Στα προηγούμενα επεισόδια...
-Έχεις μητέρα; -Είχα μαμά. Πέθανε.
Την αγαπούσαμε. Ήταν όλος ο κόσμος μας.
Η μητέρα μας προσποιήθηκε ότι πέθανε, άφησε τους γιους της,
έφτιαξε άλλη οικογένεια κι έκανε τα πάντα για να μας ξεχάσει για πάντα.
Ποιος νομίζεις ότι έδωσε στον Κάι
την ιδέα να βάλει την Ελένα σε κώμα;
-Ποιος; -Η Λίλι.
Πάντα διάλεγες τους Αιρετικούς αντί για τον Στέφαν κι εμένα.
Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με.
Είτε είσαι μία Σάλβατορ είτε μία από μας.
Κάνεις λάθος, Τζούλιαν.
Λίλι!
-Ντέιμον... -Πες κάτι.
Θα κοιμηθείς όπως έστρωσες. Καλό ύπνο.
Το μόνο που ήθελε ήταν συγχώρεση. Κι εσύ την έφτυσες.
Δεν της άξιζε η συγχώρεση.
"Η Λίθος του Φοίνικα δίνει στο σπαθί τη δύναμή του εναντίον αθάνατων εχθρών".
Όταν μαχαιρώνουν βρικόλακα στην καρδιά,
το σπαθί λειτουργεί ως μαγικός αγωγός.
Μεταφέρει το πνεύμα του σ' αυτήν την ιδιαιτέρως κακή Λίθο.
Και ο σκοπός της Λίθου είναι να τιμωρήσει βρικόλακες.
Κάθε αμαρτία που έχεις διαπράξει δημιουργεί τη δική σου μικρή κόλαση.
Στέφαν!
Δεν ξέρω ποια θα είναι η δική σου κόλαση, αλλά ελπίζω εκείνη να είναι εκεί.
ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 1863 ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ
Κοιμήθηκες καλά;
Μητέρα;
Σάλβατορ! Βοήθησέ με!
Χένρι.
Σε παρακαλώ.
Πρέπει να με βοηθήσεις.
Σε παρακαλώ.
Έλα, θα φύγουμε από εδώ.
Γεια σου, ήρωα.
Κοιμόσουν πολλές ώρες.
Αλληλογραφία.
Νέα από το σπίτι;
Ο αδερφός μου.
"Αγαπημένε μου Ντέιμον.
"Μας λένε να στέλνουμε μόνο καλά νέα, μα δεν μπορώ.
"Οι μέρες γίνονται όλο και πιο σκοτεινές στο Μίστικ Φολς όπως και η καρδιά μου.
"Η Βάλερι έφυγε και δεν ξαναγύρισε ποτέ.
"Ο πατέρας πίνει για να κοιμηθεί κάθε βράδυ.
"Πλησιάζει η επέτειος του θανάτου της μαμάς
"και δεν μπορώ να κοιμηθώ,
"παραλύω από έναν τρόμο που δεν μπορώ να διώξω ούτε να ονομάσω.
"Μακάρι να ήσουν εδώ, αδερφέ μου,
"να μου μάθεις πώς να επιβιώνω αυτές τις ατελείωτες νύχτες".
-Συνταγματάρχη. -Υπολοχαγέ Σάλβατορ.
Θα ήθελα να ζητήσω άδεια δύο βδομάδων, κύριε.
Όπως και όλοι οι άνδρες εδώ, Σάλβατορ. Όχι. Το αίτημα απορρίπτεται.
Φοβάμαι ότι ο αδερφός μου είναι πολύ άσχημα, κύριε.
Δεν θα τη ζητούσα αν δεν πίστευα ότι με χρειάζεται πραγματικά.
Δεν θέλω ν' αποφύγω τα καθήκοντά μου.
Αν υπάρχει κάτι που θέλετε να γίνει, θα το κάνω.
-Οτιδήποτε; -Οτιδήποτε. Μάλιστα, κύριε.
Καλά, τότε. Έχω μια αποστολή.
Ειλικρινά, είναι μάλλον αγγαρεία.
Θα τη δεχτώ, αν θα έχω την ευκαιρία να πάρω άδεια.
Υπάρχει μια αγροικία 19 χιλιόμετρα ανατολικά.
Εκεί υπάρχουν υποστηρικτές της Ένωσης, που κρύβουν λιποτάκτες της Συνομοσπονδίας.
Αν αυτό ισχύει,
θέλω να τους συλλάβεις και να τους φέρεις σ' εμένα.
Μείνετε ήσυχος.
Ευχαριστώ, κύριε.
Δύο βδομάδες στο σπίτι; Το φαντάζεσαι;
Πόσο υπέροχο! Ανυπομονώ να δω το κορίτσι μου, την Όλιβ.
Είναι σκέτη γλύκα.
-Εσύ έχεις κορίτσι, Ντέιμον; -Όχι. Όμως πρέπει να δω τον αδερφό μου.
-Ντέιμον, είσαι σίγουρος γι' αυτό; -Ποιο, Χένρι;
Για την αποστολή. Γι' αυτούς τους άνδρες;
Αυτοί οι λιποτάκτες που θα συλλάβουμε
είναι απλοί άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον πόλεμο.
Όπως εγώ κι εσύ.
Είναι αλήθεια. Δεν με νοιάζει καθόλου αυτός ο πόλεμος, Χένρι.
Στρατολογήθηκα μόνο για να ευχαριστήσω τον πατέρα μου.
Τότε, πώς και δεν σε πειράζει να συλλάβεις ανθρώπους σαν εσένα;
Δεν φταίω εγώ που λιποτάκτησαν, Χένρι. Θα κοιμηθούν όπως έστρωσαν.
Όμως, τώρα, είναι το εισιτήριό μας.
Γεια σας, κυρία μου.
Θα δώσετε λίγο φαγητό σε δυο πεινασμένους στρατιώτες;
Όχι. Λυπάμαι.
Δεν χρειάζεται να σας υπενθυμίσω ότι είναι καθήκον σας να μας φιλοξενήσετε.
Αφήστε που υπάρχει και νόμος.
Ευχαριστούμε, κυρία μου.
Γεια σας.
Είμαστε οι καλεσμένοι-έκπληξη.
-Να κοιτάξω πάνω; -Ναι, σε παρακαλώ.
Ο Χένρι πάει να φρεσκαριστεί.
Καθαρά χέρια, καθαρό μυαλό.
Είμαι σίγουρος ότι δεν είστε από εκείνους που κρύβουν πολεμοφόδια
από την πολεμική προσπάθεια, αλλά εφόσον έχω διαταγές,
είναι καθήκον μου να ψάξω.
Χαίρομαι που κάποιοι παίρνουν
σοβαρά το "αργία μήτηρ πάσης κακίας".
Έχουμε πολλά φρούτα.
Το βλέπω αυτό, κυρία μου.
Όχι.
Άσε ήρεμα το όπλο σου κάτω.
Δεν θέλω μπλεξίματα.
Αν γυρίσεις και φύγεις τώρα, δεν θα έχεις κανένα μπλέξιμο.
Θέλουμε μόνο να γυρίσουμε σπίτι μας.
Βλέπετε, αυτό είναι το πρόβλημα.
Κι εγώ θέλω να πάω σπίτι μου.
Θεέ μου!
Ντέιμον. Τι κάναμε;
Περίμενε εδώ.
Σε παρακαλώ, αρκετό αίμα χύθηκε.
Άσε κάτω το όπλο σου. Σε παρακαλώ.
Μητέρα;
Γεια σου, Ντέιμον.
Δεν γίνεται να είσαι εδώ. Πέθανες από φυματίωση.
Σε θάψαμε στο Μίστικ Φολς.
Γλυκέ μου γιε. Είμαι σίγουρα νεκρή.
Φρόντισες εσύ γι' αυτό.
Πέθανες. Ήμουν εκεί.
Αυτό δεν βγάζει κανένα νόημα.
Όμως αρχίζεις να θυμάσαι.
Δεν είναι αληθινό αυτό.
Το πνεύμα σου έχει εγκλωβιστεί μέσα στη Λίθο του Φοίνικα.
Αυτό συνέβη όντως, έτσι δεν είναι;
Το 1863, έλαβα ένα γράμμα από τον Στέφαν, φαινόταν απελπισμένος.
Ήθελα μόνο να γυρίσω σπίτι να τον δω.
Αν και είχα αμφιβολίες, άρχισα να συλλαμβάνω λιποτάκτες.
Όλα πήγαν τόσο στραβά τόσο γρήγορα.
Πήρες ποτέ την ευθύνη για το περιστατικό;
Τι εννοείς;
Εσύ και ο Χένρι το συγκαλύψατε και δεν ξαναμιλήσατε γι' αυτό.
Πώς το ξέρεις αυτό;
Ίσως ήρθε η ώρα να παραδοθείς.
Γιατί; Για ποιον λόγο;
Υπήρχαν λιποτάκτες. Μας έστησαν ενέδρα.
Δεν ήρθα εδώ για να σκοτώσω κάποιον.
Είχες τις επιφυλάξεις σου. Όμως προχώρησες.
Άρα, η Κόλαση θέλει να μου δώσει ένα μάθημα
για κάτι που δεν έχω σκεφτεί εδώ και 150 χρόνια;
Λυπάμαι.
Θα πρέπει να κάνεις κάτι πολύ καλύτερο.
Όσο πιο πολύ αποφεύγεις το τραύμα σου,
τόσο πιο δύσκολο θα είναι για σένα.
Μάλιστα.
Μήπως αυτή η παράσταση μετατραυματικού στρες είναι
ένα κόλπο για να νιώσω τύψεις για τον άσκοπο θάνατό σου;
Γιατί δεν πιάνει, μαμά.
Αυτό δεν έχει να κάνει με τύψεις, Ντέιμον.
Έχει να κάνει με τιμωρία.
Ντέιμον;
Σε παρακαλώ, πες μου ότι ξέρεις ποιος είσαι.
Ντέιμον; Πες κάτι.
Ξέρω ποιος είμαι, Μπονμπόν.
Ωραία. Αυτό σημαίνει ότι έκανα σωστά το ξόρκι επιτέλους.
Πώς νιώθεις;
Σαν να έζησα μία μέρα της ζωής
του νεαρού Ντέιμον Σάλβατορ.
"Μία μέρα";
Ντέιμον, είσαι νεκρός τρεις μήνες.
Σίγουρα είσαι καλά;
Δεν έχεις όρεξη να ξεσπάσεις ή να σπάσεις κάτι;
Όχι. Όμως εσύ δεν φαίνεσαι και πολύ καλά.
Είμαι καλά, μα λίγο αδύναμη.
Χρειάστηκαν τρεις Αιρετικοί για να βρω το πνεύμα του Τζούλιαν στη Λίθο,
και το έκανα μόνη.
Δεν περίμενα και παρέλαση, αλλά πού είναι η παρέλασή μου;
Η Καρολάιν είναι στο Γουίτμορ.
Ο Αλάρικ είχε διάλεξη και ο Ματ κάνει περιπολία.
Συγγνώμη. Πέρασαν τρεις μήνες, δεν είναι...
Ότι ο χρόνος σταμάτησε. Καταλαβαίνω.
Δεν παρεξηγώ.
Πού είναι ο Στέφαν;
Θα χρειαστείς άλλο ένα.
Πού είναι, Μπόνι;
Όταν ο Τζούλιαν σε μαχαίρωσε, η Νόρα μαχαίρωσε τον Στέφαν.
Και δεν μπόρεσα να τον επαναφέρω ακόμα.
Άρα ο αδερφός μου ξέμεινε εδώ μέσα
και επανέφερες εμένα;
Αυτό δεν ακούστηκε πολύ σαν "ευχαριστώ".
Πού είναι, Μπόνι;
-Στο δωμάτιό του. -Πρέπει να τον βγάλουμε.
Θα το κάνω όταν μπορέσω, Ντέιμον.
Χρησιμοποίησα όλη τη μαγεία μου μόνο για να βγάλω εσένα.
Δεν με νοιάζει, Μπόνι. Τώρα.
-Τον έβαλες στην ντουλάπα; -Εδώ ήταν πριν λίγο.
Δεν είναι τώρα, Μπόνι.
Άρα, η ερώτηση είναι:
πώς δεν είδες έναν αναίσθητο να βγαίνει απ' την εξώπορτα;
Γιατί δεν βγήκε από την εξώπορτα.
ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΜΠΑΡΜΠΕΚΙΟΥ;
Κάποιος τον πήρε.
Αν ο Τζούλιαν ήταν στο Μίστικ Φολς, θα το ήξερα.
Δεν νομίζεις ότι δίνεις πολύ αξία στον εαυτό σου;
Απλώς λέω ότι ο τύπος δεν κρύβεται καθόλου.
Αν ο Τζούλιαν κάψει τη σορό του Στέφαν, δεν μπορούμε να τον επαναφέρουμε.
Κανείς δεν θα κάψει κανέναν. Ακόμα.
Άκου, ο Τζούλιαν άφησε ένα σημείωμα.
Προφανώς θέλει να μας οδηγήσει κάπου για κάποιον λόγο, παιδιά.
Θα κάνουμε ξόρκι εντοπισμού.
Αποκλείεται. Μόλις έβγαλες τον Ντέιμον από την Κόλαση.
Δεν το πιστεύω ότι στέκεσαι τώρα.
Δεν σου μιλάει, Μαμά.
Έχεις αρκετή ενέργεια;
Μάλλον θα το μάθουμε.
Μπόνι, εξαντλείς τον εαυτό σου κάθε μέρα
τους τελευταίους μήνες.
Τουλάχιστον άφησέ με πρώτα να δω τις κασέτες ασφαλείας της πόλης.
Εσύ και ποιος άλλος;
Εκτός κι αν η αστυνομία του Μίστικ Φολς προσέλαβε κόσμο,
όσο κοιμόμουν.
Το φαντάστηκα.
Μπορείς να τον βρεις;
Θα δω τι μπορώ να κάνω.
Ποτό;
Είμαι έγκυος 28 εβδομάδων.
Αυτό ήταν "ναι" ή "όχι";
Πώς είναι μέσα στο μυαλό σου; Πραγματικά θέλω να μάθω.
Γιατί θα πρέπει να είναι υπέροχα απελευθερωτικό να βλέπεις μόνο
ό,τι θέλεις να βλέπεις.
Εγώ ξέρεις τι θέλω να μάθω;
Γιατί η Λίθος του Φοίνικα δημιούργησε τη μητέρα μου στην Κόλασή μου,
όταν υπήρχαν τόσες επιλογές για να με βασανίσει;
Ναι. Γι' αυτό ικέτευσα την Μπόνι να επαναφέρει τον Στέφαν πρώτα.
-Γιατί δεν το έκανε; -Επικράτησε η λογική.
Τι διάολο πάει να πει αυτό;
Τίποτα.
Ξανθούλα, δεν πρόκειται ν' αποφασίσεις τώρα
να σωπάσεις για πρώτη φορά.
Πες μου. Τι μου διαφεύγει;
Κοίτα...
δεν ξέρω τι πέρασες μόλις τώρα
ή πώς είναι εκεί μέσα.
Όμως, όσο περισσότερο είσαι εγκλωβισμένος, τόσο χάνεις την ανθρωπιά σου.
Είμαι εδώ γεμάτος συναισθήματα. Το θέμα είναι γιατί δεν είναι ο αδερφός μου;
Επειδή καταλάβαμε ότι αν έλειπες πολύ καιρό,
θα επέστρεφες χωρίς καμία ανθρωπιά
και θα σκότωνες την Μπόνι για να επαναφέρεις την Ελένα.
Θεέ μου, Μπόνι.
Το ξόρκι πέτυχε.
Είναι στο Ρουτ 29.
Πήγαινε. Θα τη φροντίσω εγώ.
Ντέιμον. Είσαι ζωντανός.
Ψιλοπερίμενα την όμορφη μάγισσα ή την έγκυο ξανθιά. Όμως...
Θα πρέπει να συμβιβαστείς με τον στρυφνό αδερφό.
Ωραία.
Τι μυρίζει έτσι άσχημα;
Αυτό, ναι.
Βλέπεις, είχα πάει πριν σε βενζινάδικο
και παρασύρθηκα λίγο με τη βενζίνη.
Φοβάμαι πως ο αδερφός σου είναι μούσκεμα.
Έλα. Κάθισε.
Αν δεν θες να φάμε μαζί,
μπορούμε να πάμε κατευθείαν στο πούρο μετά το δείπνο.
Θες να μιλήσεις γι' αυτό;
Το κάνουμε όντως αυτό;
Ναι, το κάνουμε όντως.
Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να μοιραστώ ιστορίες
με άλλον επιζώντα της Λίθου.
Έλα, πώς τα πήγες; Πες τα μου όλα.
Μετά χαράς. Μόλις γυρίσει σπίτι ο Στέφαν στο σπίτι και βγει από την πέτρα.
Θα καθίσουμε όλοι μαζί, θ' ανοίξουμε ένα σαρντονέ,
θα μιλήσουμε και θα φάμε κουφέτα μέχρι να ξημερώσει.
Μάλλον θα ξεκινήσω εγώ.
Οπότε, όταν ξύπνησα σ' εκείνο τον άθλιο κόσμο,
είδα τη μητέρα σου.
Και μετά τη σκότωσα.
Κάθε μέρα, για περισσότερο από έναν αιώνα,
την έβλεπα να πεθαίνει.
Κάθε μέρα, για περισσότερο από έναν αιώνα, ξεριζωνόταν η καρδιά από το στήθος μου.
Ναι, ήταν η απόλυτη δυστυχία.
Εγώ είχα λίγο διαφορετική εμπειρία.
Γενικά, θα έβαζα ένα αστέρι για τον τρόμο
και δύο απογοητευμένα μείον για έξυπνη χρήση παραβολής.
Άρα, δεν έπιασε σ' εσένα.
Λεγόταν Κόλαση. Ας πούμε ότι είχα προσδοκίες.
Νομίζω ότι απλά αντιστάθηκες.
Σε ποιο πράγμα;
Όχι!
Αντιστάθηκες ν' αντιμετωπίσεις τον πόνο. Τον διώχνεις φυσικά και συνειδητά.
-Όχι. Στέφαν... -Ντέιμον.
Είναι πολύ αργά.
Όχι.
Ναι.
Δεν είναι αληθινό αυτό.
Ο πόνος είναι αληθινός. Το συναίσθημα είναι αληθινό.
Μόλις το καταλάβεις, θα είσαι ένα βήμα πιο κοντά.
Πιο κοντά σε τι;
Γεια σου, ήρωα.
Κοιμόσουν πολλές ώρες.
Αλληλογραφία.
Νέα από το σπίτι;
"Αγαπημένε μου Ντέιμον.
"Μας λένε να στέλνουμε μόνο καλά νέα, μα δεν μπορώ.
"Οι μέρες γίνονται όλο και πιο σκοτεινές στο Μίστικ Φολς όπως και η καρδιά μου".
Κύριε,
τι θα λέγατε αν ζητούσα άδεια δύο βδομάδων
για να πάω σπίτι μου;
Όπως και όλοι οι άνδρες εδώ, Σάλβατορ. Όχι.
Το περίμενα.
Κι αν σας βοηθούσα με το θέμα των λιποτακτών,
για παράδειγμα;
Τώρα, που το ανέφερες,
υπάρχει μια αγροικία 19 χιλιόμετρα ανατολικά από εδώ.
Και λένε ότι εκεί υπάρχουν υποστηρικτές της Ένωσης.
Πηγαίνω.
Για να είναι σαφείς οι κανόνες, θα φέρω πίσω τους λιποτάκτες ζωντανούς
και θα πάω στο σπίτι μου.
Ναι, υπολοχαγέ.
Εντάξει, τότε.
Δύο βδομάδες στο σπίτι;
Πόσο υπέροχο!
Ανυπομονώ να δω το κορίτσι μου, την Όλιβ. Είναι σκέτη γλύκα.
Εσύ έχεις κορίτσι, Ντέιμον;
Ναι. Όχι. Δηλαδή,
τα πράγματα είναι λίγο μπερδεμένα τώρα, Χένρι.
Αυτοί οι άνδρες... Αυτοί οι λιποτάκτες που θα συλλάβουμε
δεν είναι απλοί άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον πόλεμο;
Θεωρητικά, ναι.
Όμως αρχίζω να πιστεύω ότι αντιπροσωπεύουν κάτι μεγαλύτερο τώρα.
Φυσικά.
Διαμαρτύρονται με βάση τα πολιτικά τους πιστεύω.
Όντως, Χένρι.
Όμως είναι το εισιτήριό μου για να φύγω και πρέπει να τους πάω ζωντανούς.
Καλημέρα, κυρία μου.
Θα δώσετε λίγο φαγητό σε δυο πεινασμένους στρατιώτες;
Και πριν αρνηθείτε,
θα ήθελα να σας θυμίσω το καθήκον σας εν καιρώ πολέμου.
Επίσης, μ' αρέσουν οι πίτες.
Ευχαριστούμε πολύ.
-Πάω να ελέγξω πάνω. -Όχι, μην πας, σε παρακαλώ.
-Μα μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι. -Δεν υπάρχουν, Χένρι.
Γιαγιά, θέλω να αφήσεις ήρεμα κάτω το μαχαίρι
και να σταθείς δίπλα στο τραπέζι.
Σε παρακαλώ, κυρία μου.
Κι εσύ, μικρή.
Θέλω όλες σας να σταθείτε μαζί δίπλα στο τραπέζι.
-Ντέιμον, τι κάνεις; -Πίστεψέ με. Το 'χω.
Δεν χρειάζεται. Δεν θα προλάβουμε να φάμε.
Ξέρω ότι έχετε δύο λιποτάκτες στο υπόγειο.
Δεν χρειάζεται να πάθει κανείς τίποτα.
Απλώς θα πάρουμε αυτούς τους άνδρες στο στρατόπεδο και τέλος.
Όχι.
Δεν πήγε καλά αυτό.
Ντέιμον;
Μην ανησυχείς, ξέρω ποιος είμαι.
Και ξέρω ότι δεν είσαι αληθινή.
Τι να το κάνω;
Είμαι καλά, μα λίγο αδύναμη.
Χρειάστηκαν τρεις Αιρετικοί
για να βρω το πνεύμα του Τζούλιαν στη Λίθο.
Και το έκανες μόνη σου. Ξέρω.
Τα καλά νέα είναι ότι ξέρω πού είναι η σορός του Στέφαν.
Οπότε, κάτσε, χαλάρωσε και μην ανησυχείς
για το ξόρκι εντοπισμού.
Τι είναι αυτά που λες;
Σωστά. Ακολουθεί σπόιλερ,
όσο δούλευες μ' εμένα, ο Τζούλιαν έκλεψε τον Στέφαν.
Θα πάω να τον πάρω πίσω.
Δεν θα χρειαστεί.
Εσύ δεν έπρεπε να είσαι εδώ.
Πριν πεις κάτι,
μην κρατήσεις κακία στην Καρολάιν που με επανέφερε πρώτο.
Δεν μου πέρασε καν απ' το μυαλό.
Εδώ είναι που συγκρίνουμε σημειώσεις;
Αναλύουμε τον συμβολισμό; Πείθουμε ο ένας τον άλλον ότι είμαστε επιζώντες;
Για να είμαι ειλικρινής, έζησα 168 χρόνια λαθών,
θλίψης και πόνου σ' έναν ατέρμονο κύκλο.
Οπότε, θα πάω κατευθείαν στο σημείο που μεθάμε.
-Γεια μας. -Γεια μας.
Γιατί; Τι σου συνέβη εκεί μέσα;
Ένα φρικτό έπος του εμφύλιου πολέμου.
Σημαίες Συνομοσπονδίας.
Σφαγή. Πολλές ζωές χάθηκαν.
Άρα σ' επηρέασε, έτσι;
Η εμμονή μιας πέτρας με την προσωπική μου ευθύνη
σε μια πολεμική τραγωδία;
Όχι ιδιαίτερα.
Τι;
Δηλαδή, δεν ένιωσες τίποτα;
Φυσικά.
Έναν διακαή πόθο να πάω σπίτι, στον θλιμμένο αδερφό μου,
για να τον βοηθήσω να ξεπεράσει ένα κορίτσι που μόλις γνώρισε.
Άρα, το σημείο όπου αθώοι αιμορραγούν μέχρι θανάτου
στο πάτωμα της αγροικίας δεν σε άγγιξε καθόλου;
Το ήξερα.
Τι ήξερες;
Δεν είσαι αληθινός.
Συγγνώμη, αδερφέ μου, χρειάζομαι επανεκκίνηση.
-Πάρε το όπλο σου, Χένρι. -Γιατί;
Επειδή αρχίζω να βλέπω ένα μοτίβο,
κι εμείς οι δυο θα λύσουμε αυτό τον γρίφο.
Το ξόρκι δεν πιάνει.
Δεν καταλαβαίνω.
Είναι λες και η Λίθος κρύβει το πνεύμα του.
Καλύτερα να κάνεις διάλειμμα.
-Προσπαθείς όλη μέρα. -Δεν μπορεί.
Όσο μένει εκεί μέσα,
τόσο πιο πολύ θα επιβαρυνθεί.
Και ποιος φταίει γι' αυτό;
Εσύ δεν έχεις δικαίωμα να μου κάνεις κήρυγμα.
Όλα καλά.
Ναι. Είμαστε απλώς λίγο αγχωμένοι τώρα.
Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα
και θα ξεκινήσουμε πάλι όταν η Μπόνι είναι έτοιμη.
Δεν καταλαβαίνω.
Επαναφέραμε τον Στέφαν χωρίς πρόβλημα. Τι έχει αλλάξει τώρα;
Επειδή δεν είναι έτοιμος ακόμα.
Όταν ήμουν μέσα, με δυσκολία θυμόμουν ποιος ήμουν.
Και μετά ήμουν εδώ με οράματα και δοκιμασίες.
Όμως το χειρότερο στην Κόλαση δεν είναι αυτό που περνάς.
Είναι η ελπίδα που έχεις ότι μπορείς να βγεις μόνος σου.
Γιατί δεν είχαμε πρόβλημα να επαναφέρουμε εσένα;
Επειδή τελικά υπέκυψα στο είδος του πόνου που σε διαλύει.
Και ο Ντέιμον θα κάνει τα πάντα για να αποφύγει αυτό το είδος πόνου.
Που σημαίνει ότι ίσως δεν καταφέρουμε να τον βγάλουμε έξω.
Δυο βδομάδες στο σπίτι;
-Ανυπομονώ να δω το κορίτσι μου, την Όλιβ. -Σίγουρα είναι σκέτη γλύκα.
Και, ναι, Χένρι, έχω κορίτσι.
Έχει μαγευτεί και κοιμάται, μεγάλη ιστορία.
Οπότε, άκου τι σκέφτομαι. Γιατί σήμερα;
Απ' όλες τις επιτυχίες του Ντέιμον Σάλβατορ,
το πατιρντί στην αγροικία ήταν δεύτερης κατηγορίας.
Και μετά, κατάλαβα ότι όλα ξεκίνησαν εκεί.
Είναι η πρώτη φορά που βάφω τα χέρια μου με αίμα.
Ανέλαβα την αποστολή. Έδωσα την εντολή.
Ντέιμον, δεν μου φαίνεσαι καλά. Μάλλον έχεις πάλι πυρετό.
Καλύτερα να γυρίσουμε πίσω.
Δεν είμαι άρρωστος, Χένρι.
Το θέμα είναι ότι τις βδομάδες μετά τη σφαγή στην αγροικία,
όταν είχα διαλυθεί από τις ενοχές και την αυτοπεριφρόνηση,
ξέρεις σε ποιον άνθρωπο ήθελα να μιλήσω;
Στον αδερφό μου.
Αυτή πρέπει να είναι η λύση σ' αυτόν τον γρίφο της Κόλασης.
Αν βρούμε πώς να πάμε στον Στέφαν και πάψουμε να ξαναζούμε αυτήν τη μέρα
ξανά και ξανά.
Βγάζει νόημα αυτό;
Πάμε στο στρατόπεδο, επιμένω. Δεν φέρεσαι φυσιολογικά.
Θες άδεια για να δεις το γλυκό σου κορίτσι;
Θέλεις, Χένρι;
Τότε, ακολούθησέ με, Γουάτλς. Θα το κάνω σωστά.
Γεια σου, όμορφη.
Τι όμορφο χαμόγελο έχεις.
Θέλω εσύ, η κόρη σου και η γιαγιά
να βγείτε εδώ έξω, στη βεράντα, με τον στρατιώτη.
Διαταγές στρατιώτη.
Ελάτε έξω, κυρίες μου. Ακριβώς, ευχαριστώ.
Εδώ πέρα, στη βεράντα.
Πολύ ωραία.
Μείνετε στη βεράντα. Έχει ωραία μέρα.
Ξέρω ότι είστε εκεί κάτω.
Θέλω να πετάξετε τα όπλα σας με το τρία,
αλλιώς θα σκοτώσω τις οικοδέσποινες.
Ένα, δύο...
Τρία.
Ωραία. Τώρα, βγείτε.
Ένας ένας, με τα χέρια ψηλά.
Εντάξει.
Γεια σου, ήρωα.
Κοιμόσουν πολλές ώρες.
Ας δοκιμάσουμε πάλι.
Εντάξει. Ξέρω ότι έχετε χειροβομβίδα.
Αυτήν τη φορά, θέλω να σπρώξετε ήρεμα τη χειροβομβίδα σ' εμένα πρώτα.
Μετά, θέλω τα περίστροφά σας.
Και τα θέλω όλα αυτά με το τρία,
αλλιώς θα σκοτώσω τις οικοδέσποινες.
Ένα, δύο...
Τρία!
Τώρα, βγείτε. Ένας ένας, με τα χέρια ψηλά.
Χέρια ψηλά.
Ντέιμον.
Έχω αρχίσει να σας μισώ εσάς τις τρεις.
Γεια σου, ήρωα. Κοιμόσουν πολλές ώρες.
Αλληλογραφία.
Νέα από το σπίτι;
Γιατί το έκανες αυτό;
Στέφαν, μη μου γράψεις...
ποτέ ξανά.
Αλληλογραφία!
Γεια σου, ήρωα. Κοιμόσουν πολλές ώρες.
Και αν φέρεις τους λιποτάκτες σ' εμένα,
τότε θα πάρεις άδεια, Σάλβατορ.
Ισχύει η προσφορά ακόμα κι αν τους φέρω νεκρούς;
Να πάρει.
Γεια σου, ήρωα. Κοιμόσουν πολλές ώρες.
Αλληλογραφία.
Χέσ' το.
Ντέιμον; Πού πας;
Στην κοντινότερη διαδρομή μεταξύ σημείου Α και σημείου Β, Χένρι.
-Τι; -Μια ευθεία γραμμή.
Για να βγω από την Κόλαση,
πρέπει να δω τον αδερφό μου, οπότε πάω κατευθείαν σ' αυτόν.
Εγκαταλείπω το Μίστικ Φολς.
Αλήθεια; Να έρθω μαζί σου;
Ξέρεις πώς πάντα λες ότι είμαι ήρωας, Χένρι;
Δεν είμαι ήρωας.
Χειροβομβίδα!
Αποκλείεται.
Έλα μέσα. Σε περιμέναμε.
Αυτό είναι διαφορετικό.
-Πού διάολο είναι όλοι; -Μη φωνάζεις.
Τους βλέπω να έρχονται από μακριά.
Ποιους;
Ο στρατός της Συνομοσπονδίας κυνηγά λιποτάκτες. Θα σε σκοτώσουν.
Πρέπει να κρυφτείς στο κελάρι.
Εντάξει, όλη αυτή η βιασύνη δεν χρειάζεται
γιατί αυτό δεν συμβαίνει πραγματικά.
Ντέιμον. Δεν μ' ακούς. Ήρθαν.
Πήγαινε κάτω στο κελάρι αν θες να ζήσεις.
Αδερφέ μου.
Βρε, βρε, αυτό κι αν είναι το φως στο τούνελ.
Πολύ σκοτεινό τούνελ αυτό το σφαγείο.
Καταλαβαίνω γιατί δεν μου μίλησες γι' αυτό.
Ήθελα να προστατέψω τα εύθραυστα συναισθήματά σου, Στέφαν.
Εσύ είσαι ο λόγος που ανέλαβα αυτήν την αποστολή.
Πρέπει να έχεις πάντα έναν λόγο, έτσι;
Ο αδερφός σου... Το φιλαράκι σου στο ποτό.
Αυτήν.
Η Ελένα.
Θα πρέπει να κάνεις κάτι καλύτερο απ' αυτό.
Να αποδείξω ότι κάνω άσχημα πράγματα για όσους αγαπώ;
Το θέμα δεν είναι τι κάνεις στ' όνομά της, Ντέιμον.
Είναι τι κάνεις στην απουσία της.
Ησυχία, ήρθαν.
Τι διάολο συμβαίνει;
Δεν καταλαβαίνεις, έτσι;
Λες στον εαυτό σου ότι προστατεύεις το Μίστικ Φολς για την Ελένα.
Πείθεις τον εαυτό σου ότι την κρατάς ασφαλή
με κάθε τρόπο.
Δικαιολογείς για χάρη της Ελένα την τιμωρία της Λίλι.
Σκέφτηκες έστω μία φορά, τι θα έκανε η Ελένα;
Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να τη ρωτήσω. Χάρη στη Λίλι.
Άρα, έπρεπε να ρωτήσεις;
Τόσο λίγο σ' επηρεάζει η Ελένα,
που δεν μπορείς να διακρίνεις το σωστό από το λάθος χωρίς να σου κρατά το χέρι;
Αυτός ο αιώνας θα κρατήσει πολύ.
Ξέρεις, αναρωτιέμαι αν θα σε αναγνωρίσει καν όταν ξυπνήσει.
Τι;
Αυτόν που φτύνει στον τάφο της μάνας μας.
Αυτόν που λέει ψέματα στον εαυτό του για αυτό που συνέβη εδώ σήμερα.
Τι είναι αυτά που λες;
Αφήστε με! Όχι. Σταματήστε!
-Πάει! -Τι μου κάνεις;
Η αποστολή πήγε στραβά. Πέθαναν αθώοι.
Κι εσύ φεύγεις με τα χέρια ματωμένα.
-Τι ήθελες; -Ήθελα τον αδερφό μου.
-Τι ήθελες; -Τον αδερφό μου!
-Τι ήθελες; -Ήθελα τον αδερφό μου!
Σταματά να λες ψέματα στον εαυτό σου!
Ποιον ήθελες εκείνη τη στιγμή;
Πριν θάψεις όλα σου τα μυστικά;
Πριν μάθεις πώς να κρύβεσαι απ' τον πόνο;
Ήθελα...
τη μητέρα μου.
Είναι πολύ αργά.
Ντέιμον, μπορείς να κουνηθείς;
Σε παρακαλώ, πρέπει να με βοηθήσεις.
Ντέιμον, μπορείς να κουνηθείς;
Σε παρακαλώ, πρέπει να με βοηθήσεις.
Γιατί; Δεν είναι αληθινό αυτό.
Ο πόνος είναι αληθινός. Το συναίσθημα είναι αληθινό.
Σ' αρέσει πολύ αυτό, έτσι;
Θα πεθάνω ξέροντας ότι ο γιος μου με μισεί.
Ναι. Σε μισεί.
Γιατί;
Επειδή προσπάθησες να πάρεις την Ελένα μακριά μου.
Γιατί δεν με βοηθάς; Σε παρακαλώ.
Γιατί;
Επειδή πήρες το μόνο πράγμα που μ' έκανε ευτυχισμένο.
Επειδή δεν ήσουν αρκετά δυνατή για ν' αφήσεις τον άνδρα σου.
Επειδή αρρώστησες και μας άφησες.
Επειδή δεν γύρισες ποτέ!
Σε μισώ, γιατί μπορούσες να γυρίσεις τόσες φορές.
Όμως δεν το έκανες ποτέ.
Σ' έχασα την πρώτη φορά που ο πατέρας σε ξαπόστειλε με φυματίωση.
Και μετά σ' επαναφέραμε απ' το Δεσμωτήριο.
Και μετά σ' έχασα πάλι λόγω της άλλης σου οικογένειας.
Και τώρα, σε χάνω γιατί πεθαίνεις.
Τρεις φορές σ' έχασα.
Τρεις φορές είχα την ευκαιρία να σου πω όλα
όσα ήθελα να σου πω. Και τρεις φορές τα θαλάσσωσα.
Γλυκό μου αγόρι,
υπάρχει ακόμα χρόνος.
Πες μου αυτά που θες να πεις.
Πες μου.
Μαμά, λυπάμαι πάρα πολύ.
Λυπάμαι πάρα πολύ.
Δώσε μου μια ευκαιρία να το κάνω σωστά.
Δώσε μου μια ευκαιρία να σ' αφήσω να μ' αγαπήσεις.
Εντάξει;
Όχι.
Δεν τελειώσαμε.
Πρέπει να τη φέρω πίσω.
Ντέιμον. Εγώ είμαι.
Είσαι ασφαλής.
Όλα καλά.
Όχι, άλλη μία φορά. Στείλτε με πίσω.
-Ξέρω τι να κάνω τώρα. -Ντέιμον δεν είναι αληθινό.
Ξέρω ότι δεν είναι, τίποτα απ' αυτά δεν είναι!
Ντέιμον. Μη!
Ντέιμον!
Ντέιμον.
Πρέπει να πάω πάλι σ' εκείνη.
Γιατί είμαι ακόμα εδώ;
Δεν είναι αληθινό αυτό. Δεν είναι; δεν είναι!