibang-bansa.
Kumpleto na ang pamilya ko sa wakas.
Sana, pagdating ng oras, matanggap natin ang isa't isa...
at sama-samang buuin ang bayang ito at mga mamamayan sa kapayapaan.
-Tagay. -Tagay.
Beau, pwede ba akong magtanong?
Mali ang mga inaalala ni Lily sa akin.
Maaaring nakaapekto ng kaunti sa ulo ko ang pagkawala.
Walang dapat ipag-alala, siyempre.
Pero may makapagbibigay sa 'kin ng malaking kaginhawaan.
May gamit ako sa namayapang si Oscar...
pero wala ito sa kaniya noong namatay siya kaya naisip kong baka nasa kotse niya ito.
Pwede mo bang alamin kung saan ito ipinadala?
Magaling.
'Di pa tayo nagkakakilala.
Julian.
Lorenzo.
Masarap ang karne at kesong iyon.
Magaling ang mga tauhan mo.
Ipaaalam ko sa kanila ang papuri mo.
Dignidad ang tawag dito.
-Magkaroon ka, libre ito. -Walang katumbas ang nakuha kong kapalit.
Hinahanap ni Julian ang kotse ni Oscar.
Gusto kong ako ang unang makahanap.
-Ano'ng ginagawa mo? -Nakatingin si Lily.
Inaayos ko ang kurbata at pinagseselos siya, tulad ng mabuting kasama.
'Yun ang gusto mo, 'di ba?
Pagselosin siya nang kaunti?
Kaunti.
Nakuha ko na ang ipinunta ko.
Magandang gabi.
At bigla na lang dumugo ang ilong niya at...
At nagsimula iyan.
Ito.
Inumin mo ang dugo ko.
Inom. Pagagalingin ka nito.
O hindi.
-Ano ang mali sa kaniya? -Ang kaluluwa ng bampira at katawang tao
-ay hindi angkop para sa isa't isa. -Ano'ng ibig sabihin noon?
Ikinukulong ng bato ang kaluluwa ng bampira. May katawang bampira si Oscar...
may kaluluwa ng ibang bampira, at nawala siya.
Tao si Jo.
Maliwanag na hindi kaya ng katawan ng tao ang kaluluwa ng bampira.
Pagsamahin mo 'yun, dalhin ang isa, malaki kang gulo.
Salamat, Valerie. Ipinagpapasalamat namin ang pagiging sensitibo mo.
Sinasabi ko lang na bangkay siyang dapat manatiling bangkay.
Alam namin. Narinig ka namin. Pero asawa ni Ric ang bangkay na iyon,
na namatay nang may dalawang anak sa kasal nila.
Patawad.
-Wala akong ideya. -Oo, at ngayon ay alam mo na.
Kaya umupo ka na lang nang tahimik habang nagpapaalam siya.
Ang gandang damit.
Sa tingin mo?
-Hindi nga napansin ni Nora. -Kailangang magpatingin ni Nora.
Kinakausap niya ang lahat sa kasiyahan maliban sa 'kin.
Mukha akong tanga, sinusubukang magpapansin sa sarili kong nobya.
Tumayo ka at 'wag magsasalita.
Bakit hindi mo inumin ang talagang gusto mo?
Papatayin ako ni Lily.
Walang kakain sa bisita. Pinapirma niya kami ng kasunduan gamit ang dugo.
Tulad ng inaasahan.
-Ano? -Ikaw, Mary Louise, nawala ang tapang mo.
Ang babaeng naaalala ko ay may determinasyon, lakas, panganib.
Bahala na ang mga tuntunin.
Kaya walang interes si Nora.
Hindi ko sasabihin kung ayaw mo.
Mare, nagpalit ka? Kamukha mo si Scarlett Joha--
Paumanhin, pwede mo bang sabihin kung nasaan ang hayskul?
O, sarado ang buong bayan. 'Di mo napansin ang paskil?
-Hinahanap ko ang hayskul. -Oo, narinig ko. Bakit?
Pwede mo bang sabihin kung nasaan ang hayskul?
Sino ang kinausap mo?
'Di ko masasabi. Kapag hinanap ako ng amo ko, pwede mong sabihing umalis ako?
-Ano iyon? -Hindi ko alam.
Mukhang 'di rin niya alam. Sundan natin siya.
-Maliban kung may ibang plano ka. -Sandali lang ito. Magkita tayo sa trak.
Nasaan ba ang TV mo?
Nasaan ang kama ko?
Mukhang pumalit na si Lily sa kwarto mo.
Itataya ko ang TV mo na 'di natutulog sa kwarto ng panauhin si Julian.
Akala k ay natutulog siyang nakatayo na parang kabayo.
Tulungan mo akong patayin siya o kailangan mong umalis.
-Alam mo ang ibig sabihin nito? -Itigil mo 'yan.
Ibig sabihin ay masaya si 'Nay. Makukumbinsi siyang panghabambuhay ito.
Doon tayo aatake, Stefan.
Tingnan mo ang kwarto mo. 'Di na makilala ang bahay natin.
Kailangang umalis ni Lily.
At magsisimula ito sa pagpatay kay Julian.
May nalalaman ka.
Tingnan mo, papatay ka, mapaghiganti.
'Di ito makatao, Stefan, maliban sa nariyan pa rin ang posisyon mo...
na nangangahulugang may alam ka kaya sabihin mo.
Hindi ako ang dapat magsabi, Damon.
-Talaga? -Ipinakita sa akin...
ni Nora kung saan nila itinatago ang mga bagay.
Sandali. Nakalagay ba sa boteng "piniling kinatawan"?
Hindi. Ang sabi ay "Gamit ni Damon. 'Wag hawakan."
Dalhin mo si Bonnie at umalis dito.
Lalala ang mga bagay.
Mali ang kwento ng kapatid ko.
Julian.
Ano ang ginawa ko para magalit ka sa akin ng ganito?
-Hindi ito tungkol sa 'yo. -Hindi sa 'kin?
Mula nang bumalik ako, wala ka nang ginawa kung hindi alisin ang kaligayahan ko.
Sagutin mo ako.
Ano ang nagawa kong mali?
Nakikita kong maayos ang takbo ng plano ni Stefan.
Kaya siguro nag-aalisan na ang mga peke niyong bisita.
Upo. Kayong dalawa.
Ayaw naming patagalin ang pagsalubong sa amin.
-Kapatid, umalis na tayo. -Maupo ka, anak.
O ako mismo ang magpapaupo sa 'yo.
Sige.
Halos daang taon sa loob ng bagay na ito.
Pero dito, sa sarili kong impyerno, walang kwenta ang oras.
Ang sakit, kawalan, 'di makatao...
ay walang katapusan.
Alam mo, pareho ang araw-araw.
Gumigising ako, sinusubukang makawala...
pero sa halip, pinatay ko ang taong pinakamamahal ko.
Araw-araw.
Paulit-ulit, kinokontrol ko ang nanay mo.
Sapat na ito para masira ang pinakamaayos na isip.
Pero kapag higit 475 na taon ka na, may natututunan ka sa sarili mo.
Hindi ito totoo.
Dahil hindi ko sasaktan ang nanay mo kailanman.
Pinaglalaruan ako ng impyerno.
Sinusubukan akong sirain nito, pero, hindi ko hahayaan.
Dahil alam kong kapag napuno ako...
hindi ako magiging tao.
Magiging halimaw ako.
-Julian. -Walang respeto ang mga anak mo sa 'yo.
-Julian. -Itigil mo 'yan.
Julian. Julian.
Julian.
Mga anak, labas na.
Ano kaya ang sasabihin sa akin ng ng WebMD ngayon.
Mabuti sigurong 'wag nang malaman.
Ang babae ay may hawak na espadang tumusok sa puso ko.
Metal ang talim nito.
Hindi dapat ako napatay nito, pero nangyari.
Naalala mo ito?
Naalala ko rin ang pangalan ko.
Sa tingin ko, ako si Florence.
Masaya akong makilala ka, Florence.
Patawad at inilagay kita rito.
Ayos lang.
Alam kong gusto mong bumalik ang asawa mo.
Pasensya na at 'di ako 'yun.
Sana ay ako nga.
Maswerte siyang babae.
Kamangha-mangha kang asawa.
Masaya ito.
Masaya akong marinig muli ang boses niya.
Salamat.
Salamat at hinayaan mo akong magpaalam.
Paalam, Ric.
Sige.
Uy. Uy, ano'ng ginagawa mo rito?
Hindi niya tayo nakita, 'di ba?
Sige, kayong lahat, tumayo kayo. Ilalabas namin kayo rito, okey?
Hindi ito uubra, Matt.
May pumilit sa kanilang pumarito.
Gusto mo ba ang puting kobre o ang mamuti-muti?
Wala akong pakialam. Mamili ka.
Ano'ng ginagawa mo?
Ano iyan?
Bidyo ng kasal ko. Matapos ang pagsabog.
Hindi ko ito napapanood ng lagpas sa panata ng kasal.
-Valerie, patayin mo iyan. -Tahimik.
Alam ko ang tonong iyan. Ang batang Gemini, Kai...
akala niya ay ipinadadala siya sa mundo ng bilangguan.
-Sino ang may paki? -'Di ka nakikinig.
Hindi siya ipinatatapon.
Sinusubukan nilang iligtas ang susunod na henerasyon ng kambal na Gemini.
Sa tingin ko ay buhay pa ang mga anak mo.
Buhay pa siya.
-Kaya 'di ko alam ang ikinalulungkot mo. -Wala munang magsasalita sa inyo.
At paparusahan ko kayo.
Kaya nga may linya sa pagitan ng kabutihan at kasamaan, Stefan.
'Di ako lumampas sa teritoryo mo, 'wag kang lalampas sa akin.
-'Di ito tungkol sa iyo, kalimutan mo na. -'Di ko inakalang sasabihin ito, Stefan...
pero nangungulila ako sa mga araw na kuya mo ang gumagawa ng masama.
Hindi ko malaman kung bakit ka may galit sa lalaking ito.
-Maliban kung naiinis ka kay Valerie. -Ayaw mo akong simulan, Damon.
Nagulat ako, Stefan. Akala ko ay si Caroline na.
At muli, akala nating lahat ay si Elena na, 'di ba?
Ano ang mayroon sa una at hindi ito makalimutan?
Nabuntis ko si Valerie.
-Ano? -Noong 1863.
Nalaman ito ni Julian at binugbog siya hanggang mamatay ang bata.
Tatay na sana ako.
Bakit 'di mo na lang sinabi?
Ano ang gusto mong gawin ko?
Sabihing may anak sana ako at panoorin kang balewalain ito...
na parang biro tulad noong 150 taon ang nakaraan?
Oo, alam kong 150 taon na, Damon, at nakakatawa kung gaano ako naapektuhan.
Pero naapektuhan pa rin ako.
Gusto ko siyang mamatay, Damon.
Walang makapipigil sa aking patayin siya.
Hindi sa anim na buwan, 'di sa anim na linggo.
Ngayon.
Mga kambal ang bumubuhay sa Gemini Coven.
Kapag nasa panganib ang nanay, paglipat ang ligtas na plano.
Bihira itong gamitin, pero ginagamit pa rin.
Ric, sabihin mong 'di ito kabaliwan.
Ang asawa ko, na namatay, ay tiningnan ako sa mata at nagpaalam.
Bakit naman hindi?
Dahil ayaw kitang paasahin sa isang bagay na nakakaloko.
Kailangan ko ang dugo mo.
Ngayon, ilagay mo rito. Indonesia.
Ang pinakamalayong lugar mula sa Mystic Falls.
Ang ninuno mo ay halatang gawa sa DNA mo.
Kung buhay sila, maglalakbay ang dugo sa mapa.
Kapag malapit na ito sa mga sanggol, magbabaga ang mapa.
Pumikit ka.
'Wag kang mag-isip.
Magtatanong ako. May naaalala ka ba kay Julian ngayong gabi?
Ang makapangyarihang Giuseppe Salvatore.
-Nakita mo rin ito. -Oo.
Pero, masasabi kong mas mabigat ang kanan ni Julian.
Nag-usap kami ni Elena tungkol sa pagbuo ng pamilya. Pantasya ito...
pero, alam naming ganoon lang 'yun hangga't bampira siya.
Tinanggap niya ang lunas at bigla, posible na ang pagkakaroon ng totoong pamilya.
Magiging sobrang kakaiba ito, pero magkakaroon kami ng totoong pamilyang tao.
Natakot ka ba rito?
Na baka maging katulad ka ng tatay natin?
Pinalayo niya si Nanay para mamatay mag-isa.
Pinahirapan tayo ng ilang taon at binaril.
Gusto kong maging mabuting ama para kamuhian siya.
At ikaw?
Nasa mundong ito ako ng halos 160 taon...
at nakita ko ang mundo sa 30,000 talampakan.
Nakapunta ako sa bawat kontinente at natutong magluto.
Gumawa ng Porsche.
Ang pagsisisi ko lang ay 'di pagkakaroon ng anak.
Kung gusto mong mamatay si Julian, tutulungan kita.
Bukas, ngayong gabi, ngayon, sasama ako.
Ano ang nangyari roon?
Galit na galit ka.
Galit?
Inalok namin siya ng kuhol at alak at itinapon kami sa apoy...
-kaya maswerte at buhay pa siya. -Sinusubukan lang nila akong saktan.
Makinig ka, ang punto ng gabing ito ay tapusin ang gulo, 'di gumawa ng panibago.
Ano'ng pakialam mo sa iba? Ang Lily na naaalala ko ay nakalimot na sa anak niya.
Nasaan ang babaeng minahal ko, ang babaeng hindi ko matiis?
Hindi ko masabing nakikilala kita.
Ang Lily ngayon ay ayaw makitang mamatay ang anak niya.
Kung may problema ka roon, may problema tayo.
Lily.
Mukhang mas naapektuhan ako ng mga oras na nawala ako.
Alam mo, hinihiling kong wala na ang impyerno, pero ang isip ko...
'di ito tama.
At, alam mo, ang totoo...
natatakot akong 'di na ako ang Julian na naaalala mo.
Aayusin natin ito.
Aayusin natin itong dalawa.
Ayos ba? Pero ipangako mo sa akin...
na wala nang mangyayaring ganoon.
Sa ngayon...
kailangan kong maramdamang ligtas ako.
Aatake ulit ang mga anak mo at kailangan kong protektahan ang sarili ko.
Ang sa tingin kong iniisip mo...
ay nangangailangan ng pakikisama ng buong pamilya.
Oo.
Pero 'di ko iniisip na problema ito.
Mahal nila ako.
Sa tingin ko ay 'di ito gumagana.
Tigil. 'Di gumagana ang orasyon. Sige, wala na sa mapa ang dugo.
Kita mo? Binalaan ko kayong 'wag umasa.
O, Diyos ko!
Ano'ng nangyari?
-Imposible. -Ano'ng imposible?
-Mga sanggol, narito sila. -Saan?
Lulumutang sa balsa sa Karagatang Pasipiko.
Tingnan mo ang mapa. 'Di gumana ang orasyon.
Wala sila sa mapa, Caroline.
Nasa loob mo sila.
Isinalin sa Tagalog ni: Faye Hernandez syon.